on repeated thinking worries increase like when fuel is added to the fire

चिन्तनेनैधते चिन्ता त्विन्धनेनैव पावकः।

नश्यत्यचिन्तनेनिव विनेन्धनमिवानलः॥

योगवासिष्ठे

cintanenaidhate cintā tvindhanenaiva pāvakaḥ|

naśyatyacintaneniva vinendhanamivānalaḥ||

yogavāsiṣṭhe

When a person goes on thinking about a matter repeatedly, the impact, especially of the worries, are increased many times similar to the process when fuel is added to the fire.

Worries and negative thought can be destroyed only through making a conscious effort not to think about negative things and refusing to entertain any such bad thoughts. Then the destructive thoughts would die down on their own, just like the fire getting extinguished when the supply of fuel is discontinued.

From Yogavaasishtam.

ചിന്തനേനൈധതേ ചിന്താ ത്വിന്ധനേനൈവ പാവകഃ।

നശ്യത്യചിന്തനേനിവ വിനേന്ധനമിവാനലഃ॥

യോഗവാസിഷ്ഠേ

ഒരാള്‍ ചിന്തകള്‍, പ്രത്യേകിച്ച് ആകുലത നല്‍കുന്ന ചിന്തകള്‍ മനസ്സില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും അയവിറക്കി കൊണ്ടേയിരുന്നാല്‍ അത്തരം ചിന്തകളുടെ ദൂഷ്യഫലങ്ങളും അവയുണ്ടാക്കുന്ന വിഷമങ്ങളും വര്‍ദ്ധിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഇത് എരിതീയില്‍ എണ്ണയും വിറകും എല്ലാം തുടരെത്തുടരെ ഇട്ടുകൊടുക്കുമ്പോള്‍ തീയ് ആളിക്കത്തുന്നതു പോലെയാണ്.

വിഷമങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും നല്‍കുന്ന ചിന്തകളെ നശിപ്പിക്കണം എങ്കില്‍ അത്തരം ചീത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് ബോധപൂര്‍വ്വം ഒഴിവാക്കുക തന്നെ വേണം. അത്തരം ചിന്തകള്‍ മനസ്സില്‍ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് തടയിടുമ്പോള്‍ അവ താനേ ശക്തി കുറഞ്ഞ് ഇല്ലാതാവും. കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തീയ് എണ്ണയും വിറകും മറ്റ് ഇന്ധനങ്ങളൊന്നും തന്നെ കിട്ടാതാവുമ്പോള്‍ കേട്ടടങ്ങുന്നത് പോലെ.

യോഗവാസിഷ്ടത്തില്‍ നിന്ന്.

May there be hope always

सन्तः सन्तु निरन्तरं सुकृतिनो विध्वस्तपापोदयाः

राजानः परिपालयन्तु वसुधां धर्मे स्थिता सर्वदा।

काले सन्ततवर्षिणो जलमुचः सन्तु स्थिरा पुण्यतो

मोदन्तां धनबद्धबान्धवसुहृद्गोष्टीप्रमोदो जनः॥

santaḥ santu nirantaraṁ sukṛtino vidhvastapāpodayāḥ

rājānaḥ paripālayantu vasudhāṁ dharme sthitā sarvadā|

kāle santatavarṣiṇo jalamucaḥ santu sthirā puṇyato

modantāṁ dhanabaddhabāndhavasuhṛdgoṣṭīpramodo janaḥ||

May good people always develop attitude to perform good and progressive actions.

May people live in an environ where all sources of evil and sinfulness are removed

May the kings and rulers ever administer their lands with justice and fairplay

May the rainclouds pour ever, and that too at favourable intervals.. May the rains be at regular intervals and may they bring good to us through our great fortune

May all people enjoy, revel in happiness in very happy groups, the people who are held together with great properity, through great kindship, in the company of intimate friends.

May Krishna bless us.

May there be hope always.

സന്തഃ സന്തു നിരന്തരം സുകൃതിനോ വിധ്വസ്തപാപോദയാഃ

രാജാനഃ പരിപാലയന്തു വസുധാം ധര്‍മേ സ്ഥിതാ സര്‍വദാ।

കലേ സന്തതവര്‍ഷിണോ ജലമുചഃ സന്തു സ്ഥിരാ പുണ്യതോ

മോദന്താം ധനബദ്ധബാന്ധവസുഹൃദ്ഗോഷ്ടീപ്രമോദോ ജനഃ॥

സജ്ജനങ്ങള്‍ എപ്പോഴും നല്ലത് ചിന്തിക്കാനും നല്ലത് ചെയാനും ഉള്ള മാനസികാവസ്ഥയില്‍ വര്ത്തിക്കട്ടെ

പാപങ്ങള്‍ ചെയ്യുവാനുള്ള പ്രവണതയും പരിതസ്ഥിതിയും അകന്നു പോയ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലായിരിക്കട്ടെ ജനങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്നത്

രാജാക്കന്മാരും ഭരണാധികാരികളും നീതിയും ന്യായവും നിറഞ്ഞ വിധത്തില്‍ ജനങ്ങളെ നയിക്കട്ടെ

മഴമേഘങ്ങള്‍ എപ്പോഴും അമൃതം പൊഴിയട്ടെ. ആശ്വാസവും സസ്യസ്മ്രുദ്ധിയും നല്‍കുന്ന വിധം ശരിയായ ഇടവേളകളില്‍ മഴ പൊഴിയട്ടെ. പെയ്യുന്ന മഴയോടൊപ്പം, സമൃദ്ധിയും സന്തോഷവും കൂടെ വര്‍ഷിക്കട്ടെ.

ജനങ്ങള്‍ സന്തുഷ്ടരായിരിക്കട്ടെ.. ആഹ്ളാദം അലതല്ലുന്ന കൂട്ടങ്ങളായി ജനങ്ങള്‍ ആഘോഷിക്കട്ടെ.. നന്മയുടെയും സദാചാരത്തിന്റെയും വഴിയില്‍ ജനങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചു സഞ്ചരിക്കട്ടെ. ബന്ധങ്ങള്‍ ഊഷ്മലങ്ങലാവട്ടെ. സൌഹൃദങ്ങള്‍ തഴച്ചു വളരട്ടെ.

കൃഷ്ണന്‍ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.

the sun and moon too go down and set after they have risen

भगवन्तौ जगन्नेत्रे सूर्यचन्द्रमसावपि।

पश्य गच्छत एवास्तं नियति केन लङ्घ्यते॥

सुभाषितरत्नमाला १२१

bhagavantau jagannetre sūryacandramasāvapi|

paśya gacchata evāstaṁ niyati kena laṅghyate||

subhāṣitaratnamālā 121

The most powerful twosome, the most endowed pair, the two eyes of the universe, the sun and moon too go down and set after they have risen and floated in the sky through their appointed time. Who can overcome the dictates of fate, the eternal rules of nature?

पश्य see भगवन्तौ the most powerful, the most endowed twosome जगन्नेत्रे the two eyes of the universe सूर्याचन्द्रमसौ the sun and the moon अपि to अस्तं गच्छतः go down and set एव indeed नियतिः fate केन by whom लङ्घयते can be overcome

ഭഗവന്തൌ ജഗന്നേത്രേ സൂര്യചന്ദ്രമസാവപി।

പശ്യ ഗച്ഛത ഏവാസ്തം നിയതി കേന ലങ്ഘ്യതേ॥

സുഭാഷിതരത്നമാലാ ൧൨൧

ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കുക.

സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തി കൂടിയ രണ്ടു വ്യക്തികളാണ്, പ്രതിഭാസങ്ങളാണ്.

അവര്‍ ഈ ലോകത്തിന്‍റെ രണ്ടു കണ്ണുകളെന്നപോലെ പ്രവര്‍ത്തിച്ച് ഇവിടെ നടക്കുന്നത എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പങ്കെടുക്കുന്നു. എല്ലാ ദിവ്യ ശക്തികളുടെയും സൌഭാഗ്യങ്ങളുടെയും വിളനിലങ്ങളാണല്ലോ രണ്ടു പേരും!

പക്ഷെ ശക്തരായ സൂര്യചന്ദ്രന്‍മാര്‍ പോലും അവര്‍ക്ക് നല്‍കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കാലയളവില്‍ ഉദിച്ചു ഉയര്‍ന്നു ശക്തി പ്രാപിച്ച ശേഷം, ആകാശത്തില്‍ ജൈത്രയാത്ര നടത്തിയ ശേഷം അവര്‍ക്കായി നിശ്ചയിച്ച നേരം വരുമ്പോള്‍ അസ്തമിക്കുക തന്നെ ചെയ്യുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ, വിധിയുടെ, തീരുമാനങ്ങളും നിയമങ്ങളും മറികടക്കാന്‍ ആര്‍ക്കു കഴിയും ?

attainment of even a little more merit becomes praiseworthy

हीयते हि मतिस्तात हीनैः सह समागमात्।

समैश्च समतामेति विशिष्टैश्च विशिष्यताम्।३०१

गुणवत्सु गुणाल्पोऽपि याति विस्तरतां नृणाम्।

पतितः स्वादुविमले तैलबिन्धुरिवाम्भसि॥ ३०२

सारसमुच्चये महाभारते

hīyate hi matistāta hīnaiḥ saha samāgamāt|

samaiśca samatāmeti viśiṣṭaiśca viśiṣyatām|301

guṇavatsu guṇālpo'pi yāti vistaratāṁ nṛṇām|

patitaḥ svāduvimale tailabindhurivāmbhasi|| 302

sārasamuccaye mahābhārate

My dear one, the mind sinks to lower depths when it get associated with lowly people. When the mind comes in contact with minds of average merits, it also behaves at an average level matching the mediocrity of the interacting mind. When the same mind is fortunate to have the proximity and interaction with eminent and noble minds, it too attains nobility and pre-eminence.

In the case of people who are endowed with nobility, attainment of even a little more merit becomes praiseworthy. It is like a tiny drop of oil falling on the surface of sweet, clean, pure water. The tiny speck of oil spreads all over the surface of water

(We know that if water is impure and its surface is contaminated then the oil falling on its surface cannot spread so freely)

The quotes are from Mahabharata, and they are quoted in Sarasamuccayam too. Sarasamuccayam is a compendium of some quotes from the epic Mahabharata, and the text has its origin in Bali, Indonesia, and it is originally written in Balinese Language.

ഹീയതേ ഹി മതിസ്താത ഹീനൈഃ സഹ സമാഗമാത്।

സമൈശ്ച സമതാമേതി വിശിഷ്ടൈശ്ച വിശിഷ്യതാം।൩൦൧

ഗുണവത്സു ഗുണാല്‍പോഽപി യാതി വിസ്തരതാം നൃണാം।

പതിതഃ സ്വാദുവിമലേ തൈലബിന്ധുരിവാമ്ഭസി॥ ൩൦൨

സാരസമുച്ചയേ മഹാഭാരതേ

സുഹൃത്തെ, ഒരാളുടെ മനസ്സ് തരം താണ മനുഷ്യരുമായി ഇടപഴകുമ്പോള്‍ അത്തരം വ്യക്തികളുടെ തരത്തിലേയ്ക്ക് കാലക്രമേണ അധഃപതിക്കുന്നു. ശരാശരി ഗുണങ്ങളും കഴിവുകളും പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്ന മനസ്സുകലുമായുള്ള തുടര്‍ച്ചയായ ഇടപഴകലുകള്‍ നമ്മുടെ മനസ്സിനേയും അതുപോലെ ശരാശരി ഗുണങ്ങള്‍ ഉള്ള നിലയില്‍ കെട്ടിയിടുന്നു.

ഏറെ മഹത്വവും ഉയര്‍ന്ന ചിന്താഗതിയും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന മനസ്സുകലുമായുള്ള ഇടപഴകലിന് നമുക്ക് ഭാഗ്യം സിദ്ധിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ മനസ്സും ഉയര്‍ച്ചയിലേയ്ക്ക് കുതിച്ചുയരും.

നൈസര്‍ഗ്ഗികമായി നന്മയും ഗുണങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് പുതിയതായി വളരെ ചെറിയ നേട്ടങ്ങള്‍ എന്തെങ്കിലും കൈ വരികയാണെങ്കില്‍ പോലും അത് വളരെ ശോഭിക്കുകയും എല്ലാവരും അത്തരം നേട്ടത്തെ പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്യും. തെളിഞ്ഞ, മധുരമായ വെള്ളത്തിന്‍റെ ഉപരിതലത്തില്‍ ഒരു കൊച്ചു തുള്ളി എണ്ണ വന്നു വീണാല്‍ പോലും ആ ഒരു തുള്ളി ആ പ്രതലം മുഴുവന്‍ പരന്ന് നിറയും. ( അതെ സമയം ചെളി നിറഞ്ഞ വൃത്തികെട്ട വെള്ളത്തില്‍ എണ്ണത്തുള്ളി വീണാല്‍ അത് പടരുകയില്ല എന്ന് ഓര്‍ക്കണം)

ഈ ശ്ലോകങ്ങള്‍ മഹാഭാരതത്തില്‍ നിന്നാണ്. ഇവ സാരസമുച്ചയം എന്ന കൃതിയിലും കാണുന്നു. സാരസമുച്ചയം മഹാഭാരതത്തില്‍ നിന്നുള്ള സുഭാഷിതങ്ങളുടെ ഒരു സഞ്ചയം ആണ്. ഈ കൃതി ഇന്തോനേഷ്യയിലെ ബാലിയില്‍ കണ്ടെടുത്തതായിരുന്നു. ബാലിനീസ് ഭാഷയില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയതും ആണ്.

her brains and his beauty

There is a famous snippet which has done the rounds in literary circles for a long Period..

Once the great playwright and satirist GBS (Geroge Bernara Shaw) met the contemporary celibrity dancer and stage performer Isdora Duncan..

The lady was quite conscious and was even boastful about her own beauty..

She was making a point that if a child were born to GBS and her..

She meant that the child would inherit her gorgeous beauty and the superior brains of GBS..

GBS was quick to shoot back a question as to what would happen if the child inherited his beauty and her brains..

The lessons are obvious..

One should not try to show off in the presence of acute minds..Some minds can see things from very different angles.. which ordinary mortals could never do.

The really acute minds have the capacity to laugh at all absurdities including absurdities arising in those minds themselves..

when fate has decided to kill who can save?

कैवर्त-कर्कशकरग्रहणच्युतोऽपि जालान्तरे निपतितः शफरो वराकः ।

दैवात्ततो विगलितो गिलितो बकेन वक्रे विधौ वद कथं व्यवसायसिद्धि' ॥ ७५ ॥

सुभाषितरत्नभाण्डागारम्

kairvairta-karkaśakaragrahaṇacyuto'pi jālāntare nipatitaḥ śapharo varākaḥ ।

daivāttato vigalito gilito bakena vakre vidhau vad kathaṃ vyavasāyasiddhi' ॥ 75 ॥

subhashitaratnabhaandaagaaram

A tiny shining fish, innocent and poor, was caught by a rowing fisherman. The fish slipped out of his tough hand but was caught in the fishermans net. It wriggled out of the maze of the net perhaps by the force of temporary luck, but then strightaway fell into the mouth of a stork eagerly waiting, and was gobbled up by the bird. Tell me, if your fate Is crooked, how on earth can you find any success in any of your avowed projects ?

कैवर्त rowing fisherman कर्कश tough, rough कर hand ग्रहण hold च्युतः fallen अपि too जालान्तरे inside the net निपतितः fallen वराकःmiserable शफरः tiny glittering fish दैवात् by chance ततो from there विगलित: slipped out बकेन by the stork वक्त्रे in the mouth, in the beak गिलितः gobbled up अपि. Too वक्रे adverse, crooked विधौ fate कथं how व्यवसाय सिद्धिः success, achievement in ones work, attempts भवति happen वद tell

കൈവര്‍ത-കര്‍കശകരഗ്രഹണച്യുതോഽപി ജാലാന്തരേ നിപതിതഃ ശഫരോ വരാകഃ ।

ദൈവാത്തതോ വിഗലിതോ ഗിലിതോ ബകേന വക്രേ വിധൌ വദ കഥം വ്യവസായസിദ്ധി ॥ ൭൫ ॥

നദിയില്‍ ഒന്നും അറിയാതെ നീന്തി നടക്കുകയായിരുന്നു ശഫരം എന്ന തിളങ്ങുന്ന മത്സ്യം അടുത്ത് തോണി തുഴഞ്ഞു പോകുന്ന വള്ളക്കാരന്‍ന്‍റെ പരുപരുത്ത കൈകളില്‍ പിടിപെട്ടു. വല്ലവിധേനയും വഴുതിയും തുള്ളിയും ആ കൈകളില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട ആ മത്സ്യം ഒരു മുക്കുവന്‍ നിരത്തിയിട്ടിരുന്ന വലയില്‍ ചാടിവീണു. വളരെ പണിപ്പെട്ടു ആ വലയുടെ നൂലാമാലയില്‍ നിന്ന് അല്പസ്വല്പം ഭാഗ്യം കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ അത് ഉടനെ ചെന്നുവീണത് ആര്‍ത്തിയോടെ തുറന്നു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കൊറ്റിയുടെ നീണ്ട വായിലേക്ക് ആയിരുന്നു. അതോടെ അതിന്‍റെ കഥ കഴിഞ്ഞു. സുഹൃത്തെ ഒന്ന് ഓര്‍ത്തുനോക്കി മറുപടി പറയൂ.. വിധി ഒരാളെ കീഴ്പെടുത്താന്‍ വക്രമായ മനസ്സോടെ ഒരുങ്ങി പുറപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു എങ്കില്‍ പിന്നെ അയാള്‍ക്ക് ഈ ലോകത്തില്‍ താന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുകയും നടപ്പില്‍ വരുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയും ?

association with sinner can make us sinners too

असन्त्यागात् पापकृतामपापान् तुल्यो दोषः स्पृश्यते मिश्रभावात्।

शुष्केणार्द्रं दह्यते मिश्रभावात् तस्मात् पापैः सह सन्धिं न कुर्यात्॥३३२

सारसमुच्चये

asantyāgāt pāpakṛtāmapāpān tulyo doṣaḥ spṛśyate miśrabhāvāt|

śuṣkeṇārdraṁ dahyate miśrabhāvāt tasmāt pāpaiḥ saha sandhiṁ na kuryāt||332

sārasamuccaye

If a normal and pious person keeps company with or does  notavoid association with evil fellow the sins and setbacks that are due to the evil fellow would visit the other fellow through merely as a consequence of association. See, if wet and dry twigs are stacked with dry ones and exposed to fire, the wet ones too get burned to ashes. So it would be prudent for good people not to get mixed up with shady fellows.

അസന്ത്യാഗാത് പാപകൃതാമപാപാന്‍ തുല്യോ ദോഷഃ സ്പൃശ്യതേ മിശ്രഭാവാത്।

ശുഷ്കേണാര്‍ദ്രം ദഹ്യതേ മിശ്രഭാവാത് തസ്മാത് പാപൈഃ സഹ സന്ധിം ന കുര്യാത്॥൩൩൨

സാരസമുച്ചയേ

നല്ലവരും മാന്യന്മാരും ആയ വ്യക്തികള്‍ ദുഷ്ടന്മാരുമായി കൂട്ടുചേരുകയോ അവരുമായുള്ള സഹകരണം ഒഴിവാകാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താല്‍ ആ ചീത്ത സംസര്‍ഗം ഒന്നുകൊണ്ട് മാത്രം ദുഷ്ടന്മാര്‍ക്ക് വന്നു ചേരുന്ന പാപങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും വിഷമങ്ങളും എല്ലാം കൂടെ നിന്ന നല്ലവര്‍ക്കും വന്നു ചേരും.

ഉണങ്ങിയ വിറകിനോടൊപ്പം പച്ചയായ നനഞ്ഞ തടിക്കഷണങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തു വച്ചു തീയിട്ടാല്‍ നനഞ്ഞ വിറകും കത്തി ചാമ്പലാകുന്നു.

ഇത് മനസ്സിലാക്കി ദുഷ്ടന്മാരോടും വഞ്ചകന്മാരും ഒത്തുള്ള കൂട്ടുകെട്ട് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ് വിവേകം.

three different colours like a chameleon

बन्धुरिव भवति पूर्वं मध्ये मित्रमिव शत्रुरिव चान्ते।

कृकलास इव दुरात्मा त्रीन् वर्णान् दर्शयति नीचः॥ ४७ ॥

नीति द्विषष्टिका

bandhuriva bhavati pūrvaṃ madhye mitramiva śatruriva cānte।

kṛkalāsa iva durātmā trīn varṇān darśayati nīcaḥ॥ 47 ॥

nīti dviṣaṣṭikā

A person with evil mind and lowly tendencies first try to cultivate our connection pretending that he is related to us. As long as it is advantageous to him, he continues to pose as a close friend. However, when he feels that there is nothing much to gain from us, he deliberately becomes our enemy. Thus he betrays and shows three different colours according to circumstances as if he were a chameleon or wild lizard.

पूर्वं first बन्धुः kin, relative इव like भवति becomes मध्ये in the middle, in due course मित्रं friends इव like वर्तते continues अन्ते in the end शत्रुः enemy इव like नीचः lowly person दुरात्मा person of evil mind and character कृकलास chameleon, wood lizard इव like त्रीन् three वर्णान् colours दर्शयति shows

ബന്ധുരിവ ഭവതി പൂർവം മധ്യേ മിത്രമിവ ശത്രുരിവ ചാന്തേ।

കൃകലാസ ഇവ ദുരാത്മാ ത്രീൻ വർണാൻ ദർശയതി നീചഃ॥ ൪൭ ॥

നീതി ദ്വിഷഷ്ടികാ

തരം താണ ദുഷ്ടനായ മനുഷ്യൻ ആദ്യം നമ്മുടെ ബന്ധുവാണെന്നു പറഞ്ഞു കൂടെ കൂടും. നമ്മെക്കൊണ്ട് പ്രയോജനവും ലാഭവും എല്ലാം ഉണ്ടെന്ന് അറിവുള്ള കാലം മുഴുവന്‍ നമ്മുടെ ആത്മ സുഹൃത്ത് ആണെന്ന് പറഞ്ഞും അതുപോലെ പെരുമാറിയും കാലം കഴിക്കും. പക്ഷെ ഇനി നമ്മെക്കൊണ്ട് വലിയ ഉപയോഗം ഒന്നും ഇല്ലെന്നു കാണുകയോ തോന്നുകയോ ചെയ്‌താൽ അയാൾ കാരണമൊന്നും കൂടാതെ നമ്മുടെ ശത്രുവായി മാറും. ഇപ്രകാരം അയാൾ മരയോന്ത് ഇഷ്ടം പോലെ മൂന്ന് നിറങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് പോലെ സന്ദർഭം അനുസരിച്ച് നിറം മാറും.

Respectability or absence of it are too subjective

Respectability or absence of it are too subjective .

No one can define that in absolute terms. What is respectable for one person may not be same for another.

So sitting on assumed high moral pedestal and passing judgments is just an action.bordering on arrogance.

We tend to define as right and respectable what we think or assume as a majority group as respectable.

That is not simply fair.

Even assumed knowledge standards and performance standards become coloured, prejudiced or opinionated that way.

If a situation can arise where things get evaluated on the basis of what is said rather than who said it.. then alone there is at least a semblance of equity and fairness.

Normally people are driven either by ego or hero worship.

But all need not be like that.

Note ven Jesus or Krishna or Gandhi can ever define what is respectable.

Each one is entitled to his own views.

But when anyone tries to flaunt his view as the right..and only right.. unfairness raises its ugly head

the noble person never talk calumny behind your back

पृष्ठतो न विजल्पन्ति दीनमभ्युद्धरन्ति च।

संवासान्नावमन्यन्ते सेव्या राजेन्द्र साधवः॥३१५

अर्थं महान्तमासाद्य विद्यामैश्वर्यमेव च।

विचरेदसमुन्नद्धं यः स पण्डित उच्यते॥३१६

सारसमुच्चये

pṛṣṭhato na vijalpanti dīnamabhyuddharanti ca|

saṁvāsānnāvamanyante sevyā rājendra sādhavaḥ||315

arthaṁ mahāntamāsādya vidyāmaiśvaryameva ca|

vicaredasamunnaddhaṁ yaḥ sa paṇḍita ucyate||316

sārasamuccaye

Oh King, the company of noble and classy persons

Who never spread scandals about you behind your back

Who are ever eager to lend helping hands to people in distress

Who never get contemptuous about you just because the long association with them causes boredom

Should be sought for ever

He is the really learned person

Who never becomes arrogant and vain

Just because he has come by a lot of money

Just because he has learned a lot and has acquired some respectability and influence

And who just moves around as a simple person in spite of his praiseworthy attainments.

പൃഷ്ഠതോ ന വിജല്പന്തി ദീനമഭ്യുദ്ധരന്തി ച।

സംവാസാന്നാവമന്യന്തേ സേവ്യാ രാജേന്ദ്ര സാധവഃ॥൩൧൫

അര്‍ഥം മഹാന്തമാസാദ്യ വിദ്യാമൈശ്വര്യമേവ ച।

വിചരേദസമുന്നദ്ധം യഃ സ പണ്ഡിത ഉച്യതേ॥൩൧൬

സാരസമുച്ചയേ

രാജാവേ

മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും അവര്‍ക്ക് സ്വയം ന്യായീകരിക്കാന്‍ കകഴിയാത്ത വിധം പിറകില്‍ നിന്ന് പറഞ്ഞു പരത്തുന്ന സ്വഭാവം തീരെ ഇല്ലാത്ത

തങ്ങളുടെ കഴിവുകളുടെ പരമാവധി ഉപയോഗിച്ചു കഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് സഹായഹസ്തം നല്‍കുവാന്‍ എപ്പോഴും സന്നദ്ധരായ

തങ്ങളുടെ കൂടെ ഏറെക്കാലം ഒന്നിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും താമസിക്കുകയും ചെയ്തത് കൊണ്ട് മാത്രം അതിപരിചയം കൊണ്ട് ഉണ്ടാവുന്ന ബഹുമാനക്കുറവ് വച്ച് പുലര്‍ത്താത്തവര്‍

ഇത്തരം ഗുണങ്ങള്‍ മുഖമുദ്രകള്‍ ആക്കിയ നല്ല തരമുള്ള വ്യക്തികളുടെ സാമീപ്യവും സൌഹൃദവും എന്ത് വില കൊടുത്തും കാത്തു സൂക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.

We Indians always believed in rejoicing and even suffering in close company

If there are no close relatives close friends and people who belong to our own clan, community, region, state and not even who would share this beautiful earth life is meaningless.

There is neither glory nor happiness.

And when we are physically or mentally down a relative or friend or a man of our place or nation would make all the difference

We Indians always believed in enjoying and even suffering in close company.

Yes, when things are happy and peaceful we will even invite some minor or even major quarrels and would bicker cringe sow little jealousy and all.

But that is only the shell or skin.

Our core craves for affection and camaraderie

We pray

“Let us all live for 100 autumns

Let us see and enjoy together for hundred years

Let us be in the happy company of all for hundred autumns

Let us give happiness to others all together for thousand years

Let us all travel and explore together for hundred autumns"

This is the Vedic prayer we chant every midday

पश्येम शरदः शतम्

जीवेम शरदः शतम्

नन्दाम शरदः शतम्

मोदाम शरदः शतम्

प्रब्रवाम शरदः शतम्

अजीताः स्याम शरदः शतम्

Pashyema saradah shatam

Jeevema sharadah shatam

Nandaama sharadah shatam

Modaama sharadah shatam

Prabhravaama sharadah shatam

Ajeetaah syaama sharadah shatam

That tells everything that is ever to be told

even rude behaviour could be tolerated if the intention is to follow the righteous path

मधुरेऽसत्यमन्वेष्यं तच्च नास्त्यमृतं च तत्।

धर्मोऽन्वेष्यश्च परुषे स च नास्ति विषं च तत्॥

सारसमुच्चये ३३४

madhure'satyamanveṣyaṁ tacca nāstyamṛtaṁ ca tat|

dharmo'nveṣyaśca paruṣe sa ca nāsti viṣaṁ ca tat||

sārasamuccaye 334

When you hear extremely sweet words, the first thing you should do is to verify whether there is

 dishonesty in such words. If those words are not dishonest and insincere then they are like

 amrutham or elixir.

In the same manner you should search for righteousness even in rude and gruff behaviour. If

 there is no trace of righteousness in such rudeness, then such harshness is simply poisonous.

The idea is that one should be on his guard against sweet words which convey false messages.

 However, when words are sweet and honest too, then they are just like nectar.

At the same time even if the behaviour of a person is rather rude and unfriendly, such behaviour

 could be tolerated if the intention behind is just to follow the righteous path. However if a fellow

 is rude and is inclined to tread the path of unrighteousness too, he should be shunned like poison.

മധുരേഽസത്യമന്വേഷ്യം തച്ച നാസ്ത്യമൃതം ച തത്।

ധര്‍മ്മോഅന്വേഷ്യശ്ച പരുഷേ സ ച നാസ്തി വിഷം ച തത്॥

സാരസമുച്ചയേ ൩൩൪

വളരെ മധുരങ്ങളായ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആ വാക്കുകളില്‍ അസത്യം ഉണ്ടോ

 എന്നതാണ് ആദ്യം ശ്രദ്ധയോടെ പരിഗണിക്കേണ്ടത്.

മധുരങ്ങളായ വാക്കുകള്‍ സത്യവും ആത്മാര്‍ഥതയും നിറഞ്ഞവ കൂടി ആണെങ്കില്‍ അവ

 അമൃതം പോലെ നന്മ നല്‍കുന്നവയാണ്.

അത് പോലെ വളരെ പരുഷമായ പെരുമാറ്റത്തില്‍ പോലും നന്മയും ധര്‍മ്മവും ഉണ്ടോ

 എന്നും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

കടുപ്പമേറിയ പെരുമാറ്റം കാണുന്ന അവസരങ്ങളില്‍ അവിടെ നന്മയുടെയും

 ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെയും സാന്നിദ്ധ്യം ഒട്ടും ഇല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം പെരുമാറ്റവും സന്ദര്‍ഭങ്ങളും

 വിഷം പോലെ കരുതി ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്.

ഇവിടെ പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ചക്കരവാക്കുകളില്‍ പൊതിഞ്ഞ അസത്യങ്ങള്‍ക്കെതിരെ

 ഏറെ കരുതലോടെ ഇരിക്കണം എന്നതാണ്. അതേസമയം സത്യസന്ധതയും

 ആത്മാര്‍ത്ഥതയും ഉള്ള വാക്കുകള്‍ ഇമ്പകരങ്ങളും കൂടി ആയാല്‍ അത് അമൃതം

 സേവിക്കുന്ന അനുഭവം നല്‍കും.

അതുപോലെ ഒരു വ്യക്തി അത്രയൊന്നും സൗഹൃദം കാണിക്കാതെയും പരുക്കനായും

 ഒക്കെ പെരുമാറുകയാണെങ്കില്‍പ്പോലും അതിനു പിന്നില്‍ നീതിയും നന്മയും

 നടപ്പാകാനുള്ള ആഗ്രഹം കാണുന്നു എങ്കില്‍ അത്തരം പെരുമാറ്റം കഴിവതും

 സഹിക്കുന്നതാണ് ശരി. പക്ഷെ ഒരാള്‍ പരുക്കനും അഹങ്കാരിയും ആവുക മാത്രമല്ല

 അയാള്‍ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നതൊക്കെ തെറ്റും ചെറ്റത്തരവും ആണെങ്കില്‍ അത്തരം ആളുകളില്‍

 നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന വിഷം അകലെ നിന്ന് തന്നെ മനസ്സിലാക്കി അവരെ തീര്‍ത്തും

 ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്.   

Pooja is not done actually to any living beings

There was a discussion with a friend a few years ago.

He asked

Pooja can be done to which live humans? (Dampathi pooja? Swamijis? Parents? Children? Sister? Brother? Brahmins for Shraadham? )

My answer was..

Pooja is not done actually to any living beings.

In each of the cases mentioned above, some presiding deity like Lakshmi and Narayana, Uma and Maheswara, Ganapathy, Skanda, Saasta, Durga or the Pithrus in Vasu Rudra Aditya forms, the Vishve devas, Brahma, Brihaspati, Vyasa etc are invoked...

It is just like a turmeric bimbam, a granite or metal statue etc. which are used as idols..

The mediums have no significance at all...

Even living parents are not offered pooja, the only exception is when some Vedic or spiritual upadesham is to be received like in Brahmopadesham, Samavartanam etc. where the parent may be treated as the guru and respects are offered..

Even in Padapoojas of Yatis, the Aadigurus or the deities worshiped by the respective preceptors are offered pooja and not the physical persons..

Even if the idols of such gurus are to be worshiped, they are worshiped as Shankara or Narayana etc..

No human worship is ever intended in Hinduism..

If contrary happens, it is distortion.

(offering Arghyam Padyam and offering Abivaadhanam to elders are not in the category of poojas .. they are only expression of respect and gratitude in the Society..)

it is a clash of perceptions..

it is a clash of perceptions..

Serious writing, with some little lighter stuff once in a while by way of exception is my preference..

But people usually think social media is a medium for light banter..

I really do not know which stand is right..

But no one has control over the reading tastes of others..

Of course I have a set of readers, quite dedicated, even though I do not care much to nurture my audience..

Frankly my purpose is served once the idea is expressed..

Usually I leave it at it..

Sure, I visit my own posts again to watch whether they are read or whether they are already dead..

Usually one out of a hundred would survive..

But that is good enough..

avarice for money never decreases

यौवनं जरया ग्रस्तं आरोग्यं व्याधिभिर्हतम्।

जीवितं मृत्युमभ्येति तृष्णैका निरुपद्रवा॥४५६

जीर्यन्ति जीर्यतः केशाः दन्ताः जीर्यन्ति जीर्यतः।

जीविताशा धनाशा च जीर्यतोऽपि न जीर्यति॥ ४५७

सारसमुच्चये॥

yauvanaṁ jarayā grastaṁ ārogyaṁ vyādhibhirhatam|

jīvitaṁ mṛtyumabhyeti tṛṣṇaikā nirupadravā||456

jīryanti jīryataḥ keśāḥ dantāḥ jīryanti jīryataḥ|

jīvitāśā dhanāśā ca jīryato'pi na jīryati|| 457

sārasamuccaye||

A man may be young now but he is threatened and is being hunted by the advent of old age.

A man may be having robust health now but the threat of ill health and diseases loom large before him always.

A man may be celebrating his life this moment but sure he is approaching death with every passing moment

However greed, avariciousness which has taken possession of him remains within him strong and without challenge from any source whatsoever.

As a man approaches old age, his hairs fall, and whatever is there turn grey too

As a man approaches old age , his teeth decay and they fall down too

However, even as he reaches advanced age, his intense yearning for living for ever and his avarice for money never decreases

യൌവനം ജരയാ ഗ്രസ്തം ആരോഗ്യം വ്യാധിഭിര്‍ഹതം।

ജീവിതം മൃത്യുമഭ്യേതി തൃഷ്ണൈകാ നിരുപദ്രവാ॥൪൫൬

ജീര്യന്തി ജീര്യതഃ കേശാഃ ദന്താഃ ജീര്യന്തി ജീര്യതഃ।

ജീവിതാശാ ധനാശാ ച ജീര്യതോഽപി ന ജീര്യതി॥ ൪൫൭

സാരസമുച്ചയേ॥

ഒരാള്‍ ഇന്ന് യൌവനത്തിന്‍റെ പ്രസരിപ്പില്‍ ഓടി നടക്കുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ വാര്‍ദ്ധക്യം വൈകാതെ വന്നെത്തും എന്ന ഭീഷണി അയാളുടെ മനസ്സില്‍ എന്നും ഉണ്ടാവും

ഒരാള്‍ ഇന്ന് ഏറെ ആരോഗ്യവാനായിരിക്കാം. പക്ഷെ ക്ഷീണവും രോഗങ്ങളും ഏതു സമയത്തും അയാളെ പിടികൂടാം എന്ന ചിന്ത അയാളെ എന്നും അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും

ഒരാള്‍ എന്ന് അയാളുടെ ജീവിതം അടിച്ചുപൊളിച്ചു കൊണ്ട് ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ എന്നെങ്കിലും മരണം വന്നെത്തുമെന്നും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് യാതയാകേണ്ടി വരും എന്നുമുള്ള യാഥാര്‍ഥ്യം അയാളുടെ ചിന്തകളെ എന്നും വെല്ലുവിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും.

പക്ഷെ, അയാളെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്ന ആര്‍ത്തിയും ആക്രാന്തവും എന്നും അയാളോടൊപ്പം ഒരു വെല്ലുവിളിയും ഇല്ലാതെ കൂട്ടിനിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. ആര്‍ത്തിയെ തടുക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ഒന്നും ഇല്ല.

ഒരു മനുഷ്യന്‍ വൃദ്ധനാവുമ്പോള്‍ അയാളുടെ തലയിലുള്ള മുടികള്‍കൊഴിഞ്ഞു പോകും ബാക്കിയുള്ള മുടികള്‍ നരച്ചിരിക്കുകയുംചെയ്യും

ഒരു മനുഷ്യന്‍ കിഴവന്‍ ആവുമ്പോള്‍ അയാളുടെ പല്ലുകള്‍ പൊഴിഞ്ഞും, ദ്രവിച്ചും നഷ്ടപ്പെടും

പക്ഷെ പ്രായം എത്ര ചെന്നാലും ഒരാളുടെ പണത്തോടുള്ള ആക്രാന്തം ഒരിക്കലും കുറയുകയില്ല. അതുപോലെ വല്ല വിധവും ജീവിച്ചിരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവും ഒരു കുറവുമില്ലാതെ അയാളെ പിന്തുടരും.

very difficult to break association with noble souls

मा भूत्सज्जनयोगो यदि योगो मा पुनः स्नेहः।

स्नेहो यदि विरहो मा यदि विरहो जीविताशा का॥

सुभाषितरत्नमाला

mā bhūtsajjanayogo yadi yogo mā punaḥ snehaḥ|

sneho yadi viraho mā yadi viraho jīvitāśā kā||

subhāṣitaratnamālā

The poet is afraid of separation from great people… after having achieved their company and guidance.

He says… Is it not better that we should not have meetings with noble people, meeting even by chance ? If such meetings take place we get attracted by the qualities of such great souls and therefore develop love and affection for them.. And once we develop such bond of affection laced with respect for such great people, we develop fear as to how we could maintain our relationship for eternity and how we could avoid separation from them. And God forbid, such separation should never happen.. What would be left for us to live further if we lose the company and guidance of such great preceptors and guides ?

सज्जनयोगो meeting, encounter, with great people मा भूत् should not, may not happen यदि if योगः भवति such meeting happens पुनः again, as a consequence स्नेहः affection, love, attachment मा भूत् should not, may not happen यदि if स्नेहः love भवति happens विरहो separation, break up मा भूत् should not happen यदि if विरहः separation भवति happen का what is there, what is left जीविताशा to desire in life, to lend meaning to life

മാ ഭൂത്സജ്ജനയോഗോ യദി യോഗോ മാ പുനഃ സ്നേഹഃ।

സ്നേഹോ യദി വിരഹോ മാ യദി വിരഹോ ജീവിതാശാ കാ॥

സുഭാഷിതരത്നമാലാ

ഇവിടെ കവിയ്ക്ക് മഹാന്മാരുമായി സത്സംഗവും സൌഹൃദവും ലഭിച്ച ശേഷം അത് എന്നും നിലനില്‍ക്കാതെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോവുമോ എന്ന കാര്യത്തില്‍ ഉല്‍ക്കണ്ഠയും ഭയവും എല്ലാം തോന്നുകയാണ്. അത് കവി ഈ ശ്ലോകത്തിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണ്.

കവി പറയുന്നു.. യാദൃച്ഛികമായിട്ട് പോലും ഉത്തമന്മാരായ വ്യക്തികളെ കണ്ടു മുട്ടാന്‍ ഇടവരാതിരിക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത് ? അത്തരം സംഗമങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുമ്പോള്‍ ആ മഹത്തുക്കളുടെ സദ്ഗുണങ്ങളോട് നമുക്ക് ഏറെ ആകര്‍ഷണവും ഏറെ ഇഷ്ടവും എല്ലാം ഉണ്ടാവും. അക്കാരണം കൊണ്ട് തന്നെ അത്തരം വ്യക്തികളുമായി വിട്ടുപിരിയാന്‍ പറ്റാത്ത വിധമുള്ള ആത്മബന്ധം നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ ഉടലെടുക്കും. ബഹുമാനവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന അത്തരം അടുപ്പം ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നമുക്ക് ആ ബന്ധം അതേ ഊഷ്മളതയോടെ എന്നും നിലനിര്‍ത്താന്‍ സാധിക്കുമോ, അല്ല അവരില്‍ നിന്ന് അകല്‍ച്ച സംഭവിക്കുമോ എന്ന വേവലാതി നമ്മെ എപ്പോഴും അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അത്തരം മഹാന്മാരില്‍ നിന്ന് വേര്‍പിരിയല്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ അത് എങ്ങിനെ സഹിക്കാന്‍ നമുക്ക് കഴിയും ?

സര്‍വശക്തന്‍ അനുഗ്രഹിച്ച് നമുക്ക് കിട്ടുന്ന അത്തരം മഹത്തുക്കളുടെ സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. മഹാന്മാരുടെ സംഗമങ്ങളും സൌഹൃദവും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയാല്‍ പിന്നെ നമ്മുടെ ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് നമുക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം ബാക്കിയുണ്ടാവും ?

( സത്സംഗം വേണ്ട എന്നല്ല കവി ഇവിടെ പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. മഹാന്മാരുടെ സൗഹൃദം ലഭിച്ച ശേഷം അത് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകാന്‍ അനുവദിക്കരുത് എന്നതാണ് നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാര്യം)

Remember, we can travel only if there is a road.

With utter humility, I have to state that I was surviving all though my life only on the strength of Bhakthi yoga.

That is absolute faith in the Divinity.

The names given to God are many.. Krishna, Murugan, Devi, Jesus, Allah etc., but then I do not know what is the name of God or what is His form..

But I trust He is kind, and He is walking ahead of us showing the way holding a candle to light each step of ours...

I have different perception about yoga.

Yoga was not conceived as a physical exercise at all, in our way of life.

It is a path to hold the wandering mind in tight rein to enable it to focus on the path which we avidly follow.

Maybe our thrust area is our profession, gaining riches, or finding happiness in material possession.

Alternately it may be pursuit of deeper meanings in life and discovery of godhead..

Every path is right.

No one can tell anyone else that some path is right or wrong.

Every path followed with sense of purpose and perseverence would lead us to our goals, and a work well done, a life well lived would lead us, to God, and God alone. I speak from conviction.

The ailments to the body as also pleasures we face at physical plane have their limitations.

Shelley talked about love's sad satiety.

Remember, we can travel only if there is a road, and if there no road at sight,you will have to find one through His bounteous grace. 

three types of wealth

त्रीष्वेव च धनान्याहुः पुरुषस्योत्तमव्रताः।

न द्रुह्याच्चैव दद्याच्च सत्यं चैव सदा वदेत्॥

सारसमुच्चये १५७

trīṣveva ca dhanānyāhuḥ puruṣasyottamavratāḥ|

na druhyāccaiva dadyācca satyaṁ caiva sadā vadet||

sārasamuccaye 157

Unwavering pursuit with utmost earnestness is prescribed for an earnest and noble person in respect of three types of wealth

First, the wealth of non violence, the determination not to cause harm to others, the resolve not to feel avarice and tendency to grab something that belongs to others.

Second, the wealth of a heart that would enable one to help others by way of gifts and assistance for those who are in need

Third, the wealth of character that would ensure that a person would always speak truth.

ത്രീഷ്വേവ ച ധനാന്യാഹുഃ പുരുഷസ്യോത്തമവ്രതാഃ।

ന ദ്രുഹ്യാച്ചൈവ ദദ്യാച്ച സത്യം ചൈവ സദാ വദേത്॥

സാരസമുച്ചയേ ൧൫൭

തരമുള്ള, നല്ലവരായ മനുഷ്യര്‍ താഴെ പറയുന്ന സ്വത്തുക്കള്‍ സമ്പാദിക്കാനുള്ള പരിശ്രമത്തില്‍ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെയും ഏറെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയോടെയും എപ്പോഴും വ്യാപൃതരായിരിക്കണം എന്ന് നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു.

ഒന്ന്, അഹിംസ, ഒരാളേയും ദ്രോഹിക്കാതെയും ഒരാള്‍ക്കും ക്ഷതം പറ്റാതെയും സ്വന്തം ജീവിതം നയിക്കുക, മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വത്തുക്കള്‍ പിടിച്ചുപറിക്കാനോ തട്ടിയെടുക്കാനോ ഉള്ള മാനസികാവസ്ഥ ഒരിക്കലും ഇല്ലാതിരിക്കുക എന്ന സ്വത്ത്

രണ്ടു കഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് സഹായങ്ങളും, സമ്മാനങ്ങളും നല്‍കി അവരുടെ വിഷമങ്ങള്‍ക്ക് അറുതി വരുത്താന്‍ ഇപ്പോഴും തയാറാവുന്ന ഹൃദയം എന്ന സ്വത്ത്

മൂന്ന് ഒരിക്കലും, എന്ത് സംഭവിച്ചാലും സത്യം മാത്രമേ പറയുകയുള്ളൂ എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തില്‍ നിന്ന് ഒരിക്കലും മാറാത്ത സ്വഭാവഗുണം എന്ന സ്വത്ത്.

mission in life is to cook food and donate it to the hungry ones

इन्द्र क्षुध्यद्भ्यो वय आसुतिं दाः॥ ऋग्वेदे

स इद् भोजो यो गृहवे ददाति॥ ऋग्वेदे

हिरण्यं ज्योतिः पचतो बभूव॥अथर्ववेदे

अहं पचाम्यहं ददामि॥ अथर्ववेदे

स पचामि स ददामि च सजे॥ अथर्ववेदे

indra kṣudhyadbhyo vaya āsutiṁ dāḥ|| ṛgavede

sa id bhojo yo gṛhave dadāti|| ṛgvede

hiraṇyaṁ jyotiḥ pacato babhūva|'tharvavede

ahaṁ pacāmyahaṁ dadāmi|| atharvavede

sa pacāmi sa dadāmi ca saje|| atharvavede

The supreme importance of cooking and distribution of food are highlighted in the above quoted from Rigveda and Atharva Veda

Oh Indra the Lord, you are the one who is pleased to supply drinking water and cooked food to the thirsty and hungry human beings ( from Rigvedam)

He who provides sumptuous food to his guests is the greatest donor and benefactor (Meaning gift of food is the greatest gift) (From Rigvedam)

A person who arranges for preparation and donation of food would be blessed with great splendour and wealth of gold. (From Atharva Veda)

My mission in life is to cook food and donate it to the hungry ones ( From Atharvavedam)

I am performing the greatest yajna by cooking food and supplying it as gift to the hungry ones (from Atharva Vedam)

( Remember.. our culture never thought of selling food..)

ഇന്ദ്ര ക്ഷുധ്യദ്ഭ്യോ വയ ആസുതിം ദാഃ॥ ഋഗ്വേദേ

സ ഇദ് ഭോജോ യോ ഗൃഹവേ ദദാതി॥ ഋഗ്വേദേ

ഹിരണ്യം ജ്യോതിഃ പചതോ ബഭൂവ॥അഥര്‍വവേദേ

അഹം പചാമ്യഹം ദദാമി॥ അഥര്‍വവേദേ

സ പചാമി സ ദദാമി ച സജേ॥ അഥര്‍വവേദേ

ഭക്ഷണം നല്ല വണ്ണം പാകം ചെയ്ത് അത് ഏറെ ആവശ്യമുള്ളവര്‍ക്ക് വിതരണം ചെയ്യുന്ന സേവനം എത്ര വിലപ്പെട്ടതാണ്‌ എന്ന കാര്യം വേദങ്ങളില്‍ പലയിടത്തും ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചില വാക്യങ്ങള്‍ താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു

ഭഗവാനായ ഇന്ദ്ര, അവിടുത്തെ തിരുവുള്ളം കനിഞ്ഞാണ് ദാഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ജലവും വിശന്നിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ആഹാരവും ധാരാളമായി ലഭ്യമാക്കുന്നത (ഋഗ്വേദത്തില്‍ നിന്ന്)

അതിഥികള്‍ക്ക് സ്വാദിഷ്ടമായ ഭക്ഷണം ധാരാളം നല്‍കി സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവനാണ് ഉദാര മതികളില്‍ അഗ്രഗണ്യന്‍. ആ ദാനം സമാനതകള്‍ ഇല്ലാത്തതാണ്. (ഋഗ്വേദത്തില്‍ നിന്ന്)

ആഹാരം പാകം ചെയ്ത് അത് വിതരണം ചെയ്യുവാന്‍ ഇപ്പോഴും സന്നദ്ധനായിരിക്കുന്നവന്‍ കിടയറ്റ തേജസ്വി ആയിത്തീരും. അത്തരം വ്യക്തി സ്വര്‍ണ്ണം മുതലായ സമ്പത്തുകള്‍ കൊണ്ട് അനുഗൃഹീതനാവും. (അഥര്‍വവേദത്തില്‍ നിന്ന് )

ജീവിതത്തില്‍ എന്‍റെ ദൌത്യം വിശക്കുന്നവനു വേണ്ടി ആഹാരം പാകം ചെയ്തു അത് ദാനമായി വിതരണം ചെയ്യുക എന്നതാണ്.

ആഹാരം പാകം ചെയ്ത് അത് വിശക്കുന്നവന് ദാനമായി വിതരണം ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഞാന്‍ ചെയ്യുന്ന യജ്ഞം

( ആഹാരം വില്പന നടത്തുക എന്നത് നമ്മുടെ പൈതൃകത്തിന് അന്യമായ ഒരു കാര്യം ആയിരുന്നു എന്നത് ഇവിടെ ഓര്‍ക്കണം )

I do not say all old beliefs are bad

Someone said.. Many of our old beliefs and rituals are foisted on us.. However we are none the poorer for this..

My rejoinder

I do not say all old beliefs are bad. However our elders were conscious enough about the spirit behind such beliefs.

Once we lose grip of the substance and just follow monkey-like, we would become poor indeed.

We become poor or even bankrupt when we try to follow the beliefs and fail to imbibe the spirit behind such values.

That has happened in the past couple of generations. I will cite an example.. Take the case of Namasankeerthanam, Bomma Kolu etc and even festivals in many temples.

The basic idea or spirit behind such activities is to foster faith in God and brotherhood among people.

But such practices have petered down into mere dramatic shows, show offs, competitions and eating sprees and the basic factor of the Divine presence has simply disappeared.

Even in Vaidik rituals, in astrology, everywhere there is such a decadence.

So we are actually so poor for such following.. ( I cannot agree with your statement that we are none the poorer for that..)

When decent life deteriorates to crass exhibitionism, we are not only poor, we just die in spirit

singing, so sweetly, indeed ever so sweetly

 

गायति वनमाली मधुरं गायति वनमाली

पुष्प-सुगन्ध-सुमलय-समीरे

मुनिजन-सेवित-यमुना-तीरे (गायति…)

कूजित-शुक-पिक-खगमुख-कुञ्जे

कुटिलालक-बहुनीरद-पुञ्जे (गायति…)

तुलसीदाम-विभूषण-हारी

जलजभव-स्तुत-सद्गुण-शौरी (गायति…)

परमहंस-हृदयोत्सवकारी

परिपूरित-मुरलीरव-धारी (गायति…)

(सदाशिव ब्रहामेन्द्राः )

gāyati vanamālī madhuraṃ gāyati vanamālī

puṣpa-sugandha-sumalaya-samīre

munijana-sevita-yamunā-tīre (gāyati…)

kūjita-śuka-pika-khagamukha-kuñje

kuṭilālaka-bahunīrada-puñje (gāyati…)

tulasīdāma-vibhūṣaṇa-hārī

jalajabhava-stuta-sadguṇa-śaurī (gāyati…)

paramahaṃsa-hṛdayotsavakārī

paripūrita-muralīrava-dhārī (gāyati…)

from Sadashiva brahmendra

That fellow who has adorned himself with myriad of wild blossoms is singing, so sweetly, indeed ever so sweetly.

In the wide banks of Yamuna river, the terrain ever visited by sages of lofty minds.

The landcape which is wafted by the cool breeze flowing softly carrying all the fragrance stolen from the flowers blooming aplenty in the valley of Malaya mountain.

In the bower of flowering creepers reverberating with the sweet chirps of birds like Parrots and Cuckoos.

Where the sky is filled with huge masses of clouds resembling dark curly hairs.

That fellow who has adorned himself with myriad of wild blossoms is singing, so sweetly, indeed ever so sweetly.

He is dazzlingly attractive wearing a thick garland of Thulasi leaves around his torso

He is the darling prince of the Shoorasena race.

His immaculate, peerless glory is ever extolled by Brahma who was born on a lotus

That fellow who has adorned himself with myriad of wild blossoms is singing, so sweetly, indeed ever so sweetly.

His enticing beauty instigates a mood of reckless celebration even in the minds of a recluse (Paramahamsa) who has abandoned all worldly affairs.

That Vagrant urchin is deluging the entire universe with the unearthly music that emanates from the flute he carries with him for ever.

ഗായതി വനമാലീ മധുരം ഗായതി വനമാലീ

പുഷ്പ-സുഗന്ധ-സുമലയ-സമീരേ

മുനിജന-സേവിത-യമുനാ-തീരേ (ഗായതി…)

കൂജിത-ശുക-പിക-ഖഗമുഖ-കുഞ്ജേ

കുടിലാലക-ബഹുനീരദ-പുഞ്ജേ (ഗായതി…)

തുലസീദാമ-വിഭൂഷണ-ഹാരീ

ജലജഭവ-സ്തുത-സദ്ഗുണ-ശൌരീ (ഗായതി…)

പരമഹംസ-ഹൃദയോത്സവകാരീ

പരിപൂരിത-മുരലീരവ-ധാരീ (ഗായതി…)

സദാശിവ ബ്രഹ്മേന്ദ്ര കൃതി

മലയപർവ്വതത്തിന്‍റെ നെറുകയിലും താഴ്'വാരങ്ങളിലും വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന ആയിരമായിരം മലരുകളുടെ സുഗന്ധമെല്ലാം കവർന്നെടുത്ത ഇളംതെന്നല്‍ അൻപോടെ തഴുകുന്ന....

ഇടതൂർന്നു ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്ന കാർകൂന്തൽ പോലെ വാനത്തിൽ പരന്ന മഴമേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന....

മഹര്‍ഷികളും യോഗികളും തേടിയെത്തി ധന്യത തേടുന്ന, നോക്കെത്താ ദൂരം വരെ പറന്നു കിടക്കുന്ന യമുനയുടെ തീരങ്ങളിൽ...

ഒത്തിരി കാട്ടുപൂക്കൾ മാലയായി അണിഞ്ഞ ആ വനമാലിയായ കണ്ണൻ മധുരതരമായ ഗാനം ഉതിർക്കുന്നു-- സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മാധുര്യം നിറഞ്ഞ ഗാനം.

കട്ടിയായി തൊടുത്തെടുത്ത തുളസീഹാരം കൊണ്ട് തിരുമെയ്യ്‌ മറയ്ക്കുന്ന ഗോപാലൻ......

ശൂരസേനകുലത്തിനു പേരും പുകഴും നിറയ്ക്കാൻ വന്നു പിറന്ന ഓമനയായ രാജകുമാരൻ....

അവന്‍റെ എണ്ണമറ്റ പുകഴുകൾ എന്നും ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു താമരയിൽ പിറന്ന ബ്രഹ്മദേവന്‍.

ഒത്തിരി കാട്ടുപൂക്കൾ മാലയായി അണിഞ്ഞ, ആ വനമാലിയായ കണ്ണൻ മധുരതരമായ ഗാനം ഉതിര്‍ക്കുന്നു--സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മാധുര്യം നിറഞ്ഞ ഗാനം.

പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും മനം കവർന്ന ആ പയ്യന്‍റെ അഴക്‌ കണ്ടു എല്ലാം ത്യജിച്ച ജ്ഞാനികളായ പരമഹംസന്മാർ പോലും നിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം കാറ്റിൽ പറത്തി എല്ലാം മറന്നു ആഹ്ളാദിക്കുന്നു.

ആ നാടോടി ചെറുക്കൻ കയ്യില്‍ കരുതിയിരിക്കുന്ന ഓടക്കുഴലിൽ നിന്ന് അഭൌമമായ സംഗീതം ഉതിർത്ത് ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻആ പാട്ടിന്‍റെ പ്രളയം കൊണ്ട് കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നു.

ഒത്തിരി കാട്ടുപൂക്കൾ മാലയായി അണിഞ്ഞ ആ വനമാലിയായ കണ്ണന്‍ മധുരതരമായ ഗാനം ഉതിര്‍ക്കുന്നു-- സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മാധുര്യം നിറഞ്ഞ ഗാനം.

either grow as a huge tree or perish as you germinate.. no ordinry existence

महातरुर्वा भवति समूलो वा विनश्यति।

नान्तरप्रक्रियामेति न्यग्रोधकणिकाङ्कुरः॥

सूक्तिरत्नकोशे

mahātarurvā bhavati samūlo vā vinaśyati।

nāntaraprakriyāmeti nyagrodhakaṇikāṅkuraḥ॥

sūktiratnakośe

A tiny seed of a peepul tree just sprouts and grows into a huge tree. If it cannot grow, it just perishes from the root. There will never be a process which would persuade its growth as a mediocre or dwarfish plant. People of great class too are like that. They may start from a state of near-nothingness and would attain great heights. If they face challenges, they may fight it out and grow in stature. Quite possibly they may perish in that process too. But they will never think of mediocre existence.

മഹാതരുര്‍വാ ഭവതി സമൂലോ വാ വിനശ്യതി।

നാന്തരപ്രക്രിയാമേതി ന്യഗ്രോധകണികാങ്കുരഃ॥

സൂക്തിരത്നകോശേ

വളരെ ചെറുതായ ഒരു ആലിന്‍ വിത്ത് മുളച്ച് ഒരു കൊച്ചു ചെടിയായ ശേഷം ഏറെ ഉയരത്തില്‍ വളര്‍ന്നു പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു അന്തസ്സോടെ നില്‍ക്കും. ആ കൊച്ചു ചെടിക്ക് ഒരുപക്ഷെ വളരാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കില്‍ അത് വേരോടെ അറ്റ് പോകും. ഒരിക്കലും ഒരു മുരടിച്ച ഭംഗിയില്ലാത്ത ചെടിയും അല്ല മരവും അല്ല എന്ന വിധത്തില്‍ വല്ല വിധേനയും വളരാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കില്ല. അന്തസ്സും തരവും ഉള്ള മനുഷ്യരും അതുപോലെ ആണ്. വളരെ താഴ്ന്ന നിലയില്‍ അവര്‍ ജന്മം എടുത്തു എന്ന് വരാം. തികച്ചും ഇല്ലായ്മയില്‍ നിന്ന് അവര്‍ ഏറെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിച്ചുയരും. ഒരുപക്ഷെ ആ വളര്‍ച്ചയുടെ പ്രക്രിയയില്‍ വെല്ലുവിളികള്‍ക്കും ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കും ഇരയായി അവര്‍ രക്തസാക്ഷിത്വം തേടി എന്ന് പോലും വരാം. പക്ഷെ അവര്‍ ഒരിക്കലും വലിയ ശോഭയൊന്നും ഇല്ലാത്ത ശരാശരിമാത്രമായ നിലനില്‍പ്പ്‌ സഹിക്കുകയില്ല.

employ the eminently suitable

यो यत्र कुशलः कार्ये तं तत्रविनियोजयेत्।

कर्मस्वदृष्टकर्मा यः शास्त्रज्ञोऽपि विमुह्यति॥

हितोपदेशे

yo yatra kuśalaḥ kārye taṃ tatraviniyojayet।

karmasvadṛṣṭakarmā yaḥ śāstrajño'pi vimuhyati॥

hitopadeśe

One should deploy a person for a particular mission only that person is suited for that assignment because of his efficiency and attitude.

Even the best among people who have read and studied a lot could stand dumb-folded and powerless if they are suddenly exposed to situations not suited to their tastes and capacities.

Even a great man in the wrong place would look clumsy

even a dull headed can be taught sciences but sublime poet is born rarely

गुरूपदेशादध्येतुं शास्त्रं जडधियोऽप्यलम्|

काव्यं तु जायते जातु कस्यचित् प्रतिभावतः॥

भामहः काव्यालङ्कारे

gurūpadeśādadhyetuṁ śāstraṁ jaḍadhiyo'pyalam|

kāvyaṁ tu jāyate jātu kasyacit pratibhāvataḥ||

bhāmahaḥ kāvyālaṅkāre

Any person, even a person of very ordinary intellect, perhaps even a dull headed fellow would be able to learn sciences and such subjects if he is trained and taught with lot of effort by an efficient teacher. However, sublime poetry is born rarely, that too poetry is created only by a person who is endowed with extraordinary genius.

This is the view of Bhamaha, the great theoretician on poetics.

ഗുരൂപദേശാദധ്യേതും ശാസ്ത്രം ജഡധിയോഽപ്യലം।

കാവ്യം തു ജായതേ ജാതു കസ്യചിത് പ്രതിഭാവതഃ॥

ഭാമഹഃ കാവ്യാലങ്കാരേ

ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും ശാസ്ത്രങ്ങളും അതുപോലുള്ള വിഷയങ്ങളും ഒരു സമര്‍ത്ഥനായ ഗുരുവിന്‍റെ ശിക്ഷണം ലഭിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഏറെ പണിപ്പെട്ടാണെങ്കിലും പഠിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റും. വിദ്യാര്‍ഥി അത്രയൊന്നും ബുദ്ധിശക്തി ഉള്ളവന്‍ അല്ലെങ്കിലും, ഒരുപക്ഷെ വിദ്യാര്‍ഥി കുറച്ചൊക്കെ മണ്ടന്‍ ആണെങ്കില്‍ പോലും ഒരു അധ്യാപകന് അയാളെ ശാസ്ത്രം മുതലായ വിഷയങ്ങള്‍ പരിശീലിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയും. പക്ഷെ ഉദാത്തമായ കവിത ജനിക്കുന്നത് അനുഗൃഹീതരായ ചിലരുടെ പ്രതിഭയില്‍ നിന്ന് മാത്രമാണ്. അത്തരം കവിത വല്ലപ്പോഴുമേ ജന്മം എടുക്കുകയുള്ളൂ.സാഹിത്യാചാര്യനായ ഭാമഹന്‍ തന്‍റെ ഉല്‍കൃഷ്ടകൃതിയായ കാവ്യാലങ്കാരത്തില്‍ പറഞ്ഞ അഭിപ്രായം ആണിത്

the son is a son only if ....

जीवतोर्वाक्यकरणात् क्षपाहे भूरिभोजनात्।

छायायां पिण्डपात्राच्च त्रिभिरेव सुतः सुतः॥

सूक्तिरत्नकोशे

jīvatorvākyakaraṇāt kṣapāhe bhūribhojanāt|

chāyāyāṁ piṇḍapātrācca tribhireva sutaḥ sutaḥ||

sūktiratnakośe

A son is a genuine son worth his name only if he fulfils the three duties, namely

1 He obeys and acts according to the desires and orders of the parents during their lifetime

2 He offers sumptuous food to the learned men and needy (by way of Sraaddha ceremony) on days considered as important to the departed souls and their memories

3 He offers balls of cereal and rice.. called pindas, in Gaya, under the shadow of the Akshaya Vata.. the eternal peepul tree in honour of the departed parents

ജീവതോര്‍വാക്യകരണാത് ക്ഷപാഹേ ഭൂരിഭോജനാത്।

ഛായായാം പിണ്ഡപാത്രാച്ച ത്രിഭിരേവ സുതഃ സുതഃ॥

സൂക്തിരത്നകോശേ

ഒരു മകന്‍ താന്‍ മകന്‍ എന്ന വാക്കിന് അര്‍ഹാനാവണം എങ്കില്‍ താഴെ പറയുന്ന മൂന്നു കടമകള്‍ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും കൂടാതെ നിറവേറ്റുക തന്നെ വേണം

൧ മാതാവും പിതാവും പൂര്‍വികരും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സമയം വരെ അവരുടെ വാക്കുകളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും അനുസരിച്ച് അവര്‍ക്ക് ഒരു തരത്തിലുള്ള വിഷമങ്ങളും ഉണ്ടാവാത്ത വിധം ജീവിക്കണം

൨ അച്ഛനോ അമ്മയോ വേര്‍പിരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാല്‍ സൂര്യചന്ദ്രന്മാരുടെ ചലനത്തിനനുസരിച്ച് അവരുടെ ഓര്‍മ്മക്കായി വിധിക്കപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളില്‍ സുഭിക്ഷമായ ഭോജനം നല്‍കി ശ്രാദ്ധം ഊട്ടണം

൩. ഗയയില്‍ ജനാര്‍ദ്ദന സന്നിധിയില്‍ അക്ഷയ വടത്തിന്‍റെ ച്ഛായയില്‍ വിട്ടുപിരിഞ്ഞ പിതൃക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി പിണ്ഡം സമര്‍പ്പിച്ചു അവര്‍ക്ക് നിത്യമുക്തി നേടിക്കൊടുക്കണം

bondage between true friends should like between mud and water

करोतु तादृशीं प्रीतिं यदृशी नीरपङ्कयोः।

रविणा शोषिते नीरे पङ्कदेहो विशीर्यते॥

karotu tādṛśīṁ prītiṁ yadṛśī nīrapaṅkayoḥ|

raviṇā śoṣite nīre paṅkadeho viśīryate||

mahaasubhaashitasamgraha 8794 subhashitamanjari

The deep affection and bondage that should be developed between true friends should like what happens between mud and water. When the mud is soaked in water, the mixture remains so supple and big. However, when the lump of mud soaked in water is exposed to sunlight and the sun evaporates the water, then the lump of mud just get shattered into dust.

Here the two friends are so close and are completely devoted to one another that when one becomes weak the other just withers away.

കരോതു താദൃശീം പ്രീതിം യദൃശീ നീരപങ്കയോഃ।

രവിണാ ശോഷിതേ നീരേ പങ്കദേഹോ വിശീര്യതേ॥

മഹാസുഭാഷിത സംഗ്രഹം ൮൭൯൪ -- സുഭാഷിത മഞ്ജരി

രണ്ടു പേര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉറ്റ ചങ്ങാതിമാര്‍ ആണെങ്കില്‍ അവര്‍ തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും തമ്മില്‍തമ്മില്‍ ഉള്ള കരുതലും വെള്ളവും ചെളിയും പോലെ ആയിരിക്കണം. വെള്ളത്തില്‍ കുതിര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍ ചെളി ഒരു വലിയ കട്ടയായി നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കും. പക്ഷെ വെയില്‍ ഏറ്റു ചെളിയോടുകൂടെയുള്ള വെള്ളം ആവിയായി പോകുമ്പോള്‍ ആ ചെളിക്കട്ട വെറും പൂഴിയായി തകര്‍ന്നു വീഴും.

ഇവിടെ ഈ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കള്‍ വളരെ അടുപ്പത്തിലാണ്. ഒരാള്‍ക്ക് കോട്ടം വരുമ്പോള്‍ മറ്റെയാളും തകര്‍ന്നുപോകുന്നു.