either grow as a huge tree or perish as you germinate.. no ordinry existence

महातरुर्वा भवति समूलो वा विनश्यति।

नान्तरप्रक्रियामेति न्यग्रोधकणिकाङ्कुरः॥

सूक्तिरत्नकोशे

mahātarurvā bhavati samūlo vā vinaśyati।

nāntaraprakriyāmeti nyagrodhakaṇikāṅkuraḥ॥

sūktiratnakośe

A tiny seed of a peepul tree just sprouts and grows into a huge tree. If it cannot grow, it just perishes from the root. There will never be a process which would persuade its growth as a mediocre or dwarfish plant. People of great class too are like that. They may start from a state of near-nothingness and would attain great heights. If they face challenges, they may fight it out and grow in stature. Quite possibly they may perish in that process too. But they will never think of mediocre existence.

മഹാതരുര്‍വാ ഭവതി സമൂലോ വാ വിനശ്യതി।

നാന്തരപ്രക്രിയാമേതി ന്യഗ്രോധകണികാങ്കുരഃ॥

സൂക്തിരത്നകോശേ

വളരെ ചെറുതായ ഒരു ആലിന്‍ വിത്ത് മുളച്ച് ഒരു കൊച്ചു ചെടിയായ ശേഷം ഏറെ ഉയരത്തില്‍ വളര്‍ന്നു പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു അന്തസ്സോടെ നില്‍ക്കും. ആ കൊച്ചു ചെടിക്ക് ഒരുപക്ഷെ വളരാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കില്‍ അത് വേരോടെ അറ്റ് പോകും. ഒരിക്കലും ഒരു മുരടിച്ച ഭംഗിയില്ലാത്ത ചെടിയും അല്ല മരവും അല്ല എന്ന വിധത്തില്‍ വല്ല വിധേനയും വളരാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കില്ല. അന്തസ്സും തരവും ഉള്ള മനുഷ്യരും അതുപോലെ ആണ്. വളരെ താഴ്ന്ന നിലയില്‍ അവര്‍ ജന്മം എടുത്തു എന്ന് വരാം. തികച്ചും ഇല്ലായ്മയില്‍ നിന്ന് അവര്‍ ഏറെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിച്ചുയരും. ഒരുപക്ഷെ ആ വളര്‍ച്ചയുടെ പ്രക്രിയയില്‍ വെല്ലുവിളികള്‍ക്കും ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കും ഇരയായി അവര്‍ രക്തസാക്ഷിത്വം തേടി എന്ന് പോലും വരാം. പക്ഷെ അവര്‍ ഒരിക്കലും വലിയ ശോഭയൊന്നും ഇല്ലാത്ത ശരാശരിമാത്രമായ നിലനില്‍പ്പ്‌ സഹിക്കുകയില്ല.

employ the eminently suitable

यो यत्र कुशलः कार्ये तं तत्रविनियोजयेत्।

कर्मस्वदृष्टकर्मा यः शास्त्रज्ञोऽपि विमुह्यति॥

हितोपदेशे

yo yatra kuśalaḥ kārye taṃ tatraviniyojayet।

karmasvadṛṣṭakarmā yaḥ śāstrajño'pi vimuhyati॥

hitopadeśe

One should deploy a person for a particular mission only that person is suited for that assignment because of his efficiency and attitude.

Even the best among people who have read and studied a lot could stand dumb-folded and powerless if they are suddenly exposed to situations not suited to their tastes and capacities.

Even a great man in the wrong place would look clumsy

even a dull headed can be taught sciences but sublime poet is born rarely

गुरूपदेशादध्येतुं शास्त्रं जडधियोऽप्यलम्|

काव्यं तु जायते जातु कस्यचित् प्रतिभावतः॥

भामहः काव्यालङ्कारे

gurūpadeśādadhyetuṁ śāstraṁ jaḍadhiyo'pyalam|

kāvyaṁ tu jāyate jātu kasyacit pratibhāvataḥ||

bhāmahaḥ kāvyālaṅkāre

Any person, even a person of very ordinary intellect, perhaps even a dull headed fellow would be able to learn sciences and such subjects if he is trained and taught with lot of effort by an efficient teacher. However, sublime poetry is born rarely, that too poetry is created only by a person who is endowed with extraordinary genius.

This is the view of Bhamaha, the great theoretician on poetics.

ഗുരൂപദേശാദധ്യേതും ശാസ്ത്രം ജഡധിയോഽപ്യലം।

കാവ്യം തു ജായതേ ജാതു കസ്യചിത് പ്രതിഭാവതഃ॥

ഭാമഹഃ കാവ്യാലങ്കാരേ

ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും ശാസ്ത്രങ്ങളും അതുപോലുള്ള വിഷയങ്ങളും ഒരു സമര്‍ത്ഥനായ ഗുരുവിന്‍റെ ശിക്ഷണം ലഭിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഏറെ പണിപ്പെട്ടാണെങ്കിലും പഠിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റും. വിദ്യാര്‍ഥി അത്രയൊന്നും ബുദ്ധിശക്തി ഉള്ളവന്‍ അല്ലെങ്കിലും, ഒരുപക്ഷെ വിദ്യാര്‍ഥി കുറച്ചൊക്കെ മണ്ടന്‍ ആണെങ്കില്‍ പോലും ഒരു അധ്യാപകന് അയാളെ ശാസ്ത്രം മുതലായ വിഷയങ്ങള്‍ പരിശീലിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയും. പക്ഷെ ഉദാത്തമായ കവിത ജനിക്കുന്നത് അനുഗൃഹീതരായ ചിലരുടെ പ്രതിഭയില്‍ നിന്ന് മാത്രമാണ്. അത്തരം കവിത വല്ലപ്പോഴുമേ ജന്മം എടുക്കുകയുള്ളൂ.സാഹിത്യാചാര്യനായ ഭാമഹന്‍ തന്‍റെ ഉല്‍കൃഷ്ടകൃതിയായ കാവ്യാലങ്കാരത്തില്‍ പറഞ്ഞ അഭിപ്രായം ആണിത്

the son is a son only if ....

जीवतोर्वाक्यकरणात् क्षपाहे भूरिभोजनात्।

छायायां पिण्डपात्राच्च त्रिभिरेव सुतः सुतः॥

सूक्तिरत्नकोशे

jīvatorvākyakaraṇāt kṣapāhe bhūribhojanāt|

chāyāyāṁ piṇḍapātrācca tribhireva sutaḥ sutaḥ||

sūktiratnakośe

A son is a genuine son worth his name only if he fulfils the three duties, namely

1 He obeys and acts according to the desires and orders of the parents during their lifetime

2 He offers sumptuous food to the learned men and needy (by way of Sraaddha ceremony) on days considered as important to the departed souls and their memories

3 He offers balls of cereal and rice.. called pindas, in Gaya, under the shadow of the Akshaya Vata.. the eternal peepul tree in honour of the departed parents

ജീവതോര്‍വാക്യകരണാത് ക്ഷപാഹേ ഭൂരിഭോജനാത്।

ഛായായാം പിണ്ഡപാത്രാച്ച ത്രിഭിരേവ സുതഃ സുതഃ॥

സൂക്തിരത്നകോശേ

ഒരു മകന്‍ താന്‍ മകന്‍ എന്ന വാക്കിന് അര്‍ഹാനാവണം എങ്കില്‍ താഴെ പറയുന്ന മൂന്നു കടമകള്‍ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും കൂടാതെ നിറവേറ്റുക തന്നെ വേണം

൧ മാതാവും പിതാവും പൂര്‍വികരും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സമയം വരെ അവരുടെ വാക്കുകളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും അനുസരിച്ച് അവര്‍ക്ക് ഒരു തരത്തിലുള്ള വിഷമങ്ങളും ഉണ്ടാവാത്ത വിധം ജീവിക്കണം

൨ അച്ഛനോ അമ്മയോ വേര്‍പിരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാല്‍ സൂര്യചന്ദ്രന്മാരുടെ ചലനത്തിനനുസരിച്ച് അവരുടെ ഓര്‍മ്മക്കായി വിധിക്കപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളില്‍ സുഭിക്ഷമായ ഭോജനം നല്‍കി ശ്രാദ്ധം ഊട്ടണം

൩. ഗയയില്‍ ഗദാധര സന്നിധിയില്‍ അക്ഷയ വടത്തിന്‍റെ ച്ഛായയില്‍ വിട്ടുപിരിഞ്ഞ പിതൃക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി പിണ്ഡം സമര്‍പ്പിച്ചു അവര്‍ക്ക് നിത്യമുക്തി നേടിക്കൊടുക്കണം

bondage between true friends should like between mud and water

करोतु तादृशीं प्रीतिं यदृशी नीरपङ्कयोः।

रविणा शोषिते नीरे पङ्कदेहो विशीर्यते॥

karotu tādṛśīṁ prītiṁ yadṛśī nīrapaṅkayoḥ|

raviṇā śoṣite nīre paṅkadeho viśīryate||

mahaasubhaashitasamgraha 8794 subhashitamanjari

The deep affection and bondage that should be developed between true friends should like what happens between mud and water. When the mud is soaked in water, the mixture remains so supple and big. However, when the lump of mud soaked in water is exposed to sunlight and the sun evaporates the water, then the lump of mud just get shattered into dust.

Here the two friends are so close and are completely devoted to one another that when one becomes weak the other just withers away.

കരോതു താദൃശീം പ്രീതിം യദൃശീ നീരപങ്കയോഃ।

രവിണാ ശോഷിതേ നീരേ പങ്കദേഹോ വിശീര്യതേ॥

മഹാസുഭാഷിത സംഗ്രഹം ൮൭൯൪ -- സുഭാഷിത മഞ്ജരി

രണ്ടു പേര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉറ്റ ചങ്ങാതിമാര്‍ ആണെങ്കില്‍ അവര്‍ തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും തമ്മില്‍തമ്മില്‍ ഉള്ള കരുതലും വെള്ളവും ചെളിയും പോലെ ആയിരിക്കണം. വെള്ളത്തില്‍ കുതിര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍ ചെളി ഒരു വലിയ കട്ടയായി നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കും. പക്ഷെ വെയില്‍ ഏറ്റു ചെളിയോടുകൂടെയുള്ള വെള്ളം ആവിയായി പോകുമ്പോള്‍ ആ ചെളിക്കട്ട വെറും പൂഴിയായി തകര്‍ന്നു വീഴും.

ഇവിടെ ഈ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കള്‍ വളരെ അടുപ്പത്തിലാണ്. ഒരാള്‍ക്ക് കോട്ടം വരുമ്പോള്‍ മറ്റെയാളും തകര്‍ന്നുപോകുന്നു.

Only those who have lost all powers and alertnesswould stand without emotions.

मन्थितो लङ्घितो बद्धः पीतो यद्यपि सागरः।

गर्जत्युच्छैस्तथाप्येष जढात्मानो हि निस्त्रपाः॥

उद्ग्भत सागर् सुभाशित ८५

manthito laṅghito baddhaḥ pīto yadyapi sāgaraḥ|

garjatyucchaistathāpyeṣa jaḍhātmāno hi nistrapāḥ||

udgbhata sāgar subhāśita 85

The ocean has been churned, and is being churned

The ocean has been crossed over and is being crossed over by many

The ocean has been stopped and bound by a dam, and such dams are built again and agai

The ocean has been drunk in full, and the waters are being consumed and pumped off by many for various purposes

However, in spite of all the difficulties and hardships faced, the ocean never ceases to roar exhibiting its immense strength.

Only those who have lost all powers and alertness of the mind would stand silently without any show of emotions..

The most famous episode of churning the ocean is the Amrutha Mathanam

The most valorous crossing of the ocean was by Lord Anjaneya

Rama, Sugriva and the Vanara Army built a dam over the ocean.. and E Shridharan Sir presided over building of Pamban Bridge

Sage Agastya just took the entire ocean on his palm and drank it

However the ocean is alive and kicking, and roars in grandeur.

മന്ഥിതോ ലങ്ഘിതോ ബദ്ധഃ പീതോ യദ്യപി സാഗരഃ।

ഗര്ജത്യുച്ഛൈസ്തഥാപ്യേഷ ജഢാത്മാനോ ഹി നിസ്ത്രപാഃ॥

ഉദ്ഗ്ഭട സാഗര് സുഭാശിത ൮൫

സമുദ്രത്തെ പലരും ഇളക്കി മറിച്ചിട്ടുണ്ട്. കടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആ പ്രക്രിയ പലപ്പോഴും തുടരുന്നു

കടലിനെ പലരും മാറി കടന്നിട്ടുണ്ട് .. ഇന്നും പലരും അത് ചെയ്യുന്നു

സമുദ്രത്തിന്‍റെ പ്രവാഹം അണകെട്ടി തടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പലപ്പോഴും

സമുദ്രത്തിലെ വെള്ളം മുഴുവന്‍ കുടിച്ചു തീര്‍ത്ത അവസരം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും അതിലെ വെള്ളം പലരും ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ച് ഒഴുക്കിക്കളയുന്നു.

പക്ഷേ എന്തൊക്കെ വെല്ലുവിളി നേരിടാലും എത്രയൊക്കെ ക്ഷീണം സംഭവിച്ചാലും സമുദ്രം വീറോടെ, വാശിയോടെ ഗര്‍ജ്ജിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും നിര്‍ത്തുകയില്ല

മനസ്സിന്‍റെ ധൈര്യവും ഉണര്‍വ്വും തീരെ നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവരായി പകച്ചു പോയവര്‍ മാത്രമേ ഒന്നും മിണ്ടാതേയും ഒരു വികാരവും കാണിക്കാതെയും നില്‍ക്കുകയുള്ളൂ

സമുദ്രത്തെ ഇളക്കി മറിച്ച ഏറെ പ്രസിദ്ധമായ സംഭവമാണ് അമൃത മഥനം

ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ സമുദ്രതരണം ഭഗവാന്‍ ആഞ്ജനേയസ്വാമിയാണ് നടത്തിയത്.

രാമനും സുഗ്രീവനും വാനരപ്പടയും ചേര്‍ന്ന് സേതു നിര്‍മ്മിച്ച്‌ കടലിനു അണ കെട്ടി . ഇ. ശ്രീധരന്‍ സാര്‍ പാമ്പന്‍ പാലം നിര്‍മ്മിക്കുന്നതിന് നേതൃത്വം നല്‍കി

മഹര്‍ഷി വര്യനായ അഗസ്ത്യന്‍ കൈക്കുമ്പിളില്‍ കടല്‍ മുഴുവന്‍ എടുത്ത് പാനം ചെയ്തു.

പക്ഷെ അതെല്ലാം സംഭവിച്ച ശേഷവും ഇന്നും കടല്‍ കടലായി നിന്ന് ഗര്‍ജ്ജിക്കുന്നു, ഏറെ വീര്യത്തോടും അന്തസ്സോടും കൂടി

The individual can never live well either by conquering something or submitting to something

Conquer yourself instead of trying to conquer others..

This advise is handed out to us by men of wisdom.

Yes, the idea is good

But my thoughts on the subject

"The individual can never live well either by conquering something or submitting to something or capitulating.

If you conquer someone that person or thing would be biding for time to hit back.

If you submit to someone else your inner being will be accusing you for ever.

In either case there will no peace nor would be good life.

If you just gel or mix with the external situation harmoniously both you and all that is outside you would work together happily.

This is the nature works normally.

When this harmony and equilibrium are disturbed the result is utter chaos"

evil-minded fellow derives immense pleasure when he hurls insults on others

पांसुपातेन हृष्यन्ति कुञ्जराः मदशालिनः।

तथा परिवदन्नन्यान् हृष्टो भवति दुर्जनः॥

महाभारते आदिपर्वे ८७-११

pāṁsupātena hṛṣyanti kuñcarāḥ madaśālinaḥ|

tathā parivadannanyān hṛṣṭo bhavati durjanaḥ||

mahābhārate ādiparve 87-11

An elephant in rut throws up a lot of dust using its trunk and is extremely happy when that dust falls down and covers its own body. In the same manner, an evil-minded fellow derives immense pleasure when he hurls insults on others

From Adi parvam of Mahabharatham

പാംസുപാതേന ഹൃഷ്യന്തി കുഞ്ജരാഃ മദശാലിനഃ।

തഥാ പരിവദന്നന്യാന്‍ ഹൃഷ്ടോ ഭവതി ദുര്‍ജനഃ॥

മഹാഭാരതേ ആദിപര്‍വേ ൮൭-൧൧

മദപ്പാടുള്ള കൊമ്പനാന തുമ്പിക്കൈ ഉയര്‍ത്തി പൊടിയും പൂഴിയും ഉയരെ വാരി എറിയുന്നു. അത് തിരിച്ച സ്വന്തം ശരീരത്തിളും മറ്റെല്ലായിടത്തും വീണു പടരുമ്പോള്‍ ആനയ്ക്ക് ഒടുങ്ങാത്ത ആനന്ദമാണ്. അതുപോലെ തന്നെയാണ് ദുഷ്ടനും. അയാള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കെതിരേ ചീത്ത വാക്കുകളും അപവാദങ്ങളും പടച്ചെടുത്ത് പറയുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും എന്ന പരിപാടി തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അതില്‍ അയാള്‍ക്ക് വേറെ ഒരു കാര്യത്തിലും കിട്ടാത്ത സന്തോഷം കിട്ടുകയും ചെയ്യും.

മഹാഭാരതം ആദി പര്‍വത്തില്‍ നിന്ന്.

pollution with literary garbage

 

A fellow who considers himself an expert in English usage was generating many odd write-ups and some odd fellows persistently bombarded me with forwards of such literary trash that deserved eternal stay in waste bins. Added to this, some chamchas in groups were praising this work as heavenly.

Out of civility, I tried to put up with the spread of such garbage for some time. However, the proliferation cannot go on forever. This is my rejoinder to the groups. Just sharing.

You should present Posts and articles in form and style that others who read them could grasp with ease and comfort.

Someone compared the author of that post with Shashi Tharoor.

That is utter nonsense.

Peak of foolishness.

The person who made the comparison has no idea either of chaste English or of the literary craft of Tharoor.

Tharoor uses many relatively rare words and his craft is somewhat ornate or decorative.

However, every word, sentence or paragraph he presents would be perfect in grammar and faultless in presentation.

A treat to the lover of English language.

I have with me almost the full collection of Tharoor’ s works and I have managed to read most of them at least in part.

I have great admiration for his style and workmanship in spite of the fact that I do not like either his politics or flamboyant lifestyle.

In fact, one should have a lot of knowledge in basics of English language and a lot more of patience too to read and understand good books and good writing (including those written by Tharoor.)

It is even more difficult to read works of Nehru, Radhakrishnan, Russel, Thomas Hardy etc., not to speak of works of the likes of Samuel Johnson.

Nevertheless, they have invariably adopted perfect craft.

Where does the madcap who posted the crap and his chamchas stand in comparison to those connoisseurs?

Absurdity and idiocy cannot flow and should not flow in unlimited and uncontrollable torrents.