pachai maamalai pol mene

Thursday, April 03, 2025

The gap between words and deeds is too huge



An observation by a revered friend about my posts on morality and lofty thoughts was that even if we know, read and even understand our actions are at loggerheads.
My response
"Yes I agree cent percent
That is true for all.. I am no exception
The gap between words and deeds is too huge.
But if an occasional thought would try to reduce the gap (between the ideal and the worldly ) even a little ,so far so good."

The epic Mahabharatham is not a book on mere analysis of righteousness. It is more a historical chronicle



A friend quoted from various episodes in Mahabharatham and argued that if some character or other had acted in a different manner, the effects would have been different.. He was trying to indicate that even the righteous characters were acting not so righteously.. My take on it..
The dharmashastras are very categorical in this matter.. It is said in the same Mahabharatham that if a scholar and a member of the legislative body or a Royal court fails to explain what is right according to Dharma, he is considered to be a sinner and all the punishments and retributions would visit him.
The so called great characters or heroes in Mahabharatham often failed to live upto the level of Dharma expected of them That is all... Vyasa does not hide or try to mull over such wrong activities.
The epic Mahabharatham is not a book on mere analysis of righteousness. It is more a historical chronicle,
You need not presume that all that happened in Mahabharatham are right..
Even the characters including Krishna who are viewed as epitomes of virtue, have actually committed errors.. And the epic never tried to hide those faults..
Mahabharatham is actually a faithful chronicle of what happened.. It is an Itihasam.. meaning, Iti haa aasa.. such an epoch happened..
It gives details of the activities of many charecters and also sums up the results as they actually happened and the consequences thereof.
There is no attempt anywhere to justify anything that is wrong, even if the one who committed it is a hero..
And it is meaningless to raise a query as to what would have happened if Bheeshma or Drona or Krishna or Draupadi had acted differently at some stage..
The epic is just a record of what has actually happened..
No attempt at the hands of Vyasa either to whitewash any character or any incident.
That is honesty.
Will you ask what would have happened if Napoleon, Hitler, or Saddam Hussain were not born..
These incidents are concluded by history..
It is futile to speculate..
I cannot just ask myself what would have happened if my parents were not the ones who gave birth to me, or what would have happend if my father were alive today.. when he has passed away 33 years ago..
Fait accompli.. the concluded action.. is just incapable of being rewound..

Nothing in this world can be beyond achievement for a person who is endowed with such enthusiasm and commitment



उत्साहो बलवानार्य नास्त्युत्साहात् परं बलम्
सोत्साहस्य हि लोकेषु न किञ्चिदपि दुर्लभम्
valmiki ramayanam Kishkinda kandam 4-1-121/140
utsāho balavānārya nāstyutsāhāt paraṃ balam
sotsāhasya hi lokeṣu na kiñcidapi durlabham
My dear Brother, enthusiasm and matching action is the strongest trait that a person can possess.. There is no other strengtha or attainment superior to such enthusiastic and committed action
Nothing in this world can be beyond achievement for a person who is endowed with such enthusiasm and commitment
This is what Lakshmana Tells Rama.
In his speech addresssed to the nation, the Prime Minister quote this Slokam today..
ഉത്സാഹോ ബലവാനാര്യ നാസ്ത്യുത്സാഹാത് പരം ബലം
സോത്സാഹസ്യ ഹി ലോകേഷു ന കിഞ്ചിദപി ദുര്ലഭം
ശ്രീമദ്‌ വാല്മീകി രാമായണം കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡം അദ്ധ്യായം ൧ ശ്ലോകം ൧൨൧/൧൪൦
ഉത്സാഹവും അതിനൊത്ത കഠിനപ്രയത്നവും ആണ് ജ്യേഷ്ടാ ഒരാള്‍ക്ക് എല്ലാ ശക്തിയും നല്‍കുന്നത്. ഉത്സാഹവും അര്‍പ്പണബോധവും കൂടിയ കഠിനപ്രയത്നത്തെക്കാള്‍ വലുതായി വിജയത്തിനു വേറെ ഒരു ശക്തിയുമില്ല. മാര്‍ഗ്ഗവും ഇല്ല
ഉത്സാഹത്തോടും അര്‍പ്പണബോധത്തോടും പ്രയത്നിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക്‌ ഈ ലോകാത്തില്‍ നേടാന്‍ സാധ്യമാല്ലാത്തത് ഒന്നും ഇല്ല.
ലക്ഷ്മണന്‍ ജ്യേഷ്ഠനായ ശ്രീരാമനോട് പറയുന്ന വാക്കുകളാണിത്
ഇന്ന് നമ്മുടെ പ്രധാനമന്ത്രി രാഷ്ട്രത്തോടുള്ള
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗത്തില്‍ ഈ ശ്ലോകം എടുത്തു പറഞ്ഞു

Wednesday, April 02, 2025

Some lives are like that, Kicked cut and beaten at every stage



A plant capable of filling the world with fragrance,fruits and fancy often sprouts in a barren soil under a shadow.
Every leaf it shows is nibbled away by the rogue of a goat.
Still the plant produces some buds
But those buds are nipped off even as they appear
In spite of that a solitary bud grows, blooms fills the world with fragrance.
And even then it is ignored or crushed.
Some lives are like that
Kicked cut and beaten at every stage
The more it struggles to live the more trouble it receives
But it tries to survive till it is razed off roots stem and foliage
Can you call it the effect of karma?
I just wonder

human life is more precious than religion.



Yes human life is more precious than religion.
A man when he is all by himself remains a warm human being with love for all people around and would adjust and accommodate.
But when group tags are assigned the situation changes.
In spite of all bickerings and polarization each person is all alone when death overtakes him.
And the epidemic has no religion.
Let us hug and love one another in mind.. ..keeping physical distance..just as human beings and let us rise above other divisive tendencies.
May good sense prevail.
It is not the time to find fault.
We have to save lives. Life and death too has no religion,no nationality, no group

For the creator a human being or a single cell amoeba -both make no difference.



For the creator a human being or a single cell amoeba -both make no difference.
But in our arrogance we presume that everything here on earth is ours and in our control and captivity.
That mindset is visible in all our actions.
Certain religious texts even say that the whole set of animate and inanimate beings are created for the use and enjoyment of humans .
Now a Virus -a lifeless contraption -has intervened and given us notice- or is it black bordered warrant?-- that we might be put in the right place.
We do not know whether there is any time left for us even to take stock of our faulted thoughts and correct ourselves.
Have we a chance left.?
How many will be left behind ?

Nrisimhakavacham



॥ അഥ ശ്രീ നൃസിംഹകവചസ്തോത്രം ॥
നൃസിംഹകവചം വക്ഷ്യേ പ്രഹ്ളാദേനോദിതം പുരാ ।
സര്‍വരക്ഷാകരം പുണ്യം സര്‍വോപദ്രവനാശനം ॥ 1॥
സര്‍വ സമ്പത്കരം ചൈവ സ്വര്‍ഗമോക്ഷപ്രദായകം ।
ധ്യാത്വാ നൃസിംഹം ദേവേശം ഹേമസിംഹാസനസ്ഥിതം ॥ 2॥
വിവൃതാസ്യം ത്രിനയനം ശരദിന്ദുസമപ്രഭം ।
ലക്ഷ്മ്യായാലിങ്ഗിതവാമാങ്ഗം വിഭൂതിഭിരുപാശ്രിതം ॥ 3॥
ചതുര്‍ഭുജം കോമലാങ്ഗം സ്വര്‍ണകുണ്ഡലശോഭിതം ।
സരോജശോഭിതോരസ്കം രത്നകേയൂരമുദ്രിതം ॥ 4॥ var രത്നകേയൂരശോഭിതം
തപ്തകാഞ്ചനസംകാശം പീതനിര്‍മലവാസസം ।
ഇന്ദ്രാദിസുരമൌലിസ്ഥസ്ഫുരന്‍മാണിക്യദീപ്തിഭിഃ ॥ 5॥
വിരാജിതപദദ്വന്ദ്വം ശങ്ഖചക്രാദി ഹേതിഭിഃ ।
ഗരുത്മതാ ച വിനയാത് സ്തൂയമാനം മുദാന്വിതം ॥ 6॥ var സവിനയം
സ്വഹൃത്കമലസംവാസം കൃത്വാ തു കവചം പഠേത് ।
നൃസിംഹോ മേ ശിരഃ പാതു ലോകരക്ഷാര്‍ഥസംഭവഃ ॥ 7॥ var ആത്മസംഭവഃ
സര്‍വഗോഽപി സ്തംഭവാസഃ ഫാലം മേ രക്ഷതു ധ്വനിം ।
നൃസിംഹോ മേ ദൃശൌ പാതു സോമസൂര്യാഗ്നിലോചനഃ ॥ 8॥
സ്മൃതിം മേ പാതു നൃഹരിര്‍മുനിവര്യസ്തുതിപ്രിയഃ ।
നാസം മേ സിംഹനാസസ്തു മുഖം ലക്ഷ്മീമുഖപ്രിയഃ ॥ 9॥
സര്‍വവിദ്യാധിപഃ പാതു നൃസിംഹോ രസനാം മമ ।
വക്ത്രം പാത്വിന്ദുവദനം സദാ പ്രഹ്ലാദവന്ദിതഃ ॥ 10॥
നൃസിംഹഃ പാതു മേ കണ്ഠം സ്കന്ധൌ ഭൂഭരാന്തകൃത് ।
ദിവ്യാസ്ത്രശോഭിതഭുജോ നൃസിംഹഃ പാതു മേ ഭുജൌ ॥ 11॥
കരൌ മേ ദേവവരദോ നൃസിംഹഃ പാതു സര്‍വതഃ । var പാതു സര്‍വദാ
ഹൃദയം യോഗിസാധ്യശ്ച നിവാസം പാതു മേ ഹരിഃ ॥ 12॥ var ഹൃദദം
മധ്യം പാതു ഹിരണ്യാക്ഷവക്ഷഃകുക്ഷിവിദാരണഃ ।
നാഭിം മേ പാതു നൃഹരിഃ സ്വനാഭി ബ്രഹ്മസംസ്തുതഃ ॥ 13॥
ബ്രഹ്മാണ്ഡകോടയഃ കട്യാം യസ്യാസൌ പാതു മേ കടിം ।
ഗുഹ്യം മേ പാതു ഗുഹ്യാനാം മന്ത്രാണാം ഗുഹ്യരൂപദൃക് ॥ 14॥
ഊരൂ മനോഭവഃ പാതു ജാനുനീ നരരൂപധൃക് ।
ജങ്ഘേ പാതു ധരാഭാരഹര്‍താ യോഽസൌ നൃകേസരീ ॥ 15॥
സുരരാജ്യപ്രദഃ പാതു പാദൌ മേ നൃഹരീശ്വരഃ ।
സഹസ്രശീര്‍ഷാ പുരുഷഃ പാതു മേ സര്‍വശസ്തനും ॥ 16॥
മഹോഗ്രഃ പൂര്‍വതഃ പാതു മഹാവീരാഗ്രജോഽഗ്നിതഃ ।
മഹാവിഷ്ണുര്‍ദക്ഷിണേ തു മഹാജ്വാലസ്തു നൈരൃതൌ ॥ 17॥
പശ്ചിമേ പാതു സര്‍വേശോ ദിശി മേ സര്‍വതോമുഖഃ ।
നൃസിംഹഃ പാതു വായവ്യാം സൌംയാം ഭൂഷണവിഗ്രഹഃ ॥ 18॥
ഈശാന്യാം പാതു ഭദ്രോ മേ സര്‍വമങ്ഗലദായകഃ । var ഈശാന്യേ
സംസാരഭയതഃ പാതു മൃത്യോര്‍മൃത്യുര്‍നൃകേസരീ ॥ 19॥
.
ഇദം നൃസിംഹകവചം പ്രഹ്ലാദമുഖമണ്ഡിതം ।
ഭക്തിമാന്‍ യഃ പഠേന്നിത്യം സര്‍വപാപൈഃ പ്രമുച്യതേ ॥ 20॥ var സര്‍വപാപാത്
പുത്രവാന്‍ ധനവാന്‍ ലോകേ ദീര്‍ഘായുരുപജായതേ ।
യം യം കാമയതേ കാമം തം തം പ്രാപ്നോത്യസംശയം ॥ 21॥ var കാമാന്‍
സര്‍വത്ര ജയമാപ്നോതി സര്‍വത്ര വിജയീ ഭവേത് ।
ഭൂംയന്തരീക്ഷദിവ്യാനാം ഗ്രഹാണാം വിനിവാരണം ॥ 22॥
വൃശ്ചികോരഗസംഭൂത വിഷാപഹരണം പരം ।
ബ്രഹ്മരാക്ഷസയക്ഷാണാം ദൂരോത്സാരണകാരണം ॥ 23॥
ഭൂര്‍ജേ വാ താലപാത്രേ വാ കവചം ലിഖിതം ശുഭം ।
കരമൂലേ ധൃതം യേന സിധ്യേയുഃ കര്‍മസിദ്ധയഃ ॥ 24॥ var തസ്യ കാര്യാണി
ദേവാസുരമനുഷ്യേഷു സ്വം സ്വമേവ ജയം ലഭേത് ।
ഏകസന്ധ്യം ത്രിസന്ധ്യം വാ യഃ പഠേന്നിയതോ നരഃ ॥ 25॥
സര്‍വമങ്ഗലമാങ്ഗല്യം ഭുക്തിം മുക്തിം ച വിന്ദതി ।
ദ്വാത്രിംശതിസഹസ്രാണി പഠേത് ശുദ്ധാത്മനാം നൃണാം ॥ 26॥
var യഃ പഠേത് ശുദ്ധമാനസഃ ॥
കവചസ്യാസ്യ മന്ത്രസ്യ മന്ത്രസിദ്ധിഃ പ്രജായതേ ।
അനേന മന്ത്രരാജേന കൃത്വാ ഭസ്മാഭിമന്ത്രണം ॥ 27॥
തിലകം വിന്യസേദ്യസ്തു തസ്യ ഗ്രഹഭയം ഹരേത് ।
ത്രിവാരം ജപമാനസ്തു ദത്തം വാര്യഭിമന്ത്ര്യ ച ॥ 28॥
var വാരിഭ്യാമന്ത്ര്യ ച ॥
പ്രാശയേദ്യോ നരോ മന്ത്രം നൃസിംഹധ്യാനമാചരേത് ।
തസ്യ രോഗാഃ പ്രണശ്യന്തി യേ ച സ്യുഃ കുക്ഷിസംഭവാഃ ॥ 29॥
കിമത്ര ബഹുനോക്തേന നൃസിംഹസദൃശോ ഭവേത് ।
മനസാ ചിന്തിതം യത്തു സ തച്ചാപ്നോത്യസംശയം ॥ 30॥
ഗര്‍ജന്തം ഗര്‍ജയന്തം നിജഭുജപടലം സ്ഫോടയന്തം ഹഠന്തം
രൂപ്യന്തം താപയന്തം ദിവി ഭുവി ദിതിജം ക്ഷേപയന്തം ക്ഷിപന്തം ।
var ക്ഷോഭയന്തം ക്ഷിപന്തം ।
ക്രന്ദന്തം രോഷയന്തം ദിശി ദിശി സതതം സംഹരന്തം ഭരന്തം var ഭ്രമന്തം
വീക്ഷന്തം ഘൂര്‍ണയന്തം ശരനികരശതൈര്‍ദിവ്യസിംഹം നമാമി ॥ 31॥ var കരനികര
॥ ഇതി ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണേ പ്രഹ്ലാദോക്തം ശ്രീനൃസിംഹകവചം സമ്പൂര്‍ണം ॥
॥ अथ श्री नृसिंहकवचस्तोत्रं ॥
नृसिंहकवचं वक्ष्ये प्रह्लादेनोदितं पुरा ।
सर्वरक्षाकरं पुण्यं सर्वोपद्रवनाशनं ॥ 1॥
सर्व सम्पत्करं चैव स्वर्गमोक्षप्रदायकं ।
ध्यात्वा नृसिंहं देवेशं हेमसिंहासनस्थितं ॥ 2॥
विवृतास्यं त्रिनयनं शरदिन्दुसमप्रभं ।
लक्ष्म्यायालिङ्गितवामाङ्गं विभूतिभिरुपाश्रितं ॥ 3॥
चतुर्भुजं कोमलाङ्गं स्वर्णंकुण्डलशोभितं ।
सरोजशोभितोरस्कं रत्नकेयूरमुद्रितं ॥ 4॥ var रत्नकेयूरशोभितं
तप्तकाञ्चनसंकाशं पीतनिर्मलवाससं ।
इन्द्रादिसुरमौलिस्थस्फुरन्‍माणिक्यदीप्तिभिः ॥ 5॥
विराजितपदद्वन्द्वं शङ्खचक्रादि हेतिभिः ।
गरुत्मता च विनयात् स्तूयमानं मुदान्वितं ॥ 6॥ var सविनयं
स्वहृत्कमलसंवासं कृत्वा तु कवचं पठेत् ।
नृसिंहो मे शिरः पातु लोकरक्षार्थसंभवः ॥ 7॥ var आत्मसंभवः
सर्वगोऽपि स्तंभवासः फालं मे रक्षतु ध्वनिं ।
नृसिंहो मे दृशौ पातु सोमसूर्याग्निलोचनः ॥ 8॥
स्मृतिं मे पातु नृहरिर्मुनिवर्यस्तुतिप्रियः ।
नासं मे सिंहनासस्तु मुखं लक्ष्मीमुखप्रियः ॥ 9॥
सर्वविद्याधिपः पातु नृसिंहो रसनां मम ।
वक्त्रं पात्विन्दुवदनं सदा प्रह्लादवन्दितः ॥ 10॥
नृसिंहः पातु मे कण्ठं स्कन्धौ भूभरान्तकृत् ।
दिव्यास्त्रशोभितभुजो नृसिंहः पातु मे भुजौ ॥ 11॥
करौ मे देववरदो नृसिंहः पातु सर्वतः । var पातु सर्‍वदा
हृदयं योगिसाध्यश्च निवासं पातु मे हरिः ॥ 12॥ var हृददं
मध्यं पातु हिरण्याक्ष वक्षःकुक्षिविदारणः ।
नाभिं मे पातु नृहरिः स्वनाभि ब्रह्मसंस्तुतः ॥ 13॥
ब्रह्माण्डकोटयः कट्यां यस्यासौ पातु मे कटिं ।
गुह्यं मे पातु गुह्यानां मन्त्राणां गुह्यरूपदृक् ॥ 14॥
ऊरू मनोभवः पातु जानुनी नररूपधृक् ।
जङ्घे पातु धराभारहर्ता योऽसौ नृकेसरी ॥ 15॥
सुरराज्यप्रदः पातु पादौ मे नृहरीश्वरः ।
सहस्रशीर्षा पुरुषः पातु मे सर्वशस्तनुं ॥ 16॥
महोग्रः पूर्वतः पातु महावीराग्रजोऽग्नितः ।
महाविष्णुर्द्क्षिणे तु महाज्वालस्तु नैरृतौ ॥ 17॥
पश्चिमे पातु सर्वेशो दिशि मे सर्वतोमुखः ।
नृसिंहः पातु वायव्यां सौंर्यां भूषणविग्रहः ॥ 18॥
ईशान्यां पातु भद्रो मे सर्वमङ्गलदायकः । var ईशान्ये
संसारभयतः पातु मृत्योर्मृत्युर्नृकेसरी ॥ 19॥
इदं नृसिंहकवचं प्रह्लादमुखमण्डितं ।
भक्तिमान्‍यः पठेन्नित्यं सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ 20॥ var सर्वपापात्
पुत्रवान्‍धनवान्‍लोके दीर्घायुरुपजायते ।
यं यं कामयते कामं तं तं प्राप्नोत्यसंशयं ॥ 21॥ var कामान्‍
सर्वत्र जयमाप्नोति सर्वत्र विजयी भवेत् ।
भूम्यन्तरीक्षदिव्यानां ग्रहाणां विनिवारणं ॥ 22॥
वृश्चिकोरगसंभूत विषापहरणं परं ।
ब्रह्मराक्षसयक्षाणां दूरोत्सारणकारणं ॥ 23॥
भूर्जे वा तालपात्रे वा कवचं लिखितं शुभं ।
करमूले धृतं येन सिध्येयुः कर्मसिद्धयः ॥ 24॥ var तस्य कार्याणि
देवासुरमनुष्येषु स्वं स्वमेव जयं लभेत् ।
एकसन्ध्यं त्रिसन्ध्यं वा यः पठेन्नियतो नरः ॥ 25॥
सर्वमङ्गलमाङ्गल्यं भुक्तिं मुक्तिं च विन्दति ।
द्वात्रिंशतिसहस्राणि पठेत् शुद्धात्मनां नृणां ॥ 26॥
var यः पठेत् शुद्धमानसः ॥
कवचस्यास्य मन्त्रस्य मन्त्रसिद्धिः प्रजायते ।
अनेन मन्त्रराजेन कृत्वा भस्माभिमन्त्रणं ॥ 27॥
तिलकं विन्यसेद्यस्तु तस्य ग्रहभयं हरेत् ।
त्रिवारं जपमानस्तु दत्तं वार्यभिमन्त्र्य च ॥ 28॥
var वारिभ्यामन्त्र्य च ॥
प्राशयेद्यो नरो मन्त्रं नृसिंहध्यानमाचरेत् ।
तस्य रोगाः प्रणश्यन्ति ये च स्युः कुक्षिसंभवाः ॥ 29॥
किमत्र बहुनोक्तेन नृसिंहसदृशो भवेत् ।
मनसा चिन्तितं यत्तु स तच्चाप्नोत्यसंशयं ॥ 30॥
गर्जन्तं गर्जयन्तं निजभुजपटलं स्फोटयन्तं हठन्तं
रूप्यन्तं तापयन्तं दिवि भुवि दितिजं क्षेपयन्तं क्षिपन्तं ।
var क्षोभयन्तं क्षिपन्तं ।
क्रन्दन्तं रोषयन्तं दिशि दिशि सततं संहरन्तं भरन्तं var भ्रमन्तं
वीक्षन्तं घूर्णंयन्तं शरनिकरशतैर्दिव्यसिंहं नमामि ॥ 31॥ var करनिकर
॥ इति श्रीब्रह्माण्डपुराणे प्रह्लादोक्तं श्रीनृसिंहकवचं सम्पूर्णं ॥
॥ atha śrī nṛsiṃhakavacastotraṃ ॥
nṛsiṃhakavacaṃ vakṣye prahlādenoditaṃ purā ।
sarvarakṣākaraṃ puṇyaṃ sarvopadravanāśanaṃ ॥ 1॥
sarva sampatkaraṃ caiva svargamokṣapradāyakaṃ ।
dhyātvā nṛsiṃhaṃ deveśaṃ hemasiṃhāsanasthitaṃ ॥ 2॥
vivṛtāsyaṃ trinayanaṃ śaradindusamaprabhaṃ ।
lakṣmyāyāliṅgitavāmāṅgaṃ vibhūtibhirupāśritaṃ ॥ 3॥
caturbhujaṃ komalāṅgaṃ svarṇaṃkuṇḍalaśobhitaṃ ।
sarojaśobhitoraskaṃ ratnakeyūramudritaṃ ॥ 4॥ var ratnakeyūraśobhitaṃ
taptakāñcanasaṃkāśaṃ pītanirmalavāsasaṃ ।
indrādisuramaulisthasphuran‍māṇikyadīptibhiḥ ॥ 5॥
virājitapadadvandvaṃ śaṅkhacakrādi hetibhiḥ ।
garutmatā ca vinayāt stūyamānaṃ mudānvitaṃ ॥ 6॥ var savinayaṃ
svahṛtkamalasaṃvāsaṃ kṛtvā tu kavacaṃ paṭhet ।
nṛsiṃho me śiraḥ pātu lokarakṣārthasaṃbhavaḥ ॥ 7॥ var ātmasaṃbhavaḥ
sarvago'pi staṃbhavāsaḥ phālaṃ me rakṣatu dhvaniṃ ।
nṛsiṃho me dṛśau pātu somasūryāgnilocanaḥ ॥ 8॥
smṛtiṃ me pātu nṛharirmunivaryastutipriyaḥ ।
nāsaṃ me siṃhanāsastu mukhaṃ lakṣmīmukhapriyaḥ ॥ 9॥
sarvavidyādhipaḥ pātu nṛsiṃho rasanāṃ mama ।
vaktraṃ pātvinduvadanaṃ sadā prahlādavanditaḥ ॥ 10॥
nṛsiṃhaḥ pātu me kaṇṭhaṃ skandhau bhūbharāntakṛt ।
divyāstraśobhitabhujo nṛsiṃhaḥ pātu me bhujau ॥ 11॥
karau me devavarado nṛsiṃhaḥ pātu sarvataḥ । var pātu sar‍vadā
hṛdayaṃ yogisādhyaśca nivāsaṃ pātu me hariḥ ॥ 12॥ var hṛdadaṃ
madhyaṃ pātu hiraṇyākṣa vakṣaḥkukṣividāraṇaḥ ।
nābhiṃ me pātu nṛhariḥ svanābhi brahmasaṃstutaḥ ॥ 13॥
brahmāṇḍakoṭayaḥ kaṭyāṃ yasyāsau pātu me kaṭiṃ ।
guhyaṃ me pātu guhyānāṃ mantrāṇāṃ guhyarūpadṛk ॥ 14॥
ūrū manobhavaḥ pātu jānunī nararūpadhṛk ।
jaṅghe pātu dharābhārahartā yo'sau nṛkesarī ॥ 15॥
surarājyapradaḥ pātu pādau me nṛharīśvaraḥ ।
sahasraśīrṣā puruṣaḥ pātu me sarvaśastanuṃ ॥ 16॥
mahograḥ pūrvataḥ pātu mahāvīrāgrajo'gnitaḥ ।
mahāviṣṇurdkṣiṇe tu mahājvālastu nairṛtau ॥ 17॥
paścime pātu sarveśo diśi me sarvatomukhaḥ ।
nṛsiṃhaḥ pātu vāyavyāṃ sauṃryāṃ bhūṣaṇavigrahaḥ ॥ 18॥
īśānyāṃ pātu bhadro me sarvamaṅgaladāyakaḥ । var īśānye
saṃsārabhayataḥ pātu mṛtyormṛtyurnṛkesarī ॥ 19॥
idaṃ nṛsiṃhakavacaṃ prahlādamukhamaṇḍitaṃ ।
bhaktimān‍yaḥ paṭhennityaṃ sarvapāpaiḥ pramucyate ॥ 20॥ var sarvapāpāt
putravān‍dhanavān‍loke dīrghāyurupajāyate ।
yaṃ yaṃ kāmayate kāmaṃ taṃ taṃ prāpnotyasaṃśayaṃ ॥ 21॥ var kāmān‍
sarvatra jayamāpnoti sarvatra vijayī bhavet ।
bhūmyantarīkṣadivyānāṃ grahāṇāṃ vinivāraṇaṃ ॥ 22॥
vṛścikoragasaṃbhūta viṣāpaharaṇaṃ paraṃ ।
brahmarākṣasayakṣāṇāṃ dūrotsāraṇakāraṇaṃ ॥ 23॥
bhūrje vā tālapātre vā kavacaṃ likhitaṃ śubhaṃ ।
karamūle dhṛtaṃ yena sidhyeyuḥ karmasiddhayaḥ ॥ 24॥ var tasya kāryāṇi
devāsuramanuṣyeṣu svaṃ svameva jayaṃ labhet ।
ekasandhyaṃ trisandhyaṃ vā yaḥ paṭhenniyato naraḥ ॥ 25॥
sarvamaṅgalamāṅgalyaṃ bhuktiṃ muktiṃ ca vindati ।
dvātriṃśatisahasrāṇi paṭhet śuddhātmanāṃ nṛṇāṃ ॥ 26॥
var yaḥ paṭhet śuddhamānasaḥ ॥
kavacasyāsya mantrasya mantrasiddhiḥ prajāyate ।
anena mantrarājena kṛtvā bhasmābhimantraṇaṃ ॥ 27॥
tilakaṃ vinyasedyastu tasya grahabhayaṃ haret ।
trivāraṃ japamānastu dattaṃ vāryabhimantrya ca ॥ 28॥
var vāribhyāmantrya ca ॥
prāśayedyo naro mantraṃ nṛsiṃhadhyānamācaret ।
tasya rogāḥ praṇaśyanti ye ca syuḥ kukṣisaṃbhavāḥ ॥ 29॥
kimatra bahunoktena nṛsiṃhasadṛśo bhavet ।
manasā cintitaṃ yattu sa taccāpnotyasaṃśayaṃ ॥ 30॥
garjantaṃ garjayantaṃ nijabhujapaṭalaṃ sphoṭayantaṃ haṭhantaṃ
rūpyantaṃ tāpayantaṃ divi bhuvi ditijaṃ kṣepayantaṃ kṣipantaṃ ।
var kṣobhayantaṃ kṣipantaṃ ।
krandantaṃ roṣayantaṃ diśi diśi satataṃ saṃharantaṃ bharantaṃ var bhramantaṃ
vīkṣantaṃ ghūrṇaṃyantaṃ śaranikaraśatairdivyasiṃhaṃ namāmi ॥ 31॥ var karanikara
॥ iti śrībrahmāṇḍapurāṇe prahlādoktaṃ śrīnṛsiṃhakavacaṃ sampūrṇaṃ ॥

activities of a person whose mind and soul are set in motion in the wrong direction.



न तत्कुर्यादसिस्तीक्ष्णः सर्पो वा व्याहतः पदा। अरिर्वा नित्यस्ंक्रुद्धो यदात्मा दुरनुष्टितः॥ ३२५१ इन्द् स्प्रुचे वाल्मीकिरामायणे उत्तरकाण्डे
na tatkuryādasistīkṣṇaḥ sarpo vā vyāhataḥ padā| arirvā nityasṁkruddho yadātmā duranuṣṭitaḥ|| 3251 ind spruce vālmīkirāmāyaṇe uttarakāṇḍe
A huge sharp sword, A serpant prodded by poetent spells or even a confounded enemy who entertains hatred for us through eterninty would wreak such damage and destruction that would match the activities of a person whose mind and soul are set in motion in the wrong direction.

Those who mean and do good only for others would never reach miserable situations in life.



I can only quote what the blessed Lord Krishna told Arjuna in Bhagavat gita.
न हि कल्याणकृत् कश्चित् दुर्गतिं तात गच्छति
na hi kalyaana krut kaschit durgatim tata gacchati..
Dearest Arjuna ,Those who mean and do good only for others would never reach miserable situations in life.
God has promised that.
.And sure He will keep it

I do not know what He really is.. but He is kindness.. He is pure Love..



We are always connected with Krishna..I mean God.. by whatever name anyone calls Him..and he keeps his side of the connection secure and warm..
We just try to seek Him when we feel sad and helpless ..when our chips are down..but human nature is such that when we find even a little safety we think we have managed to win all by ourselves and we just forget Him.
Maybe he would give a tug to his side of the connecting rope as a reminder of His presence.
Playfulness..innocent and harmless ..is Krishna's nature and arrogance is our basic nature.
Poor God , it is indeed a wonder that He manages to save us from all troubles created by ourselves.
I do not know what He really is.. but
He is kindness..
He is pure Love..
Krishna karunya sindho..hrutvaa nisshesha taapaan pradishatu paramaananada sandoha laksmeem...
कृष्ण ! कारुण्यसिन्धो ! हृत्वा निश्शेषतापान् प्रदिशतु परमानन्दसन्दोहलक्ष्मीम्
Krishna you the ocean of compassion.. annihilate all the miseries suffered by me and grand me the treasure of boundless happiness.
That happiness is nothing else other than Krishna himself
Krishna bless
regards
Kva

Tuesday, April 01, 2025

Mahasudarshana Mantram..



Mahasudarshana Mantram..
ॐ क्ळीं कृष्णाय गोविन्दाय गोपीजनवल्लभाय पराय परंपुरुषाय परमात्मने पर कर्म मन्त्र यन्त्र औषध अस्त्र शस्त्राणि संहर संहर मृत्योर् मोचय मोचय ॐ नमो भगवते महासुदर्शनाय दीप्त्रे ज्वालापरीताय सर्वदिक्षोभणकराय हुं फट् ब्रह्मणे परं ज्योतिषे स्वाहाः
om kḻīṁ kṛṣṇāya govindāya gopījanavallabhāya parāya paraṁpuruṣāya paramātmane para karma mantra yantra auṣadha astra śastrāṇi saṁhara saṁhara mṛtyor mocaya mocaya om namo bhagavate mahāsudarśanāya dīptre jvālāparītāya sarvadikṣobhaṇakarāya huṁ phaṭ brahmaṇe paraṁ jyotiṣe svāhāḥ
ഓം ക്ളീം കൃഷ്ണായ ഗോവിന്ദായ ഗോപീജനവല്ലഭായ പരായ പരംപുരുഷായ പരമാത്മനേ പര കര്‍മ്മ മന്ത്ര യന്ത്ര ഔഷധ അസ്ത്ര ശസ്ത്രാണി സംഹര സംഹര മൃത്യോര്‍ മോചയ മോചയ ഓം നമോ ഭഗവതേ മഹാസുദര്‍ശനായ ദീപ്ത്രേ ജ്വാലാപരീതായ സര്‍വദിക്ഷോഭണകരായ ഹും ഫട് ബ്രഹ്മണേ പരം ജ്യോതിഷേ സ്വാഹാഃ
Pranams to Krishna, the Govinda, the lover and master of the Gopis, the eternal being, the transcendental purush, the supreme soul, may Your divine grace annihilate the evil effect of the actions directed by my enemies by way of physical action, by spells, by magical drawings, by drugs and potions, by mechanical contrivances or by weapons.. May Your Divine Grace be pleased to liberate me from sure death..
Pranams to the all powerful Mahasudarshan, who is shining brightly, who is surrounded by intense flame, who is causing buring and disturbance from all directions through his effulgence, who is the source of ultimate enlightenment..
I am not discussing the beeja mantrams because they are secret and beyond language

telling or narrating stories is one thing, and being faithful to a single text is another thing



sir, telling or narrating stories is one thing, and being faithful to a single text is another thing as far as mythology is concerned, and it is all the more so in the Indian Context..
The same story line with local and ideological modifications have been effected in the case of Ramayanam, especially..
And even in a single text, there are many versions with even major variations..
Almost all stories on Ramayana must have been taken from the Adikavya of Valmiki, but many authors and interpreters have deliberately or unwittingly added many things,,, and would have kept silent on many things too..
Even the narration by the greats like Rajaji or Kamala Subramaniam should be approached from that angle..
When we have varied interpretations in History itself, we have to expect that all the more in fictions with only sparse dependence on history or chronology..
And I for one feel a lot of anxiety when issues in mythology are twisted beyond any reasonable sense by some suave writers, who mix their own imagination and command over some language more than the contents of any text, and try to convince, and often even succeed in doing so vis a vis the gullible readers...
Many stories appearing in the web are like that..

𝐭𝐚𝐦𝐩𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐞𝐩𝐢𝐜𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬



𝐭𝐚𝐦𝐩𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐞𝐩𝐢𝐜𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬...𝐢𝐬 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐫𝐢𝐠𝐡𝐭?
𝐑𝐚𝐦𝐚𝐲𝐚𝐧𝐚 𝐚𝐧𝐝 𝐌𝐚𝐡𝐚𝐛𝐡𝐚𝐫𝐚𝐭𝐡𝐚 𝐚𝐧𝐝 𝐏𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬 𝐰𝐞𝐫𝐞 𝐝𝐞𝐫𝐢𝐯𝐞𝐝 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐕𝐞𝐝𝐚𝐬 𝐨𝐫 𝐚𝐭 𝐥𝐞𝐚𝐬𝐭 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐰𝐞𝐫𝐞 𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐢𝐧 𝐜𝐨𝐧𝐟𝐥𝐢𝐜𝐭 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐕𝐞𝐝𝐢𝐜 𝐢𝐝𝐞𝐚𝐬..
𝐀𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐞𝐬𝐜𝐫𝐢𝐩𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲-𝐥𝐢𝐧𝐞 𝐚𝐬 𝐰𝐞𝐥𝐥 𝐚𝐬 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐩𝐢𝐫𝐢𝐭𝐮𝐚𝐥 𝐝𝐞𝐭𝐚𝐢𝐥𝐬 𝐢𝐧 𝐯𝐚𝐫𝐢𝐨𝐮𝐬 𝐈𝐭𝐢𝐡𝐚𝐬𝐚𝐬, 𝐏𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐔𝐩𝐚𝐩𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬 𝐟𝐨𝐥𝐥𝐨𝐰𝐞𝐝 𝐢𝐝𝐞𝐧𝐭𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲-𝐥𝐢𝐧𝐞𝐬 𝐟𝐚𝐢𝐭𝐡𝐟𝐮𝐥𝐥𝐲, 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐞𝐬𝐜𝐫𝐢𝐩𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐝𝐢𝐝 𝐧𝐨𝐭 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐦𝐚𝐣𝐨𝐫 𝐯𝐚𝐫𝐢𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐥𝐞𝐭𝐭𝐞𝐫 𝐚𝐧𝐝 𝐬𝐩𝐢𝐫𝐢𝐭 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐕𝐞𝐝𝐚𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐨𝐫𝐢𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐭𝐞𝐱𝐭𝐬 ..
𝐀𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞𝐬𝐞 𝐰𝐨𝐫𝐤𝐬 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐞𝐯𝐨𝐥𝐯𝐞𝐝 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐚 𝐟𝐞𝐰 𝐦𝐢𝐥𝐥𝐞𝐧𝐧𝐢𝐮𝐦𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐚𝐥𝐥 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐢𝐭𝐮𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐨𝐟 𝐇𝐢𝐧𝐝𝐮𝐬, 𝐚𝐧𝐝 𝐫𝐢𝐭𝐮𝐚𝐥𝐬 𝐟𝐨𝐥𝐥𝐨𝐰𝐞𝐝 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐜𝐞𝐧𝐭𝐮𝐫𝐢𝐞𝐬 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐞𝐯𝐨𝐥𝐯𝐞𝐝 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐭𝐡𝐨𝐬𝐞 𝐭𝐞𝐱𝐭𝐬..
𝐘𝐨𝐮 𝐜𝐚𝐧 𝐧𝐨𝐭𝐞 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐞 𝐦𝐚𝐧𝐲 𝐥𝐢𝐭𝐞𝐫𝐚𝐫𝐲 𝐜𝐫𝐞𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐥𝐢𝐤𝐞 𝐑𝐚𝐠𝐡𝐮𝐯𝐚𝐦𝐬𝐚𝐦, 𝐒𝐡𝐚𝐤𝐮𝐧𝐭𝐡𝐚𝐥𝐚𝐦, 𝐊𝐢𝐫𝐚𝐭𝐚𝐚𝐫𝐣𝐮𝐧𝐞𝐞𝐲𝐚𝐦, 𝐍𝐚𝐢𝐬𝐡𝐚𝐝𝐡𝐚𝐦, 𝐒𝐡𝐢𝐬𝐡𝐮𝐩𝐚𝐥𝐚𝐯𝐚𝐝𝐡𝐚𝐦 𝐚𝐧𝐝 𝐬𝐨 𝐨𝐧 𝐚𝐥𝐬𝐨 𝐫𝐞𝐥𝐢𝐞𝐝 𝐨𝐧 𝐩𝐮𝐫𝐚𝐧𝐢𝐜 𝐚𝐧𝐝 𝐈𝐭𝐢𝐡𝐚𝐬𝐢𝐜 𝐭𝐡𝐞𝐦𝐞𝐬..
𝐚𝐧𝐝,
𝐛𝐮𝐭 𝐟𝐨𝐫 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐩𝐨𝐞𝐭𝐢𝐜 𝐥𝐢𝐛𝐞𝐫𝐭𝐢𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐦𝐢𝐧𝐨𝐫 𝐧𝐚𝐭𝐮𝐫𝐞, 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐝𝐢𝐝 𝐧𝐨𝐭 𝐝𝐞𝐯𝐢𝐚𝐭𝐞 𝐦𝐮𝐜𝐡 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐜𝐫𝐢𝐩𝐭𝐮𝐫𝐞𝐬, 𝐭𝐡𝐞 𝐨𝐫𝐢𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐏𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐈𝐭𝐢𝐡𝐚𝐬𝐚𝐦𝐬..
𝐒𝐭𝐢𝐥𝐥 𝐭𝐡𝐞 𝐰𝐨𝐫𝐤𝐬 𝐨𝐟 𝐊𝐚𝐥𝐢𝐝𝐚𝐬𝐚, 𝐁𝐡𝐚𝐫𝐚𝐯𝐢, 𝐌𝐚𝐠𝐡𝐚 𝐚𝐧𝐝 𝐒𝐫𝐞𝐞𝐡𝐚𝐫𝐬𝐡𝐚 𝐚𝐫𝐞 𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐚𝐜𝐜𝐞𝐩𝐭𝐞𝐝 𝐚𝐬 𝐚𝐮𝐭𝐡𝐨𝐫𝐢𝐭𝐚𝐭𝐢𝐯𝐞 𝐭𝐞𝐱𝐭𝐬 𝐨𝐟 𝐇𝐢𝐧𝐝𝐮𝐢𝐬𝐦. 𝐀𝐭 𝐛𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐚𝐫𝐞 𝐭𝐫𝐞𝐚𝐭𝐞𝐝 𝐚𝐬 𝐞𝐥𝐮𝐜𝐢𝐝𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐢𝐜𝐭𝐮𝐫𝐞𝐬𝐪𝐮𝐞 𝐩𝐫𝐞𝐬𝐞𝐧𝐭𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐞𝐧𝐭𝐬 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐨𝐫𝐢𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐏𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬, 𝐈𝐭𝐢𝐡𝐚𝐬𝐚𝐬 𝐞𝐭𝐜.
𝐖𝐡𝐞𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐜𝐫𝐢𝐩𝐭𝐮𝐫𝐞𝐬 𝐕𝐞𝐝𝐚𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬 𝐰𝐞𝐫𝐞 𝐭𝐫𝐮𝐞 𝐨𝐫 𝐟𝐚𝐥𝐬𝐞 𝐜𝐚𝐧 𝐛𝐞 𝐚 𝐦𝐚𝐭𝐭𝐞𝐫 𝐨𝐟 𝐜𝐨𝐧𝐣𝐞𝐜𝐭𝐮𝐫𝐞..
𝐈𝐟 𝐨𝐧𝐞 𝐜𝐡𝐨𝐨𝐬𝐞𝐬 𝐭𝐨 𝐝𝐨 𝐬𝐨, 𝐇𝐢𝐧𝐝𝐮𝐢𝐬𝐦 𝐦𝐢𝐠𝐡𝐭 𝐛𝐞 𝐚𝐥𝐬𝐨 𝐜𝐚𝐥𝐥𝐞𝐝 𝐚 𝐛𝐢𝐠 𝐟𝐚𝐫𝐜𝐞..𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐚 𝐝𝐢𝐟𝐟𝐞𝐫𝐞𝐧𝐭 𝐢𝐬𝐬𝐮𝐞.
𝐁𝐮𝐭 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐯𝐢𝐞𝐰𝐩𝐨𝐢𝐧𝐭 𝐝𝐨𝐞𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐞𝐦𝐩𝐨𝐰𝐞𝐫 𝐮𝐬 𝐭𝐨 𝐭𝐚𝐦𝐩𝐞𝐫 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐨𝐫𝐢𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐭𝐞𝐱𝐭𝐬 𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐞𝐢𝐫 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐞𝐧𝐭.. 𝐰𝐡𝐢𝐜𝐡 𝐚𝐫𝐞 𝐬𝐚𝐜𝐫𝐨𝐬𝐚𝐧𝐜𝐭 𝐚𝐭 𝐥𝐞𝐚𝐬𝐭 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐛𝐞𝐥𝐢𝐞𝐯𝐞𝐫𝐬..
𝐈𝐭 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐛𝐞 𝐫𝐞𝐦𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫𝐞𝐝 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐨𝐬𝐞 𝐭𝐞𝐱𝐭𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐞𝐧𝐞𝐭𝐬 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐚𝐢𝐧𝐞𝐝 𝐭𝐡𝐞𝐫𝐞𝐢𝐧 𝐰𝐞𝐫𝐞 𝐟𝐨𝐥𝐥𝐨𝐰𝐞𝐝 𝐛𝐲 𝐮𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐨𝐮𝐫 𝐟𝐨𝐫𝐞𝐟𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐬 𝐟𝐨𝐫 𝐜𝐞𝐧𝐭𝐮𝐫𝐢𝐞𝐬..
𝐇𝐨𝐰 𝐜𝐚𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐩𝐫𝐨𝐝𝐮𝐜𝐭 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐛𝐫𝐚𝐢𝐧 𝐨𝐟 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐟𝐢𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧-𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞𝐫 𝐨𝐟 𝐭𝐨𝐝𝐚𝐲 𝐛𝐞 𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐜𝐨𝐦𝐩𝐚𝐫𝐞𝐝 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐚𝐭?
𝐌𝐚𝐧𝐲 𝐛𝐨𝐨𝐤𝐬 𝐚𝐧𝐚𝐥𝐲𝐳𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐫𝐢𝐨𝐮𝐬 𝐜𝐡𝐚𝐫𝐚𝐜𝐭𝐞𝐫𝐬 𝐢𝐧 𝐨𝐮𝐫 𝐥𝐨𝐫𝐞 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐛𝐞𝐞𝐧 𝐰𝐫𝐢𝐭𝐭𝐞𝐧 𝐛𝐲 𝐦𝐚𝐧𝐲 𝐈𝐧𝐝𝐢𝐚𝐧𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐟𝐨𝐫𝐞𝐢𝐠𝐧𝐞𝐫𝐬..
𝐀𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐚𝐜𝐜𝐞𝐩𝐭𝐞𝐝 𝐚𝐬 𝐟𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐬 𝐢𝐧 𝐇𝐢𝐧𝐝𝐮𝐢𝐬𝐦.?.
𝐓𝐚𝐠𝐨𝐫𝐞 𝐰𝐫𝐨𝐭𝐞 𝐚𝐛𝐨𝐮𝐭 𝐔𝐫𝐦𝐢𝐥𝐚, 𝐟𝐨𝐫 𝐞𝐱𝐚𝐦𝐩𝐥𝐞. 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐜𝐨𝐧𝐬𝐢𝐝𝐞𝐫𝐞𝐝 𝐚𝐬 𝐡𝐢𝐬 𝐯𝐢𝐞𝐰 𝐚𝐥𝐨𝐧𝐞..
𝐇𝐢𝐧𝐝𝐮𝐢𝐬𝐦 𝐡𝐚𝐬 𝐢𝐭𝐬 𝐛𝐚𝐬𝐢𝐜 𝐭𝐞𝐱𝐭𝐬..
𝐅𝐨𝐫 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐢𝐭 𝐦𝐚𝐲 𝐛𝐞 𝐕𝐞𝐝𝐚𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐏𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐟𝐨𝐫 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐢𝐭 𝐦𝐚𝐲 𝐛𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐥𝐨𝐜𝐚𝐥 𝐥𝐨𝐫𝐞 𝐝𝐞𝐯𝐞𝐥𝐨𝐩𝐞𝐝 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐜𝐞𝐧𝐭𝐮𝐫𝐢𝐞𝐬..
𝐇𝐨𝐰𝐞𝐯𝐞𝐫, 𝐦𝐚𝐧𝐲 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐜𝐨𝐜𝐭𝐞𝐝 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐞𝐬 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐠𝐨 𝐫𝐨𝐮𝐧𝐝 𝐢𝐧 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐚𝐥 𝐦𝐞𝐝𝐢𝐚 𝐨𝐫 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐑𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐦𝐨𝐨𝐳𝐡𝐚𝐦𝐬 ( 𝐚 𝐟𝐢𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥 𝐚𝐝𝐚𝐩𝐭𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐞𝐩𝐢𝐬𝐨𝐝𝐞𝐝 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐌𝐚𝐡𝐚𝐛𝐡𝐚𝐫𝐚𝐭𝐚𝐦, 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐁𝐡𝐞𝐞𝐦𝐚𝐬𝐞𝐧𝐚 𝐚𝐬 𝐭𝐡𝐞 𝐜𝐞𝐧𝐭𝐫𝐚𝐥 𝐂𝐡𝐚𝐫𝐚𝐜𝐭𝐞𝐫.. 𝐚 𝐰𝐨𝐫𝐤 𝐛𝐲 𝐭𝐡𝐞 𝐠𝐫𝐞𝐚𝐭 𝐌𝐚𝐥𝐚𝐲𝐚𝐥𝐚𝐦 𝐧𝐨𝐯𝐞𝐥𝐢𝐬𝐭 𝐌𝐓 ) 𝐜𝐚𝐧𝐧𝐨𝐭 𝐛𝐞 𝐚𝐜𝐜𝐞𝐩𝐭𝐞𝐝 𝐚𝐬 𝐬𝐨𝐮𝐫𝐜𝐞𝐬 𝐟𝐨𝐫 𝐇𝐢𝐧𝐝𝐮𝐢𝐬𝐦.
𝐖𝐡𝐨 𝐰𝐢𝐥𝐥 𝐚𝐜𝐜𝐞𝐩𝐭 𝐚 𝐧𝐞𝐰 𝐁𝐢𝐛𝐥𝐞 𝐨𝐫 𝐚 𝐧𝐞𝐰 𝐊𝐨𝐫𝐚𝐧 𝐚𝐭 𝐝𝐞𝐯𝐢𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐨𝐫𝐢𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥𝐬..?
𝐈 𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐫𝐞𝐩𝐞𝐚𝐭, 𝐭𝐡𝐞 𝐜𝐚𝐭𝐡𝐨𝐥𝐢𝐜𝐢𝐭𝐲 𝐚𝐧𝐝 𝐟𝐥𝐞𝐱𝐢𝐛𝐢𝐥𝐢𝐭𝐲 𝐨𝐟 𝐇𝐢𝐧𝐝𝐮𝐢𝐬𝐦, 𝐚𝐧𝐝 𝐥𝐚𝐜𝐤 𝐨𝐟 𝐫𝐞𝐯𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜𝐞 𝐭𝐨 𝐚 𝐠𝐫𝐞𝐚𝐭 𝐞𝐱𝐭𝐞𝐧𝐭 𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐩𝐚𝐫𝐭 𝐨𝐟 𝐟𝐨𝐥𝐥𝐨𝐰𝐞𝐫𝐬 𝐠𝐢𝐯𝐞𝐬 𝐫𝐢𝐬𝐞 𝐭𝐨 𝐬𝐮𝐜𝐡 𝐪𝐮𝐞𝐫𝐢𝐞𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐢𝐝𝐞𝐚𝐬..
𝐀𝐧𝐝 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐲 𝐫𝐞𝐥𝐢𝐠𝐢𝐨𝐧 𝐢𝐬 𝐛𝐚𝐬𝐞𝐝 𝐨𝐧 𝐅𝐚𝐢𝐭𝐡 𝐞𝐯𝐨𝐥𝐯𝐞𝐝 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐲𝐞𝐚𝐫𝐬,, 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝𝐚𝐫𝐝 𝐭𝐞𝐱𝐭𝐬 𝐟𝐨𝐥𝐥𝐨𝐰𝐞𝐝 𝐚𝐬 𝐚𝐮𝐭𝐡𝐞𝐧𝐭𝐢𝐜 𝐚𝐫𝐞 𝐭𝐨 𝐛𝐞 𝐡𝐞𝐥𝐝 𝐚𝐬 𝐬𝐚𝐜𝐫𝐨𝐬𝐚𝐧𝐜𝐭..
𝐑𝐞𝐥𝐢𝐠𝐢𝐨𝐧 𝐧𝐞𝐞𝐝 𝐧𝐨𝐭 𝐛𝐞 𝐚𝐥𝐰𝐚𝐲𝐬 𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥..
𝐈𝐧 𝐟𝐚𝐜𝐭 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐲 𝐫𝐞𝐥𝐢𝐠𝐢𝐨𝐧 𝐡𝐚𝐬 𝐞𝐯𝐨𝐥𝐯𝐞𝐝 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐬𝐢𝐭𝐮𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐰𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥 𝐚𝐩𝐩𝐫𝐨𝐚𝐜𝐡 𝐝𝐢𝐝 𝐧𝐨𝐭 𝐫𝐞𝐚𝐥𝐥𝐲 𝐰𝐨𝐫𝐤 𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐚𝐧 𝐟𝐞𝐥𝐭 𝐡𝐞𝐥𝐩𝐥𝐞𝐬𝐬.
𝐍𝐨𝐰 𝐦𝐚𝐧𝐲 𝐧𝐞𝐰 𝐜𝐮𝐥𝐭𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐨𝐯𝐞𝐦𝐞𝐧𝐭𝐬 𝐚𝐫𝐞 𝐦𝐮𝐬𝐡𝐫𝐨𝐨𝐦𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐨 𝐬𝐮𝐢𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐢𝐬𝐞 𝐨𝐟 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐧𝐞𝐰 𝐦𝐚𝐧/𝐰𝐨𝐦𝐚𝐧 𝐠𝐨𝐝𝐬.. 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐞𝐩𝐢𝐜𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐬 𝐠𝐞𝐭 𝐭𝐚𝐦𝐩𝐞𝐫𝐞𝐝 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐚𝐭
𝐂𝐚𝐧 𝐰𝐞 𝐚𝐜𝐜𝐞𝐩𝐭 𝐢𝐭?
𝐎𝐟 𝐜𝐨𝐮𝐫𝐬𝐞,
𝐈𝐭 𝐢𝐬 𝐚 𝐟𝐫𝐞𝐞 𝐜𝐨𝐮𝐧𝐭𝐫𝐲..
𝐒𝐨𝐦𝐞 𝐟𝐨𝐨𝐝 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐨𝐮𝐠𝐡𝐭..
𝐄𝐯𝐞𝐧 𝐲𝐨𝐮𝐫 𝐎𝐨𝐫𝐮𝐛𝐡𝐚𝐧𝐠𝐚𝐦 𝐨𝐫 𝐊𝐚𝐫𝐧𝐚𝐛𝐡𝐚𝐫𝐚𝐦 𝐨𝐟 𝐁𝐡𝐚𝐬𝐚 𝐚𝐫𝐞 𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐚𝐝𝐚𝐩𝐭𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬.. 𝐓𝐡𝐞 𝐩𝐨𝐞𝐭 𝐰𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐛𝐨𝐫𝐫𝐨𝐰𝐞𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐞𝐞𝐝 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐞𝐩𝐢𝐜 𝐨𝐫 𝐩𝐮𝐫𝐚𝐧𝐚𝐦 𝐛𝐮𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐞𝐩𝐨𝐫𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐝𝐞𝐯𝐢𝐚𝐧𝐭 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐨𝐫𝐢𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐭𝐞𝐱𝐭 𝐢𝐧 𝐦𝐚𝐧𝐲 𝐫𝐞𝐬𝐩𝐞𝐜𝐭𝐬..
𝐁𝐮𝐭 𝐨𝐟𝐭𝐞𝐧 𝐥𝐢𝐭𝐞𝐫𝐚𝐫𝐲 𝐨𝐫 𝐬𝐩𝐢𝐫𝐢𝐭𝐮𝐚𝐥 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐞𝐧𝐭𝐚𝐫𝐢𝐞𝐬 𝐚𝐫𝐞 𝐝𝐢𝐬𝐡𝐞𝐝 𝐨𝐮𝐭 𝐢𝐧 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐚𝐥 𝐦𝐞𝐝𝐢𝐚 𝐰𝐢𝐭𝐡𝐨𝐮𝐭 𝐟𝐮𝐥𝐥𝐲 𝐫𝐞𝐚𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐞 𝐨𝐫𝐢𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐢𝐨𝐧𝐬..
𝐓𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐟𝐫𝐚𝐮𝐠𝐡𝐭 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐝𝐚𝐧𝐠𝐞𝐫..
𝐅𝐨𝐫 𝐞𝐱𝐚𝐦𝐩𝐥𝐞 𝐑 𝐒 𝐌𝐚𝐧𝐨𝐡𝐚𝐫 𝐦𝐚𝐝𝐞 𝐑𝐚𝐯𝐚𝐧𝐚 𝐚 𝐇𝐞𝐫𝐨 𝐢𝐧 𝐡𝐢𝐬 𝐝𝐫𝐚𝐦𝐚𝐬.. 𝐇𝐞 𝐢𝐬 𝐟𝐫𝐞𝐞 𝐭𝐨 𝐝𝐨 𝐭𝐡𝐚𝐭... 𝐁𝐮𝐭 𝐦𝐚𝐧𝐲 𝐩𝐞𝐨𝐩𝐥𝐞 𝐚𝐟𝐭𝐞𝐫 𝐬𝐞𝐞𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐫𝐚𝐦𝐚 𝐬𝐭𝐚𝐫𝐭𝐞𝐝 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐤 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐡𝐢𝐬 𝐝𝐢𝐚𝐥𝐨𝐠𝐮𝐞𝐬 𝐰𝐞𝐫𝐞 𝐛𝐚𝐬𝐞𝐝 𝐨𝐧 𝐑𝐚𝐦𝐚𝐲𝐚𝐧𝐚𝐦 𝐢𝐧 𝐨𝐫𝐢𝐠𝐢𝐧𝐚𝐥.. 𝐓𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐢𝐧𝐭𝐞𝐥𝐥𝐞𝐜𝐭𝐮𝐚𝐥 𝐛𝐫𝐚𝐢𝐧𝐰𝐚𝐬𝐡..

Ramayana of Valmiki is wonderful beyond words..



Ramayana of Valmiki is wonderful beyond words..
Not just as the story of Rama etc.
A very clear picture of what India....
from the Northern Plains to the South was at that period..
what was the lifestyle of all types of people
which were all the types of floweres, animals, trees,,
The Geogrpahy. of India of that period . name and . location of cities, forests, rivers, lakes mountains..
The Dharmas and jursiprudence of the period..
It is a really marvel..It is an Itihasam..
Of course Mahabharatham too covers all these.. But Vamiki looks more realistic and less given to exaggeration..
We see more down to earth people in Ramayanam while the characters in mahabharatham seem to have larger than life profiles.
Even Rama confesses that He is just a man or He is considering himself just as an ordinary man..
आत्मानं मानुषं मन्ये रामं दशरथात्मजम..
Reading the epic is a heartening experience..
One is awestuck at the genius of the author and chronicler, Sage Valmiki..

Of course, this too shall pass, and there would be brightness



There are various stages in one's life.. and in the life of countries too..
on some occasions things would all happen to the advantage and the man or the country would look powerful too..
But everything will get drained off during some periods.
That is unavoidable..
Of course, there will be some purging, some loss and those who survive stoically, would prosper again too..
But quite unlike the earlier spells, the mankind seems to have become too arrogant and too selfsure in the present lull of security , and had started to feel that they cannot be defeated.. Now the tables are turned..
Of course, this too shall pass, and there would be brightness. But who among us are going to be there to see that light..
It is a big question..
Let us appeal to Krishna to see us through.. that is all.

There is nothing wrong in pursuing what appeals to us



If you spread your antenna wide the "how' and "why" both would unravel themselves.
.And shorn of the peripheral fluff both "why" and "how" will converge.
That experience will happen sooner or later.
There is nothing wrong in pursuing what appeals to us.
A man walks with two legs a bird flies with its wings a fish swims but all are just moving towards what they trust as worth pursuing.
We may not know the goal but the Supreme being knows where we should go.
We just pretend to be clever and try to alter His program.
We cannot succeed there

Ananda, Kardama and Chikleeta



A question was put to me..
This mantram quoted below is from the ഉത്തര ഭാഗം of Sree Sooktam as contained in RS Vadhyar's Book പുണ്യാഹവാചനവിധി.
ആനന്ദ: കർദ്ദമ ശ്രീദ-
ശ്ചിക്ലീത ഇതി വിശ്രുതാ:
ഋഷയ: ശ്രിയ:പുത്രാശ്ച
ശ്രീദേവി ദേവതാ മതാ:
I find that Ananda, Kardama and Chikleeta are the three Rishis of the Sooktam. I am unable to understand the significance of ശ്രീദ: and മതാ: It is noted that ശ്രീദ: is giver of wealth. I am not aware of any പാഠഭേദം for this. Kindly help me Sir to learn the meaning when time permits
My answer...
അർത്ഥം
ആനന്ദൻ കർദ്ദമൻ ശ്രീദൻ ചിക്ളീതൻ എന്നീ ഋഷിമാർ ശ്രീയായ മഹാലക്ഷ്മിയുടെ പുത്രന്മാരെന്ന നിലയിൽ പ്രസിദ്ധരാണ്. സമ്പത്തിൻറെ അധിദേവതയായി ശ്രീദേവി ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നു.
ശ്രീദൻ..പണം നൽകുന്നവൻ എന്നത് ചിക്ലീതൻ എന്ന വാക്കിൻറെ വിശേഷണം ആയും എടുക്കാം.
ചിക്ലീതൻ നാണയത്തിൻറെ അധിപനാണ്. പണത്തിന് പലരും ചിക്കിലി എന്നു പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടില്ല?
മതാ എന്ന വാക്കിന് കരുതപ്പെടുന്നവൾ എന്ന് അർത്ഥം
ഇത് ശ്രീസൂക്തത്തിന്നു ശേഷം ജപിക്കുന്ന ഒരു മന്ത്രഭാഗമാണ്. ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ ഇത് ശ്രീസൂക്തം കഴിഞ്ഞ് ജപിക്കാറില്ല. പിന്നെ ആനന്ദൻ കർദ്ദമൻ ചിക്ലീതൻ എന്നീ മൂന്ന് പുത്രന്മാരാണ് ശ്രീദേവിയ്ക്ക് ഉള്ളതെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു ഇത് ലക്ഷ്മീതന്ത്രം എന്ന വൈഷ്ണവ ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്

Monday, March 31, 2025

Roganashana Vaishnava kavacha stotram



रोग-नाशन-वैष्णव कवच स्तोत्रं
हरिरुवाच -
सर्व-व्याधि-हरं वक्ष्ये वैष्णवं कवचं शुभम् ।
येन रक्षा कृता शंभोर् नात्र कार्या विचारणा ॥ १ ॥
॥ विनियोगः ॥
ॐ अस्य श्रीरोग-नाशन-वैष्णव कवच स्तोत्र महामन्त्रस्य । श्रीब्रह्मा
ऋषिः । श्रीगायत्री छन्दः । श्रीवैद्यो-नारायणो देवता । श्रीवैद्य-नारायाण
प्रसाद सिद्ध्यर्थं तत्-प्रसादेन सर्वेषां -जनानां वर्तमान वर्तिष्यमाण समस्त-
रोगाणां समस्त-ज्वरादीनां निवृत्त्यर्थं - सर्व-बाधा-प्रशमनार्थं - सर्वेषां
शतायुः-संपूर्णंता-सिद्ध्यर्थं - कवच-स्तोत्र पाठे विनियोगः ॥
॥ ध्यानम् ॥
प्रणम्य देवं ईशानं अजं नित्यं अनामयम् ।
देवं सर्वेश्वरं विष्णुं सर्व-व्यापिनं अव्ययम् ॥ २ ॥
बध्नाम्यहं प्रतीकारं नमस्कृत्य जनार्द्दनम् ।
अमोघ-प्रतिमं सर्वं सर्व-दुःख-निवारणम् ॥ ३ ॥
॥ पञ्च पूजा ॥
ॐ लं पृथिव्यात्मने गन्धं समर्पयामि । ॐ यं वाय्वात्मने धूपं
आघ्रापयामि । ॐ रं वह्न्यात्मने दीपं दर्शयामि । ॐ वं अमृतात्मने अमृतं
महानैवेद्यं निवेदयामि। ॐ सं सर्वात्मने सर्वोपचारान् समर्पयामि ॥
॥ कवचम् ॥
विष्णुर्-मां-अग्रतः-पातु कृष्णो-रक्षतु-पृष्ठतः ।
हरिर्-मे रक्षतु-शिरो हृदयञ्च-जनार्द्दनः ॥ ४ ॥
मनो-मम-हृषीकेशो जिह्वां-रक्षतु-केशवः ।
पातु-नेत्रे-वासुदेवः श्रोत्रे-सङ्कर्षणो-विभुः ॥ ५ ॥
प्रद्युम्नः-पातु-मे-घ्राणं अनिरुद्धस्तु -चर्म-च ।
वनमाली-गलस्यान्तं श्रीवत्सो-रक्षतां-अधः ॥ ६ ॥
पार्श्वं-रक्षतु-मे-चक्रं वामं-दैत्य-निवारणम् ।
दक्षिणं-तु-गदादेवी सर्वासुर-निवारिणी ॥ ७ ॥
उदरं-मुसलं-पातु पृष्ठं-मे-पातु-लाङ्गलम् ।
ऊध्वं-रक्षतु-मे-शार्ङ्गं जङ्घे-रक्षतु-नन्दकः ॥ ८ ॥
पार्ष्णो-रक्षतु-शङ्खश्च पद्मं-मे-चरणावुभौ ।
सर्व-कार्यार्थ सिद्ध्यर्थं पातु-मां-गरुडः सदा ॥ ९ ॥
वराहो-रक्षतु-जले विषमेषु च-वामनः ।
अटव्यां-नारसिंहश्च सर्वतः-पातु-केशवः ॥ १० ॥
हिरण्यगर्भो-भगवान् हिरण्यं-मे-प्रयच्छतु ।
साङ्ख्याचार्यस्तु कपिलो धातु-साम्यं-करोतु-मे ॥ ११ ॥
श्वेतद्वीप-निवासी च श्वेतद्वीपं-नयत्वजः ।
सर्वान्-शत्रून्-सूदयतु मधु-कैटभ-सूदनः ॥ १२ ॥
विष्णुः-सदा-चाऽकर्षतु किल्बिषं मम-विग्रहात् ।
हंसो मत्स्यस्तथा कूरमाः पातु-मां-सर्वतो-दिशम् ॥ १३ ॥
त्रिविक्रमस्तु-मे-देवः सर्वान्-पापान्-निगृह्णतु ।
तथा-नारायणो-देवो बुद्धिं -पालयतां-मम ॥ १४ ॥
शेषो-मे निर्मलं -ज्ञानं करोत्वज्ञान-नाशनम् ।
वडवामुखो-नाशयतु कल्मषं-यत्-कृतं-मया ॥ १५ ॥
पद्भ्यां-ददातु-परमं सुखं-मूर्ध्नि-मम-प्रभुः ।
दत्तात्रेयः-कलयतु सपुत्र-पशु-बान्धवम् ॥ १६ ॥
सर्वान्-अरीन्-नाशयतु रामः-परशुना-मम ।
रक्षोघ्नस्तु दाशरथिः-पातु नित्यं महाभुजः ॥ १७ ॥
शत्रून्-हलेन-मे-हन्याद् रामो-यादव-नन्दनः ।
प्रलम्ब केशि चाणूर पूतना कंस नाशनः ।
कृष्णस्य-यो-बालभावः स-मे-कामान्-प्रयच्छतु ॥ १८ ॥
अन्धकारस्तमोघोरं पुरुषं कृष्ण पिङ्गलम् ।
पश्यामि भय-सन्त्रस्तः पाश-हस्तमिवान्तकम् ॥ १९ ॥
ततोऽहं पुण्डरीकाक्षं अच्युतं शरणं-गतः ।
धन्योऽहं निर्भयो नित्यं यस्य-मे-भगवान्-हरिः ॥ २० ॥
ध्यात्वा-नारायणं-देवं सर्वोपद्रव-नाशनम् ।
वैष्णवं-कवचं बद्ध्वा विचरामि महीतले ॥ २१ ॥
अप्रधृष्योऽस्मि-भूतानां सर्व-देव-मयो ह्यहम् ।
स्मरणाद्-देवदेवस्य विष्णोर्-अमित-तेजसः ॥ २२ ॥
सिद्धिर्-भवतु-मे नित्यं यथा-मन्त्त्रं-उदाहृतम् ।
यो-मां-पश्यति-चक्षुभ्यो यञ्च-पश्यामि-चक्षुषा॥ २३ ॥
सर्वेषां-पाप-दुष्टानां विष्णुर्-बध्नाति-चक्षुषी ॥ २४ ॥
वासुदेवस्य-यच्चक्रं तस्य-चक्रस्य-ये-त्वराः ।
ते-हि- च्छिन्दन्तु-पापानि मम-हिंसन्तु-हिंसकान् ॥ २५ ॥
राक्षसेषु पिशाचेषु कान्तारेष्वटवीषु च ।
विवादे राज-मार्गेषु द्यूतेषु कलहेषु च ॥ २६ ॥
नदी सन्तारणे घोरे संप्राप्ते प्राण-संशये ।
अग्नि चौर निपातेषु सर्व-ग्रह-निवारणे ॥ २७ ॥
विद्युत्-सर्प-विषोद्वेगे रोगे च विघ्न-सङ्कटे ।
जप्यं-एतज्जपेन्नित्यं शरीरे-भयं-आगते ॥ २८ ॥
अयं-भगवतो-मन्त्रो मन्त्राणां-परमो-महान् ।
रव्यातं-कवचं-गुह्यं सर्व-पाप-प्रणाशनम् ॥ २९ ॥
स्वमाया-कृत निर्माण कल्पान्त गहनं महत् ॥ ३० ॥
॥ माला मन्त्रः ॥
ॐ अनाद्यन्त जगद् बीज पद्मनाभ नमोऽस्तु ते । ॐ कालाय स्वाहा ।
ॐ काल-पुरुषाय स्वाहा । ॐ कृष्णाय स्वाहा । ॐ कृष्ण-रूपाय स्वाहा
। ॐ चण्डाय स्वाहा । ॐ चण्ड-रूपाय स्वाहा । ॐ प्रचण्डाय स्वाहा ।
ॐ प्रचण्ड-रूपाय स्वाहा । ॐ सर्वाय स्वाहा । ॐ सर्व-रूपाय स्वाहा ।
ॐ नमो भुवनेशाय - त्रिलोक-धात्रे - इह विटि - सिविटि सिविटि -
स्वाहा । ॐ नमः अयोखेतये - ये ये संज्ञायापात्र - दैत्य – दानव
- यक्ष- राक्षस - भूत - पिशाच - कूष्माण्डान्ताऽपस्मार - कच्छर्दन दुर्धराणां
- एकाहिक - द्वितीय - तृतीय - चातुर्थक - मौहूर्त्तिक- दिन-ज्वर -
रात्रि-ज्वर - सन्ध्या-ज्वर - सर्व-ज्वरादीनां - लूताकीट - कण्टक -
पूतना - भुजङ्ग - स्र्थावरन् - जङ्गम - विषादीनां - इदं शरीरं मम
पथ्यं तुम्बुरु -स्फुट स्फुट- प्रकोट - लपट - विकट - दंष्ट्रः पूर्वतो
रक्षतु । ॐ है है है है - दिनकर - सहस्र-काल समाहतो जय पश्चिमतो
रक्ष । ॐ निवि निवि - प्रदीप्त - ज्वलन - ज्वालाकार - महाकपिल
उत्तरतो रक्ष । ॐ विलि विलि मिलि मिलि - गरुडि गरुडि - गौरी -
गान्धारी - विषमोह विषम विषमां मोहयतु स्वाहा दक्षिणतो रक्ष । मां पश्य
सर्व-भूत भयोपद्रवेभ्यो - रक्ष रक्ष - जय जय - विजय - तेन हीयते -
ररपु त्रासाहङ्कृत वाद्यतोभय रुदय वोभयो अभयं दिशतु च्युतः तद्-उदरं-
अखिलं विशन्तु - युग परिवर्त सहस्र संख्येयोऽस्तमलमिव प्रविशति
रश्मयः । वासुदेव सङ्कर्षण-प्रद्युम्नश्चाऽनिरुद्धकः । सर्व-ज्वरान्-मम-
घ्नन्तु विष्णुर्-नारायणो-हरिः ॥ ३१ ॥
॥ इति श्रीगारुडे महापुराणे श्रीरोग-नाशन-वैष्णव कवचं सम्पूर्णं ॥
രോഗ-നാശന-വൈഷ്ണവ കവച സ്തോത്രം
ഹരിരുവാച -
സര്‍വ വ്യാധി-ഹരം വക്ഷ്യേ വൈഷ്ണവം കവചം ശുഭം ।
യേന രക്ഷാ കൃതാ ശംഭോര്‍ നാത്ര കാര്യാ വിചാരണാ ॥ ൧ ॥
॥ വിനിയോഗഃ ॥
ഓം അസ്യ ശ്രീരോഗ-നാശന-വൈഷ്ണവ കവച സ്തോത്ര മഹാമന്ത്രസ്യ । ശ്രീബ്രഹ്മാ
ഋഷിഃ । ശ്രീഗായത്രീ ഛന്ദഃ । ശ്രീവൈദ്യോ-നാരായണോ ദേവതാ । ശ്രീവൈദ്യ-നാരായാണ
പ്രസാദ സിദ്ധ്യര്ഥം തത്-പ്രസാദേന സര്‍വേഷാം -ജനാനാം വര്‍ത്തമാന വര്‍ത്തിഷ്യമാണ സമസ്ത-
രോഗാണാം സമസ്ത-ജ്വരാദീനാം നിവൃത്ത്യര്ഥം – സര്‍വ-ബാധാ-പ്രശമനാര്ഥം – സര്‍വേഷാം
ശതായുഃ-സംപൂര്ണതാ-സിദ്ധ്യര്ഥം - കവച-സ്തോത്ര പാഠേ വിനിയോഗഃ ॥
॥ ധ്യാനം ॥
പ്രണമ്യ ദേവം ഈശാനം അജം നിത്യം അനാമയം।
ദേവം സര്‍വേശ്വരം വിഷ്ണും സര്‍വ-വ്യാപിനം അവ്യയം ॥ ൨ ॥
ബധ്നാമ്യഹം പ്രതീകാരം നമസ്കൃത്യ ജനാര്ദ്ദനം ।
അമോഘ-പ്രതിമം സര്‍വം സര്‍വ-ദുഃഖ-നിവാരണം ॥ ൩ ॥
॥ പഞ്ച പൂജാ ॥
ഓം ലം പൃഥിവ്യാത്മനേ ഗന്ധം സമര്പയാമി । ഓം യം വായ്വാത്മനേ ധൂപം
ആഘ്രാപയാമി । ഓം രം വഹ്ന്യാത്മനേ ദീപം ദര്‍ശയാമി । ഓം വം അമൃതാത്മനേ അമൃതം
മഹാനൈവേദ്യം നിവേദയാമി। ഓം സം സര്‍വാത്മനേ സര്‍വോപചാരാന്‍ സമര്‍പ്പയാമി॥
॥ കവചം ॥
വിഷ്ണുര്‍-മാം-അഗ്രതഃ-പാതു കൃഷ്ണോ-രക്ഷതു-പൃഷ്ഠതഃ ।
ഹരിര്-മേ രക്ഷതു-ശിരോ ഹൃദയഞ്ച-ജനാര്ദ്ദനഃ ॥ ൪ ॥
മനോ-മമ-ഹൃഷീകേശോ ജിഹ്വാം-രക്ഷതു-കേശവഃ ।
പാതു-നേത്രേ-വാസുദേവഃ ശ്രോത്രേ-സങ്കര്ഷണോ-വിഭുഃ ॥ ൫ ॥
പ്രദ്യുമ്നഃ-പാതു-മേ-ഘ്രാണം അനിരുദ്ധസ്തു –ചര്‍മ്മ-ച ।
വനമാലീ-ഗലസ്യാന്തം ശ്രീവത്സോ-രക്ഷതാം-അധഃ ॥ ൬ ॥
പാര്ശ്വം-രക്ഷതു-മേ-ചക്രം വാമം-ദൈത്യ-നിവാരണം ।
ദക്ഷിണം-തു-ഗദാദേവീ സര്‍വാസുര-നിവാരിണീ ॥ ൭ ॥
ഉദരം-മുസലം-പാതു പൃഷ്ഠം-മേ-പാതു-ലാങ്ഗലമ് ।
ഊര്‍ധ്വം-രക്ഷതു-മേ-ശാര്ങ്ഗം ജങ്ഘേ-രക്ഷതു-നന്ദകഃ ॥ ൮ ॥
പാര്ഷ്ണോ-രക്ഷതു-ശങ്ഖശ്ച പദ്മം-മേ-ചരണാവുഭൌ ।
സര്‍വ-കാര്യാര്ഥ സിദ്ധ്യര്ഥം പാതു-മാം-ഗരുഡഃ സദാ ॥ ൯ ॥
വരാഹോ-രക്ഷതു-ജലേ വിഷമേഷു ച-വാമനഃ ।
അടവ്യാം-നാരസിംഹശ്ച സര്‍വതഃ-പാതു-കേശവഃ ॥ ൧൦ ॥
ഹിരണ്യഗര്‍ഭോ-ഭഗവാന്‍ ഹിരണ്യം-മേ-പ്രയച്ഛതു ।
സാങ്ഖ്യാചാര്യസ്തു കപിലോ ധാതു-സാമ്യം-കരോതു-മേ ॥ ൧൧ ॥
ശ്വേതദ്വീപ-നിവാസീ ച ശ്വേതദ്വീപം-നയത്വജഃ ।
സര്‍വാന്‍-ശത്രൂന്‍-സൂദയതു മധു-കൈടഭ-സൂദനഃ ॥ ൧൨ ॥
വിഷ്ണുഃ-സദാ-ചാഽകര്‍ഷതു കില്ബിഷം മമ-വിഗ്രഹാത് ।
ഹംസോ മത്സ്യസ്തഥാ കൂരമാഃ പാതു-മാം-സര്വതോ-ദിശം ॥ ൧൩ ॥
ത്രിവിക്രമസ്തു-മേ-ദേവഃ സര്‍വാന്‍-പാപാന്‍-നിഗൃഹ്ണതു ।
തര്ഥ-നാരായണോ-ദേവോ ബുദ്ധിം -പാലയതാം-മമ ॥ ൧൪ ॥
ശേഷോ-മേ നിര്‍മലം -ജ്ഞാനം കരോത്വജ്ഞാന-നാശനം ।
ബഡവാമുഖോ-നാശയതു കല്മഷം-യത്-കൃതം-മയാ ॥ ൧൫ ॥
പദ്ഭ്യാം-ദദാതു-പരമം സുഖം-മൂര്ധ്നി-മമ-പ്രഭുഃ ।
ദത്താത്രേയഃ-കലയതു സപുത്ര-പശു-ബാന്ധവം ॥ ൧൬ ॥
സര്‍വാന്‍-അരീന്‍-നാശയതു രാമഃ-പരശുനാ-മമ ।
രക്ഷോഘ്നസ്തു ദാശരഥിഃ-പാതു നിത്യം മഹാഭുജഃ ॥ ൧൭ ॥
ശത്രൂന്‍-ഹലേന-മേ-ഹന്യാദ് രാമോ-യാദവ-നന്ദനഃ ।
പ്രലംബ കേശി ചാണൂര പൂതനാ കംസ നാശനഃ ।
കൃഷ്ണസ്യ-യോ-ബാലഭാവഃ സ-മേ-കാമാന്‍-പ്രയച്ഛതു ॥ ൧൮ ॥
അന്ധകാരസ്തമോഘോരം പുരുഷം കൃഷ്ണ പിങ്ഗളം ।
പശ്യാമി ഭയ-സന്ത്രസ്തഃ പാശ-ഹസ്തമിവാന്തകം ॥ ൧൯ ॥
തതോഽഹം പുണ്ഡരീകാക്ഷം അച്യുതം ശരണം-ഗതഃ ।
ധന്യോഽഹം നിര്‍ഭയോ നിത്യം യസ്യ-മേ-ഭഗവാന്‍-ഹരിഃ ॥ ൨൦ ॥
ധ്യാത്വാ-നാരായണം-ദേവം സര്വോപദ്രവ-നാശനം ।
വൈഷ്ണവം-കവചം ബദ്ധ്വാ വിചരാമി മഹീതലേ ॥ ൨൧ ॥
അപ്രധൃഷ്യോഽസ്മി-ഭൂതാനാം സര്‍വ-ദേവ-മയോ ഹ്യഹം ।
സ്മരണാദ്-ദേവദേവസ്യ വിഷ്ണോര്‍-അമിത-തേജസഃ ॥ ൨൨ ॥
സിദ്ധിര്‍-ഭവതു-മേ നിത്യം യഥാ-മന്ത്രം-ഉദാഹൃതം ।
യോ-മാം-പശ്യതി-ചക്ഷുഭ്യോ യഞ്ച-പശ്യാമി-ചക്ഷുഷാ॥ ൨൩ ॥
സര്‍വേഷാം-പാപ-ദുഷ്ടാനാം വിഷ്ണുര്‍-ബധ്നാതി-ചക്ഷുഷീ ॥ ൨൪ ॥
വാസുദേവസ്യ-യച്ചക്രം തസ്യ-ചക്രസ്യ-യേ-ത്വരാഃ ।
തേ-ഹി- ച്ഛിന്ദന്തു-പാപാനി മമ-ഹിംസന്തു-ഹിംസകാന്‍॥ ൨൫ ॥
രാക്ഷസേഷു പിശാചേഷു കാന്താരേഷ്വടവീഷു ച ।
വിവാദേ രാജ-മാരഗെഷു ദ്യൂതേഷു കലഹേഷു ച ॥ ൨൬ ॥
നദീ സന്താരണേ ഘോരേ സംപ്രാപ്തേ പ്രാണ-സംശയേ ।
അഗ്നി ചൌര നിപാതേഷു സര്‍വ-ഗ്രഹ-നിവാരണേ ॥ ൨൭ ॥
വിദ്യുത്-സര്‍പ-വിഷോദ്വേഗേ രോഗേ ച വിഘ്ന-സങ്കടേ ।
ജപ്യം-ഏതജ്ജപേന്നിത്യം ശരീരേ-ഭയം-ആഗതേ ॥ ൨൮ ॥
അയം-ഭഗവതോ-മന്ത്രോ മന്ത്രാണാം-പരമോ-മഹാന്‍।
വിഖ്യാതം-കവചം-ഗുഹ്യം സര്‍വ-പാപ-പ്രണാശനം ॥ ൨൯ ॥
സ്വമായാ-കൃത നിര്‍മാണ കല്പാന്ത ഗഹനം മഹത് ॥ ൩൦ ॥
॥മാലാ മന്ത്ത്രഃ ॥
ഓം അനാദ്യന്ത ജഗദ് ബീജ പദ്മനാഭ നമോഽസ്തു തേ । ഓം കാലായ സ്വാഹാ ।
ഓം കാല-പുരുഷായ സ്വാഹാ । ഓം കൃഷ്ണായ സ്വാഹാ । ഓം കൃഷ്ണ-രൂപായ സ്വാഹാ
। ഓം ചണ്ഡായ സ്വാഹാ । ഓം ചണ്ഡ-രൂപായ സ്വാഹാ । ഓം പ്രചണ്ഡായ സ്വാഹാ ।
ഓം പ്രചണ്ഡ-രൂപായ സ്വാഹാ । ഓം സര്‍വ്വായ സ്വാഹാ । ഓം സര്‍വ്വ-രൂപായ സ്വാഹാ ।
ഓം നമോ ഭുവനേശായ - ത്രിലോക-ധാത്രേ - ഇഹ വിടി - സിവിടി സിവിടി -
സ്വാഹാ । ഓം നമഃ അയോഖേതയേ - യേ യേ സംജ്ഞായാപാത്ര - ദൈത്യ – ദാനവ
- യക്ഷ- രാക്ഷസ - ഭൂത - പിശാച - കൂഷ്മാണ്ഡാന്താഽപസ്മാര – കച്ഛര്‍ദന ദുര്‍ധരാണാം
- ഏകാഹിക - ദ്വിതീയ - തൃതീയ – ചാതുര്‍ത്ഥക – മൌഹൂര്‍ത്തിക- ദിന-ജ്വര -
രാത്രി-ജ്വര - സന്ധ്യാ-ജ്വര – സര്‍വ്വ-ജ്വരാദീനാം - ലൂതാകീട - കണ്ടക -
പൂതനാ - ഭുജങ്ഗ – സ്ഥാവരന്‍ - ജങ്ഗമ - വിഷാദീനാം - ഇദം ശരീരം മമ
പഥ്യം തുംബുരു -സ്ഫുട സ്ഫുട- പ്രകോട - ലപട - വികട - ദംഷ്ട്രഃ പൂര്‍വ്വതോ
രക്ഷതു । ഓം ഹൈ ഹൈ ഹൈ ഹൈ - ദിനകര - സഹസ്ര-കാല സമാഹതോ ജയ പശ്ചിമതോ
രക്ഷ । ഓം നിവി നിവി - പ്രദീപ്ത - ജ്വലന - ജ്വാലാകാര - മഹാകപില
ഉത്തരതോ രക്ഷ । ഓം വിലി വിലി മിലി മിലി - ഗരുഡി ഗരുഡി - ഗൌരീ -
ഗാന്ധാരീ - വിഷമോഹ വിഷമ വിഷമാം മോഹയതു സ്വാഹാ ദക്ഷിണതോ രക്ഷ । മാം പശ്യ
സര്‍വ്വ-ഭൂത ഭയോപദ്രവേഭ്യോ - രക്ഷ രക്ഷ - ജയ ജയ - വിജയ - തേന ഹീയതേ -
രരപു ത്രാസാഹങ്കൃത വാദ്യതോഭയ രുദയ വോഭയോ അഭയം ദിശതു ച്യുതഃ തദ്-ഉദരം-
അഖിലം വിശന്തു - യുഗ പരിവര്‍ത സഹസ്ര സംഖ്യേയോഽസ്തമലമിവ പ്രവിശതി
രശ്മയഃ । വാസുദേവ സങ്കര്ഷണ-പ്രദ്യുമ്നശ്ചാഽനിരുദ്ധകഃ । സര്‍വ്വ-ജ്വരാന്‍-മമ-ഘ്നന്തു വിഷ്ണുര്‍-നാരായണോ-ഹരിഃ ॥ ൩൧ ॥
॥ ഇതി ശ്രീഗാരുഡേ മഹാപുരാണേ ശ്രീരോഗ-നാശന-വൈഷ്ണവ കവചം സമ്പൂര്‍ണ്ണം ॥
roga-nāśana-vaiṣṇava kavaca stotraṃ
hariruvāca -
sarva vyādhi-haraṃ vakṣye vaiṣṇavaṃ kavacaṃ śubhaṃ ।
yena rakṣā kṛtā śaṃbhor nātra kāryā vicāraṇā ॥ 1 ॥
॥ viniyogaḥ ॥
oṃ asya śrīroga-nāśana-vaiṣṇava kavaca stotra mahāmantrasya । śrībrahmā
ṛṣiḥ । śrīgāyatrī chandaḥ । śrīvaidyo-nārāyaṇo devatā । śrīvaidya-nārāyāṇa
prasāda siddhyarthaṃ tat-prasādena sarveṣāṃ -janānāṃ varttamāna varttiṣyamāṇa samasta-
rogāṇāṃ samasta-jvarādīnāṃ nivṛttyarthaṃ – sarva-bādhā-praśamanārthaṃ – sarveṣāṃ
śatāyuḥ-saṃpūrṇatā-siddhyarthaṃ - kavaca-stotra pāṭhe viniyogaḥ ॥
॥ dhyānaṃ ॥
praṇamya devaṃ īśānaṃ ajaṃ nityaṃ anāmayaṃ।
devaṃ sarveśvaraṃ viṣṇuṃ sarva-vyāpinaṃ avyayaṃ ॥ 2 ॥
badhnāmyahaṃ pratīkāraṃ namaskṛtya janārddanaṃ ।
amogha-pratimaṃ sarvaṃ sarva-duḥkha-nivāraṇaṃ ॥ 3 ॥
॥ pañca pūjā ॥
oṃ laṃ pṛthivyātmane gandhaṃ samarpayāmi । oṃ yaṃ vāyvātmane dhūpaṃ
āghrāpayāmi । oṃ raṃ vahnyātmane dīpaṃ darśayāmi । oṃ vaṃ amṛtātmane amṛtaṃ
mahānaivedyaṃ nivedayāmi। oṃ saṃ sarvātmane sarvopacārān samarppayāmi॥
॥ kavacaṃ ॥
viṣṇur-māṃ-agrataḥ-pātu kṛṣṇo-rakṣatu-pṛṣṭhataḥ ।
harir-me rakṣatu-śiro hṛdayañca-janārddanaḥ ॥ 4 ॥
mano-mama-hṛṣīkeśo jihvāṃ-rakṣatu-keśavaḥ ।
pātu-netre-vāsudevaḥ śrotre-saṅkarṣaṇo-vibhuḥ ॥ 5 ॥
pradyumnaḥ-pātu-me-ghrāṇaṃ aniruddhastu –carmma-ca ।
vanamālī-galasyāntaṃ śrīvatso-rakṣatāṃ-adhaḥ ॥ 6 ॥
pārśvaṃ-rakṣatu-me-cakraṃ vāmaṃ-daitya-nivāraṇaṃ ।
dakṣiṇaṃ-tu-gadādevī sarvāsura-nivāriṇī ॥ 7 ॥
udaraṃ-musalaṃ-pātu pṛṣṭhaṃ-me-pātu-lāṅgalam ।
ūrdhvaṃ-rakṣatu-me-śārṅgaṃ jaṅghe-rakṣatu-nandakaḥ ॥ 8 ॥
pārṣṇo-rakṣatu-śaṅkhaśca padmaṃ-me-caraṇāvubhau ।
sarva-kāryārtha siddhyarthaṃ pātu-māṃ-garuḍaḥ sadā ॥ 9 ॥
varāho-rakṣatu-jale viṣameṣu ca-vāmanaḥ ।
aṭavyāṃ-nārasiṃhaśca sarvataḥ-pātu-keśavaḥ ॥ 10 ॥
hiraṇyagarbho-bhagavān hiraṇyaṃ-me-prayacchatu ।
sāṅkhyācāryastu kapilo dhātu-sāmyaṃ-karotu-me ॥ 11 ॥
śvetadvīpa-nivāsī ca śvetadvīpaṃ-nayatvajaḥ ।
sarvān-śatrūn-sūdayatu madhu-kaiṭabha-sūdanaḥ ॥ 12 ॥
viṣṇuḥ-sadā-cā'karṣatu kilbiṣaṃ mama-vigrahāt ।
haṃso matsyastathā kūramāḥ pātu-māṃ-sarvato-diśaṃ ॥ 13 ॥
trivikramastu-me-devaḥ sarvān-pāpān-nigṛhṇatu ।
tartha-nārāyaṇo-devo buddhiṃ -pālayatāṃ-mama ॥ 14 ॥
śeṣo-me nirmalaṃ -jñānaṃ karotvajñāna-nāśanaṃ ।
baḍavāmukho-nāśayatu kalmaṣaṃ-yat-kṛtaṃ-mayā ॥ 15 ॥
padbhyāṃ-dadātu-paramaṃ sukhaṃ-mūrdhni-mama-prabhuḥ ।
dattātreyaḥ-kalayatu saputra-paśu-bāndhavaṃ ॥ 16 ॥
sarvān-arīn-nāśayatu rāmaḥ-paraśunā-mama ।
rakṣoghnastu dāśarathiḥ-pātu nityaṃ mahābhujaḥ ॥ 17 ॥
śatrūn-halena-me-hanyād rāmo-yādava-nandanaḥ ।
pralaṃba keśi cāṇūra pūtanā kaṃsa nāśanaḥ ।
kṛṣṇasya-yo-bālabhāvaḥ sa-me-kāmān-prayacchatu ॥ 18 ॥
andhakārastamoghoraṃ puruṣaṃ kṛṣṇa piṅgaḻaṃ ।
paśyāmi bhaya-santrastaḥ pāśa-hastamivāntakaṃ ॥ 19 ॥
tato'haṃ puṇḍarīkākṣaṃ acyutaṃ śaraṇaṃ-gataḥ ।
dhanyo'haṃ nirbhayo nityaṃ yasya-me-bhagavān-hariḥ ॥ 20 ॥
dhyātvā-nārāyaṇaṃ-devaṃ sarvopadrava-nāśanaṃ ।
vaiṣṇavaṃ-kavacaṃ baddhvā vicarāmi mahītale ॥ 21 ॥
apradhṛṣyo'smi-bhūtānāṃ sarva-deva-mayo hyahaṃ ।
smaraṇād-devadevasya viṣṇor-amita-tejasaḥ ॥ 22 ॥
siddhir-bhavatu-me nityaṃ yathā-mantraṃ-udāhṛtaṃ ।
yo-māṃ-paśyati-cakṣubhyo yañca-paśyāmi-cakṣuṣā॥ 23 ॥
sarveṣāṃ-pāpa-duṣṭānāṃ viṣṇur-badhnāti-cakṣuṣī ॥ 24 ॥
vāsudevasya-yaccakraṃ tasya-cakrasya-ye-tvarāḥ ।
te-hi- cchindantu-pāpāni mama-hiṃsantu-hiṃsakān॥ 25 ॥
rākṣaseṣu piśāceṣu kāntāreṣvaṭavīṣu ca ।
vivāde rāja-māragaെṣu dyūteṣu kalaheṣu ca ॥ 26 ॥
nadī santāraṇe ghore saṃprāpte prāṇa-saṃśaye ।
agni caura nipāteṣu sarva-graha-nivāraṇe ॥ 27 ॥
vidyut-sarpa-viṣodvege roge ca vighna-saṅkaṭe ।
japyaṃ-etajjapennityaṃ śarīre-bhayaṃ-āgate ॥ 28 ॥
ayaṃ-bhagavato-mantro mantrāṇāṃ-paramo-mahān।
vikhyātaṃ-kavacaṃ-guhyaṃ sarva-pāpa-praṇāśanaṃ ॥ 29 ॥
svamāyā-kṛta nirmāṇa kalpānta gahanaṃ mahat ॥ 30 ॥
॥mālā manttraḥ ॥
oṃ anādyanta jagad bīja padmanābha namo'stu te । oṃ kālāya svāhā ।
oṃ kāla-puruṣāya svāhā । oṃ kṛṣṇāya svāhā । oṃ kṛṣṇa-rūpāya svāhā
। oṃ caṇḍāya svāhā । oṃ caṇḍa-rūpāya svāhā । oṃ pracaṇḍāya svāhā ।
oṃ pracaṇḍa-rūpāya svāhā । oṃ sarvvāya svāhā । oṃ sarvva-rūpāya svāhā ।
oṃ namo bhuvaneśāya - triloka-dhātre - iha viṭi - siviṭi siviṭi -
svāhā । oṃ namaḥ ayokhetaye - ye ye saṃjñāyāpātra - daitya – dānava
- yakṣa- rākṣasa - bhūta - piśāca - kūṣmāṇḍāntā'pasmāra – kacchardana durdharāṇāṃ
- ekāhika - dvitīya - tṛtīya – cāturtthaka – mauhūrttika- dina-jvara -
rātri-jvara - sandhyā-jvara – sarvva-jvarādīnāṃ - lūtākīṭa - kaṇṭaka -
pūtanā - bhujaṅga – sthāvaran - jaṅgama - viṣādīnāṃ - idaṃ śarīraṃ mama
pathyaṃ tuṃburu -sphuṭa sphuṭa- prakoṭa - lapaṭa - vikaṭa - daṃṣṭraḥ pūrvvato
rakṣatu । oṃ hai hai hai hai - dinakara - sahasra-kāla samāhato jaya paścimato
rakṣa । oṃ nivi nivi - pradīpta - jvalana - jvālākāra - mahākapila
uttarato rakṣa । oṃ vili vili mili mili - garuḍi garuḍi - gaurī -
gāndhārī - viṣamoha viṣama viṣamāṃ mohayatu svāhā dakṣiṇato rakṣa । māṃ paśya
sarvva-bhūta bhayopadravebhyo - rakṣa rakṣa - jaya jaya - vijaya - tena hīyate -
rarapu trāsāhaṅkṛta vādyatobhaya rudaya vobhayo abhayaṃ diśatu cyutaḥ tad-udaraṃ-
akhilaṃ viśantu - yuga parivarta sahasra saṃkhyeyo'stamalamiva praviśati
raśmayaḥ । vāsudeva saṅkarṣaṇa-pradyumnaścā'niruddhakaḥ । sarvva-jvarān-mama-ghnantu viṣṇur-nārāyaṇo-hariḥ ॥ 31 ॥
॥ iti śrīgāruḍe mahāpurāṇe śrīroga-nāśana-vaiṣṇava kavacaṃ sampūrṇṇaṃ ॥

Five types of people would meet their downslide



पञ्च क्षिप्रं विनश्यन्ति स्तब्धो लुब्धश्च यो नरः।
अभिमानी च कामी च गुरुद्वेषी तथैव च॥वृद्धचाणक्य॥
pañca kṣipraṁ vinaśyanti stabdho lubdhaśca yo naraḥ|
abhimānī ca kāmī ca gurudveṣī tathaiva ca||vṛddhacāṇakya||
Five types of people would meet their downslide sooner or later . They are
1 Stubborn and inactive fellow who becomes completely numb while facing situations
2 Miserly fellow, who hoards everything and will not give or share
3. Vainglorious, arrogant fellow, who thinks too much of himself
4. Person given to lustfulness, excessive desires
5. Person who entertains enmity with his elders and preceptors.

Sunday, March 30, 2025

Tear need not be any sort of entreaty or call-attention notice to God

 

Tear need not be any sort of entreaty or call-attention notice to God.. When the human being gets close to something sublime--and what else can be more sublime than the idea of God?--, the emotions make him soft and a feeling of close identity with the subject of affectionate contemplation arises and this becomes a source of tears.. involuntary tears.. and it is at this stage that we feel the utmost closeness to God or maker.. it is a question of human emotion.. God may or may not be having emotions..and whether God has preferences or not is not known to anyone either way.. Who can say God has time or no time?.. no man is appointed as a time-keeper for God.. Man ultimately is a creature of emotions and not a bundle of flesh, a pitcher of blood or a structure of bones.. Tears signify love, respect, longing for identification with the object of ultimate affection..Tears are a show of closeness and empathy for normal human beings.. and most of my friends are normal, I feel..

is it tear or love?



the best interface between man and God is Tear..
is it tear or love?
is it tear of ecstasy ?
is it tear seeking protection ?
or
is it tear of repentance..?.
no one can say..,

A good mind, good actions, and a life well lived, will not go unnoticed and unrewarded



वने रणे शत्रुजलाब्धिमध्ये महार्णवे पर्वतमस्तके वा |
सुप्तं प्रमत्तं विषमस्थितं वा रक्षन्ति पुण्यानि पुराकृतानि ||
भर्तृहरि (नीतिशतक)
vane raṇe śatrujalābdhimadhye mahārṇave parvatamastake vā |
suptaṃ pramattaṃ viṣamasthitaṃ vā rakṣanti puṇyāni purākṛtāni ||
- bhartṛhari (nītiśataka)
The merits earned by a person through his righteous and magnanimous actions would definitely come to his rescue
Even if he is wandering without any sense of direction in a forest
Even if he is facing great challenge in a battle
Even if he is surrounded by enemies
Even if he is about to drown in a lake
Even if he is marooned in the midst of an ocean
Even if he has landed up without any help at the peak of a mountain
Even if he is dreaming
Even if he is inebriated or even mad
Even if he is overcome by grief
A very categorical assertion by Bhartruhari
A good mind, good actions, and a life well lived, will not go unnoticed and unrewarded
വനേ രണേ ശത്രുജലാബ്ധിമധ്യേ മഹാര്‍ണ്ണവേ പര്‍വ്വ തമസ്തകേ വാ |
സുപ്തം പ്രമത്തം വിഷമസ്ഥിതം വാ രക്ഷന്തി പുണ്യാനി പുരാകൃതാനി ||
- ഭര്‍തൃഹരി (നീതിശതകം)
ഒരു വ്യക്തി നല്ല സ്വഭാവവും കറപുരളാത്ത ത്യാഗോജ്ജ്വലമായ ജീവിതവും കൊണ്ട് ഏറെക്കാലം കൊണ്ട് നേടിയെടുക്കുന്ന പുണ്യങ്ങള്‍
അയാള്‍ വഴിയറിയാതെ കാട്ടില്‍ അകപ്പെട്ടാലും
യുദ്ധത്തില്‍ വെല്ലുവിളികള്‍ നേരിടുമ്പോഴും
അയാളെ എല്ലാ വശങ്ങളിലും ശത്രുക്കള്‍ ആക്രമിക്കുമ്പോളും
അയാള്‍ ഒരു ജലാശയത്തില്‍ മുങ്ങിത്താഴുകയാണെങ്കില്‍ അപ്പോഴും
അയാള്‍ നടുക്കടലില്‍ പെട്ടുപോയെങ്കിലും
അയാള്‍ മലയുടെ മുകളില്‍ താഴോട്ടു വരാനറിയാതെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണെങ്കില്‍ അപ്പോഴും
അയാള്‍ ഉറക്കത്തില്‍ ഒന്നും അറിയാതെ സ്വപ്നം കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാനെങ്കിലും
അയാള്‍ ലഹരിമൂലമോ ഉന്മാദം കൊണ്ടോ സ്വയം മറന്നിരിക്കുന്ന അവസരത്തില്‍ ആയാല്‍ പോലും
പിന്നെ അയാൾ തീരാത്ത ദുഃഖത്തിൽ പെടുമ്പോഴും
അയാളുടെ രക്ഷക്ക് എത്തും
ഒരു നല്ല മനസ്സ്, നല്ല പ്രവൃത്തികള്‍, നല്ലപോലെ ജീവിച്ച് ജീവിതം.. അത് ഒരിക്കലും വ്യര്‍ത്ഥമാവില്ല. നല്ലത് ചെയ്‌താല്‍ നല്ലത് തിരിച്ചു കിട്ടുക തന്നെ ചെയ്യും.
നീതിശതകത്തില്‍ ഭര്‍തൃഹരി