Appearances are deceptive..

A completely bald head and a head which had a close shave very recently would look alike especially for the onlookers for all practical purposes..

(Maybe a head shaved recently in a temple would be decorated by some material which is a cousin of sandal paste.)

Likewise black hair of a youth and the dyed hair of an oldie.. the former having naturally fine teeth, and the latter having unnaturally shining dentures will also look the same for others..

Appearances are deceptive..

But people will definitely take closer stock of the situation if they are in search of a prospective son in law.

. And a closure scrutiny will reveal it all..

The same logic can be applied to creations in social media too..

if a post is apparently catchy everyone would read it.. and celebrate it with likes and awfuls..j

It makes no difference for the reader whether it is original, copied, or stolen.

We have made religions in His name, but He has no religion

One very young friend was seeking my advice as to what would be a plan for life..My simplistic response I share here too.. maybe a reminder to myself..

( it is funny.. I am not anyone capable of giving any advice.. I am just a floating log thrown hither and thither in the flow of a wild stream that is time...)

"After all anyone, a boy or a middle aged man or an old man, should just live in a way he is in sync with his knowledge and dreams, and the practical world outside too..

We should be happy and at the same time we should keep restraint so that others do not get unhappy or irritated with us..

And chance comes only very few times in life.. so we should be prepared to grab the chances and make the best of what we have..

As youngster, you will have many chances to compete for better positions..

Never think that any competition is beyond your capacity..

If you prepare earnestly, and if you qualify for better positions, it is great..

Even if you are not lucky to get all that you wanted, still it is okay..

The knowledge you acquired for competition will remain with you then too and would stand you in good stead in the long years of real life..

And there is only one medicine for all uncertainties in life..Faith in God..

You can talk of liberalism, socialism, rationalism and all.. but when you really feel at a loss and you are all alone, the only one who can see you through is God.. and I call Him Krishna, but He has so many forms, and so many names.

We have made religions in His name, but He has no religion..

He is above all religions.."

If education and training are for one’s own livelihood, there is nothing wrong about such pursuit

तपो न कल्कोऽद्ध्ययनं न कल्कः

स्वाभाविको वेदविधिर्न कल्कःI

प्रसह्य वित्ताहरणं न कल्कः

तान्येव भावोपहतानि कल्कःII

महाभारते आदि पर्वणि

Engaging in penance or activities involving self-mortification are not reprehensible or of inferior worth, unless the motive behind them are to ensure destruction of anyone else. If education and training are pursued with an object to develop skills and to earn one’s own livelihood, there is nothing wrong about such pursuit. If rituals and religious practices are followed strictly according to scriptural dictates, no taint could be attached to such activity too. But if the penance, the education, the work or the practice of rituals are pursued in directions which are not too straightforward and are intended to cause prejudice or damage to others then such pursuits are definitely sinful and tainted.

Mahabharatam Adiparvam

തപോ ന കൽകൊഽദ്ധ്യയനം ന കൽകഃ

സ്വാഭാവികോ വേദവിധിർന കൽകഃ

പ്രസഹ്യ വിത്താഹരണം ന കൽകഃ

താന്യേവ ഭാവോപഹതാനി കൽകഃ

(മഹാഭാരതം - ആദിപർവ്വം 1 - 275)

തപസ്സു ചെയ്യുന്നത് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ഹാനി വരുത്താന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചല്ലെങ്കില്‍ പാപമോ നിഷിദ്ധമോ അല്ല. പഠനവും വിദ്യാഭ്യാസവും (സ്വന്തം ജീവനോപാധിക്കോ, അറിവ് വളര്‍ത്തുന്നതിനോ ആവുമ്പോള്‍) ദോഷകരമല്ല. വേദവിധി അനുസരിച്ചുള്ള സാധാരണ നിത്യകര്‍മ്മങ്ങളും പ്രയോഗങ്ങളും ഒരിക്കലും പാപകരമാവില്ല. സ്വയം അദ്ധ്വാനിച്ചോ കുലത്തൊഴില്‍ ചെയ്തോ ധനം സമ്പാദിക്കുന്നതിലും ഒരു വിധത്തിലുള്ള പാപമോ അപാകതയോ ഇല്ല. പക്ഷെ തപസ്സോ, അദ്ധ്യയനമോ, വൈദികപ്രയോഗങ്ങളോ, ചെയ്യുന്ന തൊഴിലോ നേർവഴിയിലല്ലാതെയും, മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ദോഷം ചെയ്യാനുള്ള കുത്സിത ഭാവങ്ങളോടുകൂടിയും ആവുമ്പോള്‍ അവ പാപപങ്കിലമാവുന്നു.

avoid using deeply hurting, sharp, acrid world of low standard

मर्माण्यस्थीनि हृदयं तथासून्

घोरा वाचो निर्दहन्तीह पुंसाम् ।

तस्माद्वाचं रुचतीन्तीक्ष्णरूपं

धर्मारामो अन्त्यशो वर्जयेत्ताम् ॥१२१॥

सरसमुच्चये

marmānyasthīni hṛdayaṃ tathāsūn

ghorā vāco nirdahantīha puṃsām ।

tasmādvācaṃ rucatīntīkṣṇarūpaṃ

dharmārāmo antyaśo varjayettām ॥121॥

sarasamuccaye

Sharp, insensitive and cruel words, when used, burn down the vital parts, the bones, the heart and even the very life of human beings. Therefore, if a person is keen to regulate his life in the peace and tranquillity of the path of righteousness, then he should avoid using deeply hurting, sharp, acrid world of low standard.

पुंसां of people मर्माणि vital organs अस्थीनि bones हृदयं heart तथा then असून् life च tooघोराः cruel, grotesque वाचः words निर्दहन्ति burn down तस्माद् therefore तां that, such रुचतीं sharp, acrid तीक्ष्णरूपं of intensely hurting अन्त्यशो lowly, inferior, nasty वाचं words धर्मारामो whose desire is to tread the path of calmness, righteousness वर्जयेत् should avoid

മര്‍മാണ്യസ്ഥീനി ഹൃദയം തഥാസൂന്‍

ഘോരാ വാചോ നിര്‍ദഹന്തീഹ പുംസാം ।

തസ്മാദ്വാചം രുചതീന്തീക്ഷ്ണരൂപം

ധര്മാരാമോ അന്ത്യശോ വര്ജയേത്താം ॥൧൨൧॥

സരസമുച്ചയേ

മൂര്‍ച്ചയേറിയവയും നിര്‍വികാരങ്ങളും ക്രൂരത നിറഞ്ഞവയും ആയ വാക്കുകള്‍ ഒരാള്‍ക്കെതിരെ പ്രയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അവ അയാളുടെ മര്മ്മസ്ഥാനങ്ങളെയും, അസ്ഥിയെയും ഹൃദയത്തെയും, എന്തിനേറെ പ്രാണനെപ്പോലും ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കുന്നു. ഈ യാഥാര്‍ഥ്യം നല്ലവണ്ണം ഉള്‍ക്കൊണ്ട് നന്മയുടെയും സൗഹാര്‍ദ്ദത്തിന്‍റെയും ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെയും തണലില്‍ ശാന്തമായി ജീവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വ്യക്തി മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിനെ വെട്ടിമുറിക്കുന്നവയും , വേദനിപ്പിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം കുറിക്കുകൊള്ളുന്നവയും തരം താണവയും ആയ വാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നത് എല്ലാ വിധത്തിലും ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്.

If our minds are kept like those of the infants

If our minds are kept like those of the infants, they would react to pleasure and pain spontaneously.

With such minds, once the cause for the thought is removed, the feelings also recede quickly.

And a state of equanimity or equipoise comes back.

People can choose to keep quiet and suffer silently. But the tormentor often does not understand, nor even does he care, to understand that he is causing pain to others.

If the victim reacts, he may be called silly or churlish or immature, but the response will clear the air. Others will at least know that some hurt was caused

I think many quarrels and feuds originate and are sustained through stupid silence.

After all we are given the mouth to speak (and alternately to eat).

The idea applies to words of praise, words expressing gratitude and showing appreciation too..

What should prevent us from telling some words of praise if we see something good..?

Only jealousy can come in the way.

But then jealousy is a disease of the mind, and nothing else.

Pranams

K v ananthanarayanan

keep control and win over the activities of his tongue ( in talking as well as in enjoying the taste)

श्रीमद् भागवते ११-८-२१

तावज्जितेन्द्रियो न स्याद् विजितान्येन्द्रियः पुमान्।

न जयेद् रसनां यावज्जितं सर्वं जिते रसे॥

śrīmad bhagavate 11-8-21

tāvajjitendriyo na syād vijitanyendriyaḥ pumān।

na jayed rasanāṃ yavaj jitaṃ sarvaṃ jite rase॥

As long as a human being is not balanced enough to keep control and win over the activities of his tongue ( in talking as well as in enjoying the taste), till that time he cannot be considered as a self controlled and composed person who has scored victory over his sense organs, even though all his other organs are kept under control. In fact, once a person can control his tongue, both words and taste, he has actually scored victory over everything around

Once there is discretion and moderation in speech, a man maintains peace with all people around. And when he controls his tendency to enjoy tastes and to eat in excess, he would keep an excellent health..

नरः man यावत् till that tim रसानां the tongue न जयेत् does not win over, is able to control तावत् upto that time सः he विजित having scored control ove अन्येन्द्रियः other organs and limbs सन् being अपि even thout जितेन्द्रियः self controlled, victor over sense organs न स्यात् will not be . रसे the taste जिते when controlled, when won over सर्वं everything जितं भवति is won over

ശ്രീമദ് ഭാഗവതേ ൧൧-൮-൨൧

താവജ്ജിതേന്ദ്രിയോ ന സ്യാദ് വിജിതനയേന്ദ്രിയഃ പുമാന്‍।

ന ജയേദ് രസനാം യാവജ് ജിതം സര്‍വം ജിതേ രസേ॥

മറ്റെല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും അവയവങ്ങളും നിയന്ത്രണവിധേയങ്ങള്‍ ആക്കിയാലും ഒരു വ്യക്തിക്ക് തന്‍റെ നാവിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ (അത് വാക്കുകള്‍ പ്രയോഗിക്കുന്നതിലായാലും തീറ്റയില്‍ ആയാലും ശരി) കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍, അയാള്‍ മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ എല്ലാം സംയമനം പുലര്‍ത്തുകയും മറ്റെല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും നിയന്ത്രണത്തില്‍ നിര്‍ത്തുകളും ചെയ്യുന്നവനായാല്‍ പോലും അയാളെ ഇരുത്തം വന്ന, ആത്മനിയന്ത്രണം കൈവന്ന ഒരു മനുഷ്യനായി കണക്കാക്കാന്‍ ഒരിക്കലും സാധ്യമല്ല. നാവിനെ (വാക്കുകളെയും സ്വാദിനെയും) നിയന്ത്രിക്കുന്നവന്‍ ലോകത്തെ വെല്ലുന്നു.

സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ മിതത്വവും നിയന്ത്രണവും നില നിര്ത്തുന്ന വ്യക്തി ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരുമായും നല്ലവണ്ണം സഹവര്‍ത്തിത്വം പുലര്‍ത്തുന്നു. തീറ്റയോടുള്ള ആക്രാന്തം ഇല്ലാതാക്കിയാല്‍ അയാള്‍ തികഞ്ഞ ആരോഗ്യത്തോടെ നീണാള്‍ സന്തോഷമായി ജീവിക്കും.

pranams to mother earth

This mantra is found in the Khila part of Rigvedam

विष्णुपत्नीं क्षमां देवीं माधवीं माधवप्रियां।

लक्ष्मीप्रियसखीं भूमिं नमाम्यच्युतवल्लभाम्।

viShNupatnIM kShamAM devIM mAdhavIM mAdhavapriyAM|

lakShmIpriyasakhIM bhUmiM namAmyachyutavallabhAm|

This is a prayer to mother earth the Bhoomi

Meaning

I bow at the feet of Mother Earth

Who is the consort of Vishnu,

Who is called Kshama because She is patience and forbearance personified

Who is the sweetest at the Madhava the second month of Spring (Taurus month..Vaishakha ..May June)

Who is the favourite of Lord Hari who killed the demon Madhu

Who is the bosom friend of Devi Lakshmi

and

Who is the divine matriarch who is the heart-throb of Narayana the Achyuta who knows no falls or defeats

The best and worthy son would perform actions guessing them rightly even as the thoughts arising in the mind of his father

उत्तमश्चिन्तितं कुर्यात्प्रोक्तकारी तु मध्यमः ।

अधमोऽश्रद्धया कुर्यादकर्तोच्चरितं पितुः ॥ ९.१८.४४ महासुभाषित संग्रहे

uttamaścintitaṃ kuryātproktakārī tu madhyamaḥ ।

adhamo'śraddhayā kuryādakartoccaritaṃ pituḥ ॥ 9.18.44 mahāsubhāṣita saṃgrahe

The best and worthy son would readily perform actions guessing them rightly even as the thoughts arising in the mind of his father

The average or mediocre sone would do things as he is told or is asked to by the father.

The clumsy and lowly son would obey the directions of his father without much care and diligence.

And the son who refuses to obey his father is not better than the dirt oozing out of the body of the father.

(This is from Srimad Bhagavatham)

उत्तमः the best and worthy son पितुःof father चिन्तितं what is in the mind कुर्यात् would do प्रोक्तकारी do what is told तु alone मध्यमःmediocre भवति becomes अधमः the worst, the lowly son अश्रद्धया without proper care and concern कुर्यात् would do अकर्ता one who does not act, one who does not obe पितुः fathers उच्चरितं एव excreta alone

ഉത്തമശ്ചിന്തിതം കുര്യാത്പ്രോക്തകാരീ തു മധ്യമഃ ।

അധമോഽശ്രദ്ധയാ കുര്യാദകര്‍തോച്ചരിതം പിതുഃ ॥ ൯।൧൮।൪൪ മഹാസുഭാഷിത സംഗ്രഹേ

നല്ലവനും കഴിവുള്ളവാനുമായ മകന്‍, സ്വന്തം പിതാവിന്‍റെ മനസ്സില്‍ തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ പോലും ഏറെ ശ്രദ്ധയോടെ ഗ്രഹിച്ചെടുത്ത് അതെല്ലാം കാര്യക്ഷമമായി നിര്‍വഹിക്കും

ഒരു ശരാശരി കഴിവും ഗുണങ്ങളും മാത്രമുള്ള പുത്രന്‍ പിതാവ് പറയുന്നതും നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നതും ഏറെക്കുറെ അനുസരിക്കും

അലസനും കഴിവില്ലാത്തവനുമായ പുത്രന്‍ പിതാവിന്‍റെ ആഗ്രഹങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും ഒട്ടും ശ്രദ്ധയും താല്‍പര്യവും കാണിക്കാതെ അനുസരിച്ചതായി വരുത്തിത്തീര്‍ക്കും

എന്നാല്‍ പിതാവിന്‍റെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ അനുസരിക്കാതെ തന്നിഷ്ടം പോലെ നടക്കുന്ന പുത്രന്‍ പിതാവിന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് പുറന്തള്ളപ്പെടുന്ന മാലിന്യം പോലെ മാത്രമാണ്.

(ഇത് ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തില്‍ കാണുന്നതാണ്. )

Someone said, “Please do not use the meaningless term “RIP” when someone dies. Hinduism neither has the concept “Soul” nor its “resting”. The terms Atma and Jeeva are in a way antonyms for the word Soul”

A friend asked

“Good morning. Sir Can you explain Atma and Soul said as antonyms in some way.?”

My answer is

“The person who posted about RIP is dealing with the term Soul as conceived in Christian faith. There the soul is the individual life force manifest in a particular body and once the body separates from that body--what Christians believe as death--the body is interned in earth and that particular soul is hovering around waiting for the judgement day. So Christians pray for the peace of that soul which is uneasy as it has no body.

But for the Hindu Atma is the divine being just occupying the body and that Atma is equal to God Himself. So the loss of body does not disturb the Atma in any way. The Atma is always in sat chit ananda state and it does not require any prayer for rest in peace because the Atma which is God does not have any disturbance or peace at any time.

So RIP is an idea not conceived by Hindu faith.

What the person meant by saying that soul (as conceived by non- Hindu religion) and Atma of Hinduism are antonyms is that they are to be understood in entirely different perspectives.

The English word “antonym” does not really suit the situation. Perhaps he meant  the idea is not compatible with the Hindu system of faith.   But the author has attempted to  conveyed the right idea.
We need not sit on judgment as to which belief is the correct one.

नैनं छिन्दन्दि शस्त्राणि नैनं दहति पावकः।

न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ।। gita

Yes , that is Atma as per Hinduism.. be it either Jeevatma or Paramatma.

Some Hindu teachers while dealing with Advaitam etc often translate this Atma as Soul.

But the Soul that rests in peace after death as enunciated in Christianity is not this

Atma.

There the living being has a body and a life force that they call Soul.

They do not seem to recognize the presence of God for ever in this human body.

They seem to think that God is stationed outside the human living mass.

That is a major difference.

Mother Shaakambhari

Mother Shaakambhari

The Vedas were captured by a demon Ruru through a boon from Brahma and there were no yajnas on earth.. This resulted in draught and famine for many years. The sages did penance and propitiated Paravathi the Mahatripurasundari.

And She manifested Herself as Shatakshi or the Lady with hundred eyes and looked at the world. When She saw the misery of the living beings, torrents of tears flowed from those eyes and such tears filled the earth and the rivers..

And therefore the vegetation on earth was rejuvenated..

Further, in her extreme mercy Parvathi manifested Herself with eight hands which held all vegetables, corns, cereals etc..

And the people on earth ate from her hands and survived and thrived.

As She manifested with Vegetables in her hands, Parvathy the Durga was praised by all as Shakambari.

The detailed story of Shakambari is found in Devi Puranam and Devi Mahatmyam of Markandeya Puranam also praises Mother Shakambhari

We owe our existence to that mother

If expediency demands so and the situation is so serious try to befriend even deadly enemies

अरयोऽपि हि संधेयाः सति कार्यार्थगौरवे ।

अहिमूषकवद्देवा ह्यर्थस्य पदवीं गतैः ॥

श्रीमद्भागवते ८-६-२० महासुभाषितसङ्ग्रहे २८३९

arayo'pi hi saṃdheyāḥ sati kāryārthagaurave ।

ahimūṣakavaddevā hyarthasya padavīṃ gataiḥ ॥

śrīmadbhāgavate 8-6-20 mahāsubhāṣitasaṅgrahe 2839

Oh Gods, If expediency demands so and the situation is so serious and choices are limited, people who have landed up as those in want of help should not hesitate to befriend and to get reconciled even with sworn enemies. This is like the snake getting friendly with the rat.

This is from Srimad Bhagavatham. The Gods have lost their eternal youth through a curse from Sage Durvasas. They have to restore their old status just for survival. For this they should get Amrutham, and Amrtham or ambrosia can be gained only through churning the milky ocean. While pondering over the ways and means to gather resources for getting the elixir, they seek the advice of Lord Narayana and this advice comes from the Lord Himself. The Lord is pointing out to the fact that the Gods if they act all by themselves, do not have the adequate number and resources to churn the milky ocean. They have to seek the assistance of the Asuras, their half-brothers and sworn enemies, in the work, perhaps by offering suitable allurements. In this context Lord Narayana is bringing to their notice the famous Snake-Rat logic. A snake lands in a completely closed wooden box which is occupied by a tiny rat too. The rat is the food of the snake and its first instinct would be to kill and eat it. However, the snake has second thoughts. The snake cannot get out of the box unless a hole is made in the box. The snake cannot make such a hole. But the rat could do that easily. So, the snake thought that it would ask the rat to gnaw a hole in the box and would offer the rat the assurance that he would not harm it if the rat makes a hole in the box and that both of them could then escape. Of course, the idea was that once the hole was made, the snake would gobble up the rat and just move out.

देवाः oh gods कार्यार्थ the demands of the occasion for action गौरवे सति if they are serious and require such action अरयः अपि even the enemies अर्थस्य पदवीं गतैः those who are in need, those who have landed up in a situation where they have to submit and seek help अहि snake मूषकवत् rat like संधेयाः being befriended, approached for reconciliation.

അരയോഽപി ഹി സംധേയാഃ സതി കാര്യാര്‍ഥഗൌരവേ ।

അഹിമൂഷകവദ്ദേവാ ഹ്യര്‍ഥസ്യ പദവീം ഗതൈഃ ॥

ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ ൮-൬-൨൦ മഹാസുഭാഷിതസങ്ഗ്രഹേ ൨൮൩൯

ദേവന്മാരെ, കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് അത്രയൊന്നും സുഖകരമല്ലെങ്കില്‍, നില നില്‍പ്പിന്‍റെ പ്രശ്നമാണെങ്കില്‍, പിന്നെ വേറെ പോംവഴികള്‍ ഒന്നും കാര്യമായി കണ്ണില്‍ പെടുന്നില്ലെങ്കില്‍, ഗതികേടിലും വെല്ലുവിളികളിലും അകപ്പെട്ട് എങ്ങിനെയെങ്കിലും തടിതപ്പാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ ബദ്ധ ശത്രുക്കളോട് പോലും ചങ്ങാത്തം കൂടുവാണോ അവരുമായി സന്ധി ചെയ്യുവാനോ മടിക്കരുത്. പാമ്പും എലിയും തമ്മിലുള്ള ചങ്ങാത്തം പോലെ ആണ് ഇത്

ഇത് ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തില്‍ നിന്നാണ്. ദേവന്മാര്‍ ദുര്‍വാസാവിറെമ ശാപം മൂലം അവരുടെ നിത്യയൌവനം നഷ്ടപ്പെട്ട് ജരാനരകള്‍ ബാധിച്ചു ഉഴലുകയാണ്. പഴയസ്ഥിതി തിരിച്ചു പിടിക്കുന്നത് അവരുടെ നിലനില്‍പ്പിന്‍റെ പ്രശ്നമാണ്. പാലാഴി കടഞ്ഞു അമൃതം എടുത്ത് അത് സേവിച്ചാല്‍ അവര്‍ക്ക് പഴയ പ്രസരിപ്പും ചെറുപ്പവും തിരിച്ചു കിട്ടും. പാലാഴി കടയാനുള്ള പരിപാടികളെക്കുറിച്ച് കൂലംകഷമായി ആലോചിക്കുന്ന അവസരത്തില്‍ അക്കാര്യത്തില്‍ അവര്‍ ഭഗവാന്‍ നാരായണന്‍റെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും സഹായവും തേടുകയാണ്.

ദേവന്‍മാരുമായി ഈ വിഷയം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഭഗവാന്‍ ആദ്യം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് അവര്‍ക്ക് അപ്പോഴുള്ള സ്ഥിതിയില്‍ സ്വയം പ്രവര്‍ത്തിച്ചു പാലാഴി കടയുവാനും അമൃതം നേടുവാനുമുള്ള ആള്‍ബലവും കഴിവും ഇല്ല എന്നതാണ്. അവര്‍ക്ക് ചെയ്യാവുന്നത് ഒന്ന് മാത്രം. അവരുടെ തന്നെ അര്‍ദ്ധ സഹോദരരും ബദ്ധശത്രുക്കളും ആയ, അതെ സമയം എണ്ണത്തില്‍ അവരെക്കാള്‍ ഇരട്ടിയുള്ള, അസുരന്മാരുടെ സഹായം തേടുക എന്നതാണ് അത്. അസുരന്മാരോട് നല്ല വാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞും അവരെ പ്രലോഭനങ്ങള്‍ നല്‍കി മോഹിപ്പിച്ചും അവരുടെ സഹായം ഉറപ്പു വരുത്താവുന്നതാണ്.

ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ആണ് ഭഗവാന്‍ പ്രസിദ്ധമായ് അഹി മൂഷിക ന്യായം.. പാമ്പും എലിയും ന്യായം.. ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ഒരു മരക്കൂട്ടില്‍ രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു പഴുതും ഇല്ലാതെ ഒരു പാമ്പ് കുടുങ്ങിപ്പോയി. അവിടെ പാമ്പ്‌ ഒരു എലിയെ കാണുന്നു. പാമ്പിനു ആദ്യം തോന്നുന്ന വികാരം എലിയെ പിടിച്ചു ശാപ്പിടണം എന്നാവും. പക്ഷെ ഒരു വീണ്ടുവിചാരം നടത്തുന്നു. ആ കൂട്ടില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം എങ്കില്‍ അതില്‍ ഒരു ദ്വാരം തുരന്നേ മതിയാവൂ. പാമ്പിനു അത് ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. പക്ഷെ എലിക്ക് അത് ചെയ്യാന്‍ എളുപ്പമാണ്. പാമ്പ്‌ എലിയ്ക്ക് സംരക്ഷണം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. എലി കൂട്ടില്‍ ഒരു ദ്വാരം തുരക്കുമെന്നു ഉറപ്പു നല്‍കുകയാണെങ്കില്‍ പാമ്പ്‌ എലിയെ ഭക്ഷിക്കാതെ വെറുതെ വിടും. ദ്വാരം തുരന്നു കിട്ടിയാല്‍ പാമ്പും എലിയും രണ്ടുപേരും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേയ്ക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാം. ഇതാണ് പാമ്പ്‌ പറയുന്നത്പക്ഷെ പാമ്പിന്‍റെ ഉള്ളിലിരുപ്പ് വേറെയാണ്. എലി ദ്വാരം തുരന്നാല്‍ ആ നിമിഷം തന്നെ താന്‍ എലിയെ പിടിച്ച് വിഴുങ്ങും എന്നും പുറത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി രക്ഷപ്പെടും എന്നും ആയിരുന്നു അങ്ങേരുടെ പരിപാടി.

ഈ അഹി മൂഷിക ന്യായമാണ് ഈ ശ്ലോകത്തില്‍ സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

The boy who became the lunch....

The boy who became the lunch....

----------------------------------------

He was a little boy..

He was also not averse to lies and exaggerations.

He lived in a village adjacent to a jungle where lived man-eating puli(tiger)..

All the villagers went for work and the boy was work-less.

There must have been no school..

By noon, he was bored and he shouted aloud ..

" puli has come.. puli has come." (പുലി വന്നേ . പുലി വന്നേ ")

The alarmed villagers all rushed to the boy..

They were fooled as there was no puli in sight..

The boy repeated this prank almost every noon..

Gradually the number of villagers responding to the alarm dwindled..

Finally there dawned a day and there came the noon,

and for a change, the puli (the tiger) too came on a visit to the village

and the first person the puli saw was the urchin.. the liar and the sensationalist

"Fit enough for my lunch" thought the puli..

and the boy shouted in genuine alarm about the arrival of the puli,

but the villagers thought that it was the usual prank of the boy,

the liar and the sensationalist..

But now the moment of truth had come..

No time for lies or hyperbole..

Only lunchtime for the puli..

The puli jumped upon the boy and had a hearty meal..

And nothing was left for the supper.

meghaśyāmaṃ pītakauśeyavāsaṃ

मेघश्यामं पीतकौशेयवासं

श्रीवत्साङ्कं कौस्तुभोद्भासिताङ्गम् ।

पुण्योपेतं पुण्डरीकायताक्षं ।

विष्णुं वन्दे सर्वलोकैकनाथम् ॥

meghaśyāmaṃ pītakauśeyavāsaṃ

śrīvatsāṅkaṃ kaustubhodbhāsitāṅgam ।

puṇyopetaṃ puṇḍarīkāyatākṣaṃ

viṣṇuṃ vande sarvalokaikanātham ॥

I worship Lord Vishnu, the master and protector of the entire universe.

who is having the body shine as dark as the black cloud, who is dressed in bright yellow silk cloth, who is having the birthmark Shreevatsam on his chest, whose brilliant glow is enhanced by the shine of the gem Kausthubha decorating his body, who is the abode of and is over filled with virtue or punyam and is the source of all virtue, who is having a pair of eyes as wide and huge as a pair of fully blown lotuses.

अहं I मेघ श्यामं who is dark like a black cloud पीत कौशेय वासं who is clad in bright yellow silk cloth श्रीवत्साङ्गं who is having the birthmark Shreevatsam on his torso कौस्तुभ उत्भासिताङ्गं whose shine is enhanced by the gem Kaustubha decorating his body पुण्य उपेतं who is full and is overflowing with virtue or punyam पुण्डरीक आयताक्षं who is having a pair of eyes as wide as fully blown lotuses सर्व लोकैक नाथं who is the master and protector of the entire universe विष्णुं वन्दे worship Vishnu

മേഘശ്യാമം പീതകൌശേയവാസം

ശ്രീവത്സാങ്കം കൌസ്തുഭോദ്ഭാസിതാംഗം ।

പുണ്യോപേതം പുണ്ഡരീകായതാക്ഷം

വിഷ്ണും വന്ദേ സര്‍വലോകൈകനാഥം ॥

പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ മുഴുവന്‍ നാഥനും സംരക്ഷകനുമായ ഭഗവാന്‍ വിഷ്ണുവിനെ ഞാന്‍ വന്ദിക്കുന്നു.

അവിടുത്തെ തിരുവുടല്‍ കാര്‍മേഘം പോലെ കറുത്തിരുണ്ട നിറം കൊണ്ടതാണ്.

അവിടുന്ന് മഞ്ഞപ്പട്ടുടയാട അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ശ്രീവത്സം എന്ന മറുക് അവിടുത്തെ തിരുമാറിനെ അലങ്കരിക്കുന്നു. കഴുത്തില്‍ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അമൂല്യമായ കൌസ്തുഭരത്നം അവിടുത്തെ മേനിയുടെ ശോഭയെ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

പുണ്യം നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന, പുണ്യങ്ങളുടെ ഉറവിടമായ സാന്നിധ്യം ആണ് അവിടുത്തേത്.

വിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ജോഡി താമര മലരുകളെപ്പോലെ അവിടുത്തെ കണ്ണിണകള്‍ തിളങ്ങുന്നു.

I depend for my lifelong protection on that Krishna

छायायां पारिजातस्य हेमसिंहासनोपरि

आसीनमम्बुदश्याममायताक्षमलङ्कृतम् ।

चन्द्राननं चतुर्बाहुं श्रीवत्साङ्कित वक्षसं

रुक्मिणी सत्यभामाभ्यां सहितं कृष्णमाश्रये ॥

chāyāyāṃ pārijātasya hemasiṃhāsanopari

āsīnamambudaśyāmamāyatākṣamalaṅkṛtam ।

candrānanaṃ caturbāhuṃ śrīvatsāṅkita vakṣasaṃ

rukmiṇī satyabhāmābhyāṃ sahitaṃ kṛṣṇamāśraye ॥

I depend for my lifelong protection on that Krishna

Who is seated on a throne made of pure gold,

Seated there under the cool shadow of the wish-yielding celestial Parijatha tree of the heaven

Krishna who is having very wide eyes,

Krishna who has decorated himself attractively,

Krishna who is having a face resembling the full moon,

Krishna who shines with four hands. Krishna, whose beauty is enhanced by the birthmark Sreevatsa adorning his chest,

Krishna who is having a body colour that would exactly match the blue-black colour of the rain cloud,

and who is giving audience in the company of his beloved consorts Rukmini and Sayabhama.

अहं I पारिजातस्य छायायां in the shadow of the celestial wish yielding parijatha tree हेम सिम्हासनोपरि on a throne made of pure gold आसीनं seated आयताक्षं having wide eyes अलङ्कृतं having adorned or decorated himself nicely चन्द्राननं having a face as bright as (full)moon चतुर्बाहुं having four hands श्रीवत्स अङ्कित वक्षसं having the attractive birthmark Sreevatsam on his chest अम्बुद श्यामं having the bluish black colour of dark cloud रुक्मिणी सत्यभामाभ्यां सहितं in the company of his consorts Rukmini and Satyabhama कृष्णं आश्रये depend for protection on that Krishna

ഛായായാം പാരിജാതസ്യ ഹേമസിംഹാസനോപരി

ആസീനമംബുദശ്യാമമായതാക്ഷമലങ്കൃതം ।

ചന്ദ്രാനനം ചതുര്‍ബാഹും ശ്രീവത്സാങ്കിത വക്ഷസം

രുക്മിണീ സത്യഭാമാഭ്യാം സഹിതം കൃഷ്ണമാശ്രയേ ॥

ഞാന്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തിനും സംരക്ഷണത്തിനും വേണ്ടി ആ കൃഷ്ണനെ ആശ്രയിക്കുന്നു

സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ ആശിച്ചതെല്ലാം ഭക്തര്‍ക്ക്‌ നല്‍കുന്ന കല്പകവൃക്ഷമായ പാരിജാതത്തിന്‍റെ തണലില്‍, തനിത്തങ്കം കൊണ്ട് നിര്‍മിച്ച സിംഹാസനത്തില്‍ ആസനസ്ഥനായ കൃഷ്ണന്‍

വളരേ വിടര്‍ന്ന കുസൃതിത്തരം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുള്ള കൃഷ്ണന്‍

എല്ലാ അലങ്കാരവസ്തുക്കളും ഭംഗിയായി അണിഞ്ഞ കൃഷ്ണന്‍

മുഴു നിലാവ് പോലെ തിളങ്ങുന്ന മുഖമുള്ള കൃഷ്ണന്‍

നാല് തൃക്കൈകളോടെ എഴുന്നള്ളുന്ന കൃഷ്ണന്‍

അഭൌമമായ സ്വന്തം സൌന്ദര്യത്തിനു മാറ്റുകൂട്ടുന്ന ശ്രീവത്സം എന്ന മറുക് മാറി ധരിക്കുന്ന ആയ ഭുവനസുന്ദരന്‍

പൊഴിയാന്‍ വെമ്പി നില്‍ക്കുന്ന കാര്‍മേഘം പോലെ കറുത്ത നിറം കൊണ്ട ശരീരത്തോടെ തിളങ്ങുന്ന കൃഷ്ണന്‍

തന്‍റെ ഹൃദയേശ്വരിമാരായ രുക്മിണിയോടും സത്യഭാമയോടും ഒത്ത് ദര്‍ശനം നല്‍കുന്ന കൃഷ്ണന്‍

keep in check his intense anger

क्षेपाभिमानादभिषङ्गव्यलीकं निगृह्णाति ज्वलितं यश्च मन्युम्।

अदुष्टचेताः मुदितोऽनसूयुः स आदत्ते सुकृतं वै परेषाम्॥११

हंसगीता

kṣepābhimānādabhiṣaṅgavyalīkaṁ nigṛhṇāti jvalitaṁ yaśca manyum|

aduṣṭacetāḥ mudito'nasūyuḥ sa ādatte sukṛtaṁ vai pareṣām||11

haṁsagītā

If a person can keep in check his intense anger arising out of the discomfort caused by his enemies through insults or show of arrogance or as a result of facing some defeat at the hands of the adversaries, if a person is devoid of wickedness and if a person is happy about things as they are and is not jealous or intolerant about the achievements of others, then he would be rewarded with the goodwill and the accumulated benefits of good deeds of even his detractors.

क्षेप because of having been insulted. अभिमानाद् arrogance, exalted sense of self importance अभिषङ्ग humiliation defeat, व्यलीकं any cause for pain, any cause for discomfort मन्युं anger यः who निगृह्णाति holds back, keeps in check यः who is अदुष्ट not wicked चेताः in mind यःwho is मुदितः happy यः who is अनसूयुः not jealous च too सः he परेषांof others, of the enemies, of the adversaries सुकृतं the accumulated benefits of good deeds वै indeed आदत्ते receives .

ക്ഷേപാഭിമാനാദഭിഷങ്ഗവ്യലീകം നിഗൃഹ്ണാതി ജ്വലിതം യശ്ച മന്യും।

അദുഷ്ടചേതാഃ മുദിതോഽനസൂയുഃ സ ആദത്തേ സുകൃതം വൈ പരേഷാം॥൧൧

ഹംസഗീതാ

ശത്രുക്കളും അസൂയാലുക്കളും ഉയര്‍ത്തുന്ന അധിക്ഷേപങ്ങളും, അവരുടെ ധാര്‍ഷ്ട്യം കണ്ട് മനസ്സിലുണ്ടാവുന്ന അസ്വസ്ഥതയും, പിന്നെ ചെറിയ തോല്‍വികള്‍ നേരിടുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്ന നിരാശയും മൂലം ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന ക്രോധത്തെ ഒരാള്‍ സമര്‍ത്ഥമായി നിയന്ത്രിക്കുകയാണെങ്കില്‍,

ഒരാളുടെ മനസ്സില്‍ ദുഷ്ടതയുടെ ലേശം പോലും ഇല്ലെങ്കില്‍,

ഒരാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും കാണുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ അതേപടി കണ്ടു സന്തോഷിക്കാനുള്ള കഴിവ് ഉണ്ടെങ്കില്‍, മറ്റുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങളില്‍ ഒരാള്‍ക് തെല്ലും അസൂയ ഉണ്ടാവുക

ഇല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം വ്യക്തിക്ക് മറ്റുള്ളവര്‍ ചെയ്യുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങളുടെ ഫലങ്ങളും, മറ്റുള്ളവരുടെ പുണ്യങ്ങള്‍ പോലും ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ ലഭ്യമാകും.

not better than that of mere senseless animals

गच्छतस्तिष्ठतो वापि जाग्रतः स्वपतोऽपि न ।

फलं भूतहितार्थाय तत्पशोरिव चेष्टितम् ॥१३९॥

सारसमुच्चये

gacchatastiṣṭhato vāpi jāgrataḥ svapato'pi na ।

phalaṃ bhūtahitārthāya tatpaśoriva ceṣṭitam ॥139॥

sārasamuccaye

If the actions and activities of a person while he is on the move, while he is standing, while he is awake, while he is asleep are all not directed towards the welfare of all created beings, then such activities and his life too are not better than that of mere senseless animals.

गच्छतःone who is moving, while one is moving तिष्ठतः one who is standing, while one is standing जाग्रतः one who is awake, while one is awake स्वपतः one who is sleeping and dreaming, while one is sleeping and dreaming अपि also वा eitherफलं the result भूतहितार्थाय for the positive advantage, positive benefit of all beings न not चेत् if तत् that चेष्टितं activity, deed पशोः of a brutal animal, of a senseless animal इव एव only like

ഗച്ഛതസ്തിഷ്ഠതോ വാപി ജാഗ്രതഃ സ്വപതോഽപി ന ।

ഫലം ഭൂതഹിതാര്‍ഥായ തത്പശോരിവ ചേഷ്ടിതം ॥൧൩൯॥

സാരസമുച്ചയേ

ഒരു മനുഷ്യന്‍ നടന്നു കൊണ്ടും, നിന്നുകൊണ്ടും, ഉണര്‍ന്നിരുന്നുകൊണ്ടും ഉറങ്ങുമ്പോഴും എല്ലാം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങള്‍, ചെയ്യാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ , എല്ലാ ജീവികളുടെയും നന്മയ്ക്കും സന്തോഷത്തിനും വേണ്ടി ഉള്ളവ അല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം ചിന്തകളും കാര്യങ്ങളും ഒരു വിവേകവും വിവരവും സംസ്കാരവും ഇല്ലാത്ത മൃഗങ്ങളുടെ ചെയ്തികളില്‍ നിന്ന് ഒട്ടും വ്യത്യസ്തങ്ങള്‍ അല്ല.

feeling of residing in some place which is heavenly

saw a post regarding attractive residential accommodations in exclusive areas....

the idiot and imp in me could not hold back my reaction..

Just repeating what I posted..

"great..

However, for us simple and meek people,

living in a row of houses called agraharam ,

waking up to Chimes of bells in the nearby temples

and the cadence of water splashing on the front of the houses,

some milkman or vendor of vegetables announcing his merchandise,

and Procession of deity in the streets on all festive occasions accompanied by

Nadaswaram, Vedic Chanting and Jayaghoshams in praise of the deities

these all give us a feeling of residing in some place which is heavenly..

And yes, if one door in the row of houses is not open in the morning or if there is a delay in meeting the occupant , other neighbours do not feel it improper to knock at the door and enquire..

And if there is a misfortune like death in a house,

the whole people gather,

the temples are closed

and the problem of one family is taken over as the problem of the whole Agraharm.,

that too without any formal planning..

Maybe I am outlandish in my views...

but..

I an not a prig and I am not alien to comfortable living.. but the simple community living looks really attractive to me.
So much like a life in heaven

true to that faith Pazhani Andavar sailed his family to safe shores

Mother is great..

I do agree.

I can always agree though I am sixty two and my mother is eighty six.

(I wrote this ten years ago, and my Amma too has now joined my appa in heaven)

However, I remember always that my father was everything to me.. and I lost a huge portion of me when I lost him twenty nine years ago.

He was no scholar or a learned man.

Just a matric failed

But his faith in God was immense.

And true to that faith Pazhani Andavar sailed his family to safe shores.

His faith in me was only just  second to that in god.

He was the only one who loved me unconditionally and was the only one who was really proud of me.

He just lived enough to see me in a decent job but I have not ever risen to the level of his expectations

Silently and without complaints he left on the dviteeya of shukla paksham of mesham in 1987 and I performed his 29th annual sraddham today.

I am a helpless orphan the moment you left appa..

but I just plod on on the firm belief that you are just directing me from somewhere

I'm sure I will come to you finally wherever you are.

I have no one else to cry my heart out.

the story of the faithful monkey who was the bodyguard of the king

the story of the faithful monkey who was the bodyguard of the king..

A king was very fond of his pet monkey..

The fondness grew to such great extent that the monkey was made the personal body-guard of the monarch..

All through day and night, the monkey would be stationed near the great master, brandishing a sharp and well polished sword..

The servant's duty was to ensure that the master was always happy without even the slightest disturbance.

It so happened that a mosquito entered the royal bedroom, danced around humming his own copyright tunes, and when tired, the droner found a resting place on the Royal nose.

The mosquito did not keep quiet even there..

He started to push down his straw for drinks of blood from the celebrated nose..

The king winced..

The monkey espied the miscreant..

Had no time to wait..

The sword came down like a thunderbolt..

cutting the nose of the head that wore the Crown and driving away the miscreant mosquito in the process.

Mission accomplished, the monkey saluted.

never burn with jealousy when you see others prosper

परितप्यत एव नोत्तमः परितप्योप्यपरः सुसंवृतिः।

परिवृद्धिभिराहतव्यथःस्फुटनिर्भिन्नदुराशयोऽधमः॥

माघप्रणिते शिशुपालवधे॥१६-२३

paritapyata eva nottamaḥ paritapyopyaparaḥ susaṁvṛtiḥ|

parivṛddhibhirāhatavyathaḥsphuṭanirbhinnadurāśayo'dhamaḥ||

māghapraṇite śiśupālavadhe||16-23

A thought provoking quote from the classic.. Shishupalavadha of Maagha..

=============

A man with a noble and effusive heart would never feel sad or intolerant when he sees great success, achievement and success in others.

One who feels irritated and depressed when he watches good things happening to others, but conceals such feeling and acts normal.. is of the middle category.. neither noble nor utterly wretched..

The fellow whose heart and body burns with distress and jealousy when he sees progress and affluence in others and would openly express his displeasure and would even try to sabotage the welfare of the one is well placed.. belongs to the worst or adhama category of human beings.

==============

In fact, the health and welfare of a society or nation, and the Individual too depends entirely on the attitude of the majority of the people..

Usually feeling of jealousy by an ordinary fellow would rather destroy the fellow himself.. But the jealousy of the powerful person can prove diabolic..

If people are generally of the first category, it is great..

It would do us a lot of good if we ask ourselves often so as to know the category we ourselves would fit in..

Regards.. Have a nice day

k v ananthanarayanan

never covet, never drink, never have forbidden desires

नादत्तमिच्छेन्न पिबेच्च मद्यं

प्राणान्न हिंसेन्न वदेच्च मिथ्याम् ।

परस्य दारान्मनसापि नेच्छेद्

यः स्वर्गमिच्छेद्गृहवत्प्रवेष्टुम् ॥२५६।

सारसमुच्चये

nādattamicchenna pibecca madyaṃ

prāṇānna hiṃsenna vadecca mithyām ।

parasya dārānmanasāpi necched

yaḥ svargamicchedgṛhavatpraveṣṭum ॥256।

sārasamuccaye

If a person wants to reach heaven and stay there for ever as if it is his own usual residence,

then, he should never have yearning for acquiring something which is not offered to him voluntarily, he should never consume intoxicating drinks, he should never cause destruction to any life, he should never tell lies and he should never cast his eyes with wrong ideas or desires at ladies who are wedded to someone else.

 यःa person गृहवत् just as if it is his own resident स्वर्गं heaven प्रवेष्टुं to enter इच्छेत् desire सः he अदत्तं what is not given or offered to him voluntarily न इच्छेत् should not yearn or desire for मद्यं intoxicating drink, toddy न पिबेत् should not drink प्राणान् न हिम्सेत् should not cause destruction to any life मिथ्यां lie न वदेत् should not tell परस्य दारां the lady of someone else मनसापि even by remotest thought न इच्छेत् should not think of with wrong desire

നാദത്തമിച്ഛേന്ന പിബേച്ച മദ്യം

പ്രാണാന്ന ഹിംസേന്ന വദേച്ച മിഥ്യാം ।

പരസ്യ ദാരാന്മനസാപി നേച്ഛേദ്

യഃ സ്വര്‍ഗമിച്ഛേദ്ഗൃഹവത്പ്രവേഷ്ടും ॥൨൫൬।

സാരസമുച്ചയേ

സ്വന്തം വീട്ടില്‍ സുഖമായി താമസിക്കുന്ന അത്രയും ലാഘവത്തോടെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ സ്ഥിരതാമസം ഉറപ്പിക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ ഒരാള്‍

ആരെങ്കിലും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ തരുന്ന വസ്തുക്കളില്‍ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നിലും ആഗ്രഹം കാണിക്കരുത്

മദ്യം സേവിക്കരുത്

ഒന്നിനേയും ഹിംസിക്കരൂത്, ഒരു ജീവിക്കും പ്രാണഹാനി വരുത്തരുത്.

ഏതു പരിതസ്ഥിതിയിലും കളവു പറയരുത്

തെറ്റായ ആഗ്രഹാങ്ങളോടെ മറ്റൊരാളുടെ പത്നിയെ ഒരിക്കലും നോക്കുകയോ , പരസ്ത്രീകളില്‍ വഴിവിട്ട ആഗ്രഹങ്ങള്‍ വിദൂരങ്ങളായ ചിന്തകളില്‍പ്പോലും ഉണ്ടാവുകയോ അരുത്

need not retaliate evil because evil itself will destroy the doer

न पापे प्रतिपापः स्यात्साधुरेव सदा भवेत्।

आत्मनैव हतः पापो यः पापं कर्तुमिच्छति ॥३१७॥

सारसमुच्चये महाभारते

na pāpe pratipāpaḥ syātsādhureva sadā bhavet।

ātmanaiva hataḥ pāpo yaḥ pāpaṃ kartumicchati ॥317॥

sārasamuccaye mahābhārate

If a person of sinful mind is persisting on sinful activities, such sins should not be countered or retaliated through activities which are not proper and are sinful. Righteousness should be followed at any cost.

A person who sets out to perform sinful activities would be defeated by his own action, and by himself and would be destroyed.

पापे on a person intent on perpetrating sin प्रतिपापः sins or sinful activities in retaliation न स्यात् should not be there सदा always साधुरेव right and proper action भवेत् only should be there यः which one पापः sinner, with sinful intent पापं sin कर्तुं doing इच्छति desires, proposes सः he आत्मना by himself, by the force of his own action एव itself हतः भवति gets destroyed, gets beaten

ന പാപേ പ്രതിപാപഃ സ്യാത്സാധുരേവ സദാ ഭവേത്।

ആത്മനൈവ ഹതഃ പാപോ യഃ പാപം കര്‍തുമിച്ഛതി ॥൩൧൭॥

സാരസമുച്ചയേ മഹാഭാരതേ

ദുഷ്ടബുദ്ധിയായ ഒരാള്‍ പാപം ചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങിപ്പുറപ്പെടുകയും പാപങ്ങള്‍ ചെയ്തു കൂട്ടുകയും ആണെങ്കില്‍ അത്തരം പാപങ്ങളെ എതിര്‍ത്തു തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ എന്ന ഉദ്ദേശത്തില്‍ ആയാല്‍ പോലും പാപങ്ങള്‍ ചെയ്യുകയോ പാപം നിറഞ്ഞ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുകയോ അരുത്. പാപങ്ങളെ ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെയും ശരിയുടേയും വഴിയില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ചെറുത്തു തോല്‍പ്പിക്കണം.

പാപം ചെയ്യാന്‍ അരയും തലയും മുറുക്കി പുറപ്പെട്ടവര്‍ ആ പാപങ്ങളുടെ ഭാരം കൊണ്ട് തന്നെ സ്വയം വിനാശം നേരിട്ടുകൊള്ളും