swocasing oseudo erudition

One need not be a politician to have a good collection of Sanskrit books or for that matter any type of book.., and also to have a desire to read..

Luckily most of the treasures of Sanskrit literature are nowadays available in digitized form.. practically free of cost...

Of course one can understand about the huge collection of books by Dr S Radhakrishnan seen in public libraries,, He was a scholar first and scholar last and incidentally was the President of India too..

In many showcases and libraries of showy people we can see the leather-bound shells of great books with golden inscriptions, arranged neatly and permanently fixed to shelves which are locked for ever..

I have no business to remark, but could not help it when I saw some remark about the book collections of politicians in India..

I have downloaded at least twenty to thirty thousand ebooks(maybe because they are free), but could not read even a hundred volumes and my humble personal library collected over thirty years may contain a couple of thousand unread printed books..

Life is a waste.

This is the traditional belief of every Indian, every Hindu

रेवातीरे तपस्तप्येत् पिण्डं दद्यात् गयाशिरे।

दानं दद्यात् कुरुक्षेत्रे मरणं जाह्नवीतटे॥

स्कान्द पुराणे

revātīre tapastapyeta piṇḍaṁ dadyāt gayāśire|

dānaṁ dadyāt kurukṣetre maraṇaṁ jāhnavītaṭe||

skaanda puraanam

This is the traditional belief of every Indian, every Hindu

The ideal place for doing penance, performing austerities and find peace in life, is the banks of River Narmada the Reva

The most appropriate piece of land where ceremonial cakes made of grains (Pindam) should be offered to the departed souls is Gaya ( In the presence of Vishnupada and Akshyavata)

The terrain most suited for offering gifts to leaned persons, elders and the needy is Kurukshetra

and

The most sacred place for a person to die is the banks of Jahnavi the Ganga

रेवा तीरे in the banks of River Reva or Narmada तपः तप्येत् one should do penance and perform austerities गयाशिरे in the hilly terrains of Gaya पिण्डं दद्यात् one should offer ceremonial rice cakes to the departed elders कुरुक्षेत्रे in the terrain of Kurukshetra दानं दद्यात् gifts should be offered मरणं death जाह्नवी तटे in the banks of Jahnavee, the Ganga भूयात् should happen

രേവാതീരേ തപസ്തപ്യേത പിണ്ഡം ദദ്യാത് ഗയാശിരേ।

ദാനം ദദ്യാത് കുരുക്ഷേത്രേ മരണം ജാഹ്നവീതടേ॥
സ്കാന്ദപുരാണം

പാവനങ്ങളും മനുഷ്യ ജന്മത്തിനു ധന്യത നല്‍കുന്നവയും ആയ  പുണ്യസ്ഥലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാരതീയ സങ്കല്‍പം

രേവയെന്ന നര്‍മ്മദയുടെ തീരത്ത് തപസ്സിരിക്കുക .

ഗയയില്‍ ഗയയിലെ വിഷ്ണുപാദത്തിന്റെയും അക്ഷയ വടത്തിന്‍റെയും മുന്നില്‍ മറഞ്ഞു പോയ പിതൃക്കള്‍ക്ക് പിണ്ഡം അര്‍പ്പിക്കുക

ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെ വിളനിലമായ കുരുക്ഷേത്രം സന്ദര്‍ശിച്ചു ആ ഭൂമിയില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ദാനധര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യുക

അവസാനം

ജാഹ്നവിയായ ഗംഗയുടെ തീരങ്ങളില്‍ ജീവിച്ചു പ്രാണന്‍ വെടിയുക

the depth and seriosity of the situation has to experienced personally

अनुभूतं न यद् येन रूपं नावैति तस्य सः।

न स्वतन्त्रो व्यथां वेत्ति परतन्त्रस्य देहिनः॥

नलविलासे ६-७

anubhūtaṁ na yad yena rūpaṁ nāvaiti tasya saḥ|

na svatantro vyathāṁ vetti paratantrasya dehinaḥ||

nalavilāse 6-7

A person who has not personally experienced something or faced some challenging situation would not be able to realize the depth and seriosity of the situation or experience.

A human being who is enjoying liberty, a person who is free to move about and carry on with his own business without control from others, would never understand the miserable plight of a person who has lost his liberty and is under the control and manipulation of another person or entity.

येन by whom यद् न what is not अनुभूतं experienced, perceived, suffered तस्य रूपं its form सः he नnot अवैति know, understand, realize

परतन्त्रस्य bound, one who is in captivity, one who is under the control of others देहिनः human being व्यथां misery, स्वतन्त्रः one who is free, one who is not shackled न वेत्ति does not understand

അനുഭൂതം ന യദ് യേന രൂപം നാവൈതി തസ്യ സഃ।

ന സ്വതന്ത്രോ വ്യഥാം വേത്തി പരതന്ത്രസ്യ ദേഹിനഃ॥

നലവിലാസേ ൬-൭

ജീവിതത്തിൽ വെല്ലുവിളികളും പ്രശ്നങ്ങളും നേരിട്ട് കഷ്ടങ്ങൾ മുഖാമുഖം അറിഞ്ഞു അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു വ്യക്തിക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളും വ്യഥകളും വ്യാകുലതകളും എന്താണെന്ന് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാവുകയില്ല.

ഏറെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് സ്വന്തം പ്രവർത്തികൾ മറ്റുള്ളവരുടെ നിയന്ത്രങ്ങളും ഇടങ്കോലുകളും നേരിടാതെ ചെയ്തു ജീവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന് സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു മറ്റൊരാളുടെ വരുതിയിൽ അടിമയെപ്പോലെ ജീവിക്കുന്നവൻറെ ഗതികേടും ദുഃഖവും എന്താണെന്ന് എങ്ങിനെ അറിയാനാണ് ?

change the head to fit the cap

 ഞാന്‍ പറഞ്ഞ കാര്യം താങ്കള്‍ക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. വളരെ ഭംഗിയായും ആലങ്കാരികമായും ഭാഷ എഴുതണം, ഉപയോഗിക്കണം എന്നൊന്നും അല്ല ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. നാടന്‍ ഭാഷയോ ഇംഗ്ലീഷോ തമിഴോ മലയാളമോ ലോക്കല്‍ ഭാഷയോ എന്തും ഉപയോഗിക്കാം. പക്ഷെ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഒരു ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അതിനു ചില നിയമങ്ങളും ചട്ടവട്ടങ്ങളും കീഴ്  വഴക്കങ്ങളും ഒക്കെ ഉണ്ട്. എല്ലാം മാറ്റിമറിച്ച് ചില രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ പ്രസംഗിക്കുന്നത് പോലെ എന്തെങ്കിലും വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ട് തന്‍റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ താന്‍ പറഞ്ഞതാണ് ശരിയായ ഭാഷാ പ്രയോഗം എന്നൊക്കെ തട്ടിവിടുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് എനിക്ക് അഭിപ്രായ വ്യതാസം. ഒരു രാഷ്ട്രീയക്കാരന്‍ ഒരു ന്യായാധിപനെ ശുംഭന്‍ എന്ന് വിളിച്ച ശേഷം ശുംഭന്‍ എന്ന വാക്കിനു തിളങ്ങുന്ന ആള്‍ എന്നാണു അര്‍ത്ഥം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ കാര്യമാണ് ഇവിടെ ഓര്‍മ്മ വരുന്നത്.

തന്തയ്ക്ക് പിറക്കാത്തവന്‍ എന്ന് ഒരാളെ തെറി വിളിച്ച ശേഷം ദൈവവും തന്തയ്ക്ക് പിറക്കാത്തവന്‍ ആണെന്നും ആ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ താന്‍ തന്‍റെ എതിരാളിയെ ദൈവത്തോടു ഉപമിക്കുകയായിരുന്നു എന്നും പറയാന്‍ വരെ ചിലര്‍ക്ക് ഉളുപ്പോന്നും ഉണ്ടാവില്ല.

ഇതാണ് ഇവിടത്തെ ചര്‍ച്ചാവിഷയം അല്ലാതെ താങ്കള്‍ ഏതെങ്കിലും ഭാഷയില്‍ പോസ്റ്റ്‌ ഗ്രാഡ്വേഷന്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കാനൊന്നും ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല.

It seems you did not understand what I said. I did not say that the language should be written and used in a very beautiful and figurative way. You can use the vernacular, English, Tamil, Malayalam or local language. But when a language is used in a place, there are certain rules, regulations and conventions. I have a difference of opinion about how some politicians change everything and say something and then interpret  it  as something and then tell  that in their opinion what they said is the correct language usage. This reminds me of a politician who called a judge a Shumbhan and said that the word Shumbhan means a shining person.

After calling someone a son of a bitch, some people will not even bother to say that God is also a son of a bitch and in that sense he was comparing his opponent to God.

This is the topic of discussion here, I did not mean to ask if you have done your post-graduation in any language.

this word, according to my feeling would mean this

Arguments and interpretation of ideas and beliefs are the hallmarks of healthy discussion and exchange of ideas.  

However  if someone chooses to break even the rules of the language and etymology and asserts that "this word, according to my feeling would mean this".. that is outside the limits of any sort of imagination. 

Even Panini, Patanjali, or the great Lord Nataraja Raja who danced and gave the sootrams defining the phonetics of letters in fourteen aphorisms would not dare to do so.

 Nevertheless  such assertions  can be made in social media. 

 I am stumped

there is no graver evil than untruth

नह्यसत्याद् परोऽधर्म इति होवाच भूरियम्।

सर्वं सोढुमहं मन्ये ऋतेऽलीकपरं नरम्॥

भागवते ८-२०-४

बिभेमि न तथा मृत्योर्यथा बिभ्येऽनृतादहम्॥

महाभारते वनपर्वे ३०२-६

bibhemi na tathā mṛtyoryathā bibhye'nṛtādaham||

mahābhārate vanaparve 302-6

nahyasatyād paro'dharma iti hovāca bhūriyam|

sarvaṁ soḍhumahaṁ manye ṛte'līkaparaṁ naram||

bhagavate 8-20-4

The goddess of Earth in person herself declared. There is no evil, no cause for danger, no deviation from the righteous path, than speaking untruth. Mother earth further declares, I would be able to bear all misdeeds, and would keep on my surface all sorts of beings, except people who deviate from the path of honesty, who do not hestitate to adopt deception.

(From Srimad Bagavatham)

Bhagavan Vyasa says in Mahabharatham than he would fear a situation that would lead one to tell untruth, or a person who would speak untruth, even more than a situation where he would face sure death.

നഹ്യസത്യാദ് പരോഽധര്‍മ ഇതി ഹോവാച ഭൂരിയം।

സര്‍വം സോഢുമഹം മന്യേ ഋതേഽലീകപരം നരം॥

ഭാഗവതേ ൮-൨൦-൪

ബിഭേമി ന തഥാ മൃത്യോര്യഥാ ബിഭ്യേഽനൃതാദഹം॥

മഹാഭാരതേ വനപര്വേ ൩൦൨-൬

അമ്മയായ ഭൂമീദേവി സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അസത്യത്തേക്കാള്‍ ഹീനമായ ഒരു അധര്‍മ്മവും ഇല്ല. ഭൂമി വീണ്ടും ശങ്കക്കിടയില്ലാത്ത വിധം പറയുന്നു. ഏതു കാര്യവും സഹിക്കുവാന്‍ എനിക്ക് കഴിയും, ഏതു വിധത്തിലുള്ള ജീവിയേയും ഞാന്‍ ചുമന്നു നില്‍ക്കും പക്ഷെ നേരും നെറിയും ഇല്ലാത്തവനെ, കളവു പറയുകയും വഞ്ചനയോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയെ താങ്ങി നിര്‍ത്തുക എന്നത് മിക്കവാറും അസാധ്യമാണ്.

ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തില്‍
വ്യാസഭഗവാന്‍ ഭാരതത്തില്‍ പറയുന്നു.

മരണം വന്നെയ്ക്കുമോ എന്ന ഭയത്തെക്കാള്‍ അസത്യം പറയുന്നതിനെ, അസത്യം പറയുന്നവനെ ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നു

if you torture the earth and make her cry in pain you will be punished severely

If you try to read the puranas and other pieces of traditional literature of India--these are partly history partly fictional partly secular partly religious-- you will discover that when there is a decline in righteousness on earth, it's weight would increase to unbearable levels and mother earth would suffer and become incapable of maintaining her balance. For relief, she would approach the supreme Lord and controller-call him narayana or shiva or by any name you would prefer-and on her request the Lord would incarnate on earth in some form, would annihilate the evil and would restore the balance. Sambhavami yuge yuge.. Tad aatmaanam srujaamyaham.. Paritraanaaya sadoonan vinashaaya cha dushkrutaan dharma samsthaapanaarthaaya.

The description in puranas might be symbolic and formal.

However, it is a fact that if you torture the earth and make her cry in pain you will be punished severely.

iron, when beaten and flattened and is built as a ship or vessel floats on the surface of water

सीदति येनैव जडः प्राज्ञस्तेनैव तरति दुर्गाणि।

पिण्डितं अयो अप्सु मज्जति तदेव पात्रीकृतं प्लवते॥

आर्याकोशः रविगुप्तस्य

sīdati yenaiva jaḍaḥ prājñastenaiva tarati durgāni|

piṇḍitaṁ ayo apsu majjati tadeva pātrīkṛtaṁ plavate||

āryākośaḥ raviguptasya

Some objects and materials baffle an inert and foolish person and pushes him to complete inaction and laziness

The smart and resourceful person uses the same objects and materials and with consummate skill overcomes very difficult and formidable situations . Iron found in the form of a huge lump, if it is placed on water would sink unceremoniously. However, the same iron, when beaten and flattened and is built as a ship or vessel floats on the surface of water and enables all to cross the sea.

येन because of which वस्तुना एव object alone जडः the inert, less endowed, foolish person सीदति remains inactive, is not able to act or work properly तेन एव with that object too प्राज्ञः the smart, knowledgeable person दुर्गाणि तरति overcomes situations which are difficult to negotiate

पिण्डितं shaped as a huge soli lump अयः iron अप्सु in waters मज्जति sinks .. तद् एव that (iron) itself पात्रीकृतं when flattened and shaped as a vessel , boat, ship प्लवते floats

സീദതി യേനൈവ ജഡഃ പ്രാജ്ഞസ്തേനൈവ തരതി ദുര്‍ഗാണി।

പിണ്ഡിതം അയോ അപ്സു മജ്ജതി തദേവ പാത്രീകൃതം പ്ലവതേ॥

ആര്യാകോശഃ രവിഗുപ്തസ്യ

കഴിവും അറിവും ഒട്ടും ഇല്ലാത്ത ജഡതുല്യനായ ഒരു മനുഷ്യന്‍ ചിത വസ്തുക്കളും ഘട്ടങ്ങളും കണ്ടു ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ പകച്ചു നില്‍ക്കും . കര്‍മ്മശേഷിയും ഉത്സാഹവും ധാരാളം ഉള്ള വ്യക്തി അതേ വസ്തുക്കളെ ഉപയോഗിച്ച് ആ വിഷമഘട്ടം എളുപ്പത്തില്‍ തരണം ചെയ്യുന്നു.

ഒരു കട്ടയായി കാണുന്ന ഇരുമ്പ് വെള്ളത്തില്‍ ഇടുകയാണെങ്കില്‍ അത് ഉടനെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോകും. പക്ഷെ അതെ ഇരുമ്പ് അടിച്ചു പരത്തി തോണിയോ കപ്പലോ നിര്‍മ്മിക്കുമ്പോള്‍ ആ യാനം വെള്ളത്തില്‍ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. അത് ഉപയോഗിച്ച് കണ്ണെത്താത്ത ദൂരങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കും.

human beings get more unhappy when they see others happy, than when they face discomforts

God has endowed with us the propensity to validate the merits of any issue through comparison of similar objects or occurrences happening around. This instinct is ingrained in us as a protective mechanism. Such observation would give us warnings about dangers and difficulties that might visit us under similar circumstances. But somehow, this tendency to compare grew within us something like a malignancy.. called jealousy. That is a sort of mental evolution containing seeds of destruction. We have to understand that jealousy is a malignancy and we should take steps to remove that bad growth, even if it requires chemotherapy. Living beings normally feel happy when they are given comforts in plenty. They become disturbed when the supplies are scant. That is natural. But human beings get more unhappy when they see others happy, than when they face discomforts. They feel happy when they see others suffer too. That evil mind is unique to the human psyche.

avoid too much of prid over youth and charsma that would vanish with age

तस्मान्न कार्यः सुधिया विचार्य साश्चर्य सौन्दर्य विलास दर्पः।

संसार मोहप्रसरे घनेऽस्मिन् विद्युल्लताविस्फुरितं हि रूपम्॥

दर्पदलनम् क्षेमेन्द्र

tasmānna kāryaḥ sudhiyā vicārya sāścarya saundarya vilāsa darpaḥ|

saṁsāra mohaprasare ghane'smin vidyullatāvisphuritaṁ hi rūam||

darpadalanam kṣemendra

In this world of woes submerged under the dark cloud of gloom and illusion, the pride about a person being physically attractive (during his prime stage in life) is very shortlived light the brilliant flashes of lighting appearing from dark clouds for small periods. The man with discretion and wisdom should never feel arrogant and overly proud about his own personal appearance and charisma although he would look wonderfully attractive and vivacious for the time being.

संसार in this world of woes मोह illusion प्रसरे spread घने heavy cloud, heavily clouded अस्मिन् this विद्युत् लता flashes of lighting विस्फुरितं appearing brighly and temporarily हि रूपं indeed is the attractive physical form, attractive physical appearance तस्मात् therefore सुधिया by a sensisble person विचार्य after great contemplation साश्चर्य curiously wonderful सौन्दर्य attractiveness विलास vivacity, activeness दर्पः arrogance न कार्यः should not be entertained.

തസ്മാന്ന കാര്യഃ സുധിയാ വിചാര്യ സാശ്ചര്യ സൌന്ദര്യ വിലാസ ദര്‍പഃ ।

സംസാര മോഹപ്രസരേ ഘനേഽസ്മിന്‍ വിദ്യുല്ലതാവിസ്ഫുരിതം ഹി രൂപം॥

ദര്‍പദലനം ക്ഷേമേന്ദ്രന്‍

അജ്ഞതയും മിഥ്യാബോധവും നിറഞ്ഞ, അന്ധകാരം കൊടികുത്തി വാഴുന്ന നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍, കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ പോലെ ഇരുണ്ടു കൂടി നില്‍ക്കുന്ന ആകാശത്തില്‍ വല്ലപ്പോഴും വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന മിന്നല്‍പ്പിണര്‍ പെട്ടെന്ന് തിളങ്ങി വീശി കെട്ടടങ്ങുന്നതു പോലെയാണ് ശാരീരിക സൌന്ദര്യം ചെറുപ്പത്തിലെ പ്രസരിപ്പും എല്ലാം വളരെ പരിമിതമായ കാലയളവില്‍ മാത്രം തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നതും പിന്നീട് ഇല്ലാതാവുന്നതും.

ആ വസ്തുത ഉള്‍ക്കൊണ്ടുതന്നെ ബുദ്ധിയും വിവേകവും ഉള്ള മനുഷ്യന്‍ തന്‍റെ  ചെറുപ്പത്തിലെ സൌന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും പ്രസരിപ്പിനെക്കുരിച്ചും ഒരു പരിധിക്കപ്പുറം അഹങ്കരിക്കുന്നത് എല്ലായിപ്പോഴും ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്..

death is a welcome guest when the mission of life is fulfilled

प्रायेणाकृतकृत्यत्वान्मृत्योरुद्विजते नरः।

कृतकृत्याः प्रतीक्षन्ते मृत्युं प्रियमिवातिथिम्॥

सारसमुच्चये २२३

prāyeṇākṛtakṛtyatvānmṛtyorudvijate naraḥ|

kṛtakṛtyāḥ pratīkṣante mṛtyuṁ priyamivātithim||

sārasamuccaye 223

A man who has not been able to accomplish what is expected of him, a man who is not able to discharge the duties assigned to him, is afraid of death. But people who have taken care to discharge their duties faithfully, those who are satisfied about what they have done, would welcome death at any time as if such death is a beloved and honoured guest.

नरः man प्रायेण mostly, verily, in most cases अकृत कृत्यत्वाद् because of non performance of what is expected of him मृत्योः उद्विजते is afraid of death, is anxious about death कृत कृत्याः who have done what should be normally done नराः me मृत्युं death प्रियं अतिथिं beloved, affectionate guest इव like प्रतीक्षन्ते wait for and welcome

പ്രായേണാകൃതകൃത്യത്വാന്മൃത്യോരുദ്വിജതേ നരഃ।

കൃതകൃത്യാഃ പ്രതീക്ഷന്തേ മൃത്യും പ്രിയമിവാതിഥിമ്॥

സാരസമുച്ചയേ ൨൨൩

തന്‍റെ ചുമതലകള്‍ കാര്യക്ഷമമായും കൃത്യ സമയത്തും നിര്‍വഹിക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവന്‍, ചെയ്യേണ്ടത് ചെയ്യാതെ ബാക്കി വയ്ക്കുന്നവന്‍ , എല്ലായിപ്പോഴും മരണത്തെക്കുറിച്ച് വെവലാതിപ്പെടും. പക്ഷെ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യേണ്ട സമയത്തും ചെയ്യേണ്ട വിധവും നല്ലവണ്ണം ചെയ്തു തീര്‍ക്കുന്നവര്‍, ഒന്നും ബാക്കി വയ്ക്കാതെയും നീട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാതെയും കൃത്യ നിര്‍വ്വഹണം നടത്തുന്നവര്‍ മരണത്തെ പ്രിയങ്കരനായ ഒരു അതിഥി എന്ന പോലെ വരവേല്‍ക്കും.

how grateful I am that he shaped my career and my work ethics !.. Sree Gurubyo namaH.

In 1977, I joined my department (the Indian Incometax) as a boy of 22 years.

My boss was at that time 56 years, a brahmin, a man with greatest integrity, but possessing a very nasty temper..

I was a novice and I did not know anything about Incometax, because personally I had no sources of income either for myself or my family. And I was a student of physics.

Everyday, I would present myself before my boss, and he would show all his anger, use some "endearing" words, and hand over some accounts to me for preparing notes. My mind would be blank.. I would approach him every half an hour with some doubt.. and he would tell all the "good words", but would explain to me the technicalities, and he was an excellent taxman, an excellent role model and a great guru.. l became a reasonably good taxman simply because of this great man

And me and my friend steno would sit outside the boss's cabin and since we had nothing else to criticize about him, we would be passing jokes about the boss's change in postures

In retrospect ,afte50 years,I remember with utter gratitudehow great my first boss was , and how grateful I am that he shaped my career and my work ethics !.. Sree Gurubyo namaH..

what we do not share ultimately goes waste

धनेन किं यन्न ददाति नाश्नुते बलेन किं येन रिपून् न बाधते।

श्रुतेन किं येन न धर्ममाचरेत् किमात्मना यो न जितेन्द्रियो वशी॥

सारसमुच्चये १८४

dhanena kiṁ yanna dadāti nāśnute balena kiṁ yena ripūn na bādhate|

śrutena kiṁ yena na dharmamācaret kimātmanā yo na jitendriyo vaśī||

sārasamuccaye 184

What purpose is there for the money accumulated by a person, if he does not share it with others by way of gift and charity and does not spend the money for enjoying the pleasures of life

What is there to be gained by a person by having a lot of physical strength and resources that would make him very powerful, if such power and resources are not applied effectively in defending himself and in scoring victory over enemies ?

What use can be there for great knowledge and erudition gained and possessed by a person if such knowledge does not help him in leading a life in the path of dharma or righteousness

What meaning can be there in the existence of a person if he has not trained himself to have control over his senses and vagaries of his thoughts and if he is not able to maintain such equipoise and pleasant disposition towards one and all throughout his life.

यं धनं which money न is not ददाति spent, given as gift अश्नुते consumed, eaten , uses वा either तेन with that धनेन किं what is the use for such moneyयेन बलेन which strength, which power रिपून् enemies न बाधते does not torment, does not defeat तेन बलेन किं what is the use for that strength/

येन श्रुतेन by which learning, by which collection of knowledge and expertis धर्मं न आचरेत् one is not enabled to spend his life in the righteous path तेन श्रुतेन किं what is the use for such knowledge,learning

यः आत्मा which soul, which person जितेन्द्रियः who has gained control over his organs वशी is ever in control, च न भवति does not remain तेन आत्मना किं what is the use by the existence of such a person

ധനേന കിം യന്ന ദദാതി നാശ്നുതേ ബലേന കിം യേന രിപൂന് ന ബാധതേ|

ശ്രുതേന കിം യേന ന ധര്മമാചരേത് കിമാത്മനാ യോ ന ജിതേന്ദ്രിയോ വശീ||

സാരസമുച്ചയേ ൧൮൪

സ്വയം നല്ലവണ്ണം ചെലവ് ചെയ്തു സ്ന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാനോ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിച്ചു അവരോടൊപ്പം പങ്കുവയ്ക്കാനോ ഉതകാത്ത പണം എത്ര സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടും എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനം ഉണ്ടോ ?

ശരീരത്തിനു ശക്തിയും പിന്നെ ഏറെ സഹായികളുടെ പിന്‍ബലവും എല്ലാം ഉണ്ടെങ്കിലും ആ ബലം ആത്മരക്ഷക്കായും ശത്രുക്കളെ തോല്‍പ്പിക്കാനായും വൈദഗ്ദ്യത്തോടെ പ്രയോഗിക്കാന്‍ കഴിവില്ലെങ്കില്‍ അതുകൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം ഉണ്ടാവാനാണ് ?

എത്ര പഠിപ്പും അറിവും ഉണ്ടായാലും അത് നല്ല വിധത്തില്‍ ഉപയോഗിച്ച് ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെ വഴിയില്‍ നെരോടും നേറിയോടും ജീവിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല എങ്കില്‍ അത്തരം ജ്ഞാനം കൊണ്ട് എന്ത് നേട്ടമാണ് ഉള്ളത്?

ആത്മനിയന്ത്രണം, സ്വന്തം ചിന്തകളിലും പ്രവൃത്തികളിയും തികഞ്ഞ യാഥാര്‍ഥ്യബോധം നിലനിര്‍ത്തുക, വകതിരിവും ശാന്തതയും നിറഞ്ഞ ജീവിതചര്യ സ്വായത്തമാക്കുക.. ഇപ്രകാരം ജീവിതം നയിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരാള്‍ ഒരു വ്യക്തിയാണെന്ന് കരുതി ജീവിക്കുന്നതില്‍ തന്നെ എന്തെങ്കിലും അര്‍ത്ഥം ഉണ്ടോ ?

what men of class consider precious, silly fellows trivialze

महतां यदेव मूर्धासु तद् एव नीचस्तृणाय मन्यते।

लिङ्गं प्रणमति बुधः काकः पुनर् आसनीकुरुते॥

mahatāṁ yadeva mūrdhāsu tad eva nīcastṛṇāya manyate|

liṅgaṁ praṇamati budhaḥ kākaḥ punar āsanīkurute||

lokasaṃvyavahārapravṛtti - ravi gupta 153

People who command respect in society and are of very high integrity and repute treat some objects with great respect, giving them so much of importance and placind them at the top of their heads. However, lowly people treat these very same objects with scant respect as if they are mere pieces of dry grass

Learned and devout people fall in supplication in front of an idol of Shiva in the form of a linga, but a crow would just sit atop that linga as if it is merely its seat.

यद् एव which aclone महतां of respected, great men मूर्धासु on the head वर्तते is place तद् एव that itself नीचः तृणाय मन्यते consider worthless as a piece of grass

बुधः the wise man लिङ्गं the idol of Shiva, Shivaling प्रणमति humbly falls in front of, prostrates पुनः again काकः the crow तं that आसनीकुरुते makes it merely its seat

മഹതാം യദേവ മൂര്‍ദ്ധാസു തദ് ഏവ നീചസ്തൃണായ മന്യതേ|

ലിങ്ഗം പ്രണമതി ബുധഃ കാകഃ പുനര്‍ ആസനീകുരുതേ||

ലോകസംവ്യവഹാരപ്രവൃത്തി - രവി ഗുപ്തന്‍ 153

അറിവും അന്തസ്സും സമൂഹത്തില്‍ നിലയും വിലയും ഉള്ള ആളുകള്‍ ഏറെ മൂല്യമുല്ലതായി കാണുകയും ശിരസ്സില്‍ വഹിച്ചു ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വസ്തുക്കളെ തരം താണ നീചന്മാര്‍ പുല്ലുപോലെ വിലയില്ലാത്തതായി കാണുന്നു.

ഭക്തന്മാരായ സജ്ജനങ്ങള്‍ ശിവലിംഗം കാണുമ്പോള്‍ അതിനു മുന്നില്‍ വീണു നമസ്കരിച്ചു പൂജിക്കുന്നു. അതേസമയം ഒരു കാക്ക അതെ ലിഗം തന്നെ തന്റെ ഇരിപ്പിടമാണെന്ന് കരുതി അതിന്‍റെ ശരസ്സില്‍ കയറി ഇരിക്കുന്നു.

The hand would not hesitate to touch a burning flame. However, the eye would not tolerate ae tiny specks of dust floating in the air.

उज्जहात्यण्वपि पापं साधुर् असाधुस्तु नो महीयोऽपि।

स्पर्शति करोऽग्निशिखां अपि नयनं तु रजोऽपि न क्षमते॥

रविगुप्त १६

ujjahātyaṇvapi pāpaṁ sādhuar asādhustu no mahīyo'pi|

sparśati karo'gniśikhāṁ api nayanaṁ tu rajo'pi na kṣamate||

ravigupta 16

A noble and kind person would avoid even very minor sins and would attempt to make amends for all possible erroneous actions. However the crude ruffian would not care about even the most sinful activities.

The hand would not hesitate even to touch a burning flame. However, the eye would not tolerate even the tiny specks of dust floating in the air.

The ruffians who would not mind perpetrating any sort of cruelty are here compared with the hands which are capable of performing crude activities. The noble who would feel utterly miserable even on the face of minor sins are compared to the eyes, as the eyes are very sensitive and could not tolerate even small pieces of dust falling on them.

साधुः the noble person अणु minute particle, minute quantity अपि even पापं sins, evil activities उज्जहाति avoid, steer clear of, destroy असाधुः the evil minded person तु on the other hand महीयः even greatest, most grave and serious अपि to पापं sin न उज्जहाति does not avoid, does not attempt to destroy

करः the hand अग्निशिखां the burning flame अपि even स्पर्शति touches नयनं the तु at the same time रजः tiny dust floating in the atmosphere अपि even न क्षमते does not bear, does not tolerate

ഉജ്ജഹാത്യണ്വപി പാപം സാധുര്‍ അസാധുസ്തു നോ മഹീയോഽപി|

സ്പര്‍ശതി കരോഽഗ്നിശിഖാം അപി നയനം തു രജോഽപി ന ക്ഷമതേ||

രവിഗുപ്ത ൧൬

അന്തസ്സും സ്വഭാവശുദ്ധിയും ഉള്ള വ്യക്തി വളരെ നിസ്സാരങ്ങളായ തെറ്റുകളും കൃത്യവിലോപങ്ങളും സംഭവിക്കുന്നത് പോലും ഒഴിവാക്കും. തെറ്റുകള്‍ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും. പക്ഷെ ദുഷ്ടന് എന്ത് തെറ്റും കുറ്റവും എപ്പോഴും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുവാന്‍ ഒരു മടിയുമില്ല.

നമ്മുടെ കയ്യ് കത്തുന്ന തീയിനെ പോലും തൊടാന്‍ ശ്രമിക്കും. പക്ഷെ കണ്ണ് കാറ്റില്‍ പാറി നടക്കുന്ന ചെറിയ പൊടികള്‍ തട്ടിയാല്‍ പോലും അത് സഹിക്കുകയില്ല.

എന്ത് ക്രൂരത കാണിച്ചാലും അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു പശ്ചാത്താപവും മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാവാത്ത ദുഷ്ടന്മാരെ എത്ര കടുപ്പം കൂടിയ കാര്യങ്ങളും ചെയ്യാന്‍ തയാറായി നില്‍ക്കുന്ന കൈകളോടു താരതമ്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അതെ സമയം വളരെ നിസ്സാരങ്ങളായ തെറ്റുകള്‍ സംഭവിച്ചാല്‍ പോലും വളരെ വിഷമിക്കുന്ന നല്ല മനുഷ്യരെ ഏറെ ലോലങ്ങളും ഒത്തിരി സംവേദനക്ഷമതയുള്ളവയും ആയ കണ്ണുകളോട് ഉപമിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇവിടെ മനുഷ്യന്‍റെ കൈകള്‍ ദുഷ്ടന്മാര്‍ ആണെന്ന് കരുതേണ്ട ആവശ്യമില്ല . ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ അവയുടെ സഹനശക്തി മാത്രം ഉദാഹരണമായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു

men of substnce do no speak to hostile and indifferent audience

यत्र सूक्तं दुरुक्तं वा समं स्यान्मधुसूदन।

न तत्र प्रलपेत् प्राज्ञो बधिरेष्विव गायनः॥

महाभारते उद्योग पर्वे ९० ०१२ सूक्तिरत्नाकरे

yatra sūktaṁ duruktaṁ vā samaṁ syānmadhusūdana|

na tatra pralapet prājño badhireṣviva gāyanaḥ||

mahābhārate udyoga parva 90 012 sūktiratnākare

This is what Vidura tells Lord Krishna.. The occasion is when the Lord is on a visit to Hastinapura as an envoy to Pandavas. The Lord Stays overnight at the residence of Vidura. This statement comes during a conversation between Vidura and Krishna

The meaning of the Slokam

Oh Krishna, the Slayer of the demon Madhu, I have to submit that a sensible person should never utter even a single word, not to speak of giving long lectures or sermons, in places where the people who are likely to listen to the words would treat very valuable and meaningful words and bad and useless banter too with equal indifference. It is just like giving a musical concert for the pleasure and enjoyment of a deaf person.

मधुसूदन Oh Krishna, यत्र where सूक्तं great, meaningful words दुरुक्तं empty, useless words वा either बधिरेषु deaf person गायन song इव like समं equal स्यात् be प्राज्ञः a learned person, a sensible person तत्र there न प्रलपेत् should not talk, should not waste his words

യത്ര സൂക്തം ദുരുക്തം വാ സമം സ്യാന്മധുസൂദന|

ന തത്ര പ്രലപേത് പ്രാജ്ഞോ ബധിരേഷ്വിവ ഗായനഃ||

മഹാഭാരതേ ഉദ്യോഗ പര്‍വ്വം ൯൦ ൦൧൨ സൂക്തിരത്നാകരേ

വിദുരന്‍ ഭഗവാന്‍ കൃഷ്ണനോടു പറയുന്ന വാക്കുകള്‍ ആണിത്. ഭഗവാന്‍ പാണ്ഡവരുടെ ദൂതനായി അവര്‍ക്കുവേണ്ടി കൌരവ സഭയില്‍ വാദിക്കുവാന്‍ ഹസ്തിനപുരത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. വിദുരന്‍റെ ആതിഥ്യം സ്വീകരിച്ചു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗൃഹത്തില്‍ രാത്രി പാര്‍ക്കുകയാണ് കൃഷ്ണന്‍. ഭഗവാനോടുള്ള സംഭാഷനത്തിന്നിടയില്‍ വിദുരന്‍ ഉണര്ത്തിക്കുന്നതാണ് ഈ വചനം

“കൃഷ്ണ, മധുസൂദന, വിവരവും തരവും അന്തസ്സും ഉള്ള ഒരു വ്യക്തി എത്ര നല്ല വാക്കുകള്‍ കേട്ടാലും എന്ത് ചീത്തയായതും ദുഷിച്ചതും ആയ വാക്കുകള്‍ കേട്ടാലും കേള്‍വിക്കാര്‍ക്ക് ഒരു ഭാവഭേദം ഉണ്ടാവുകയോ അത്തരം വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് ഒരു പ്രയോജനം ഉണ്ടാവുകയോ ചെയ്യുകയില്ലെങ്കില്‍ അത്തരം വ്യക്തികളോടോ അത്തരം സഭകളിലോ ഒരിക്കലും സംസാരിക്കരുത്. അത്തരം വ്യക്തികള്‍ക്ക് വേണ്ടി തന്റെ സമയവും അറിവും വാക്കുകളും ഉപയോഗിച്ച് പാഴാക്കി കളയരുത്. അത്തരം സംഭാഷണങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും കേള്‍വി ശക്തി ഒട്ടും ഇല്ലാത്ത ആളുകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഗാനം ആലപിക്കുന്നത് പോലെയാണ്. “

never act in a rash manner, they never act violently

न पण्डिताः साहसिका भवन्ति श्रुत्वा पुनस्ते तुलयन्त्यसत्यम्।/तुलयन्ति तत्त्वं

ततः समादाय समाचरन्ति स्वार्थांश्च कुर्वन्ति परस्य चार्थान्॥

सर्वज्ञसोमेश्वरस्य सूक्तिरत्नाकरे

na paṇḍitāḥ sāhasikā bhavanti śrutvā punaste tulayantyasatyam|

tataḥ samādāya samācaranti svārthāṁśca kurvanti parasya cārthān||

sarvajñasomesvarasy sūktiratnākare

The learned and mature persons would never act in a rash manner, they never act violently. When a problem arises or when a solution has to be found, they listen to all the facts and consider the issue thoroughly. They evaluate the merits of the issue to see whether there is any fallacy or untruth involved and also after consider the issue in great detail from all possible angles. They make up their minds about the course of action to be followed in solving the problem and then take necessary action. While solving a problem or executing a project they show the same sincerity and meticulousness treating even the problems of others as if they are their own.

पण्डिताः the learned person साहसिकाःrash inconsiderate brutal violemt न भवन्ति. Are never ते they पुनःagain श्रुत्वा having considered , having heard असत्यं lack of truth /तत्त्वं the underlying facts तुलयन्ति evaluate

ततः from there समादाय having made up their mind, having considered everything and then deciding समाचरन्ति act , take decision च too परस्य of others अर्थान् purposes, desires स्वार्थान् as if their own aim and purpose कुर्वन्ति च convert too.

ന പണ്ഡിതാഃ സാഹസികാ ഭവന്തി ശ്രുത്വാ പുനസ്തേ തുലയന്ത്യസത്യം।/തുലയന്തിതത്ത്വം

തതഃ സമാദായ സമാചരന്തി സ്വാർത്ഥാൻശ്ച കുര്‍വന്തി പരസ്യ ചാർത്ഥാൻ॥

സര്‍വജ്ഞസോമേശ്വരസ്യ സൂക്തിരത്നാകരേ

അറിവും വിവേകവും ഉള്ള വ്യക്തികള്‍ ഒരിക്കലും ഒരു പ്രശ്നം അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോള്‍ ആണെങ്കിലും, ഒരു പദ്ധതി നടപ്പില്‍ വരുത്തുമ്പോള്‍ ആനെങ്കിലും തിടുക്കമോ അതിരുവീട്ട സാഹസികതയോ പ്രദര്ഷിപ്പിക്കുകയില്ല. ഒരു പ്രശ്നത്തിനു പരിഹാരം തേടേണ്ട അവസരം ഉദിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ അതിന്റെ എല്ലാ വശവും കേള്‍ക്കും, പഠിക്കും, വിശകലനം ചെയ്യും. അപ്രകാരം വിശകലനം ചെയ്ത് ഒരു കാര്യത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും എല്ലാ വശത്തുനിന്നും ഉള്‍ക്കൊണ്ട്, എല്ലാ സാധ്യതകളും കൂലംകഷമായി പരിഗണിച്ച് നെല്ലും പതിരും തിരിച്ചറിയുന്നു. അത്തരം പരിഗണയ്ക്ക് ശേഷം പ്രശ്നത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാനും പ്രശ്നത്തിനു പരിഹാരം കണ്ടെത്തുവാനും ഉള്ള വഴികള്‍ കണ്ടെത്തി മുന്നോട്ടു പോകുന്നു.

ഒരു കാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴോ ഒരു പദ്ധതി നടപ്പില്‍ വരുത്തുമ്പോഴോ അവര്‍ അത് സ്വന്തം താല്പര്യത്തിനു വേണ്ടി ഉള്ളതാണോ അല്ല മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണോ എന്ന വ്യത്യാസം ഒരിക്കലും നോക്കാറില്ല.

all human attempts have their deep roots in a fistful of grains

शय्या वस्त्रं चन्दनं चारुहास्यं वीणा वाणी सुन्दरी या च नारी।

न भ्राजन्ते क्षुत्पिपासातुराणां सर्वारम्भास्तण्डुलप्रस्थमूलाः॥

śayyā vastraṁ candanaṁ cāruhāsyaṁ vīṇā vāṇī sundarī yā ca nārī|

na bhrājante kṣutpipāsāturāṇāṁ sarvārambhāstaṇḍulaprasthamūlāḥ||

For a person who is tormented by hunger and thirst, cozy bed, attractive clothes, anointing the body with sandal paste, listening to daintily humourous speech, enjoying the music of Veena or the company of beautiful damsels, would have not much appeal. Their concern would be for a handful of grains that would satiate their hunger. Yes, all human attempts have their deep roots in a fistful of grains.

क्षुत् hunger पिपासा thirst आतुराणां those who are afflicted by शय्या (cozy) bed वस्त्रं (flashy)clothes चन्दनं sandal paste चारु हास्यं speech with captivating humour वीणा वाणी music from lute or Veena या सुन्दरी नारी who is a beautiful damsel च too न भ्राजन्ते do not look bright, do not look attractive सर्व all आरम्भाः initiatives, endeavours तण्डुल grain, rice प्रस्थ handful of मूलाः based, depending on हि भवन्ति indeed are

ശയ്യാ വസ്ത്രം ചന്ദനം ചാരുഹാസ്യം വീണാ വാണീ സുന്ദരീ യാ ച നാരീ।

ന ഭ്രാജന്തേ ക്ഷുത്പിപാസാതുരാണാം സര്‍വാരംഭാസ്തണ്ഡുലപ്രസ്ഥമൂലാഃ॥

പട്ടിണിയും ദാഹവും മൂലം ജീവിതം നിലനിര്‍ത്താന്‍ കഴിയാതെ ഉഴലുന്ന ആള്‍ക്ക് സുഖകരമായ കിടക്കയോ, നല്ല ഉടുപ്പുകളോ, ശരീരത്തില്‍ പൂശാനുള്ള ചന്ദനമോ, സന്തോഷവും നേരമ്പോക്കും നല്കുന്ന സംഭാഷണമോ, വീണയില്‍ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന സംഗീതമോ, സുന്ദരിമാരായ പെണ്‍കൊടികളുമായുള്ള സഹാവാസമോ, ഒന്നും ആകര്‍ഷണീയങ്ങളായി തോന്നുകയില്ല. അയാളുടെ നോട്ടം ഒരു പിടി ധാന്യം എങ്ങിനെയെങ്കിലും സംഘടിപ്പിക്കാമോ എന്നത്തിലും അകത്തു കത്തിക്കയരുന്ന പട്ടിണി എങ്ങിനെ ശമിപ്പിക്കാം എന്ന കാര്യത്തിലും മാത്രം ആയിരിക്കും.

അതെ, മനുഷ്യന്‍റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളുടെയും, ലക്ഷ്യങ്ങളുടെയും എല്ലാം ആണിവേര് ഒരു പിടി ധാന്യത്തില്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.

The words and hymns in vedas are not as user- friendly as ordinary Sanskrit verses

While commenting on my translation of a Vedic hymn..one respected friend pointed out that translation of Vedic hymns are too difficult and such hymns may be amenable to different interpretations.

True.

My comments

Mama, there are Sanskrit commentaries on Vedas.. almost on all available mantras.. by the greats like Sayanacharya and some parts by Bhattabhaskara.

Then there are standard lexicons for Vedic terms.. like Niruktam of Yaska.

The words and hymns are not as user- friendly as ordinary Sanskrit verses. True..

But these have been already interpreted by masters over centuries. We can simply follow them

However in the past three centuries or so, some Western scholars tried to interpret Vedas, maybe not with the requisite reverence exhibited by the ancient acharyas. Then some modern scholars and secular saints like Dayananda Saraswathi of Arya Samaj onward, and many English Savvy modern Gurus tried to interpret things often to suit their own convenience.

I am fairly good at languages including English. But basically I am a stickler to traditions..

My canvas may not go beyond Sayana and such old masters.

I do not know whether I am too much conservative, or am I wrong too.

But I never try to open out new paths deviating from traditions.

do not use bad word if you donot want to get them back

अप्रियमुक्ताः पुरुषाः प्रयतन्ते द्विगुणमप्रियं वक्तुम्। तस्मादवाच्यमप्रियमप्रियमश्रोतुकामेन॥ ७॥

apriyamuktāḥ puruṣāḥ prayatante dviguṇamapriyaṃ vaktum। tasmādavācyamapriyamapriyamaśrotukāmena॥ 7॥

When someone receives unpleasant and insulting words, he is tempted to return in double, similar bad words. Therefore, one who does not want to receive bad insults and unpleasant words should never use such words in the first place. (Neeti dvishashtikaa)

अप्रियं uncomfortable, destructively critical (words) उक्ताः told पुरुषाः men द्विगुणं of two fold quantity अप्रियं bad, insulting words वक्तुं प्रयतन्ते engage in telling तस्मात् therefore अप्रियं uncomfortable words अश्रोतुकामेन who does not want to hear नरेण by man अप्रियं अवाच्यं should not speak insultingly, should not give out destructive or critical words.

അപ്രിയമുക്താഃ പുരുഷാഃ പ്രയതന്തേ ദ്വിഗുണമപ്രിയം വക്തും। തസ്മാദവാച്യമപ്രിയമപ്രിയമശ്രോതുകാമേന॥ ൭॥

അവഹേളനപരങ്ങളും അധിക്ഷേപിക്കുന്നവയും വിനാശകരമായി വിമര്‍ശിക്കുന്നവയുമായ വാക്കുകള്‍ ഒരാള്‍ക്ക് എതിരായി പ്രയോഗിക്കുമ്പോള്‍ ആ വിമര്‍ശനവും ചീത്ത വാക്കുകളും കേട്ട വ്യക്തി അതുപോലുള്ള ദുഷിച്ച വാക്കുകളും പ്രയോഗങ്ങളും ഇരട്ടിയായി തിരിച്ചു നല്‍കും എന്നത് ഉറപ്പാണ്.

അതുകൊണ്ട് ചീത്തവാക്കുകളും മാരകങ്ങളായ വിമര്‍ശനങ്ങളും കേള്‍ക്കാന്‍ ഒട്ടും ആഗ്രഹം ഇല്ലാത്ത വ്യക്തി ഒരിക്കലും അത്തരം ചീത്ത വാക്കുകള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ വച്ച് വിളമ്പരുത്.

She is his most valuable and dearest friend

अर्धं भार्या मनुष्यस्य भार्या श्रेष्ठतमः सखा।

भार्या मूलं त्रिवर्गस्य भार्या मूलं तरिष्यतः॥

महाभारते॥

ardhaṁ bhāryā manuṣyasya bhāryā śreṣṭhatamaḥ sakhā|

bhāryā mūlaṁ trivargasya bhāryā mūlaṁ tariṣyataḥ||

mahābhārate||

Mahabharatam underlines the importance of a good wife in the life of a man

The wife is indeed half of the man

She is his most valuable and dearest friend

She is the root cause, trigger and sustainer of his pursuit of three human purposes, Dharma, the righteous path, artha.. prosperity and fulfilment of his love. Kama

She is ultimately the one who leads him in the path to happy and glorious release from the worldly woes.

If this is what a wife is for the husband, the same idea regarding her husband should apply for the wife too

मनुष्यस्य for a man भार्या his wife अर्धं halfअस्ति is सा she तस्यhis श्रेष्ठतमः most valued, most important सखा friend भवति is भार्या wife त्रिवर्गस्य of the three human aims and purposes.. dharma, artha, kama मूलं root भवति is सा एव she too तरिष्यतः of glorious release from worldly woes मूलं अपि becomes root

അര്‍ധം ഭാര്യാ മനുഷ്യസ്യ ഭാര്യാ ശ്രേഷ്ഠതമഃ സഖാ|

ഭാര്യാ മൂലം ത്രിവര്‍ഗസ്യ ഭാര്യാ മൂലം തരിഷ്യതഃ|| മഹാഭാരതേ|

മഹാഭാരതത്തില്‍ ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ അവന്‍റെ പങ്കാളിയായ ഭാര്യയുടെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങിനെ കുറിക്കുന്നു

ഭാര്യ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരു പുരുഷന്‍റെ നേര്‍ പകുതി ആണ്

അവള്‍ അയാളുടെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തയും അടുപ്പമുള്ളവളും ആയ സുഹൃത്താണ്

ജീവിതത്തിലെ മൂന്നു പ്രധാനപ്പെട്ട ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ ധര്‍മ്മം അര്‍ത്ഥം കാമം, ( നല്ല വഴിയിലൂടെ, സമ്പന്നനായി സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ജീവിതം) നേടാനുള്ള പ്രേരണയും, വഴികാട്ടിയും, സഹായിയും അതെല്ലാം പങ്കിടുന്ന കൂട്ടാളിയും എല്ലാം ഭാര്യ മാത്രമാണ്.

പിന്നെ നല്ല ജീവിതവുമായി മുന്നോട്ടു പോകുവാന്‍ സഹായിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടാളി മാത്രമല്ല ആ ജീവിതപാത പിന്നിട്ട് അവസാനം സന്തോഷകരമായ മോക്ഷത്തിലെയ്ക്ക് ഒരാല്‍ എത്തിച്ചേരണം എങ്കില്‍ അതും അയാളുടെ ഭാര്യയുടെ സഹായം കൊണ്ട് മാത്രം ആയിരിക്കും.

Remember, Man is never created to be perfect.

Human mind actually rebels and always jumps up eagerly at any chance to thwart any sort of control. 

 Therefore absolutely balanced control on our impulses is the only regulatory mechanism.

True, a human being has to unwind once in a while .

We can choose to shout our heart out in some empty space or some isolated area where others may not be present or watching.

Normally when we give vent to the accumulated dirt inside us in the shape of pent up negativity, we regain our balance too.

Remember, Man is never created to be perfect.

But man has to be alert enough to choose when and to what extent he should be balanced and also show diligence in unwinding himself too.

The public profile of any person and his real self or persona would always be at variance.

That is life.

Wisdom lies in maintaining the golden balance.. and never permitting oneself to become  the laughing stock of one and all people around.