everything will arrive as He decides.

the clouds know that they have to wither away or pour and die

sooner or later, sooner than later,

whether they wait or whether they hurry

they know they have little control over the matter

we too,

we know we are withering away, we have already poured down our whole contents

we know what is left is only to leave even the little we have and to disappear

still somehow we linger on, on and on, and hope to slow down the inevitable

or sometimes we dream that we could manage to speed up what is to happen at a given pace

but still we try to play God, we try in vain to exert control

അര്‍ദ്ധരാത്രി പൂവന്‍ കോഴി കൂവിയാലും പ്രഭാതം വരികയില്ല. എല്ലാം അതിന്‍റെ നേരത്തും കാലത്തും നടക്കും

the day will not dawn earlier just because the rooster raises his trumpet in the midnight

everything will arrive as He decides.

integrity

I have felt that lack of corruption on the part of the Individual is rather a personal choice, and the society at large really does not expect it from civil servants or for that matter almost anyone...

Even peers look oddly at a colleague who stresses on objectivity and probity.

But I am also convinced that there is a lot of honesty and integrity in public recruitment system and management.

If that was not so, I am sure neither my son nor me would have ever got employed by the Government.

I remember a personal episode.

Years ago I was writing the Department Examination for Income tax Officers, in Chennai.

The exam was on and the candidates were eagerly looking forward for prompting from the invigilators, especially in a complicated accountancy paper.

The invigilators were generous too... after all, the candidates were just their own junior colleagues.

I was answering the paper fairly well, though perhaps not in the best way.

One or two or the invigilators, who were also friends, were intently peering over my shoulders on my answers, and were trying to convey some words, perhaps to help me with answers.

Politely, I requested them to leave the paper to be answered on my own.

After the examination, the friends were furious with me and even scolded me saying that I would never become good.

Somehow, I cleared the test and survived in the department for three more decades.

But in retrospect, I do not know whether I was right in refusing help by our social standards.

Rather, I was afraid of God and divine retribution.

But again that is an arguable issue by practical standards.

But I am also sure morals enforced by law would be of little use if there is no binding social audit and the stigma following it....

Many things are winked at.

Path of morality is difficult to tread

You ask, in short, whether it would not give us a lot of satisfaction when we look back and are sure that we have followed our conscience.. I am perplexed on that issue. My take on it..

That is a very complex issue.

Path of morality is difficult to tread, especially if things would have been easier if you took a none too proper route and you got away with it too.

Often, people manage to clean the dirt they have accumulated in the path they travelled, once they have reached the destination somehow.

Something like killing the cow and compensating or atoning for the sin by making gifts of footwear made of leather.

Satisfaction we get from righteous actions are, on most occasions, idealistic and are of very little practical use.

Often, we would declare that we have gained punyam and all but no one is sure about what punyam is or what punyam will do to him.. in the present or future.

But a person comes by some money or some object of pleasure, be it through righteous means or through deceptive methods, that money or object would give him the same satisfaction and the means adopted to gain the resources hardly matters. That is a physical experience. It is evidenced by immediate enjoyment.

Such evidence can never be produced with certainty about the results of the righteous actions you ever undertook..

What is conscience after all? An abstract concept.. not yielding much to logic or definitions.

Of course, we do not live by food and pleasure alone, and we look forward to attaining something more sublime.. although the degree or intensity of such yearning can vary from individual to individual.

If you feel satisfied about following your conscience, do so.

But never expect anything extraordinary.. or miraculous.

You can evel meet with failure, utter collapse, after following the path of righteousness all your life.

Take Gandhiji, for example.. Ultimately he fell victim to a bullet.. a nasty death by our religious standards. He was not a Kshatriya, fighting an armed battle.

Krishna fell to an arrow shot at him from some obscure source, from some obscure hunter.

Arjuna, Bhima, the twins, Draupadi, .. all fell during the mahaprasthanam without reaching the true destination.

So, if our idea is to seek the pleasure, celebrate the success of reaching the right summit, then there is an even chance that we might fail and fall short of the summit

But if we try to enjoy the journey, and enjoy the journey in the righteous path, we can be happy about such a journey. That is all.

good enhances good

अल्पाश्च गुणाः स्फीता भवन्ति गुणसमुच्छ्रितेषु पुरुषेषु।

श्वेतगिरि शिखरकेष्विव निशासु चन्द्रांशवः पतिताः॥ ५५ ॥

नीति द्विषष्टिका

alpāśca guṇāḥ sphītā bhavanti guṇasamucchriteṣu puruṣeṣu।

śvetagiri śikharakeṣviva niśāsu candrāṃśavaḥ patitāḥ॥ 55 ॥

nīti dviṣaṣṭikā

Some great qualities and virtues, even though insignificant by themselves, get enhanced and shine forth in full glory when they are reach men who have already in their possession in their  abundant store of virtues. The rays of the moon falling on the peaks of the brilliantly white, snow covered mountain, get enhanced in brilliance too.

It should be remembered that by the same token, even minor flaws arising to men of character get noticed and exaggerated beyond normal limits.

अल्पाः very small trivial गुणाः virtues, great qualities गुण समुच्छ्रितेषु in possession of well raised, exalted qualities पुरुषेषु menश्वे तगिरि the snow clad mountain, Kailas शिखरकेषु mountain tops निशासु during nights पतिताः fallen चन्द्रांशवः rays of the moon इव like स्फीताःswollen, enhanced, increased भवन्ति च becomes too

അല്പാശ്ച ഗുണാഃ സ്ഫീതാ ഭവന്തി ഗുണസമുച്ഛ്രിതേഷു പുരുഷേഷു।

ശ്വേതഗിരി ശിഖരകേഷ്വിവ നിശാസു ചന്ദ്രാംശവഃ പതിതാഃ॥ ൫൫ ॥

നീതി ദ്വിഷഷ്ടികാ

ചില നല്ല ഗുണങ്ങള്‍, അവ ആത്യന്തികമായി അത്ര പ്രാധാനും അര്‍ഹിക്കുന്നവ അല്ലെങ്കില്‍ പോലും അന്തസ്സും തരവും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വ്യക്തികളില്‍ കാണുമ്പോള്‍ അവ ഏറെ ആകര്‍ഷണീയങ്ങളും പ്രശംസ പിടിച്ചുപട്ടുന്നവയും ആയി തീരുന്നു. രാത്രിയില്‍ ചന്ദ്രന്‍റെ കിരണങ്ങള്‍ തൂവെള്ള മഞ്ഞുമൂടി നില്‍ക്കുന്ന പര്‍വതത്തിന്‍റെ കൊടുമുടിയില്‍ ചെന്ന് വീഴുമ്പോള്‍ അവിടെനിന്നും അവ ഏറെ ശോഭയോടെ പ്രതിഫലിക്കുന്നു.

അതേസമയും ഒരു കാര്യം കൂടി ഓര്‍ക്കണം. വളരെ ഉയര്‍ന്ന സദാചാരമൂല്യങ്ങള്‍ പുലര്‍ത്തിവരുന്ന വ്യക്തികളുടെ കാര്യത്തില്‍ തങ്ങളുടെ പാതയില്‍ നിന്നുള്ള തീരെ ചെറിയ വ്യതിയാനങ്ങള്‍ പോലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടും. ആവശ്യത്തിലധികം പ്രാധാന്യത്തോടെ അത്തരം കൊച്ചു പിഴവുകള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടും.

name and tradition

 

My name has nothing to do with English Language. It is the name of an ancient deity consecrated in some ancient Brahmin settlement in South India. It was the name of my paternal grandfather and many grandfathers in our family for centuries. It connotes Lord Vishnu the Narayana taking rest on the bed formed by the snake Anantha or Seshanaga floating in the Milky ocean. My grandson and son of Karthik too is Ananthanarayanan. Sure,

When the first grandfather in our lineage got the name अनन्तनाररायण शर्मा, no one ever thought about the spelling in English for the name. Moreover, my son inherited the name Vaidyanathan, which is from innumerable grandfathers. We have dozens of Vaidyanthans in our family even now. Karthik is just a pet name to honour the star or constellation on which day he was born. In all our Vedic rituals, we use only the traditional name and tag it with Gotra, Sutra, Vedic Sakha and the names of the father, paternal grandfather and paternal great grandfather. Yes, we have lost almost all money and comforts as migrant Brahmins settled in Kerala but still we cling on to millennia in tradition and Lineage

knowledgible and humble

विवेकः सह संयत्या विनयो विद्यया सह।

प्रभुत्वं प्रश्रयोपेतं चिह्नमेतद्महात्मनाम्॥

सुभाषितरत्नभाण्डागारे॥

vivekaḥ saha saṁyatyā vinayo vidyayā saha|

prabhutvaṁ praśrayopetaṁ cihnametadmahātmanām||

subhāṣitaratnabhāṇḍāgāre||

The true signs of a worthy person are that he is having adequate sense of discretion and such discretion is effectively and tenaciously utilized in all his activities, he is having extensive knowledge, but he is humble at the same time and he possesses sufficient charisma to command all people around but he is very simple and accommodative

संयत्या penance, tenacity सह along with विवेकः discretions विद्यया education and knowledge सह along with विनयः humility प्रश्रयोपेतं humility, tolerance प्रभुत्वं position of authority एतद् these महात्मनां of noble souls, worth person चिह्नम् signs

വിവേകഃ സഹ സംയത്യാ വിനയോ വിദ്യയാ സഹ।

പ്രഭുത്വം പ്രശ്രയോപേതം ചിഹ്നമേതദ്മഹാത്മനാം॥

സുഭാഷിതരത്നഭാണ്ഡാഗാരേ॥

കറകളഞ്ഞ ഒരു ഉന്നതന്നായ വ്യക്തിയുടെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ താഴെ പറയുന്നവയാണ്.

ഒരു കാര്യം നേടിയെടുക്കുന്നതില്‍ തപസ്യ പോലുള്ള നിഷ്കര്‍ഷയും കണിശവും അതേ സമയം പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ വിവേകവും വകതിരിവും ഉള്ള സമീപനം

ആഴവും പരപ്പും ഉള്ള അറിവ്, അതിനോടൊപ്പം വിനയവും

കഴിവും ആജ്ഞാശക്തിയും ഏറെ ഉണ്ടെങ്കിലും എളിമയും മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം സഹകരിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള കഴിവും സന്നദ്ധതയും

douse rage by exercising self-control , knowledge and education

अवमानारणिमथितं दुर्वागिन्धनविवर्धितज्वालम्।

सत्पुरुषाः कोपाग्निं ज्ञानाम्बुघटैः प्रशमयन्ति॥ ११॥

नीतिद्विषष्टिका

avamānāraṇimathitaṃ durvāgindhanavivardhitajvālam।

satpuruṣāḥ kopāgniṃ jñānāmbughaṭaiḥ praśamayanti॥ 11॥

nītidviṣaṣṭikā

Noble men extinguish the raging fire of anger generated from the flint logs in the action of others exhibiting neglect and disrespect to them, the fire which is further enhanced by adding of fuel in the shape of nasty words being hurled at them, by pouring water in potfuls in the shape of the deep knowledge and enlightenment within them.

A person would get angry when he is insulted or neglected. This anger gets further fuelled when bad words too are used. However, the man with discretion would douse such rage by exercising self-control applying the knowledge and education he has acquired.

अवमान lack of respect, neglect, insult अरणि flint log मथितं generated by friction दुर्वाक् nasty words इन्धन fuel विवर्धित enhanced ज्वालं flames कोपाग्निं the fire in the shape of anger सत् पुरुषाः noble menज्ञान knowledge, enlightenment अम्बु water घटैः pitchers, pots प्रशमयन्ति extinguish, set out

അവമാനാരണിമഥിതം ദുര്‍വാഗിന്ധനവിവര്‍ധിതജ്വാലം।

സത്പുരുഷാഃ കോപാഗ്നിം ജ്ഞാനാംബുഘടൈഃ പ്രശമയന്തി॥ ൧൧॥

നീതിദ്വിഷഷ്ടികാ

അവഗണനയും അപമാനവും എന്ന അരണിയില്‍ ഉണ്ടാവുന്ന ഉരസലില്‍ നിന്ന് ഉടലെടുത്ത വൃത്തികെട്ട വാക്കുകള്‍ എന്ന ഇന്ധനം മൂലം തീവ്രജ്വാലയോടെ കത്തിപ്പടരുന്ന കോപം എന്ന അഗ്നിയെ വിവരവും വിവേകവും ഉള്ള സജ്ജനങ്ങള്‍ സ്വന്തം അറിവിന്‍റെയും ജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും രൂപത്തില്‍ ഉള്ള ജലം നിറച്ച കുടങ്ങളില്‍ നിന്ന് എന്നപോലെ കോരിയൊഴിച്ച് വേഗത്തില്‍ കെടുത്തുന്നു.

അവഗണയും അവമാനവും ഒരാളെ കുപിതനാക്കുന്നു. അയാള്‍ക്കെതിരെ ചീത്ത വാക്കുകള്‍ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ആ കോപം കത്തിജ്വളിക്കുന്നു. വിവരവും വിവേകവും ഉള്ള മനുഷ്യന്‍ അങ്ങിനെ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലുള്ള കോപത്തെ സ്വന്തം അറിവും വിവേകവും ഉപയോഗിച്ച് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച് വേഗത്തില്‍ ശമിപ്പിക്കുന്നു.

better not to react to the foul-mouthing of some dirty fellow

आक्रुश्यमाणो नाक्रोशेन्मन्युरेव तितिक्षतः।

आक्रोष्टारं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दति॥

हंसगीता १६

ākruśyamāṇo nākrośenmanyureva titikṣataḥ|

ākroṣṭāraṁ nirdahati sukṛtaṁ cāsya vindati||

haṁsagītā 16

If someone is in full rage and is shouting at you in full throttle, never react or shout back. A person who is hurling abuses profusely on a person with calmness and forbearance would be burnt down by the seething rage that caused such action. Moreover, if anything by way of results of good deeds or punyam is available with the one who insulted us, that punyam would get transferred to us along with the unjustified abuses.

From Hamsagita Shantiparvam Mahabharatam

There can be difference of opinion as to whether the punyams of the abuser would be transferred to us if we keep quite. However, no one can object to the idea that it is better not to react to the foul-mouthing of some dirty fellow.

आक्रुश्यमानः when you are shouted at without reason न आक्रोशेत् do not shout back तितिक्षतः of the person who is calm, patience and self controlled आक्रोष्टारं one who shouts at मन्युः एव the anger itself निर्दहति burns down अस्य his सुकृतं good deeds च विन्दति too arise

ആക്രുശ്യമാണോ നാക്രോശേന്മന്യുരേവ തിതിക്ഷതഃ।

ആക്രോഷ്ടാരം നിര്‍ദഹതി സുകൃതം ചാസ്യ വിന്ദതി॥

ഹംസഗീതാ ൧൬

ഒടുങ്ങാത്ത കോപവും വിവരക്കേടും മൂലം ആരെങ്കിലും നമ്മോടു വലിയവായില്‍ ചീത്ത പറയുകയും തെറി വിളിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ തിരിച്ചു പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ശരി. ക്ഷമയും സഹനശീലതയും കാണിക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് എതിരെ പ്രയോഗിക്കുന്ന വൃത്തികെട്ട വാക്കുകള്‍ തിരിച്ചടിച്ച് ആ വാക്കുകള്‍ പ്രയോഗിച്ച ആളെത്തന്നെ ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കും. അത് മാത്രമല്ല കാരണമില്ലാതെ ഒരാളെ അവഹേളിക്കുമ്പോള്‍ അത്തരം ഹിംസയ്ക്ക് ഇരയാവുന്ന ആള്‍ക്ക് ചീത്ത പറഞ്ഞ ആള്‍ ചെയ്ത വല്ല പുണ്യവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതെല്ലാം ഉടനെ കിട്ടുകയും ചെയ്യും

മഹാഭാരതത്തിലെ ശാന്തി പര്‍വതത്തിലെ ഹംസഗീതയില്‍ നിന്

പുണ്യം കിട്ടുമോ എന്നതൊന്നും ഉറപ്പില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. പക്ഷെ തെറി പറയുന്നവനോട് പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുന്നത് ഏതു പ്രകാരത്തിലും ഒരു നല്ല ശീലമാണ്.

always be restrained in using words, and stick on to the words given

रक्षितव्यं सदा वाक्यं वाक्याद् भवति नाशनम् ।

हंसाभ्यां नीयमानस्य कूर्मस्य पतनं यथा ॥५॥

हितोपदेशे

rakṣitavyaṃ sadā vākyaṃ vākyād bhavati nāśanam ।

haṃsābhyāṃ nīyamānasya kūrmasya patanaṃ yathā ॥5॥

hitopadeśe

One should always be restrained in using words, and should stick on to the words given. The tortoise which was being carried in the air by two swans faced his destruction because he lost control over his words

The story is famous. There was a drought in the jungle and a tortoise was desperate over the drying up of the pond in which he lived. He had two swans as friend. He sought their help to shift to some distant place where there was lot of water. The swans offered to transport him to a distant lake. The plan was that the tortoise would bite firmly in the middle of a piece of log and that the swans would hold the two ends of the log and fly up and carry the friend up in the air and deposit him in his new pond. However all the three agreed on a strict condition that the tortoise would not open his mouth during the aerial transportation. The reason was obvious. If he opened the mouth during the flight, he would fall down to open land and face his nemesis.

As planned, the swans took off holding the log with the tortoise dangling down biting it. As the parade in the air progressed, some urchins playing far below in the ground noticed the strange journey in progress and they clapped and shouted in amazement and glee.

The tortoise in flight heard the shouts emanating from the earth below and could not restrain his curiosity. Just for a moment he forgot himself and his assurance about not opening the mouth, lost his grip on the log and descended down in a steep fall to the ground where he was caught and was gobbled up.

Therefore, restraint in words, and care in keeping words can make all the difference between life and earth.

वाक्यं words सदा always रक्षितव्यं should be kept in control, kept in restraint हंसाभ्यां by swans नीयमानस्य being led कूर्मस्य of the tortoise पतनं fallयथा like वाक्याद् from words नाशनं भवति nemesis, destruction arises

രക്ഷിതവ്യം സദാ വാക്യം വാക്യാദ് ഭവതി നാശനം ।

ഹംസാഭ്യാം നീയമാനസ്യ കൂര്‍മസ്യ പതനം യഥാ ॥൫॥

ഹിതോപദേശേ

‘ഒരാള്‍ എപ്പോഴും സ്വന്തം വാക്കുകളില്‍ നിയന്ത്രണം പാലിക്കണം, പറഞ്ഞതു പോലെ മാത്രം പ്രവര്‍ത്തിക്കണം. അരയന്നങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നു നടന്ന ആമ സ്വന്തം വാക്കുകള്‍ മറന്നത് കൊണ്ട് വിനാശം നേരിട്ടു’

ആ കഥ പ്രസിദ്ധമാണല്ലോ. കാറ്റില്‍ അപകടകരമായ വരള്‍ച്ച ഉണ്ടായി. വട്ടിവരണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു തടാകത്തില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ആമയ്ക്ക് വേവലാതിയായി. അവനെ രക്ഷിക്കാന്‍ അവന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കളായ രണ്ടു അരയന്നങ്ങള്‍ തയാറായി. കൂടുതല്‍ വെള്ളം ഉള്ള ദൂരെയുള്ള വല്ല സ്ഥലത്തേയ്ക്കും ആമയെ ആകാശമാര്‍ഗ്ഗം കടത്തിക്കൊടുക്കുവാന്‍ അവര്‍ തയാറായി. ഒരു വടിയുടെ നടുവില്‍ ആമ ദൃഡമായി കടിച്ചിരിക്കണം വടിയുടെ രണ്ടു അറ്റങ്ങളും തൂക്കി എടുത്ത് അരയന്നങ്ങള്‍ ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നു ദൂരെ വേറെ ഒരു ജലാശയത്തിലേക്ക് ആമയെ എത്തിക്കും. ഇതായിരുന്നു അവരുടെ പരിപാടി. പക്ഷെ ഈ യാത്രയ്ക്ക് കര്‍ശനമായ ഒരു നിബന്ധന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഈ ആകാശയാത്രക്കിടയില്‍ ആമ ഒരു കാരണവശാലും വായ തുറക്കരുത്. കാരണം വ്യക്തമാണ്. വായ തുറന്നാല്‍ താഴെ തുറന്നു വിശാലമായി കിടക്കുന്ന ഭൂമിയില്‍ വീഴുകയായിരിക്കും ആമയുടെ ഗതി.

നിശയിച്ച് ഉറപ്പിച്ച പോലെ ആ വടിയും പൊക്കി അരയന്നങ്ങള്‍ ഉയരെ പറന്നു. വടിയുടെ നടുവില്‍ ആമ കടിച്ചു തൂങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആകാശത്തിലൂടെയുള്ള ഈ വിനോദസഞ്ചാരം ആരംഭിച്ചപ്പോള്‍ താഴെ തെരുവില്‍ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചില പയ്യന്മാര്‍ ഈ രസകരമായ കാഴ്ച കണ്ടു വിസ്മയത്തോടെ കൈകൊട്ടുകയും ഉറക്കെ പലതും വിളിച്ചു പറയുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ആകാശയാത്രയില്‍ ആയിരുന്ന ആമ ഈ ആരവങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാനിടയായി. താഴെ എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്നറിയാനുള്ള ഉല്‍ക്കണ്ഠ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ആമയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു നിമിഷം, ഒരേ നിമിഷം എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ വേണ്ടി സ്വയം മറന്ന ആമ വായ തുറന്നു. അതോടെ വടിയിലെ പിടി വിട്ടു. ആമ ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് കുത്തനെ വീണു. ആള്‍ക്കാര്‍ അവനെ പിടിച്ച് ശാപ്പിട്ടു.

അതാണ്‌, വാക്കുകളില്‍ വേണ്ട നിയന്ത്രണം ഒരാളുടെ ജീവിതവും മരണവും വരെ തീരുമാനിച്ചേക്കും.

Comparison between Valmiki and Ezhuthassan is not possible..

When I was discussing some incident in Ramayanam, relying on the story narrated by Valmiki, I received a rejoinder that Ezhuthassan in Adhyatma Ramayanam has taken a different storyline.

My response is:-

Comparison between Valmiki and Ezhuthassan is not possible..

The Ramayanam created by Valmiki is at least three thousand years old, and has universal acceptance.. as far as authenticity is concerned.

Either as a semi-historic document or as a spiritual text, Valmiki's Ramayana is the last word for the followers of Rama, Indian and Hindu culture and lore ..

There can be no reason to dispute this.

Adhyatma Ramayanam even in Sanskrit came much later and is included in Brahmanda Puranam and even that inclusion is traced to 13th to 15th century of Christian Era.

Ezhuthassan just translated and interpolated or extrapolated a text going by the name Adhyatma Ramayanam in Sanskrit.

This text, even in its original form, has not received the same level of acceptance as the work credited to Valmiki. Ezhuthassan is just a local poet, confined at best to the territories of Kerala.. and he lived just five or six centuries ago.

Therefore what purpose will be served by comparing what Valmiki said and what Ezhuththassan said ?

Unexpected things can bring in intense grief. We have absolutely no control over the happenings

अकाण्डपातजातानामार्द्राणां मर्मभेदिनाम्।

गाढशोकप्रहाराणामचिन्तैव महौषधम्।।

From Hitopadesham

akāṇḍapātajātānāmārdrāṇāṃ marmabhedinām।

gāḍhaśokaprahārāṇāmacintaiva mahauṣadham॥

hitopadeśe॥

For bouts of intense grief arising out of totally unexpected sources as if they are bolts from the blue, and when such incident is giving intense pain because of its fluid and raw nature and is piercing the vitals, the only medicine that can be applied is just diverting the thoughts, or weaning away the mind from the gloomy thoughts through repeated attempts.

Life is like that. Unexpected things can bring in intense grief. We have absolutely no control over the happenings. We have no power to change the situation too. Such grief would cause intense pain too. However life has to go on and we have to survive. The only way is to try to divert the mind from the utterly tormenting train of thoughts. Given time, the mind, and the person would somehow recover.

The advice comes in Hitopadesham in the context of some story. However, the statement has universal relevance.

अकाण्ड पात जातानां arising out of unexpected, accidental fall आर्द्राणां raw and causing repeated feelings मर्मभेदिनां piercing the vital organs गाढ शोक प्रहाराणां hits, bouts of intense grief महौषधं potent medicine अचिन्ता एव turning away from the thought, diverting the mind from

അകാണ്ഡപാതജാതാനാമാര്‍ദ്രാണാം മര്‍മഭേദിനാം।

ഗാഢശോകപ്രഹാരാണാമചിന്തൈവ മഹൌഷധം॥

ഹിതോപദേശേ॥

ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് ഇടിത്തീ പോലെ പെട്ടെന്ന് വന്നു വീഴുന്ന ദുഃഖകരമായ സംഭവങ്ങള്‍, അത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ പച്ചയായ ഉണങ്ങാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്ന മുറിവുകള്‍ ഉണ്ടാക്കുകയും അവ നമ്മുടെ മര്‍മ്മങ്ങളെ പ്രഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളെ മറികടക്കുവാനും മനസ്സിനെ സാധാരണ നിലയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ട് വരുവാനും ഉള്ള ഒരേ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം അത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ അസഹ്യങ്ങളായ ദുഃഖ ചിന്തകളില്‍ നിന്ന് ബോധപൂര്‍വ്വം മനസ്സിനെ തിരിച്ചു വിടുക എന്നത് മാത്രമാണ്. തളര്‍ത്തുന്ന ചിന്തകള്‍ മെല്ലെ ഒഴിവാക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് ഒരേ ഒരു ചികിത്സ, അത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍.

ജീവിതം അങ്ങിനെയൊക്കെ ആണ്. പെട്ടെന്നുണ്ടാവുന്ന സംഭവങ്ങള്‍ നമുക്ക് വളരെയധികം മാനസിക സംഘര്‍ഷം സൃഷ്ടിക്കാം. ആ സംഭവങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാനുള്ള കഴിവ് നമുക്കില്ല. പലപ്പോഴും അസഹ്യമായ വേദന ഉണ്ടാവും എന്നതും ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്. പക്ഷെ എന്ത് വന്നാലും സഹിച്ചേ പറ്റൂ. ജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോയെ പറ്റൂ. അതുകൊണ്ട് ഏതു വിധേനയും മനസ്സിനെ അഗാധമായ ദുഃഖത്തില്‍ നിന്ന് വഴിമാറ്റി കൊണ്ട് പോവുക എന്നത് മാത്രമാണ് അത്തരം അവസരങ്ങളില്‍ ചെയ്യാനുള്ളത്. കുറച്ചു സമയം കഴിയുമ്പോള്‍ മനുഷ്യനും അവന്‍റെ മനസ്സും പരിതസ്ഥിതികലുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടുകൊള്ളും

ഹിതോപദേശത്തില്‍ ഒരു കഥയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കാണുന്ന ഈ ഉപദേശം നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ എക്കാലവും ഏറെ പ്രസക്തി ഉള്ളതാണ്.

person eating food belonging to another would face the consequences of that sins too

दुष्कृतं हि मनुष्याणामन्नमाश्रित्य तिष्ठति।

यो हि यस्यान्नमश्नाति स तस्याश्नाति किल्बिषम्॥

स्कान्दपुराणे

duṣkṛtaṁ hi manuṣyāṇāmannamāśritya tiṣṭhati|

yo hi yasyānnamaśnāti sa tasyāśnāti kilbiṣam||

skaandapuraane

The consequences of sins, the sufferings arising out of wrong deeds, all depend on the food one consumes. A person eating the food belonging to another would be liable to face the consequences of that sins perpetrated by that person too.

The issue can be understood in two planes. First, the quality and contents of the food one takes affect his mental and physical activities and that way food is a factor that regulates the behaviour of a person and thus the consequences arising out of such behaviour too. We always talk about sattvika, rajasa and tamasa food.

Second, if the food we take comes from someone else, we are indebted to that person to that extent. If such food belongs to an evil fellow, then the person who receives food from such person too becomes a partner in the consequences of the activities of the donor of food and also would share the sins attached to that person.

मनुष्याणां-- of human beings दुष्कृतं --the consequences of evil deeds, sins अन्नं --food आश्रित्य-- depending तिष्ठति -- stands, remains यः --who यस्य—whose अन्नं-- food अश्नाति -- eats सः-- he तस्य—his किल्बिषं -- sins, evil consequence of wrong deeds अपि-- too अश्नाति --partakes, becomes sharer in

ദുഷ്കൃതം ഹി മനുഷ്യാണാമന്നമാശ്രിത്യ തിഷ്ടതി।

യോ ഹി യസ്യാന്നമശ്നാതി സ തസ്യാശ്നാതി കില്ബിഷം॥

സ്കാന്ദപുരാണേ

ഒരാളുടെ പാപങ്ങളുടെ ഫലം, തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് മൂലം ഉണ്ടാവുന്ന തിക്ത ഫലങ്ങള്‍ ഇവയെല്ലാം അയാള്‍ കഴിക്കുന്ന ആഹാരത്തെ ആശ്രയിച്ചായിരിക്കും. മാറ്റൊരാളുടെ കൈവശം ഉള്ള അയാള്‍ക്ക് സ്വന്തമായ ആഹാരം വാങ്ങിക്കഴിക്കുമ്പോള്‍ അത്തരം ആഹാരം താന്‍ വ്യക്തിയുടെ പാപങ്ങളും ഏറ്റെടുക്കാന്‍ ആഹാരം വാങ്ങിക്കഴിച്ച വ്യക്തി ബാധ്യസ്ഥനാണ്.

ഇത് രണ്ടു തലങ്ങളില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം.

ഒന്നാമതായി, ഒരാള്‍ കഴിക്കുന്ന ആഹാരത്തിന്‍റെ അളവും നിലവാരവും അയാളുടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ ഏറെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. അത് വഴി അയാള്‍ ചെയ്യുന്ന നന്മയ്ക്കും തിന്മയ്ക്കും അത് വഴി ഉണ്ടാവുന്ന പാപത്തിനും പുണ്യത്തിനും എല്ലാം ആഹാരം ഒരു കാരണം ആവുന്നുണ്ട്‌. നാം ഇപ്പോഴും സാത്വികം, രാജസം, താമസം എന്ന വകഭേദങ്ങള്‍ ഉള്ള ആഹാരത്തെക്കുറിച്ച് ചര്‍ച്ച ചെയ്യാറുണ്ടല്ലോ.

രണ്ടാമതായി , വേറൊരു വ്യക്തിക്ക് സ്വന്തമായ ആഹാരം നാം കഴിക്കുമ്പോള്‍ നാം അയാള്‍ക്ക് ഒത്തിരി കടപ്പെട്ടവര്‍ ആവുന്നു . നമുക്ക് അന്നം തരുന്ന വ്യക്തി ഒരു പാപിയും ദുഷ്ടനും ആണെങ്കില്‍ അത്തരം ആളുടെ പാപങ്ങളിലും ദുഷ്കര്‍മ്മങ്ങളിലും നാം അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ പങ്കാളികള്‍ ആവുന്നു എന്ന കാര്യമാണ് ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്

Except for certain essential commodities most markets are demand based.. not moral based

At any time a diet of bitter gourd juice, sprouted peas and sugarless wheat porridge would be ideal.. for health and for the pocket too.. But if I run a restaurant and serve these instead of Masal Dosa and Porotta, ( my thoughts cannot go beyond that.. I am a vegetarian) I will have to close the shop, and submit my insolvency petition within a couple of days..

This is the fate of puritanical, and often beneficial posts in social media too.. They might be moralistic, beneficial, spiritual and all.. But the audience prefer other things..

Except for certain essential commodities most markets are demand based.. not moral based..

step by step the good frienship grows

इक्षोरग्रात् क्रमशः पर्वणि पर्वणि यथा रसविशेषः।

तद्वत्सज्जनमैत्री विपरीतानां तु विपरीता॥ १६ ॥

नीतिद्विषष्टिका

ikṣoragrāt kramaśaḥ parvaṇi parvaṇi yathā rasaviśeṣaḥ।

tadvatsajjanamaitrī viparītānāṃ tu viparītā॥ 16 ॥

nītidviṣaṣṭikā

The friendship we develop with great people of noble character grow and remain sweet and tasty just as if it were a stalk of sugarcane which is sweet from top to bottom and that taste is felt in each piece and joint. However, friendship with evil minded individuals would have just the opposite effect. It may be temporary, it would end soon, and it would even turn bitter within no time.

इक्षोः अग्रात् of sugarcane, from the top and bottom रसविषेषः special sweet taste पर्वणि joint to पर्वणि joint क्रमशः progressively यथा in which manner भवति happens तद्वद् in the same manner सज्जन noble men मैत्री friendship.. विपरीतानं those who are of the contrary nature मैत्री friendship तु too विपरीता भवति would be of inconsistent, short-lived nature.

ഇക്ഷോരഗ്രാത് ക്രമശഃ പര്‍വണി പര്‍വണി യഥാ രസവിശേഷഃ।

തദ്വത്സജ്ജനമൈത്രീ വിപരീതാനാം തു വിപരീതാ॥ ൧൬ ॥

നീതിദ്വിഷഷ്ടികാ

നല്ല മനസ്സും തരവും ഉള്ള മഹത്തുക്കളുടെ കൂടെ നാം സൌഹൃദം നേടിയെടുത്താല്‍ അത് എന്നും ഏറെ മാധുര്യം ഉള്ളതായി തുടരും. ഒരു കരിമ്പിന്‍ തടി പോലെ .. രണ്ടറ്റത്തും അതിനു മാധുര്യം ഉണ്ട്. ഓരോ കണുവിലും തുണ്ടിലും അതിനു സ്വാദ് ഉണ്ടായിരിക്കും.

അവസരവാടികളും ദുഷ്ടന്മാരും ആയുള്ള ചങ്ങാത്തത്തിന്‍റെ ഗതി ഇതിനു വിപരീതമാണ്. അത്തരം സൌഹൃദങ്ങള്‍ക്ക് ആദ്യം തോന്നുന്നത്ര മാധുര്യം നീണ്ടകാലത്തേക്ക് ഉണ്ടാവില്ല. ഉള്ളത് പുറത്തു കാണുന്നത് മാത്രമായിരിക്കും. പിന്നെ അത്തരം സൌഹൃദങ്ങള്‍ ശത്രുതകളോ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളോ ആയി മാറാന്‍ അധികം സമയം വേണ്ടിവരില്ല. --

gifts from elders and affectionate souls should never be refused

In fact the gifts from elders and affectionate souls should never be refused.

Receiving gift is a recognized duty and punyakarman according to shastras.

We should only ensure that the person who gives us the gift is not directly or indirectly not our well wisher.

Even in such cases it is better to make a show of acceptance and then disposing off the material somehow.

Nowadays it has become a fashion to record in marriage, poonal etc invitations that presents should be avoided.

That is not actually permitted by our traditions.

In poonal(yajopaveetha/brahmopadesha ceremony) one important function is bhikshatanam.

That means begging.

And marriages are expected to be conducted collectivel by the kith and kin.Anyonya paraspara sahayena. So everyone should contribute as a matter if duty and such sincere presents should be accepted graciously.

Refusal of a gift was never thought of.

The present attitude if some people smack of arrogance.

Of course pratigraham from asats असत् asataam pratigraham असतां प्रतिग्रहम् can incur sin.. but then asats should be avoided even otherwise.

You must realize that the elder persons' mind would burn in sorrow if he is not able to give something to the one who offers pranams. Can such gift ever be refused?

The pouring of rice grains or akshata by way of aseervatham itself is in the form of gift of infinite quantity

Akshatam means full or whole or infinitely large

There is nothing shameful or wrong for a brahmin receiving dakshina.

In fact while other people are entitled only to give daanam Manu and other rishis have prescribed the right to receive dakshina only to brahmins.

If I am ashamed to take dakshina I am actually ashamed to be a brahmin.

Is that necessary?

Taking dakshina is right.

But showing avarice demanding excessively for it or cursing someone for inadequate dakshina-these are not expected of a brahmin . That is all

failure of even a single organ can cause severe damage to all actions

पञ्चेन्द्रियस्य मर्त्यस्य च्छिद्रं चेदेकमिन्द्रियम्।

ततोऽस्य स्रवति प्रज्ञा दृतेः पात्रादिवोदकम्॥

महाभारते ५-३३-७७

pañcendriyasya martyasya cchidraṁ cedekamindriyam|

tato'sya sravati prajñā dṛteḥ pātrādivodakam||

mahābhārate 5-33-77

The human being is kept in his mental and intellectual balance and healthy physical existence too through the right operation of his five sense organs.. Sight (through eyes), hearing (through ears), smell (through nose), taste (through tongue, touch (through skin). If any of these five organs gets damaged or defective, then his intellectual faculties and physical prowess, his wisdom and judgement all leaks out through the defective organ as if such organ is just a water-bag made of skin which has developed a hole in it.

पञ्च इन्द्रियस्य having five organs.. Sight (eye), hearing (ears), touch (skin), smell (nose), taste (tongue) मर्त्यस्य for the man एकंone इन्द्रियं organ च्छिद्रं broken, damaged, defective चेत् if becomes ततः from there दृतेः made of hide, skin पात्राद् pot, bag उदकं water इवjust as तस्य his प्रज्ञा wisdom, judgement स्रवति flows out, leak

പഞ്ചേന്ദ്രിയസ്യ മര്‍ത്യസ്യ ച്ഛിദ്രം ചേദേകമിന്ദ്രിയം।

തതോഽസ്യ സ്രവതി പ്രജ്ഞാ ദൃതേഃ പാത്രാദിവോദകം॥

മഹാഭാരതേ ൫-൩൩-൭൭

മനുഷ്യന്‍ തന്‍റെ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ കാര്യക്ഷമതയും മികവും എല്ലാം പുലര്‍ത്തുന്നത് ഉന്നത നിലവാരത്തോടെ അയാളുടെ അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും പ്രവര്ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ്. കാഴ്ചകള്‍ കാണുന്ന കണ്ണുകള്‍, ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്ന ചെവികള്‍, ഗന്ധം ഉണരുന്ന മൂക്ക്, സ്വാദ് നുണയുന്ന നാവ്, സ്പര്‍ശനം അറിയുന്ന ത്വക്ക് എന്നിവയാണ് ഈ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള്‍. ഇവയില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഇന്ദ്രിയത്തിനു ക്ഷതം സംഭവിക്കുകയോ, അതിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിനു എന്തെക്കിലും ന്യൂനത ഉണ്ടാവുകയോ ചെയ്‌താല്‍, കുടിവെള്ളം നിറച്ചു സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന തുകല്‍ കൊണ്ടുള്ള സഞ്ചിയില്‍ ഒരു ദ്വാരം വീണാല്‍ അതിലൂടെ വെള്ളം എല്ലാം ഒഴുകി പാഴാവുന്നതുപോലെ കോട്ടം തട്ടിയ് ഇന്ദ്രിയം കാരണം അയാളുടെ കായികബലവും വിവേചനശക്തിയും പ്രജ്ഞയും എല്ലാം നഷ്ടമാവും, അവയ്ക്ക് ക്ഷീണം സംഭവിക്കും.

impotent and ineffective

प्रसादं निष्फलो यस्य क्रोधश्चापि निरर्थकः।

न तं भर्तारमिच्छन्ति षण्ढं पतिमिव स्त्रियः॥

महाभारते ५-३४-२१

prasādaṁ niṣphalo yasya krodhaścāpi nirarthakaḥ|

na taṁ bhartāramicchanti śaṇḍhaṁ patimiva striyaḥ||

mahābhārate 5-34-21

If a person who has no capacity to do anything good or worthwhile or productive when he is happy and productive and when he can do nothing that would affect others when he is angry, then no one would prefer to have his as a boss or superior. It is similar to ladies shunning a man who is a eunuch

यस्य whose प्रसादं being pleases, being happy and being benevolent निष्फलः of no use भवति is अपि च also यस्य whose क्रोधः great anger निरर्थकः meaningless भवति becomes तं him षण्ढं eunuch पतिं husband स्त्रियः women इव like कः अपि who ever भर्तारं as boss न इच्छन्ति does not desire

പ്രസാദം നിഷ്ഫലോ യസ്യ ക്രോധശ്ചാപി നിരര്‍ഥകഃ।

ന തം ഭര്‍താരമിച്ഛന്തി ഷണ്ഢം പതിമിവ സ്ത്രിയഃ॥

മഹാഭാരതേ ൫-൩൪-൨൧

ഒരു വ്യക്തി സന്തോഷത്തോടെയും സഹായിക്കാന്‍ തയാറായി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പോലും അയാളുടെ സന്തോഷവും സേവനവും കൊണ്ട് ആര്‍ക്കും വലുതായ പ്രയോജനം ഒന്നും കിട്ടുകയില്ല എങ്കിലോ, പിന്നെ ഒരാള്‍ എത്ര കാര്യമായി ദേഷ്യം കൊണ്ട് ഉറഞ്ഞു തുള്ളിയാലും അതുകൊണ്ട് ആര്‍ക്കും ഒരു പേടിയോ ചലനമോ ഉണ്ടാവുകയില്ല, ആ കോപം കൊണ്ട് ആര്‍ക്കും ഒരു ചുക്കും സംഭവിക്കുകയില്ല, എന്ന് ആണെങ്കിലോ അത്തരം മനുഷ്യനെ യജമാനനായി കിട്ടുവാന്‍ ഒരാളും ഇഷ്ടപ്പെടുകയില്ല. ആണും പെണ്ണും കെട്ട ഒരു ഷണ്ഢനെ ജീവിത പങ്കാളി ആക്കുവാന്‍ ഒരു സ്ത്രീയും തയാറാവുകയില്ലല്ലോ..