If our minds are kept like those of the infants

If our minds are kept like those of the infants, they would react to pleasure and pain spontaneously.

With such minds, once the cause for the thought is removed, the feelings also recede quickly.

And a state of equanimity or equipoise comes back.

People can choose to keep quiet and suffer silently. But the tormentor often does not understand, nor even does he care, to understand that he is causing pain to others.

If the victim reacts, he may be called silly or churlish or immature, but the response will clear the air. Others will at least know that some hurt was caused

I think many quarrels and feuds originate and are sustained through stupid silence.

After all we are given the mouth to speak (and alternately to eat).

The idea applies to words of praise, words expressing gratitude and showing appreciation too..

What should prevent us from telling some words of praise if we see something good..?

Only jealousy can come in the way.

But then jealousy is a disease of the mind, and nothing else.

Pranams

K v ananthanarayanan

keep control and win over the activities of his tongue ( in talking as well as in enjoying the taste)

श्रीमद् भागवते ११-८-२१

तावज्जितेन्द्रियो न स्याद् विजितान्येन्द्रियः पुमान्।

न जयेद् रसनां यावज्जितं सर्वं जिते रसे॥

śrīmad bhagavate 11-8-21

tāvajjitendriyo na syād vijitanyendriyaḥ pumān।

na jayed rasanāṃ yavaj jitaṃ sarvaṃ jite rase॥

As long as a human being is not balanced enough to keep control and win over the activities of his tongue ( in talking as well as in enjoying the taste), till that time he cannot be considered as a self controlled and composed person who has scored victory over his sense organs, even though all his other organs are kept under control. In fact, once a person can control his tongue, both words and taste, he has actually scored victory over everything around

Once there is discretion and moderation in speech, a man maintains peace with all people around. And when he controls his tendency to enjoy tastes and to eat in excess, he would keep an excellent health..

नरः man यावत् till that tim रसानां the tongue न जयेत् does not win over, is able to control तावत् upto that time सः he विजित having scored control ove अन्येन्द्रियः other organs and limbs सन् being अपि even thout जितेन्द्रियः self controlled, victor over sense organs न स्यात् will not be . रसे the taste जिते when controlled, when won over सर्वं everything जितं भवति is won over

ശ്രീമദ് ഭാഗവതേ ൧൧-൮-൨൧

താവജ്ജിതേന്ദ്രിയോ ന സ്യാദ് വിജിതനയേന്ദ്രിയഃ പുമാന്‍।

ന ജയേദ് രസനാം യാവജ് ജിതം സര്‍വം ജിതേ രസേ॥

മറ്റെല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും അവയവങ്ങളും നിയന്ത്രണവിധേയങ്ങള്‍ ആക്കിയാലും ഒരു വ്യക്തിക്ക് തന്‍റെ നാവിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ (അത് വാക്കുകള്‍ പ്രയോഗിക്കുന്നതിലായാലും തീറ്റയില്‍ ആയാലും ശരി) കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍, അയാള്‍ മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ എല്ലാം സംയമനം പുലര്‍ത്തുകയും മറ്റെല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും നിയന്ത്രണത്തില്‍ നിര്‍ത്തുകളും ചെയ്യുന്നവനായാല്‍ പോലും അയാളെ ഇരുത്തം വന്ന, ആത്മനിയന്ത്രണം കൈവന്ന ഒരു മനുഷ്യനായി കണക്കാക്കാന്‍ ഒരിക്കലും സാധ്യമല്ല. നാവിനെ (വാക്കുകളെയും സ്വാദിനെയും) നിയന്ത്രിക്കുന്നവന്‍ ലോകത്തെ വെല്ലുന്നു.

സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ മിതത്വവും നിയന്ത്രണവും നില നിര്ത്തുന്ന വ്യക്തി ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരുമായും നല്ലവണ്ണം സഹവര്‍ത്തിത്വം പുലര്‍ത്തുന്നു. തീറ്റയോടുള്ള ആക്രാന്തം ഇല്ലാതാക്കിയാല്‍ അയാള്‍ തികഞ്ഞ ആരോഗ്യത്തോടെ നീണാള്‍ സന്തോഷമായി ജീവിക്കും.

pranams to mother earth

This mantra is found in the Khila part of Rigvedam

विष्णुपत्नीं क्षमां देवीं माधवीं माधवप्रियां।

लक्ष्मीप्रियसखीं भूमिं नमाम्यच्युतवल्लभाम्।

viShNupatnIM kShamAM devIM mAdhavIM mAdhavapriyAM|

lakShmIpriyasakhIM bhUmiM namAmyachyutavallabhAm|

This is a prayer to mother earth the Bhoomi

Meaning

I bow at the feet of Mother Earth

Who is the consort of Vishnu,

Who is called Kshama because She is patience and forbearance personified

Who is the sweetest at the Madhava the second month of Spring (Taurus month..Vaishakha ..May June)

Who is the favourite of Lord Hari who killed the demon Madhu

Who is the bosom friend of Devi Lakshmi

and

Who is the divine matriarch who is the heart-throb of Narayana the Achyuta who knows no falls or defeats

The best and worthy son would perform actions guessing them rightly even as the thoughts arising in the mind of his father

उत्तमश्चिन्तितं कुर्यात्प्रोक्तकारी तु मध्यमः ।

अधमोऽश्रद्धया कुर्यादकर्तोच्चरितं पितुः ॥ ९.१८.४४ महासुभाषित संग्रहे

uttamaścintitaṃ kuryātproktakārī tu madhyamaḥ ।

adhamo'śraddhayā kuryādakartoccaritaṃ pituḥ ॥ 9.18.44 mahāsubhāṣita saṃgrahe

The best and worthy son would readily perform actions guessing them rightly even as the thoughts arising in the mind of his father

The average or mediocre sone would do things as he is told or is asked to by the father.

The clumsy and lowly son would obey the directions of his father without much care and diligence.

And the son who refuses to obey his father is not better than the dirt oozing out of the body of the father.

(This is from Srimad Bhagavatham)

उत्तमः the best and worthy son पितुःof father चिन्तितं what is in the mind कुर्यात् would do प्रोक्तकारी do what is told तु alone मध्यमःmediocre भवति becomes अधमः the worst, the lowly son अश्रद्धया without proper care and concern कुर्यात् would do अकर्ता one who does not act, one who does not obe पितुः fathers उच्चरितं एव excreta alone

ഉത്തമശ്ചിന്തിതം കുര്യാത്പ്രോക്തകാരീ തു മധ്യമഃ ।

അധമോഽശ്രദ്ധയാ കുര്യാദകര്‍തോച്ചരിതം പിതുഃ ॥ ൯।൧൮।൪൪ മഹാസുഭാഷിത സംഗ്രഹേ

നല്ലവനും കഴിവുള്ളവാനുമായ മകന്‍, സ്വന്തം പിതാവിന്‍റെ മനസ്സില്‍ തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ പോലും ഏറെ ശ്രദ്ധയോടെ ഗ്രഹിച്ചെടുത്ത് അതെല്ലാം കാര്യക്ഷമമായി നിര്‍വഹിക്കും

ഒരു ശരാശരി കഴിവും ഗുണങ്ങളും മാത്രമുള്ള പുത്രന്‍ പിതാവ് പറയുന്നതും നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നതും ഏറെക്കുറെ അനുസരിക്കും

അലസനും കഴിവില്ലാത്തവനുമായ പുത്രന്‍ പിതാവിന്‍റെ ആഗ്രഹങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും ഒട്ടും ശ്രദ്ധയും താല്‍പര്യവും കാണിക്കാതെ അനുസരിച്ചതായി വരുത്തിത്തീര്‍ക്കും

എന്നാല്‍ പിതാവിന്‍റെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ അനുസരിക്കാതെ തന്നിഷ്ടം പോലെ നടക്കുന്ന പുത്രന്‍ പിതാവിന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് പുറന്തള്ളപ്പെടുന്ന മാലിന്യം പോലെ മാത്രമാണ്.

(ഇത് ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തില്‍ കാണുന്നതാണ്. )

Someone said, “Please do not use the meaningless term “RIP” when someone dies. Hinduism neither has the concept “Soul” nor its “resting”. The terms Atma and Jeeva are in a way antonyms for the word Soul”

A friend asked

“Good morning. Sir Can you explain Atma and Soul said as antonyms in some way.?”

My answer is

“The person who posted about RIP is dealing with the term Soul as conceived in Christian faith. There the soul is the individual life force manifest in a particular body and once the body separates from that body--what Christians believe as death--the body is interned in earth and that particular soul is hovering around waiting for the judgement day. So Christians pray for the peace of that soul which is uneasy as it has no body.

But for the Hindu Atma is the divine being just occupying the body and that Atma is equal to God Himself. So the loss of body does not disturb the Atma in any way. The Atma is always in sat chit ananda state and it does not require any prayer for rest in peace because the Atma which is God does not have any disturbance or peace at any time.

So RIP is an idea not conceived by Hindu faith.

What the person meant by saying that soul (as conceived by non- Hindu religion) and Atma of Hinduism are antonyms is that they are to be understood in entirely different perspectives.

The English word “antonym” does not really suit the situation. Perhaps he meant  the idea is not compatible with the Hindu system of faith.   But the author has attempted to  conveyed the right idea.
We need not sit on judgment as to which belief is the correct one.

नैनं छिन्दन्दि शस्त्राणि नैनं दहति पावकः।

न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ।। gita

Yes , that is Atma as per Hinduism.. be it either Jeevatma or Paramatma.

Some Hindu teachers while dealing with Advaitam etc often translate this Atma as Soul.

But the Soul that rests in peace after death as enunciated in Christianity is not this

Atma.

There the living being has a body and a life force that they call Soul.

They do not seem to recognize the presence of God for ever in this human body.

They seem to think that God is stationed outside the human living mass.

That is a major difference.

Mother Shaakambhari

Mother Shaakambhari

The Vedas were captured by a demon Ruru through a boon from Brahma and there were no yajnas on earth.. This resulted in draught and famine for many years. The sages did penance and propitiated Paravathi the Mahatripurasundari.

And She manifested Herself as Shatakshi or the Lady with hundred eyes and looked at the world. When She saw the misery of the living beings, torrents of tears flowed from those eyes and such tears filled the earth and the rivers..

And therefore the vegetation on earth was rejuvenated..

Further, in her extreme mercy Parvathi manifested Herself with eight hands which held all vegetables, corns, cereals etc..

And the people on earth ate from her hands and survived and thrived.

As She manifested with Vegetables in her hands, Parvathy the Durga was praised by all as Shakambari.

The detailed story of Shakambari is found in Devi Puranam and Devi Mahatmyam of Markandeya Puranam also praises Mother Shakambhari

We owe our existence to that mother

If expediency demands so and the situation is so serious try to befriend even deadly enemies

अरयोऽपि हि संधेयाः सति कार्यार्थगौरवे ।

अहिमूषकवद्देवा ह्यर्थस्य पदवीं गतैः ॥

श्रीमद्भागवते ८-६-२० महासुभाषितसङ्ग्रहे २८३९

arayo'pi hi saṃdheyāḥ sati kāryārthagaurave ।

ahimūṣakavaddevā hyarthasya padavīṃ gataiḥ ॥

śrīmadbhāgavate 8-6-20 mahāsubhāṣitasaṅgrahe 2839

Oh Gods, If expediency demands so and the situation is so serious and choices are limited, people who have landed up as those in want of help should not hesitate to befriend and to get reconciled even with sworn enemies. This is like the snake getting friendly with the rat.

This is from Srimad Bhagavatham. The Gods have lost their eternal youth through a curse from Sage Durvasas. They have to restore their old status just for survival. For this they should get Amrutham, and Amrtham or ambrosia can be gained only through churning the milky ocean. While pondering over the ways and means to gather resources for getting the elixir, they seek the advice of Lord Narayana and this advice comes from the Lord Himself. The Lord is pointing out to the fact that the Gods if they act all by themselves, do not have the adequate number and resources to churn the milky ocean. They have to seek the assistance of the Asuras, their half-brothers and sworn enemies, in the work, perhaps by offering suitable allurements. In this context Lord Narayana is bringing to their notice the famous Snake-Rat logic. A snake lands in a completely closed wooden box which is occupied by a tiny rat too. The rat is the food of the snake and its first instinct would be to kill and eat it. However, the snake has second thoughts. The snake cannot get out of the box unless a hole is made in the box. The snake cannot make such a hole. But the rat could do that easily. So, the snake thought that it would ask the rat to gnaw a hole in the box and would offer the rat the assurance that he would not harm it if the rat makes a hole in the box and that both of them could then escape. Of course, the idea was that once the hole was made, the snake would gobble up the rat and just move out.

देवाः oh gods कार्यार्थ the demands of the occasion for action गौरवे सति if they are serious and require such action अरयः अपि even the enemies अर्थस्य पदवीं गतैः those who are in need, those who have landed up in a situation where they have to submit and seek help अहि snake मूषकवत् rat like संधेयाः being befriended, approached for reconciliation.

അരയോഽപി ഹി സംധേയാഃ സതി കാര്യാര്‍ഥഗൌരവേ ।

അഹിമൂഷകവദ്ദേവാ ഹ്യര്‍ഥസ്യ പദവീം ഗതൈഃ ॥

ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ ൮-൬-൨൦ മഹാസുഭാഷിതസങ്ഗ്രഹേ ൨൮൩൯

ദേവന്മാരെ, കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് അത്രയൊന്നും സുഖകരമല്ലെങ്കില്‍, നില നില്‍പ്പിന്‍റെ പ്രശ്നമാണെങ്കില്‍, പിന്നെ വേറെ പോംവഴികള്‍ ഒന്നും കാര്യമായി കണ്ണില്‍ പെടുന്നില്ലെങ്കില്‍, ഗതികേടിലും വെല്ലുവിളികളിലും അകപ്പെട്ട് എങ്ങിനെയെങ്കിലും തടിതപ്പാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ ബദ്ധ ശത്രുക്കളോട് പോലും ചങ്ങാത്തം കൂടുവാണോ അവരുമായി സന്ധി ചെയ്യുവാനോ മടിക്കരുത്. പാമ്പും എലിയും തമ്മിലുള്ള ചങ്ങാത്തം പോലെ ആണ് ഇത്

ഇത് ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തില്‍ നിന്നാണ്. ദേവന്മാര്‍ ദുര്‍വാസാവിറെമ ശാപം മൂലം അവരുടെ നിത്യയൌവനം നഷ്ടപ്പെട്ട് ജരാനരകള്‍ ബാധിച്ചു ഉഴലുകയാണ്. പഴയസ്ഥിതി തിരിച്ചു പിടിക്കുന്നത് അവരുടെ നിലനില്‍പ്പിന്‍റെ പ്രശ്നമാണ്. പാലാഴി കടഞ്ഞു അമൃതം എടുത്ത് അത് സേവിച്ചാല്‍ അവര്‍ക്ക് പഴയ പ്രസരിപ്പും ചെറുപ്പവും തിരിച്ചു കിട്ടും. പാലാഴി കടയാനുള്ള പരിപാടികളെക്കുറിച്ച് കൂലംകഷമായി ആലോചിക്കുന്ന അവസരത്തില്‍ അക്കാര്യത്തില്‍ അവര്‍ ഭഗവാന്‍ നാരായണന്‍റെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും സഹായവും തേടുകയാണ്.

ദേവന്‍മാരുമായി ഈ വിഷയം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഭഗവാന്‍ ആദ്യം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് അവര്‍ക്ക് അപ്പോഴുള്ള സ്ഥിതിയില്‍ സ്വയം പ്രവര്‍ത്തിച്ചു പാലാഴി കടയുവാനും അമൃതം നേടുവാനുമുള്ള ആള്‍ബലവും കഴിവും ഇല്ല എന്നതാണ്. അവര്‍ക്ക് ചെയ്യാവുന്നത് ഒന്ന് മാത്രം. അവരുടെ തന്നെ അര്‍ദ്ധ സഹോദരരും ബദ്ധശത്രുക്കളും ആയ, അതെ സമയം എണ്ണത്തില്‍ അവരെക്കാള്‍ ഇരട്ടിയുള്ള, അസുരന്മാരുടെ സഹായം തേടുക എന്നതാണ് അത്. അസുരന്മാരോട് നല്ല വാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞും അവരെ പ്രലോഭനങ്ങള്‍ നല്‍കി മോഹിപ്പിച്ചും അവരുടെ സഹായം ഉറപ്പു വരുത്താവുന്നതാണ്.

ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ആണ് ഭഗവാന്‍ പ്രസിദ്ധമായ് അഹി മൂഷിക ന്യായം.. പാമ്പും എലിയും ന്യായം.. ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ഒരു മരക്കൂട്ടില്‍ രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു പഴുതും ഇല്ലാതെ ഒരു പാമ്പ് കുടുങ്ങിപ്പോയി. അവിടെ പാമ്പ്‌ ഒരു എലിയെ കാണുന്നു. പാമ്പിനു ആദ്യം തോന്നുന്ന വികാരം എലിയെ പിടിച്ചു ശാപ്പിടണം എന്നാവും. പക്ഷെ ഒരു വീണ്ടുവിചാരം നടത്തുന്നു. ആ കൂട്ടില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം എങ്കില്‍ അതില്‍ ഒരു ദ്വാരം തുരന്നേ മതിയാവൂ. പാമ്പിനു അത് ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. പക്ഷെ എലിക്ക് അത് ചെയ്യാന്‍ എളുപ്പമാണ്. പാമ്പ്‌ എലിയ്ക്ക് സംരക്ഷണം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. എലി കൂട്ടില്‍ ഒരു ദ്വാരം തുരക്കുമെന്നു ഉറപ്പു നല്‍കുകയാണെങ്കില്‍ പാമ്പ്‌ എലിയെ ഭക്ഷിക്കാതെ വെറുതെ വിടും. ദ്വാരം തുരന്നു കിട്ടിയാല്‍ പാമ്പും എലിയും രണ്ടുപേരും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേയ്ക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടാം. ഇതാണ് പാമ്പ്‌ പറയുന്നത്പക്ഷെ പാമ്പിന്‍റെ ഉള്ളിലിരുപ്പ് വേറെയാണ്. എലി ദ്വാരം തുരന്നാല്‍ ആ നിമിഷം തന്നെ താന്‍ എലിയെ പിടിച്ച് വിഴുങ്ങും എന്നും പുറത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി രക്ഷപ്പെടും എന്നും ആയിരുന്നു അങ്ങേരുടെ പരിപാടി.

ഈ അഹി മൂഷിക ന്യായമാണ് ഈ ശ്ലോകത്തില്‍ സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

The boy who became the lunch....

The boy who became the lunch....

----------------------------------------

He was a little boy..

He was also not averse to lies and exaggerations.

He lived in a village adjacent to a jungle where lived man-eating puli(tiger)..

All the villagers went for work and the boy was work-less.

There must have been no school..

By noon, he was bored and he shouted aloud ..

" puli has come.. puli has come." (പുലി വന്നേ . പുലി വന്നേ ")

The alarmed villagers all rushed to the boy..

They were fooled as there was no puli in sight..

The boy repeated this prank almost every noon..

Gradually the number of villagers responding to the alarm dwindled..

Finally there dawned a day and there came the noon,

and for a change, the puli (the tiger) too came on a visit to the village

and the first person the puli saw was the urchin.. the liar and the sensationalist

"Fit enough for my lunch" thought the puli..

and the boy shouted in genuine alarm about the arrival of the puli,

but the villagers thought that it was the usual prank of the boy,

the liar and the sensationalist..

But now the moment of truth had come..

No time for lies or hyperbole..

Only lunchtime for the puli..

The puli jumped upon the boy and had a hearty meal..

And nothing was left for the supper.

meghaśyāmaṃ pītakauśeyavāsaṃ

मेघश्यामं पीतकौशेयवासं

श्रीवत्साङ्कं कौस्तुभोद्भासिताङ्गम् ।

पुण्योपेतं पुण्डरीकायताक्षं ।

विष्णुं वन्दे सर्वलोकैकनाथम् ॥

meghaśyāmaṃ pītakauśeyavāsaṃ

śrīvatsāṅkaṃ kaustubhodbhāsitāṅgam ।

puṇyopetaṃ puṇḍarīkāyatākṣaṃ

viṣṇuṃ vande sarvalokaikanātham ॥

I worship Lord Vishnu, the master and protector of the entire universe.

who is having the body shine as dark as the black cloud, who is dressed in bright yellow silk cloth, who is having the birthmark Shreevatsam on his chest, whose brilliant glow is enhanced by the shine of the gem Kausthubha decorating his body, who is the abode of and is over filled with virtue or punyam and is the source of all virtue, who is having a pair of eyes as wide and huge as a pair of fully blown lotuses.

अहं I मेघ श्यामं who is dark like a black cloud पीत कौशेय वासं who is clad in bright yellow silk cloth श्रीवत्साङ्गं who is having the birthmark Shreevatsam on his torso कौस्तुभ उत्भासिताङ्गं whose shine is enhanced by the gem Kaustubha decorating his body पुण्य उपेतं who is full and is overflowing with virtue or punyam पुण्डरीक आयताक्षं who is having a pair of eyes as wide as fully blown lotuses सर्व लोकैक नाथं who is the master and protector of the entire universe विष्णुं वन्दे worship Vishnu

മേഘശ്യാമം പീതകൌശേയവാസം

ശ്രീവത്സാങ്കം കൌസ്തുഭോദ്ഭാസിതാംഗം ।

പുണ്യോപേതം പുണ്ഡരീകായതാക്ഷം

വിഷ്ണും വന്ദേ സര്‍വലോകൈകനാഥം ॥

പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ മുഴുവന്‍ നാഥനും സംരക്ഷകനുമായ ഭഗവാന്‍ വിഷ്ണുവിനെ ഞാന്‍ വന്ദിക്കുന്നു.

അവിടുത്തെ തിരുവുടല്‍ കാര്‍മേഘം പോലെ കറുത്തിരുണ്ട നിറം കൊണ്ടതാണ്.

അവിടുന്ന് മഞ്ഞപ്പട്ടുടയാട അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ശ്രീവത്സം എന്ന മറുക് അവിടുത്തെ തിരുമാറിനെ അലങ്കരിക്കുന്നു. കഴുത്തില്‍ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അമൂല്യമായ കൌസ്തുഭരത്നം അവിടുത്തെ മേനിയുടെ ശോഭയെ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

പുണ്യം നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന, പുണ്യങ്ങളുടെ ഉറവിടമായ സാന്നിധ്യം ആണ് അവിടുത്തേത്.

വിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ജോഡി താമര മലരുകളെപ്പോലെ അവിടുത്തെ കണ്ണിണകള്‍ തിളങ്ങുന്നു.

I depend for my lifelong protection on that Krishna

छायायां पारिजातस्य हेमसिंहासनोपरि

आसीनमम्बुदश्याममायताक्षमलङ्कृतम् ।

चन्द्राननं चतुर्बाहुं श्रीवत्साङ्कित वक्षसं

रुक्मिणी सत्यभामाभ्यां सहितं कृष्णमाश्रये ॥

chāyāyāṃ pārijātasya hemasiṃhāsanopari

āsīnamambudaśyāmamāyatākṣamalaṅkṛtam ।

candrānanaṃ caturbāhuṃ śrīvatsāṅkita vakṣasaṃ

rukmiṇī satyabhāmābhyāṃ sahitaṃ kṛṣṇamāśraye ॥

I depend for my lifelong protection on that Krishna

Who is seated on a throne made of pure gold,

Seated there under the cool shadow of the wish-yielding celestial Parijatha tree of the heaven

Krishna who is having very wide eyes,

Krishna who has decorated himself attractively,

Krishna who is having a face resembling the full moon,

Krishna who shines with four hands. Krishna, whose beauty is enhanced by the birthmark Sreevatsa adorning his chest,

Krishna who is having a body colour that would exactly match the blue-black colour of the rain cloud,

and who is giving audience in the company of his beloved consorts Rukmini and Sayabhama.

अहं I पारिजातस्य छायायां in the shadow of the celestial wish yielding parijatha tree हेम सिम्हासनोपरि on a throne made of pure gold आसीनं seated आयताक्षं having wide eyes अलङ्कृतं having adorned or decorated himself nicely चन्द्राननं having a face as bright as (full)moon चतुर्बाहुं having four hands श्रीवत्स अङ्कित वक्षसं having the attractive birthmark Sreevatsam on his chest अम्बुद श्यामं having the bluish black colour of dark cloud रुक्मिणी सत्यभामाभ्यां सहितं in the company of his consorts Rukmini and Satyabhama कृष्णं आश्रये depend for protection on that Krishna

ഛായായാം പാരിജാതസ്യ ഹേമസിംഹാസനോപരി

ആസീനമംബുദശ്യാമമായതാക്ഷമലങ്കൃതം ।

ചന്ദ്രാനനം ചതുര്‍ബാഹും ശ്രീവത്സാങ്കിത വക്ഷസം

രുക്മിണീ സത്യഭാമാഭ്യാം സഹിതം കൃഷ്ണമാശ്രയേ ॥

ഞാന്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തിനും സംരക്ഷണത്തിനും വേണ്ടി ആ കൃഷ്ണനെ ആശ്രയിക്കുന്നു

സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെ ആശിച്ചതെല്ലാം ഭക്തര്‍ക്ക്‌ നല്‍കുന്ന കല്പകവൃക്ഷമായ പാരിജാതത്തിന്‍റെ തണലില്‍, തനിത്തങ്കം കൊണ്ട് നിര്‍മിച്ച സിംഹാസനത്തില്‍ ആസനസ്ഥനായ കൃഷ്ണന്‍

വളരേ വിടര്‍ന്ന കുസൃതിത്തരം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുള്ള കൃഷ്ണന്‍

എല്ലാ അലങ്കാരവസ്തുക്കളും ഭംഗിയായി അണിഞ്ഞ കൃഷ്ണന്‍

മുഴു നിലാവ് പോലെ തിളങ്ങുന്ന മുഖമുള്ള കൃഷ്ണന്‍

നാല് തൃക്കൈകളോടെ എഴുന്നള്ളുന്ന കൃഷ്ണന്‍

അഭൌമമായ സ്വന്തം സൌന്ദര്യത്തിനു മാറ്റുകൂട്ടുന്ന ശ്രീവത്സം എന്ന മറുക് മാറി ധരിക്കുന്ന ആയ ഭുവനസുന്ദരന്‍

പൊഴിയാന്‍ വെമ്പി നില്‍ക്കുന്ന കാര്‍മേഘം പോലെ കറുത്ത നിറം കൊണ്ട ശരീരത്തോടെ തിളങ്ങുന്ന കൃഷ്ണന്‍

തന്‍റെ ഹൃദയേശ്വരിമാരായ രുക്മിണിയോടും സത്യഭാമയോടും ഒത്ത് ദര്‍ശനം നല്‍കുന്ന കൃഷ്ണന്‍

keep in check his intense anger

क्षेपाभिमानादभिषङ्गव्यलीकं निगृह्णाति ज्वलितं यश्च मन्युम्।

अदुष्टचेताः मुदितोऽनसूयुः स आदत्ते सुकृतं वै परेषाम्॥११

हंसगीता

kṣepābhimānādabhiṣaṅgavyalīkaṁ nigṛhṇāti jvalitaṁ yaśca manyum|

aduṣṭacetāḥ mudito'nasūyuḥ sa ādatte sukṛtaṁ vai pareṣām||11

haṁsagītā

If a person can keep in check his intense anger arising out of the discomfort caused by his enemies through insults or show of arrogance or as a result of facing some defeat at the hands of the adversaries, if a person is devoid of wickedness and if a person is happy about things as they are and is not jealous or intolerant about the achievements of others, then he would be rewarded with the goodwill and the accumulated benefits of good deeds of even his detractors.

क्षेप because of having been insulted. अभिमानाद् arrogance, exalted sense of self importance अभिषङ्ग humiliation defeat, व्यलीकं any cause for pain, any cause for discomfort मन्युं anger यः who निगृह्णाति holds back, keeps in check यः who is अदुष्ट not wicked चेताः in mind यःwho is मुदितः happy यः who is अनसूयुः not jealous च too सः he परेषांof others, of the enemies, of the adversaries सुकृतं the accumulated benefits of good deeds वै indeed आदत्ते receives .

ക്ഷേപാഭിമാനാദഭിഷങ്ഗവ്യലീകം നിഗൃഹ്ണാതി ജ്വലിതം യശ്ച മന്യും।

അദുഷ്ടചേതാഃ മുദിതോഽനസൂയുഃ സ ആദത്തേ സുകൃതം വൈ പരേഷാം॥൧൧

ഹംസഗീതാ

ശത്രുക്കളും അസൂയാലുക്കളും ഉയര്‍ത്തുന്ന അധിക്ഷേപങ്ങളും, അവരുടെ ധാര്‍ഷ്ട്യം കണ്ട് മനസ്സിലുണ്ടാവുന്ന അസ്വസ്ഥതയും, പിന്നെ ചെറിയ തോല്‍വികള്‍ നേരിടുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്ന നിരാശയും മൂലം ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന ക്രോധത്തെ ഒരാള്‍ സമര്‍ത്ഥമായി നിയന്ത്രിക്കുകയാണെങ്കില്‍,

ഒരാളുടെ മനസ്സില്‍ ദുഷ്ടതയുടെ ലേശം പോലും ഇല്ലെങ്കില്‍,

ഒരാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും കാണുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ അതേപടി കണ്ടു സന്തോഷിക്കാനുള്ള കഴിവ് ഉണ്ടെങ്കില്‍, മറ്റുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങളില്‍ ഒരാള്‍ക് തെല്ലും അസൂയ ഉണ്ടാവുക

ഇല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം വ്യക്തിക്ക് മറ്റുള്ളവര്‍ ചെയ്യുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങളുടെ ഫലങ്ങളും, മറ്റുള്ളവരുടെ പുണ്യങ്ങള്‍ പോലും ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ ലഭ്യമാകും.

not better than that of mere senseless animals

गच्छतस्तिष्ठतो वापि जाग्रतः स्वपतोऽपि न ।

फलं भूतहितार्थाय तत्पशोरिव चेष्टितम् ॥१३९॥

सारसमुच्चये

gacchatastiṣṭhato vāpi jāgrataḥ svapato'pi na ।

phalaṃ bhūtahitārthāya tatpaśoriva ceṣṭitam ॥139॥

sārasamuccaye

If the actions and activities of a person while he is on the move, while he is standing, while he is awake, while he is asleep are all not directed towards the welfare of all created beings, then such activities and his life too are not better than that of mere senseless animals.

गच्छतःone who is moving, while one is moving तिष्ठतः one who is standing, while one is standing जाग्रतः one who is awake, while one is awake स्वपतः one who is sleeping and dreaming, while one is sleeping and dreaming अपि also वा eitherफलं the result भूतहितार्थाय for the positive advantage, positive benefit of all beings न not चेत् if तत् that चेष्टितं activity, deed पशोः of a brutal animal, of a senseless animal इव एव only like

ഗച്ഛതസ്തിഷ്ഠതോ വാപി ജാഗ്രതഃ സ്വപതോഽപി ന ।

ഫലം ഭൂതഹിതാര്‍ഥായ തത്പശോരിവ ചേഷ്ടിതം ॥൧൩൯॥

സാരസമുച്ചയേ

ഒരു മനുഷ്യന്‍ നടന്നു കൊണ്ടും, നിന്നുകൊണ്ടും, ഉണര്‍ന്നിരുന്നുകൊണ്ടും ഉറങ്ങുമ്പോഴും എല്ലാം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങള്‍, ചെയ്യാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ , എല്ലാ ജീവികളുടെയും നന്മയ്ക്കും സന്തോഷത്തിനും വേണ്ടി ഉള്ളവ അല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം ചിന്തകളും കാര്യങ്ങളും ഒരു വിവേകവും വിവരവും സംസ്കാരവും ഇല്ലാത്ത മൃഗങ്ങളുടെ ചെയ്തികളില്‍ നിന്ന് ഒട്ടും വ്യത്യസ്തങ്ങള്‍ അല്ല.

feeling of residing in some place which is heavenly

saw a post regarding attractive residential accommodations in exclusive areas....

the idiot and imp in me could not hold back my reaction..

Just repeating what I posted..

"great..

However, for us simple and meek people,

living in a row of houses called agraharam ,

waking up to Chimes of bells in the nearby temples

and the cadence of water splashing on the front of the houses,

some milkman or vendor of vegetables announcing his merchandise,

and Procession of deity in the streets on all festive occasions accompanied by

Nadaswaram, Vedic Chanting and Jayaghoshams in praise of the deities

these all give us a feeling of residing in some place which is heavenly..

And yes, if one door in the row of houses is not open in the morning or if there is a delay in meeting the occupant , other neighbours do not feel it improper to knock at the door and enquire..

And if there is a misfortune like death in a house,

the whole people gather,

the temples are closed

and the problem of one family is taken over as the problem of the whole Agraharm.,

that too without any formal planning..

Maybe I am outlandish in my views...

but..

I an not a prig and I am not alien to comfortable living.. but the simple community living looks really attractive to me.
So much like a life in heaven

true to that faith Pazhani Andavar sailed his family to safe shores

Mother is great..

I do agree.

I can always agree though I am sixty two and my mother is eighty six.

(I wrote this ten years ago, and my Amma too has now joined my appa in heaven)

However, I remember always that my father was everything to me.. and I lost a huge portion of me when I lost him twenty nine years ago.

He was no scholar or a learned man.

Just a matric failed

But his faith in God was immense.

And true to that faith Pazhani Andavar sailed his family to safe shores.

His faith in me was only just  second to that in god.

He was the only one who loved me unconditionally and was the only one who was really proud of me.

He just lived enough to see me in a decent job but I have not ever risen to the level of his expectations

Silently and without complaints he left on the dviteeya of shukla paksham of mesham in 1987 and I performed his 29th annual sraddham today.

I am a helpless orphan the moment you left appa..

but I just plod on on the firm belief that you are just directing me from somewhere

I'm sure I will come to you finally wherever you are.

I have no one else to cry my heart out.

the story of the faithful monkey who was the bodyguard of the king

the story of the faithful monkey who was the bodyguard of the king..

A king was very fond of his pet monkey..

The fondness grew to such great extent that the monkey was made the personal body-guard of the monarch..

All through day and night, the monkey would be stationed near the great master, brandishing a sharp and well polished sword..

The servant's duty was to ensure that the master was always happy without even the slightest disturbance.

It so happened that a mosquito entered the royal bedroom, danced around humming his own copyright tunes, and when tired, the droner found a resting place on the Royal nose.

The mosquito did not keep quiet even there..

He started to push down his straw for drinks of blood from the celebrated nose..

The king winced..

The monkey espied the miscreant..

Had no time to wait..

The sword came down like a thunderbolt..

cutting the nose of the head that wore the Crown and driving away the miscreant mosquito in the process.

Mission accomplished, the monkey saluted.

never burn with jealousy when you see others prosper

परितप्यत एव नोत्तमः परितप्योप्यपरः सुसंवृतिः।

परिवृद्धिभिराहतव्यथःस्फुटनिर्भिन्नदुराशयोऽधमः॥

माघप्रणिते शिशुपालवधे॥१६-२३

paritapyata eva nottamaḥ paritapyopyaparaḥ susaṁvṛtiḥ|

parivṛddhibhirāhatavyathaḥsphuṭanirbhinnadurāśayo'dhamaḥ||

māghapraṇite śiśupālavadhe||16-23

A thought provoking quote from the classic.. Shishupalavadha of Maagha..

=============

A man with a noble and effusive heart would never feel sad or intolerant when he sees great success, achievement and success in others.

One who feels irritated and depressed when he watches good things happening to others, but conceals such feeling and acts normal.. is of the middle category.. neither noble nor utterly wretched..

The fellow whose heart and body burns with distress and jealousy when he sees progress and affluence in others and would openly express his displeasure and would even try to sabotage the welfare of the one is well placed.. belongs to the worst or adhama category of human beings.

==============

In fact, the health and welfare of a society or nation, and the Individual too depends entirely on the attitude of the majority of the people..

Usually feeling of jealousy by an ordinary fellow would rather destroy the fellow himself.. But the jealousy of the powerful person can prove diabolic..

If people are generally of the first category, it is great..

It would do us a lot of good if we ask ourselves often so as to know the category we ourselves would fit in..

Regards.. Have a nice day

k v ananthanarayanan

never covet, never drink, never have forbidden desires

नादत्तमिच्छेन्न पिबेच्च मद्यं

प्राणान्न हिंसेन्न वदेच्च मिथ्याम् ।

परस्य दारान्मनसापि नेच्छेद्

यः स्वर्गमिच्छेद्गृहवत्प्रवेष्टुम् ॥२५६।

सारसमुच्चये

nādattamicchenna pibecca madyaṃ

prāṇānna hiṃsenna vadecca mithyām ।

parasya dārānmanasāpi necched

yaḥ svargamicchedgṛhavatpraveṣṭum ॥256।

sārasamuccaye

If a person wants to reach heaven and stay there for ever as if it is his own usual residence,

then, he should never have yearning for acquiring something which is not offered to him voluntarily, he should never consume intoxicating drinks, he should never cause destruction to any life, he should never tell lies and he should never cast his eyes with wrong ideas or desires at ladies who are wedded to someone else.

 यःa person गृहवत् just as if it is his own resident स्वर्गं heaven प्रवेष्टुं to enter इच्छेत् desire सः he अदत्तं what is not given or offered to him voluntarily न इच्छेत् should not yearn or desire for मद्यं intoxicating drink, toddy न पिबेत् should not drink प्राणान् न हिम्सेत् should not cause destruction to any life मिथ्यां lie न वदेत् should not tell परस्य दारां the lady of someone else मनसापि even by remotest thought न इच्छेत् should not think of with wrong desire

നാദത്തമിച്ഛേന്ന പിബേച്ച മദ്യം

പ്രാണാന്ന ഹിംസേന്ന വദേച്ച മിഥ്യാം ।

പരസ്യ ദാരാന്മനസാപി നേച്ഛേദ്

യഃ സ്വര്‍ഗമിച്ഛേദ്ഗൃഹവത്പ്രവേഷ്ടും ॥൨൫൬।

സാരസമുച്ചയേ

സ്വന്തം വീട്ടില്‍ സുഖമായി താമസിക്കുന്ന അത്രയും ലാഘവത്തോടെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ സ്ഥിരതാമസം ഉറപ്പിക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ ഒരാള്‍

ആരെങ്കിലും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ തരുന്ന വസ്തുക്കളില്‍ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നിലും ആഗ്രഹം കാണിക്കരുത്

മദ്യം സേവിക്കരുത്

ഒന്നിനേയും ഹിംസിക്കരൂത്, ഒരു ജീവിക്കും പ്രാണഹാനി വരുത്തരുത്.

ഏതു പരിതസ്ഥിതിയിലും കളവു പറയരുത്

തെറ്റായ ആഗ്രഹാങ്ങളോടെ മറ്റൊരാളുടെ പത്നിയെ ഒരിക്കലും നോക്കുകയോ , പരസ്ത്രീകളില്‍ വഴിവിട്ട ആഗ്രഹങ്ങള്‍ വിദൂരങ്ങളായ ചിന്തകളില്‍പ്പോലും ഉണ്ടാവുകയോ അരുത്

need not retaliate evil because evil itself will destroy the doer

न पापे प्रतिपापः स्यात्साधुरेव सदा भवेत्।

आत्मनैव हतः पापो यः पापं कर्तुमिच्छति ॥३१७॥

सारसमुच्चये महाभारते

na pāpe pratipāpaḥ syātsādhureva sadā bhavet।

ātmanaiva hataḥ pāpo yaḥ pāpaṃ kartumicchati ॥317॥

sārasamuccaye mahābhārate

If a person of sinful mind is persisting on sinful activities, such sins should not be countered or retaliated through activities which are not proper and are sinful. Righteousness should be followed at any cost.

A person who sets out to perform sinful activities would be defeated by his own action, and by himself and would be destroyed.

पापे on a person intent on perpetrating sin प्रतिपापः sins or sinful activities in retaliation न स्यात् should not be there सदा always साधुरेव right and proper action भवेत् only should be there यः which one पापः sinner, with sinful intent पापं sin कर्तुं doing इच्छति desires, proposes सः he आत्मना by himself, by the force of his own action एव itself हतः भवति gets destroyed, gets beaten

ന പാപേ പ്രതിപാപഃ സ്യാത്സാധുരേവ സദാ ഭവേത്।

ആത്മനൈവ ഹതഃ പാപോ യഃ പാപം കര്‍തുമിച്ഛതി ॥൩൧൭॥

സാരസമുച്ചയേ മഹാഭാരതേ

ദുഷ്ടബുദ്ധിയായ ഒരാള്‍ പാപം ചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങിപ്പുറപ്പെടുകയും പാപങ്ങള്‍ ചെയ്തു കൂട്ടുകയും ആണെങ്കില്‍ അത്തരം പാപങ്ങളെ എതിര്‍ത്തു തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ എന്ന ഉദ്ദേശത്തില്‍ ആയാല്‍ പോലും പാപങ്ങള്‍ ചെയ്യുകയോ പാപം നിറഞ്ഞ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുകയോ അരുത്. പാപങ്ങളെ ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെയും ശരിയുടേയും വഴിയില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ചെറുത്തു തോല്‍പ്പിക്കണം.

പാപം ചെയ്യാന്‍ അരയും തലയും മുറുക്കി പുറപ്പെട്ടവര്‍ ആ പാപങ്ങളുടെ ഭാരം കൊണ്ട് തന്നെ സ്വയം വിനാശം നേരിട്ടുകൊള്ളും

Our interpretation can depend on the growth and width of reach of our perception

We have to understand and appreciate certain undercurrents in religious faiths.even within what we call Hinduism in a broad manner.. Before Shankara Hinduism was divided into six major sects.. Saura, Saaktha, Ganapathya, Shaanmugha(or Kaumara), Vaishnava and Saiva.. Then there were Buddhists, Samanas, jain, followers of aboriginal religions, followers of Sankhya, Kanaadas ( practically agnostics and atheists) and what not.. Then there were hardcore Vedic followers.. of Purvamimamsa... Jaimini, Kumarila and all.

The greatness of Sankara lies in the achievement of semblance of unity among the six major sects, other subsects, and vanquishing the external religions.. In this process local lore, stories of synthesis, Umamaheswara, Shankaranarayana, Somaaskanda.. all were useful.. Shankara first managed to establish a semblance of order in the sagunopaasana and brought unity among the votaries of six major sects.. True four sects except Vaishnava and Saura merged into one for all practical purposes.. But Vaishnavism. and its offshoots . dwaitam, visistaadvaitam etc persisted and survived Advaita philosophy which underlined the majority Uttarameemaasa..

The admixture of legends and stories and myths have to be viewed from this angle..

We have to view the issue drawing analogy from the growth of an infant to a grown up person. The fundamental religious sects and the united front were like taking breastmilk or semi solid food by the infant and the child. When the human being grew up he had no use for such simple foods.. This is analogous to the state of Vedanta.. advaita, dwaita or visistadwaita..whatever it is.. We become mature and grow into it..

Our interpretation can depend on the growth and width of reach of our perception..

We cannot talk of Brahmam or jeevatma and paramatma etc., and the menu for a sastaapreethi or aarattu sadhya at the same breath and compare the two extremes..

agrey pashyaami.. अग्रे पश्यामि.. agre pashyami..

Bhattathiri started.with.

.tat taawad bhaati..तद तावत् भाति

"that something is shining in Guruvayoor"

He concluded.with ..

agrey pashyaami.. अग्रे पश्यामि.. agre pashyami..

"I see the being in front of me that form of the Child "

I think this is ultimately the path trodden by a devotee and the ardent lover of that naughty and crafty Krishna

At first we start by referring to Him in rather reverent, distant and impersonal terms..

As we interact with the Master, we would start getting close, and finally,

He will be standing before us in all his glory, to be seen and devoured by our naked eyes..

Dhruva saw it,

Gajendra Saw it,

and

Melpathur also saw it..

Will we see it?

Krishna I love you...

if we tend to forget the presence and the grace of Lord Vishnu, it is real danger for us

 

विपदो नैव विपद: संपदो नैव संपद: ।

विपद् विस्मरणं विष्णो: सम्पन्नारायणस्मृति:॥

कुन्तीस्तुतिः श्रीमद्भागवते

vipado naiva vipada: saṃpado naiva saṃpada: ।

vipad vismaraṇaṃ viṣṇo: sampannārāyaṇasmṛti:॥

kuntīstutiḥ śrīmadbhāgavate

The mishaps that happen or the setbacks we encounter in life are really not major setbacks. The affluence and comforts we enjoy too not really capable of bringing in real comfort. However if we tend to forget the presence and the grace of Lord Vishnu, it is real danger for us. And the real comfort and wealth we can ever possess is the thought about Narayana.

Anything including human life would have some meaning and significance if it is fixed to a strong foundation. All our emotions, activities and functions can be given direction only by fixing ourselves firmly to that foundation. That foundation indeed is the faith in God. Krishna. Once the connection with the foundation is lost or once the foundation becomes shaky then all activities, good or bad, lose their siginificance.

The Sloka comes from Kunti Stuthi in Srimad Bhagavatham

विपदः dangers and setbacks वस्तुतः really विपदः न भवन्ति are not dangers or setbacks संपदः affluence and feeling of progress अपि too संपदो नः are not real affluence विष्णोः of Lord Vishnu विस्मरणं forgetting एव विपत् is the real danger नारायण स्मृतिः keeping the mind on Lord Narayana ever एव संपत् is the real affluence.

വിപദോ നൈവ വിപദ: സംപദോ നൈവ സംപദ: ।

വിപദ് വിസ്മരണം വിഷ്ണോ: സമ്പന്നാരായണസ്മൃതി:॥

കുന്തീസ്തുതിഃ ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ

ഒന്നിരുത്തി ചിന്തിച്ചാല്‍ നമുക്ക് മനസ്സിലാകും ജീവിതത്തില്‍ ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ നാം നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളും വിഷമഘട്ടങ്ങളും കാര്യമായ ആപത്തുകള്‍ ഒന്നുമല്ല. പിന്നെ നമുക്ക് നിത്യജീവിതത്തില്‍ കൈവരുന്ന സുഖങ്ങളും സമ്പന്നതയും എല്ലാം ദീര്‍ഘകാലാടിസ്ഥാനത്തില്‍ നമുക്ക് ശാന്തിയും സമാധാനവും തന്നു എന്ന് വരില്ല. അതുകൊണ്ട് അവയല്ല നമ്മുടെ സമ്പത്ത്. പക്ഷെ ഭഗവാന്‍ വിഷ്ണുവിന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യവും അനുഗ്രഹവും മറക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ അത് മാരകമായ ആപത്താണ് അതുപോലെ നമുക്ക് എന്നും കുറയാതെ ചേര്‍ത്ത് വയ്ക്കാവുന്ന സ്വത്ത് ഭഗവാന്‍ നാരായനനെക്കുരിച്ചുള്ള സ്മരണകള്‍ ആണ്.നമ്മുടെ ജീവിതവും നാം കാണുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതുമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പ്രസക്തങ്ങള്‍ ആവുന്നത് ഒരു ശക്തമായ അടിത്തറ അല്ലെങ്കില്‍ അസ്ഥിവാരം അവയ്ക്ക് പിന്തുണ നല്‍കുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ്. ആ ആധാരശില കേന്ദ്രീകരിച്ചു മാത്രമേ നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും, ചിന്തകളും, വികാരങ്ങളും ക്രിയകളും എല്ലാം ക്രമപ്പെടുത്തി എടുക്കാന്‍ നമുക്ക് നിര്‍വാഹമുള്ളൂ. ആ കേന്ദ്രബിന്ദുവാണ്, അതായിരിക്കണം, ഭഗവാന്‍ കൃഷ്ണനോടുള്ള ഭക്തിയും വിശ്വാസവും. ആ അടിസ്ഥാന തത്വത്തില്‍ ഉള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുകയോ ആ അടിത്തറയ്ക്ക് കോട്ടം തട്ടുകയോ ചെയ്‌താല്‍ പിന്നെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റു കാര്യങ്ങളുടെ സംഗത്യം തീരെ ഇല്ലാതാവും

ഈ ശ്ലോകം ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തിലെ കുന്തീ സ്തുതിയില്‍ നിന്നുള്ളതാണ്.

forbearance from taking revenge or retaliation

आक्रुश्यमानो न वदामि किञ्चित् क्षमाम्यहं ताड्यमानश्च नित्यम्।

श्रेष्ठं ह्येतत् क्षमामाहुरार्यः सत्यं तथैर्वार्जवमानृशंस्यम्॥

हंसगीता॥१२ महाभारते शान्तिपर्वे

ākruśyamāno na vadāmi kiñcit kṣamāmyahaṁ tāḍyamānaśca nityam|

śreṣṭhaṁ hyetat kṣamāmāhurāryaḥ satyaṁ tathairvārjavamānṛśaṁsyam||

haṁsagītā||12 Mahabharata Shantiparva

I shall not talk back or retaliate even if someone shouts or screams at me.

Even if I am beaten and physically assaulted on a day to day basis, I shall bear with such torture with patience.

This truthfulness, frankness and forbearance from taking revenge or retaliation, which together can be called patience is praised by the great souls as the ideal guide for good life.

I do agree, such quotes would sound like preaching impractical ideals. But after all remembering such things could, effect some little corrections in our wayward lifestyle

आक्रुश्यमानः even if shouted at or abused किञ्चित् anything न not वदामि would talk back अहं I नित्यं on a day to day basis ताड्यमानश्च continuously assaulted, beaten up क्षमामि bear with patience, endure with patience एतत् this सत्यं truthfulness आर्जवं frankness आनृशंस्यं lack of tendency to do harm, forbearance from retaliation क्षमां patience च also आर्यः learned men श्रेष्ठं आह्रु have praised as ideal.

ആക്രുശ്യമാനോ ന വദാമി കിഞ്ചിത് ക്ഷമാമ്യഹം താഡ്യമാനശ്ച നിത്യം।

ശ്രേഷ്ഠം ഹ്യേതത് ക്ഷമാമാഹുരാര്യഃ സത്യം തഥൈര്വാര്‍ജവമാനൃശംസ്യം॥

ഹംസഗീതാ॥൧൨ മഹാഭാരതം ശാന്തിപര്‍വ്വം

ആരെങ്കിലും എന്നോട് കയര്‍ത്തു സംസാരിച്ചാലും ആരെങ്കിലും ആക്രോശിച്ചാലും അതിനു മറുപടിയായി ഞാന്‍ തിരിച്ചു ഒന്നും സംസാരിക്കില്ല. ദിവസേനയെന്നോണം എന്നെ ആരെങ്കിലും ശാരീരികമായി പീഡിപ്പിക്കുകയാണെങ്കില്‍പ്പോലും അത്തരം തല്ലുകള്‍ ഞാന്‍ ക്ഷമയോടെ ഏറ്റുവാങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

എന്തെന്നാല്‍ സത്യസന്ധത, കപടമില്ലാത്ത നിഷ്കളങ്കത, ഹിംസയെ ഹിംസകൊണ്ട് തിരിച്ചടിക്കാനുള്ള വൈമുഖ്യം എന്നിവ ഒത്തുചേര്‍ന്ന ക്ഷമാശീലത്തെ അറിവുള്ളവരും ആചാര്യന്മാരും ശരിയായ ജീവിത പാതയായി നിര്‍ദ്ദേശിച്ച്ചിരിക്കുന്നു

ഇത്തരം വചനങ്ങള്‍ വെറും പ്രഭാഷണങ്ങള്‍ ആണെന്നും അപ്രായോഗിങ്ങള്‍ ആണെന്നും വായനക്കാര്‍ക്ക് തോന്നിയാല്‍ അതില്‍ പരിഭാവിക്കാനില്ല. സമ്മതിച്ചു. പക്ഷെ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ വല്ലപ്പോഴും ഓര്‍ക്കുന്നത് നമ്മുടെ ദിശാബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീവിതശൈലിയില്‍ നിന്ന് കുറച്ചൊക്കെ മാറി നേര്‍വഴിയിലേക്ക് തിരിയാനും നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചേക്കാം. അത് മതി