feeling of residing in some place which is heavenly

saw a post regarding attractive residential accommodations in exclusive areas....

the idiot and imp in me could not hold back my reaction..

Just repeating what I posted..

"great..

However, for us simple and meek people,

living in a row of houses called agraharam ,

waking up to Chimes of bells in the nearby temples

and the cadence of water splashing on the front of the houses,

some milkman or vendor of vegetables announcing his merchandise,

and Procession of deity in the streets on all festive occasions accompanied by

Nadaswaram, Vedic Chanting and Jayaghoshams in praise of the deities

these all give us a feeling of residing in some place which is heavenly..

And yes, if one door in the row of houses is not open in the morning or if there is a delay in meeting the occupant , other neighbours do not feel it improper to knock at the door and enquire..

And if there is a misfortune like death in a house,

the whole people gather,

the temples are closed

and the problem of one family is taken over as the problem of the whole Agraharm.,

that too without any formal planning..

Maybe I am outlandish in my views...

but..

I an not a prig and I am not alien to comfortable living.. but the simple community living looks really attractive to me.
So much like a life in heaven

true to that faith Pazhani Andavar sailed his family to safe shores

Mother is great..

I do agree.

I can always agree though I am sixty two and my mother is eighty six.

(I wrote this ten years ago, and my Amma too has now joined my appa in heaven)

However, I remember always that my father was everything to me.. and I lost a huge portion of me when I lost him twenty nine years ago.

He was no scholar or a learned man.

Just a matric failed

But his faith in God was immense.

And true to that faith Pazhani Andavar sailed his family to safe shores.

His faith in me was only just  second to that in god.

He was the only one who loved me unconditionally and was the only one who was really proud of me.

He just lived enough to see me in a decent job but I have not ever risen to the level of his expectations

Silently and without complaints he left on the dviteeya of shukla paksham of mesham in 1987 and I performed his 29th annual sraddham today.

I am a helpless orphan the moment you left appa..

but I just plod on on the firm belief that you are just directing me from somewhere

I'm sure I will come to you finally wherever you are.

I have no one else to cry my heart out.

the story of the faithful monkey who was the bodyguard of the king

the story of the faithful monkey who was the bodyguard of the king..

A king was very fond of his pet monkey..

The fondness grew to such great extent that the monkey was made the personal body-guard of the monarch..

All through day and night, the monkey would be stationed near the great master, brandishing a sharp and well polished sword..

The servant's duty was to ensure that the master was always happy without even the slightest disturbance.

It so happened that a mosquito entered the royal bedroom, danced around humming his own copyright tunes, and when tired, the droner found a resting place on the Royal nose.

The mosquito did not keep quiet even there..

He started to push down his straw for drinks of blood from the celebrated nose..

The king winced..

The monkey espied the miscreant..

Had no time to wait..

The sword came down like a thunderbolt..

cutting the nose of the head that wore the Crown and driving away the miscreant mosquito in the process.

Mission accomplished, the monkey saluted.

never burn with jealousy when you see others prosper

परितप्यत एव नोत्तमः परितप्योप्यपरः सुसंवृतिः।

परिवृद्धिभिराहतव्यथःस्फुटनिर्भिन्नदुराशयोऽधमः॥

माघप्रणिते शिशुपालवधे॥१६-२३

paritapyata eva nottamaḥ paritapyopyaparaḥ susaṁvṛtiḥ|

parivṛddhibhirāhatavyathaḥsphuṭanirbhinnadurāśayo'dhamaḥ||

māghapraṇite śiśupālavadhe||16-23

A thought provoking quote from the classic.. Shishupalavadha of Maagha..

=============

A man with a noble and effusive heart would never feel sad or intolerant when he sees great success, achievement and success in others.

One who feels irritated and depressed when he watches good things happening to others, but conceals such feeling and acts normal.. is of the middle category.. neither noble nor utterly wretched..

The fellow whose heart and body burns with distress and jealousy when he sees progress and affluence in others and would openly express his displeasure and would even try to sabotage the welfare of the one is well placed.. belongs to the worst or adhama category of human beings.

==============

In fact, the health and welfare of a society or nation, and the Individual too depends entirely on the attitude of the majority of the people..

Usually feeling of jealousy by an ordinary fellow would rather destroy the fellow himself.. But the jealousy of the powerful person can prove diabolic..

If people are generally of the first category, it is great..

It would do us a lot of good if we ask ourselves often so as to know the category we ourselves would fit in..

Regards.. Have a nice day

k v ananthanarayanan

never covet, never drink, never have forbidden desires

नादत्तमिच्छेन्न पिबेच्च मद्यं

प्राणान्न हिंसेन्न वदेच्च मिथ्याम् ।

परस्य दारान्मनसापि नेच्छेद्

यः स्वर्गमिच्छेद्गृहवत्प्रवेष्टुम् ॥२५६।

सारसमुच्चये

nādattamicchenna pibecca madyaṃ

prāṇānna hiṃsenna vadecca mithyām ।

parasya dārānmanasāpi necched

yaḥ svargamicchedgṛhavatpraveṣṭum ॥256।

sārasamuccaye

If a person wants to reach heaven and stay there for ever as if it is his own usual residence,

then, he should never have yearning for acquiring something which is not offered to him voluntarily, he should never consume intoxicating drinks, he should never cause destruction to any life, he should never tell lies and he should never cast his eyes with wrong ideas or desires at ladies who are wedded to someone else.

 यःa person गृहवत् just as if it is his own resident स्वर्गं heaven प्रवेष्टुं to enter इच्छेत् desire सः he अदत्तं what is not given or offered to him voluntarily न इच्छेत् should not yearn or desire for मद्यं intoxicating drink, toddy न पिबेत् should not drink प्राणान् न हिम्सेत् should not cause destruction to any life मिथ्यां lie न वदेत् should not tell परस्य दारां the lady of someone else मनसापि even by remotest thought न इच्छेत् should not think of with wrong desire

നാദത്തമിച്ഛേന്ന പിബേച്ച മദ്യം

പ്രാണാന്ന ഹിംസേന്ന വദേച്ച മിഥ്യാം ।

പരസ്യ ദാരാന്മനസാപി നേച്ഛേദ്

യഃ സ്വര്‍ഗമിച്ഛേദ്ഗൃഹവത്പ്രവേഷ്ടും ॥൨൫൬।

സാരസമുച്ചയേ

സ്വന്തം വീട്ടില്‍ സുഖമായി താമസിക്കുന്ന അത്രയും ലാഘവത്തോടെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ സ്ഥിരതാമസം ഉറപ്പിക്കുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ ഒരാള്‍

ആരെങ്കിലും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ തരുന്ന വസ്തുക്കളില്‍ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നിലും ആഗ്രഹം കാണിക്കരുത്

മദ്യം സേവിക്കരുത്

ഒന്നിനേയും ഹിംസിക്കരൂത്, ഒരു ജീവിക്കും പ്രാണഹാനി വരുത്തരുത്.

ഏതു പരിതസ്ഥിതിയിലും കളവു പറയരുത്

തെറ്റായ ആഗ്രഹാങ്ങളോടെ മറ്റൊരാളുടെ പത്നിയെ ഒരിക്കലും നോക്കുകയോ , പരസ്ത്രീകളില്‍ വഴിവിട്ട ആഗ്രഹങ്ങള്‍ വിദൂരങ്ങളായ ചിന്തകളില്‍പ്പോലും ഉണ്ടാവുകയോ അരുത്

need not retaliate evil because evil itself will destroy the doer

न पापे प्रतिपापः स्यात्साधुरेव सदा भवेत्।

आत्मनैव हतः पापो यः पापं कर्तुमिच्छति ॥३१७॥

सारसमुच्चये महाभारते

na pāpe pratipāpaḥ syātsādhureva sadā bhavet।

ātmanaiva hataḥ pāpo yaḥ pāpaṃ kartumicchati ॥317॥

sārasamuccaye mahābhārate

If a person of sinful mind is persisting on sinful activities, such sins should not be countered or retaliated through activities which are not proper and are sinful. Righteousness should be followed at any cost.

A person who sets out to perform sinful activities would be defeated by his own action, and by himself and would be destroyed.

पापे on a person intent on perpetrating sin प्रतिपापः sins or sinful activities in retaliation न स्यात् should not be there सदा always साधुरेव right and proper action भवेत् only should be there यः which one पापः sinner, with sinful intent पापं sin कर्तुं doing इच्छति desires, proposes सः he आत्मना by himself, by the force of his own action एव itself हतः भवति gets destroyed, gets beaten

ന പാപേ പ്രതിപാപഃ സ്യാത്സാധുരേവ സദാ ഭവേത്।

ആത്മനൈവ ഹതഃ പാപോ യഃ പാപം കര്‍തുമിച്ഛതി ॥൩൧൭॥

സാരസമുച്ചയേ മഹാഭാരതേ

ദുഷ്ടബുദ്ധിയായ ഒരാള്‍ പാപം ചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങിപ്പുറപ്പെടുകയും പാപങ്ങള്‍ ചെയ്തു കൂട്ടുകയും ആണെങ്കില്‍ അത്തരം പാപങ്ങളെ എതിര്‍ത്തു തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ എന്ന ഉദ്ദേശത്തില്‍ ആയാല്‍ പോലും പാപങ്ങള്‍ ചെയ്യുകയോ പാപം നിറഞ്ഞ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുകയോ അരുത്. പാപങ്ങളെ ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെയും ശരിയുടേയും വഴിയില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ചെറുത്തു തോല്‍പ്പിക്കണം.

പാപം ചെയ്യാന്‍ അരയും തലയും മുറുക്കി പുറപ്പെട്ടവര്‍ ആ പാപങ്ങളുടെ ഭാരം കൊണ്ട് തന്നെ സ്വയം വിനാശം നേരിട്ടുകൊള്ളും

Our interpretation can depend on the growth and width of reach of our perception

We have to understand and appreciate certain undercurrents in religious faiths.even within what we call Hinduism in a broad manner.. Before Shankara Hinduism was divided into six major sects.. Saura, Saaktha, Ganapathya, Shaanmugha(or Kaumara), Vaishnava and Saiva.. Then there were Buddhists, Samanas, jain, followers of aboriginal religions, followers of Sankhya, Kanaadas ( practically agnostics and atheists) and what not.. Then there were hardcore Vedic followers.. of Purvamimamsa... Jaimini, Kumarila and all.

The greatness of Sankara lies in the achievement of semblance of unity among the six major sects, other subsects, and vanquishing the external religions.. In this process local lore, stories of synthesis, Umamaheswara, Shankaranarayana, Somaaskanda.. all were useful.. Shankara first managed to establish a semblance of order in the sagunopaasana and brought unity among the votaries of six major sects.. True four sects except Vaishnava and Saura merged into one for all practical purposes.. But Vaishnavism. and its offshoots . dwaitam, visistaadvaitam etc persisted and survived Advaita philosophy which underlined the majority Uttarameemaasa..

The admixture of legends and stories and myths have to be viewed from this angle..

We have to view the issue drawing analogy from the growth of an infant to a grown up person. The fundamental religious sects and the united front were like taking breastmilk or semi solid food by the infant and the child. When the human being grew up he had no use for such simple foods.. This is analogous to the state of Vedanta.. advaita, dwaita or visistadwaita..whatever it is.. We become mature and grow into it..

Our interpretation can depend on the growth and width of reach of our perception..

We cannot talk of Brahmam or jeevatma and paramatma etc., and the menu for a sastaapreethi or aarattu sadhya at the same breath and compare the two extremes..

agrey pashyaami.. अग्रे पश्यामि.. agre pashyami..

Bhattathiri started.with.

.tat taawad bhaati..तद तावत् भाति

"that something is shining in Guruvayoor"

He concluded.with ..

agrey pashyaami.. अग्रे पश्यामि.. agre pashyami..

"I see the being in front of me that form of the Child "

I think this is ultimately the path trodden by a devotee and the ardent lover of that naughty and crafty Krishna

At first we start by referring to Him in rather reverent, distant and impersonal terms..

As we interact with the Master, we would start getting close, and finally,

He will be standing before us in all his glory, to be seen and devoured by our naked eyes..

Dhruva saw it,

Gajendra Saw it,

and

Melpathur also saw it..

Will we see it?

Krishna I love you...

if we tend to forget the presence and the grace of Lord Vishnu, it is real danger for us

 

विपदो नैव विपद: संपदो नैव संपद: ।

विपद् विस्मरणं विष्णो: सम्पन्नारायणस्मृति:॥

कुन्तीस्तुतिः श्रीमद्भागवते

vipado naiva vipada: saṃpado naiva saṃpada: ।

vipad vismaraṇaṃ viṣṇo: sampannārāyaṇasmṛti:॥

kuntīstutiḥ śrīmadbhāgavate

The mishaps that happen or the setbacks we encounter in life are really not major setbacks. The affluence and comforts we enjoy too not really capable of bringing in real comfort. However if we tend to forget the presence and the grace of Lord Vishnu, it is real danger for us. And the real comfort and wealth we can ever possess is the thought about Narayana.

Anything including human life would have some meaning and significance if it is fixed to a strong foundation. All our emotions, activities and functions can be given direction only by fixing ourselves firmly to that foundation. That foundation indeed is the faith in God. Krishna. Once the connection with the foundation is lost or once the foundation becomes shaky then all activities, good or bad, lose their siginificance.

The Sloka comes from Kunti Stuthi in Srimad Bhagavatham

विपदः dangers and setbacks वस्तुतः really विपदः न भवन्ति are not dangers or setbacks संपदः affluence and feeling of progress अपि too संपदो नः are not real affluence विष्णोः of Lord Vishnu विस्मरणं forgetting एव विपत् is the real danger नारायण स्मृतिः keeping the mind on Lord Narayana ever एव संपत् is the real affluence.

വിപദോ നൈവ വിപദ: സംപദോ നൈവ സംപദ: ।

വിപദ് വിസ്മരണം വിഷ്ണോ: സമ്പന്നാരായണസ്മൃതി:॥

കുന്തീസ്തുതിഃ ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ

ഒന്നിരുത്തി ചിന്തിച്ചാല്‍ നമുക്ക് മനസ്സിലാകും ജീവിതത്തില്‍ ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ നാം നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളും വിഷമഘട്ടങ്ങളും കാര്യമായ ആപത്തുകള്‍ ഒന്നുമല്ല. പിന്നെ നമുക്ക് നിത്യജീവിതത്തില്‍ കൈവരുന്ന സുഖങ്ങളും സമ്പന്നതയും എല്ലാം ദീര്‍ഘകാലാടിസ്ഥാനത്തില്‍ നമുക്ക് ശാന്തിയും സമാധാനവും തന്നു എന്ന് വരില്ല. അതുകൊണ്ട് അവയല്ല നമ്മുടെ സമ്പത്ത്. പക്ഷെ ഭഗവാന്‍ വിഷ്ണുവിന്‍റെ സാന്നിദ്ധ്യവും അനുഗ്രഹവും മറക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ അത് മാരകമായ ആപത്താണ് അതുപോലെ നമുക്ക് എന്നും കുറയാതെ ചേര്‍ത്ത് വയ്ക്കാവുന്ന സ്വത്ത് ഭഗവാന്‍ നാരായനനെക്കുരിച്ചുള്ള സ്മരണകള്‍ ആണ്.നമ്മുടെ ജീവിതവും നാം കാണുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതുമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പ്രസക്തങ്ങള്‍ ആവുന്നത് ഒരു ശക്തമായ അടിത്തറ അല്ലെങ്കില്‍ അസ്ഥിവാരം അവയ്ക്ക് പിന്തുണ നല്‍കുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ്. ആ ആധാരശില കേന്ദ്രീകരിച്ചു മാത്രമേ നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും, ചിന്തകളും, വികാരങ്ങളും ക്രിയകളും എല്ലാം ക്രമപ്പെടുത്തി എടുക്കാന്‍ നമുക്ക് നിര്‍വാഹമുള്ളൂ. ആ കേന്ദ്രബിന്ദുവാണ്, അതായിരിക്കണം, ഭഗവാന്‍ കൃഷ്ണനോടുള്ള ഭക്തിയും വിശ്വാസവും. ആ അടിസ്ഥാന തത്വത്തില്‍ ഉള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുകയോ ആ അടിത്തറയ്ക്ക് കോട്ടം തട്ടുകയോ ചെയ്‌താല്‍ പിന്നെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റു കാര്യങ്ങളുടെ സംഗത്യം തീരെ ഇല്ലാതാവും

ഈ ശ്ലോകം ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തിലെ കുന്തീ സ്തുതിയില്‍ നിന്നുള്ളതാണ്.

forbearance from taking revenge or retaliation

आक्रुश्यमानो न वदामि किञ्चित् क्षमाम्यहं ताड्यमानश्च नित्यम्।

श्रेष्ठं ह्येतत् क्षमामाहुरार्यः सत्यं तथैर्वार्जवमानृशंस्यम्॥

हंसगीता॥१२ महाभारते शान्तिपर्वे

ākruśyamāno na vadāmi kiñcit kṣamāmyahaṁ tāḍyamānaśca nityam|

śreṣṭhaṁ hyetat kṣamāmāhurāryaḥ satyaṁ tathairvārjavamānṛśaṁsyam||

haṁsagītā||12 Mahabharata Shantiparva

I shall not talk back or retaliate even if someone shouts or screams at me.

Even if I am beaten and physically assaulted on a day to day basis, I shall bear with such torture with patience.

This truthfulness, frankness and forbearance from taking revenge or retaliation, which together can be called patience is praised by the great souls as the ideal guide for good life.

I do agree, such quotes would sound like preaching impractical ideals. But after all remembering such things could, effect some little corrections in our wayward lifestyle

आक्रुश्यमानः even if shouted at or abused किञ्चित् anything न not वदामि would talk back अहं I नित्यं on a day to day basis ताड्यमानश्च continuously assaulted, beaten up क्षमामि bear with patience, endure with patience एतत् this सत्यं truthfulness आर्जवं frankness आनृशंस्यं lack of tendency to do harm, forbearance from retaliation क्षमां patience च also आर्यः learned men श्रेष्ठं आह्रु have praised as ideal.

ആക്രുശ്യമാനോ ന വദാമി കിഞ്ചിത് ക്ഷമാമ്യഹം താഡ്യമാനശ്ച നിത്യം।

ശ്രേഷ്ഠം ഹ്യേതത് ക്ഷമാമാഹുരാര്യഃ സത്യം തഥൈര്വാര്‍ജവമാനൃശംസ്യം॥

ഹംസഗീതാ॥൧൨ മഹാഭാരതം ശാന്തിപര്‍വ്വം

ആരെങ്കിലും എന്നോട് കയര്‍ത്തു സംസാരിച്ചാലും ആരെങ്കിലും ആക്രോശിച്ചാലും അതിനു മറുപടിയായി ഞാന്‍ തിരിച്ചു ഒന്നും സംസാരിക്കില്ല. ദിവസേനയെന്നോണം എന്നെ ആരെങ്കിലും ശാരീരികമായി പീഡിപ്പിക്കുകയാണെങ്കില്‍പ്പോലും അത്തരം തല്ലുകള്‍ ഞാന്‍ ക്ഷമയോടെ ഏറ്റുവാങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

എന്തെന്നാല്‍ സത്യസന്ധത, കപടമില്ലാത്ത നിഷ്കളങ്കത, ഹിംസയെ ഹിംസകൊണ്ട് തിരിച്ചടിക്കാനുള്ള വൈമുഖ്യം എന്നിവ ഒത്തുചേര്‍ന്ന ക്ഷമാശീലത്തെ അറിവുള്ളവരും ആചാര്യന്മാരും ശരിയായ ജീവിത പാതയായി നിര്‍ദ്ദേശിച്ച്ചിരിക്കുന്നു

ഇത്തരം വചനങ്ങള്‍ വെറും പ്രഭാഷണങ്ങള്‍ ആണെന്നും അപ്രായോഗിങ്ങള്‍ ആണെന്നും വായനക്കാര്‍ക്ക് തോന്നിയാല്‍ അതില്‍ പരിഭാവിക്കാനില്ല. സമ്മതിച്ചു. പക്ഷെ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ വല്ലപ്പോഴും ഓര്‍ക്കുന്നത് നമ്മുടെ ദിശാബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീവിതശൈലിയില്‍ നിന്ന് കുറച്ചൊക്കെ മാറി നേര്‍വഴിയിലേക്ക് തിരിയാനും നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചേക്കാം. അത് മതി

One should never speak words loaded with extreme cruelty

नारुन्दुदः स्यान्न नृशंसवादी न हीनतः परमभ्याददीत।

ययाश्च वाचा पर उद्विजेत न तां वदेद्रुषतीं पापलोक्याम्॥

महाभारते शान्तिपर्वनि हम्सगीतायाम्

nārundudaḥ syānna nṛśaṁsavādī na hīnataḥ paramabhyādadīta|

yayāśca vācā para udvijeta na tāṁ vadedruṣatīṁ pāpalokyām||

mahābhārate śāntiparvani hamsagītāyām

One should never speak words that are so sharp and cutting that it would seem that they pierce the vital organs of the listener

One should never speak words loaded with extreme cruelty

One should not accept the words or take lessons from a person who is fallen with moral turpitude

One should never speak words that would unsettle the listeners, cause shock to the listeners

One should never utter words filled with anger, nor should he utter words that would instigate extreme anger in others.

One should never speak words that would lead either the speaker or the listener to the worlds that are reserved for sinners alone

From Hamasgita in Shantiparavam of Mahabharatham.

Some attribute this to Bhartruhari

अरुन्दुदः piercing the vital parts or organs, giving pain न स्यात् one should never be नृशंसवादी speaking, uttering extremely cruel words न स्यात् one should never be परं हीनतः from an extremely fallen person न अभ्याददीत should not learn lessons

यया वाचा by which words परः others उद्विजेत get adversely affected, get shocked, upset, uncomfortable रुषतीं filled with anger, generating anger पापलोक्यां that would send one to the world fit for sinner तां न वदेत् one should never tell

നാരുന്ദുദഃ സ്യാന്ന നൃശംസവാദീ ന ഹീനതഃ പരമഭ്യാദദീത।

യയാശ്ച വാചാ പര ഉദ്വിജേത ന താം വദേദ്രുഷതീം പാപലോക്യാം॥

മഹാഭാരതേ ശാന്തിപര്വനി ഹംസഗീതായാം

കേള്‍ക്കുന്നവരുടെ മര്‍മ്മങ്ങളില്‍ തുളച്ചുകയറി ആഴമേറിയ മുറിവുകള്‍ സൃഷ്ടിച്ചു വേദന മാത്രം സമ്മാനിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ ഒരിക്കലും ഉച്ചരിക്കരുത്

ക്രൂരത മാത്രം നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ ഒഴിവാക്കണം

ധാര്‍മ്മികമായും സാന്മാര്‍ഗ്ഗികമായും അധഃപതിച്ച വ്യക്തികളുടെ വാക്കുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും അവരില്‍ നിന്ന് ഉപദേശങ്ങളും പാഠങ്ങളും നേടുന്നതും ശരിയല്ല

മറ്റുള്ളവരില്‍ അളവറ്റ ആകാംക്ഷ ജനിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ സന്തുലനാവസ്ഥ ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വാക്കുകള്‍ പറയുന്നത് കഴിവതും വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുക

ക്രോധം നിറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ പറയരുത്. മറ്റുള്ളവരില്‍ നിയന്ത്രണാതീതമായി ദേഷ്യം ഉണ്ടാക്കിയേക്കാവുന്ന വാക്കുകള്‍ വളരെ സൂക്ഷിച്ചു മാത്രം പ്രയോഗിക്കുക

പറയുന്നവനേയും കേള്‍ക്കുന്നവനെയും പാപികല്‍ക്കായി മാത്രം സംവരണം ചെയ്തു വച്ചിരിക്കുന്ന നരകലോകത്തില്‍ എത്തിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ ഒരിക്കലും പറയരുത്, ഉപയോഗിക്കരുത്.മഹാഭാരതം ശാന്തി പര്‍വ്വം ഹംസ ഗീത.

ചിലര്‍ ഇത് ഭര്‍തൃഹരി വചനമായി ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

We cannot quote scriptures to Satan or Shakuni

In response to a post carrying quote from Mahabharatham which called for avoiding use of harsh words and actions, I received a response that the present day is entirely different from the days of Mahabharatham.. I cannot entirely agree..My response

The world and people are the same today and in the times of Mahabharatam.

There was Vidura, Bheeshma and Krishna Paramatma Himself on one side and Shankuni, Shishupala etc on the other side..

Every epoch in human affairs sees the rise and fall of good and ebbing and flowing of evil too..

We have to remind ourselves of the nice and good things all the time. Simultaneously we have to accept the reality that there is evil on this face of earth.

That is all.

There are different situations.

One may have to use cutting and even killing words, and perform deeds bordering on cruelty when some actions for the welfare and maintenance of public good is at stake.

I was a senior taxman all my life and career.

I have behaved rudely and have taken many unkind decisions.. to further the interests of the State and Revenue.

All administrators and law enforcers do that.

However when great principles are enunciated in scriptures, we have to remember that such rules are meant to work only with reasonably good people.

We cannot quote scriptures to Satan or Shakuni and get away with it.

temple traditions

Our temple traditions and major Agamas actually do not permit any sort of decorations of idols of main pratishta or ulsava beras with artificial or syntethic nature beyond what is consecrated at the time of initial installation..

and change of shape of the idol or the precints of the house of God are not permitted..

except as directed by agamas or tantras and to be effected through the strict procedures..

starting with deva prashnam etc..

Even decorations with natural materials like flower or leaves or twigs are expected to remain only for just a day at the most..

even the most precious thing placed with the deity becomes obsolete within hours.. not to be reused..

I think only tulasai... a very innocuous leaf is permitted to be reused..

Of course we do so many things..

we decorate the idol with external fittings which changes the appearance, sex, gender, and the bhaava of the pratishta.. and we even advertise about it, publish snaps about it..

Where is the permission for all this?

If you are talking about traditions we have to think of all such aspects..

Next question continuing namasankeerthanam without sandyavandanam.. using non agamic, non vedic non tatric means and hymns for worship of traditionally consecrated moothis and vigrahas.. are we doing right things?

Using garlands of lemon, Vada, vettrila etc for decorating the moorthy either utsava or moolm...

where is it permitted..?

The Gurukkal or Azhvar may permit it because he has no chioice..

Or he is

ignorant...--

( of course, in some temples there are traditions about the idol being decorated with some special items and in some special ways. But that happens due to the Sthala Puranams, and certain revelations received by some yogis, siddhas or great Scholars in respect of that particular temple or pratishta.. Such things can never be generalized.. and such exceptions are to be effected only to the extent the ancient lore of the particular temple permit it.. )

I can only pity such "scholars"

 

Study is always the tapasya of the self, the Individual.

Others only supply information or data. .

The material supplying knowledge might come from some other person like a guru, friend, neighbour or even a stranger, from sounds, signals, from animals and from written books or recorded material too.

However, the information or material that reaches a person becomes knowledge only when it is properly received by him and it is processed with least distortion by his mind.

It is only after this processing, and after suffering all the possible distortions and manipulations that it emerges as thoughts, speeches or writings of a person.

No machine is hundred percent efficient..

If even fifty percent of what goes in comes out with some semblance of sense, that would be an achievement for the writer and a relief for the reader.

However, there are a lot of scholars on the web who just copy links or the material verbatim-- the errors and howlers included faithfully-- and re-produce it for the consumption of others as if they are cent percent their own creations with Agmark seal..

I can only pity such "scholars"

That mind need not be mortgaged or subjugated in any way.

Each person has his own peculiar way of living.

Each one has his own pet subjects.

Each one has his own prejudices too.

No one really knows what method, what subject or which action is nicer, good and favourable and so on.

Individual tastes do vary, perhaps according to various genetic factors, and mental predilections too

So it is always the best to live one's life according to his own likes.

True, no one is an island, so he cannot live without making reasonable adjustments.

But he can allow such adjustment with the least disturbance to his own ways, and also to the ways of others.

Compulsion, encroachment, sabotage, intrusion, and use of tantrums should be avoided.

And one should not expose himself to become victims of such use of force too.

Yes, each one has a mind of his own (her own too).

That mind need not be mortgaged or subjugated in any way.

tusk of elephant vs neck of tortoise

दन्तिदन्तसमानं हि निःसृतं महतां वचः।

कूर्मग्रीवेव नीचानां पुनरायाति याति च॥

सुभाषितरत्नभाण्डागारे॥

dantidantasamānaṃ hi niḥsṛtaṃ mahatāṃ vacaḥ।

kūrmagrīveva nīcānāṃ punarāyāti yāti ca॥

subhāṣitaratnabhāṇḍāgāre॥

The word of great man is like the tusk of an elephant. Once it has grown out, it will be there for ever. The word of an evil-minded ruffian is like the neck of a tortoise. It comes out for some time and then it is drawn back into the shell.

The idea of the slokam is that great and noble souls would never go back on what they have spoken. It is just like the tusk of an elephant. Once the tusk grows and is outside the mouth of the elephant, it cannot be taken back and concealed in the mouth again.

However, the lowly pretenders dish out any promise or assurance just to suit the moment. However they will simply deny those words and go back on their promises if they are in a situation where they have to keep their words. Just like the tortoise sticking out it head out of its shell and drawing it back if things are not safe, the evil-minded liars just swallow back what they had already spoken

निःसृतं uttered from the mouth, spoken महतां of noble souls वचः words दन्ति दन्त the tusk of an elephant समानं equal to वर्तते remainनीचानां for the lowly people निःसृतं spoken वचः words कूर्म ग्रीव the neck of a tortoise इव like पुनः again and again आयाति comes याति goes away च too

ദന്തിദന്തസമാനം ഹി നിഃസൃതം മഹതാം വചഃ।

കൂര്‍മഗ്രീവേവ നീചാനാം പുനരായാതി യാതി ച॥

സുഭാഷിതരത്നഭാണ്ഡാഗാരേ॥

മഹത്തുക്കള്‍ പറയുന്ന വാക്കുകള്‍ ആനയുടെ മുഖത്ത് നീണ്ടു വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ദന്തങ്ങള്‍ പോലെയാണ്. ദന്തങ്ങള്‍ ഒരിക്കല്‍ വളര്‍ന്നു പുറത്തു വന്നാല്‍ പിന്നെ ആന അവ വായിലോട്ടു തിരിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടുപോവുകയില്ല. അത് പോലെ മഹാന്മാര്‍ ഉച്ചരിച്ച വാക്കുകളും വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് തന്ന പ്രതിജ്ഞകളും ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കുകയോ തെറ്റിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല. പക്ഷെ നെറികെട്ട മനുഷ്യരുടെ വാക്കുകള്‍ പുറത്തു വരികയും പിന്നെ ആരും അറിയാത്തത് പോലെ അകത്തേക്ക് തന്നെ പിന്‍വലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും . ആമയയൂടെ കഴുത്ത് പോലെ ആണ് അത്തരം ആളുകളുടെ പ്രസ്താവനകളും. ചിലപ്പോള്‍ പുറത്ത് വരും, ചിലപ്പോള്‍ അകത്തോട്ടു പോകും.

ഈ ശ്ലോകത്തിന്‍റെ സാരം എന്തെന്നാല്‍ നല്ല മനുഷ്യര്‍ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ ഒരിക്കലും തെട്ടിക്കുകയില്ല. നിഷേധിക്കുകയും ഇല്ല. അവ ആനയുടെ ദന്തങ്ങള്‍ പോലെ ആണ്. വളര്‍ച്ചയെത്തുമ്പോള്‍ കൊമ്പുകള്‍ വായില്‍ നിന്ന് പുറത്തോട്ടു വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കും. പക്ഷെ പുറത്തോട്ടു വളര്‍ന്ന ദന്തം ആന ഒരിക്കലും വായയുടെ അകത്തോട്ടു തിരിച്ചു കയറ്റി മറച്ച് വയ്ക്കുകയില്ല.

പക്ഷെ നെറികെട്ട ചില വിരുതന്മാരുടെ പ്രസ്താവനകളും ഉറപ്പുകളും പലപ്പോഴും അവസരവാദ പരങ്ങള്‍ ആയിരിക്കും. ഒരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ മുഖം രക്ഷിക്കാന്‍ അവര്‍ എന്തും പറയും എന്ത് ഉറപ്പും നല്‍കും. പക്ഷെ പിന്നീട് അവര്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം വിഴുങ്ങും, മാറ്റിപ്പറയും, നിഷേധിക്കും. ഇത് ആമയുടെത് പോലെയുള്ള സ്വഭാവമാണ്. ആമ എല്ലാ സംഗതികളും സുരക്ഷിതം ആണെന്ന് കണ്ടാല്‍ തന്‍റെ കഴുത്ത് തൊണ്ടില്‍ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത് കാണിക്കും. പക്ഷെ ചെറിയ ഒരു പ്രശ്നം വന്നാല്‍ പോലും ആമ തല തൊണ്ടിനുള്ളിലേയ്ക്ക് തല പിന്‍വലിച്ചു കലയും. അവസരവാദികളായ പലരുടെയും വാക്കുകളും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്. പുറത്ത് വരും, പിന്നെ അകത്തോട്ടു വലിയും.

Poverty forces one to look around and see the sufferings of others

असतः श्री मदान्धस्य दारिद्र्यं परमञ्जनम् ।

आत्मौपम्येन भूतानि दरिद्रः परमीक्षते ॥ १०.१०.१३

श्रीमद्भागवते

asataH shrI madAndhasya dAridryaM parama~njanam |

Atmaupamyena bhUtAni daridraH paramIkShate || 10.10.13

Srimad bhagavatam

The best treatment for the blindness that afflicts arrogant people when they are rich and excessively comfortable is an attack of poverty. Poverty, in the case of rich men, acts as collyrium or eye-ointment that would cure the blindness of the eyes. Poverty forces a person to look around himself and see and understand the sufferings of other people who are similarly placed

This statement is attributed to Sage Narada in Srimad Bhagavatham in the episode of Nalakoobhara

असतः for a person who has fallen to evil tendencies and wayward living श्रीमदान्धस्य who has been rendered blind because of his affluence नरस्य man दारिद्र्यं poverty

परं supreme अञ्जनं collyrium eye ointment भवति becomes दरिद्रः the man afflicted with poverty आत्म औपयेन through his own hard experiences भूतानि परं other beings, creatures, affairs of other people ईक्षते view

അസതഃ ശ്രീ മദാന്ധസ്യ ദാരിദ്ര്യം പരമഞ്ജനം ।

ആത്മൌപമ്യേന ഭൂതാനി ദരിദ്രഃ പരമീക്ഷതേ ॥ ൧൦।൧൦।൧൩

ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതം

കുറച്ചു കാശ് കൈയില്‍ വന്നു എന്ന ചിന്ത കൊണ്ട് പണക്കൊഴുപ്പും അഹങ്കാരവും പിടിപെട്ടു കുരുടന്മാരെപ്പോലെ ജീവിക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് അത്തരം അന്ധതയ്ക്കുള്ള ചികിത്സക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന അഞ്ജനം പോലുള്ള ഔഷധം ദാരിദ്ര്യം എന്നത് മാത്രമാണ്. കാശുള്ളവന്‍ അത് നഷ്ടപ്പെട്ട് വട്ടം കറങ്ങുമ്പോള്‍ കണ്ണ് തുറക്കും. തന്നെപ്പോലെ ചുറ്റും ഉള്ള എത്രയധികം മനുഷ്യര്‍ ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്ന കാര്യം അയാള്‍ക്ക് തികച്ചും ബോധ്യമാവും. അതോടെ അയാളുടെ അഹങ്കാരം എന്ന അന്ധത വിട്ടുമാറുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടാണ് ദാരിദ്ര്യം അത്തരം വ്യക്തികളെ ചികിത്സിക്കാനുള്ള മരുന്നാണ് എന്ന് പറയുന്നത്.

നാരദര്‍ ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തി നളകൂബര ഉപാഖ്യാനത്തില്‍ പറയുന്നതാണ് ഇത്.

determining morality is just a balance between the dharma of the individual and the collective

The social dynamics... The process of determining morality is just a balance between the dharma of the individual living unit and the collective or several dharmas of all things outside this living unit. Svadharma and Paradharma.

All other qualifications are mere frills or applying statistical probabilities and laws of averages..

It is always an element of estimation and uncertainty..

Even in pure mathematics, if you enter the realm of Calculus you will find such estimation of limits in both the major processes of differentiation and integration..

This becomes all the more intricate with imaginary number calculus and also when we add more dimensions in tensor calculus..

And one of the staple processes applied in Indian metaphysics is the" neti "principle. Instead of asserting something as solid, our thinkers apply the logic of elimination. They prescribe certain parameters for the validity of some precept or idea and through application of logical projections they eliminate certain characteristics as "this is not, this is not applicable".

Like peeling an onion perhaps no one knows what would be left after all the netis have been applied.

Just a good example of such an elimination process is Nirvana Shatkam of Adi Shankara..

He says that he is not many things, but ultimately he is Chidananda roopaH shivoham shivoham.. but then two questions would pester the rational mind.. What is chidananda roopa, what is shiva..

The intense bhaktas and faithful HIndus would attribute that these are the attributes of Brahman etc.

But we have to know that even within HInduism there are followers of Nyaya, Sankhya, Vaiseshika etc and there are Kanadas who would not exactly accept the existence of such a supreme authority without adequate reinforcement or proof.

Of course, there is a sort of consensus in the matter because even those people accept the primacy of Vedas and pay at least lip service toVedas.

But it is only Pax Romana. In absolute terms, there are gray or even very dark areas.

What we have to understand is that all arguments and logical projections often enter situations of impasse.. Maybe application of faith generated through adherence over many generations as precedents works as a pacification and contributes to maintaining the emotional and social balance..

But essentially, it is an utterly unstable equilibrium.

We cannot berate a person who refuses to submit to the authority of such a Supreme Being, because we really know nothing about that Supreme Being, and we are not even sure whether such a Being is there. We just trust because our elders had faith. That is all

In a group I found another fight.. stating that the ideas enuntiated in Tirukural are Bakvas and all. I beg to disagree.

In my view, no text or scripture is the ultimate authority or the last word. No idea deserves to be rejected in toto too. If one finds some ideas in any of the texts.. and if that idea would further social harmony, peaceful co existence and at the same time would also contribute to the Individual mental calmness, any idea that would contribute to reduce schism and inter-fighting among stakeholders with divergent priorities, is to be welcomed. That is all.

The text can be Veda, Upanishad, Bible Qrana, Kural or Puranam or Epic or any other sacred or not too sacred text too.

What is required is an open and receptive mind, an attitude without prejudices..

I think it is just a dream..

trespassing the honour of great people would destroy everything

आयुः श्रियं यशो धर्म लोकानाशिष एव च ।

हन्ति श्रेयांसि सर्वाणि पुंसो महदतिक्रमः ॥ १०.४.४६

श्रीमद्भागवते

āyuḥ śriyaṃ yaśo dharma lokānāśiṣa eva ca ।

hanti śreyāṃsi sarvāṇi puṃso mahadatikramaḥ ॥ 10।4।46

śrīmadbhāgavate

Shri Suka is telling Pariskshit

Oh King, Insulting, showing cruelty to or trespassing the honour of great people would destroy everything that a human being has.. His expectation for long life, his wealth and affluence, his good name and fame, his chance to attain higher worlds after his earthly life because such elevation entirely depends on his righteous conduct in this world, the blessedness from any great source that he can aspire for, and the progress and splendour he could achieve through diving blessings, all would be lost if he causes misery to noble souls.

महादतिक्रमः insult, trespaasing, showing extreme cruelty to great people पुंसा: of a person आयुः expected span of life श्रियं wealth यशः good name, fame धर्मलोकान् higher worlds to be achieved through righteous activities आशिषः blessings श्रेयांसि greatness and splendour to be achieved through divine blessings सर्वाणि everying च too हन्ति. Destroys

ആയുഃ ശ്രിയം യശോ ധര്‍മലോകാനാശിഷ ഏവ ച ।

ഹന്തി ശ്രേയാംസി സര്‍വാണി പുംസോ മഹദതിക്രമഃ ॥ ൧൦।൪।൪൬

ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ

ശുകന്‍ പരീക്ഷിത്തിനോടു പറയുകയാണ്‌, രാജാവേ പുണ്യാത്മാക്കളെയും സാധുക്കളെയും ഉപദ്രവിക്കുക, അവരുടെ ജീവിതം ദുഃസ്സഹം ആക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഇടപെടലുകള്‍ നടത്തുക, അവരെ അവഹേളിക്കുക എന്നീ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാ നന്മയും സുഖവും നഷ്ടപ്പെടും. നീണാള്‍ സുഖമായി ജീവിക്കാനുള്ള അവരുടെ മോഹവും, സ്വത്തും പണവും സമൃദ്ധിയും, നല്ല പേരും പെരുമയും, ഭൂമിയില്‍ ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെ പാതയില്‍ നടന്നാല്‍ മാത്രം ലഭിക്കാവുന്ന നല്ല നിലയിലുള്ള പരലോക ജീവിതവും, എല്ലാ വിധത്തിലുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങളും, അത്തരം അനുഗ്രഹങ്ങളും ആശിസ്സുകളും കൊണ്ട് മാത്രം നേടാവുന്ന എലാ വിധ ഭൌതികവും ആധ്യാത്മികവുമായ നേട്ടങ്ങളും എല്ലാം നല്ല മനുഷ്യരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നത് മൂലം ഒരാള്‍ക്ക് എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടും

That is dignity

Greatness has two aspects.

FirstThe inherent circumstances.

They are governed by factors beyond our control.

But greatness is present too and shows itself in our attitude and our dignified approach to issues.

Even a person with only stumps at knee for his legs can stand up erect and look others on their eyes and receive them with smile.

A smile need not have teeth or even fine lips. That is dignity.

And that is real greatness.

why does goddess of wealth woo the stingy miser

शूरं त्यजामि वैधव्यात् उदारं लज्जया पुनः।

सापत्न्यात् पण्डितमपि तस्मात् कृपणमाश्रये॥

सुभाषितं

śūraṁ tyajāmi vaidhavyāt udāraṁ lajjayā punaḥ|

sāpatnyāt paṇḍitamapi tasmāt kṛpaṇamāśraye||

subhāśita

Meaning and comments

The poet is attributing the statement of the Goddess of Wealth Lakshmi

I take care to steer clear of any connection with a very valiant warrior because union with him would give me widowhood soon

I am not able to woo the company of a generous person because I am abashed or shameful about the lack of generosity on my part

I am not able to accept a scholar as suitor because, if I choose such a person I would have to be content with being one among many co-consorts

Therefore I have decided to seek the permanent company of a stingy miser.

The poet implies that wealth remains concentrated in the hands of a mean miser. However we see lack of affluence among warriors, scholars and noble and generous persons. The poet assumes that the goddess of wealth is afraid to accept a warrior because he might die in battles and she would become widow. She knows she is not very generous by nature and so she avoids a large-hearted person because she would suffer in comparison. A great scholar would be wooed and sought after by many ladies and if he is chosen, she would have to be content with the status of one chosen among many. However, a mean stingy fellow just holds on to the wealth with all passion and would not share it with anyone. Such a person would be the best bet for the damsel of wealth to choose for her company.

word analysis

अहं - I वैधव्यात् -fearing widowhood शूरं -the bold warrior त्यजामि- abandon अहं- I लज्जया- out of bashfulness उदारं --generous person त्यजामि-- abandon अहं --I सापत्न्यात्-- for fear of being one among many wives पण्डितं --the learned person त्यजामि-- abandon तस्मात् -- therefore अहं --I कृपणं-- the miserly, stingy personआश्रये-- seek out for company

ശൂരം ത്യജാമി വൈധവ്യാത് ഉദാരം ലജ്ജയാ പുനഃ|

സാപത്ന്യാത് പണ്ഡിതമപി തസ്മാത് കൃപണമാശ്രയേ||

സുഭാഷിതം

കവി സമ്പത്തിന്‍റെ അധിദേവതയായ ലക്ഷ്മി പറയുന്നതായി ഹാസ്യരൂപത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സുഭാഷിതം/

ധീരന്മാരായ യോദ്ധാക്കള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവരെ ഞാന്‍ കാമുകന്മാരായി സ്വീകരിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കും. വൈധവ്യത്തെ എനിക്ക് പേടിയാണ്.

എല്ലാവരെയും സഹായിക്കുന്ന നല്ല മനസ്സുല്ലവരുമായി കൂട്ടുകൂടാന്‍ എനിക്ക് ലജ്ജയാണ്. അവരുടെ ഗുണം എനിക്കില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് അവര്‍ എനിക്ക് യോജിക്കുന്നവര്‍ അല്ല.

അറിവും പഠിപ്പും ഉള്ള ആളെ കൂട്ടുകാരനാക്കാന്‍ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. അയാള്‍ക്ക് ചുറ്റും കൂടി നില്‍ക്കാന്‍ ഒരുപാടു പേര്‍ ഉണ്ടാവും. പലരില്‍ ഒരുവളായി ഒട്ടേറെ ഭാര്യമാരില്‍ ഒരാളായി ജീവിക്കാന്‍ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല.

അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ നിശ്ചയിച്ചു, അറുപിശുക്കനും കണ്ണില്‍ ചോരയില്ലാത്തവനുമായ ഒരാളെ കാമുകനും കൂട്ടുകാരനും വരനും എല്ലാമായി തിരഞ്ഞെടുക്കാം എന്ന്. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അത്തരം ആളുകളുടെ കൂടെ എന്നും ഉണ്ട്.

ഹൃദയശൂന്യരായ പിശുക്കന്മാരുടെ കയ്യില്‍ പണം അറിഞ്ഞു കൂടുന്നത് ഹാസ്യരൂപത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് ഈ സുഭാഷിതത്തില്‍.

അത്തരം വ്യക്തികളുടെ പക്കല്‍ ഒരുപാടു പണം ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഒരു യോദ്ധാവിന്‍റെയോ പണ്ഡിതന്‍റെയോ പിന്നെ കുറച്ച് നല്ല മനസ്സും എല്ലാവരെയും സഹായിക്കാന്‍ സന്നദ്ധതയും ഉള്ള വ്യക്തിയുടെയോ കയ്യില്‍ കാശൊന്നും കാണില്ല.

കവി ചിന്തിക്കുകയാണ്. ലക്ഷ്മിക്ക് പട്ടാളക്കാരനെ ഭര്‍ത്താവായി സ്വീകരിക്കാന്‍ പേടിയാണ്. അയാള്‍ യുദ്ധം ചെയ്തു മരിച്ചാല്‍ വിധവയാവുമല്ലോ.

അവള്‍ക്ക് നല്ല വണ്ണം അറിയാം അവളുടെ മനസ്സ് അത്ര ഉദാരം ഒന്നും അല്ലെന്നു. അപ്പോള്‍ എല്ലാവരെയും സഹായിക്കുന്ന ഒരാളെ കൂട്ടുകാരന്‍ ആക്കാന്‍ അവള്‍ക്കു ലജ്ജയാണ്. താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് അപകര്‍ഷതാബോധംഉണ്ടാവുമല്ലോ.

പിന്നെ അറിവും പഠിപ്പും ഉള്ള മനുഷ്യന്‍റെ പിറകെ ഒരുപാടു പെണ്ണുങ്ങള്‍ എല്ലായിപ്പോഴും കൂടി നടക്കും. അതുകൊണ്ട് അത്തരം വ്യക്തിയെ സ്വീകരിച്ചാല്‍ ഒരുപാടു പേരില്‍ ഒരുവളായി മാത്രമേ സ്ഥാനം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ.

അതുകൊണ്ട് ഇവരൊന്നും വേണ്ട.

അറുപിശുക്കനായ ദുഷ്ടനെ ഭര്‍ത്താവായി സ്വീകരിച്ചാല്‍ ഇത്തരം ഒരു അപകടങ്ങളും ഇല്ല.

അയാള്‍ക്ക് പിറകെ നടക്കാന്‍ വേറെ ആരും ഉണ്ടാവില്ല.

അയാള്‍ക്ക് ഒരു അപകടവും ഉണ്ടാവില്ല.

പിന്നെ കയ്യിലുള്ള കാശിനെ ഒരിക്കലും കൈവിടാതെ അതില്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചു മരണം വരെ ജീവിച്ചു കൊള്ളും. അങ്ങിനെ എല്ലാം കൊണ്ടും ലക്ഷ്മിക്ക് പറ്റിയ കണവന്‍ അത്തരം പിശുക്കന്‍ തന്നെയാണ്.

what is the use of money if it is not used for helping people in need ?

कस्तस्य जीवितार्थः सति विभवे कश्च तस्य पुरुषार्थः।

योऽर्थिनमभिमुखमागतमनभिमुखः सन्विसर्जयति॥ २३ ॥

नीतिद्विषष्टिका

kastasya jīvitārthaḥ sati vibhave kaśca tasya puruṣārthaḥ।

yo'rthinamabhimukhamāgatamanabhimukhaḥ sanvisarjayati॥ 23 ॥

nītidviṣaṣṭikā

If a person is having a lot of wealth and resources in his control and if he turns away without an positive response when some person in genuine need approaches him for help and assistance, then what is the meaning and the purpose for the life of the rich person, or for the means of life in his possession ( like good conduct, affluence, fulfilment or bliss )?

Affluence and resources that would not help to assuage the difficulties of the needy are sheer waste.

यः who, a person विभवे सति having resources and capacity to help अर्थिनं with a request for help, assistance अभिमुखं in front of him आगतं having come अनभिमुखः turning away सं विसर्जयति rejects, withdraws, abandons तस्य for that personकः जीवितार्थः, कः पुरुषार्थः च ?

കസ്തസ്യ ജീവിതാര്‍ഥഃ സതി വിഭവേ കശ്ച തസ്യ പുരുഷാര്‍ഥഃ।

യോഽര്‍ഥിനമഭിമുഖമാഗതമനഭിമുഖഃ സന്വിസര്‍ജയതി॥ ൨൩ ॥

നീതിദ്വിഷഷ്ടികാ

ഒരാള്‍ക്ക് കൈയില്‍ ധാരാളം പണവും ജീവിത സൌകര്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അത്രയൊന്നും ഭാഗ്യവാനല്ലാത്ത മറ്റൊരാള്‍ അയാളെ സഹായത്തിനായി സമീപിക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നും ചെയ്യാതെ മുഖം തിരിക്കുവാനാണ് അയാള്‍ക്ക് തോന്നുന്നതെങ്കില്‍ പിന്നെ അത്തരം സമ്പന്നന്‍റെ ജീവിതം കൊണ്ടും അയാളുടെ ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങളായ ധര്‍മം അര്‍ത്ഥം കാമം മോക്ഷം എന്നീ പുരുഷാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ കൊണ്ടും എന്ത് പ്രയോജനം ഉണ്ടാവാനാണ്?

ആവശ്യമുല്ലവരുടെ സഹായത്തിന് ഉതകാത്ത സമൃദ്ധി ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തതാണ്.

use and throw

स्वजन इव भवति नीचस्तावद् यावद् स्वकार्यनिष्पत्ति। कृतकृत्यस्त्वपवृत्तः प्रतीकारभयाद् भवति शत्रुः॥ ५२ ॥

नीतिद्विषष्टिका

svajana iva bhavati nīcastāvad yāvad svakāryaniṣpatti। kṛtakṛtyastvapavṛttaḥ pratīkārabhayād bhavati śatruḥ॥ 52 ॥

nītidviṣaṣṭikā

A person of lowly character keeps close company and pretends to be very close to someone who is of great help and assistance in furthering the smart one’s selfish interests. However, once his own selfish purpose is served and the other person is of practically no use any more, then the shady person, fearing that he would have to repay and return the favours, and to avoid such repayment, becomes the enemy of the old benefactor.

From neeti dvishasthtikaa

नीचः the lowly person यावद् till such time स्वकार्य निष्पत्ति satisfaction, fulfilment of selfish interest तावद् till that time स्वजन own man, close person इव like भवति remain कृत कृत्यस्तु when the purpose is server प्रतीकारभयात् reluctance to return a favour अपवृत्तः disturbed, inverted, turned away शत्रुः enemy भवति becomes

സ്വജന ഇവ ഭവതി നീചസ്താവദ് യാവദ് സ്വകാര്യനിഷ്പത്തി। കൃതകൃത്യസ്ത്വപവൃത്തഃ പ്രതീകാരഭയാദ് ഭവതി ശത്രുഃ॥ ൫൨ ॥

നീതിദ്വിഷഷ്ടികാ

തരവും നെറിയും ഇല്ലാത്ത നീചന്‍ ഒരാളുടെ അടുക്കല്‍ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും കാര്യം സാധിച്ചെടുക്കാനായി മാത്രം അയാളോടൊപ്പം അയാളുടെ ഉറ്റ ബന്ധുവായും സുഹൃത്തായും എല്ലാം ഒട്ടിച്ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കും പക്ഷെ കാര്യം സാധിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ തനിക്ക് കിട്ടിയ ഉപകാരത്തിനും നന്മയ്ക്കും എല്ലാം പകരം എപ്പോഴെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും തിരിച്ചു ചെയ്യേണ്ടി വരുമോ എന്ന ഭയവും, അങ്ങിനെ തിരിച്ചു നല്‍കാനുള്ള മടിയും കാരണം തനിക്ക് നന്മ ചെയ്ത വ്യക്തിയുടെ ശത്രുവായി മാറുന്നു.

നീതി ദ്വിഷഷ്ടികയില്‍നിന്ന്

We may have to adjust but need not compromise

Every movement, every action, except involuntary and instinctive movements in self-defence, made by a human being can be impelled by two driving forces..

One, the inherent pleasure that one would derive for himself... or the absence of distress arising from his own self, if he or she abstain from doing something

Two, the tendency to impress, convince, or show off to others, or to prove to others one's own superiority even in minor things--the tendency for exhibitionism.

Maybe many instinctive actions attract praise and even give rewards.

That is nice.

But all the rewards there are bonus because the action has already been approved by one's own mind and spirit... and the satisfaction he derived is the real payment.

But actions taken or inaction imposed on oneself just to impress others might give a sort of happiness for a limited time.

Evidently that happiness is dependent on the likes and dislikes of others and the doer has little control over such likes and dislikes.

In fact others pay attention to us only for a limited period, that too in a limited way...

So the pleasure derived from the attention of others can be temporary, or even counter productive, in the long run.

It has to be remembered that when others give us some appreciation they expect that we should return the favours.

I do not say we can do everything to please our own self alone. And there are many people whom we love, on whom we depend and whose happiness or unhappiness, whose pleasure or pain may affect our mental equilibrium.

We have to accommodate and adjust in such cases.

But then accommodations and adjustments are eternal sources of turmoil..

Maybe that turmoil is the price we pay for living in the society.

We may have to adjust, but if we make adjustment or compromise the sole and ultimate technique of our lives, we are doomed for ever.

lofty birth cannot ensure good character

कुलजोऽयं गुणवानिति विश्वासं नाचरेत् खलप्रकृतौ।

ननु मलयचन्दनादपि समुत्थितोऽप्यग्निर् दहत्येव॥

रविगुप्तस्य॥

kulajo'yaṃ guṇavāniti viśvāsaṃ nācaret khalaprakṛtau।

nanu malayacandanādapi samutthito'pyagnir dahatyeva॥

raviguptasya॥

We should never entertain faith that a person who is evil by nature would become beneficial and benevolent because he is born in a classy family. Look, the fire, even if it is arising from the sandal wood pieces growing in the lofty mountains of Malaya Ranges, would burn and destroy all things around.

Subhashitam from Ravigupta

खलevil प्रकृतौ by nature अयं this one कुलजः is born in great clan, is born in a classy family गुणवान् of great virtue इति thus विश्वासं trust, confidence न आचरेत् should not be entertained

मलय in the Malaya mountains चन्दनादपि from the sandalwood समुत्थितः arising out of अपि even if अग्निः fireदहति burns everything एव ननु indeed, is it not

കുലജോഽയം ഗുണവാനിതി വിശ്വാസം നാചരേത് ഖലപ്രകൃതൌ।

നനു മലയചന്ദനാദപി സമുത്ഥിതോഽപ്യഗ്നിര് ദഹത്യേവ॥

രവിഗുപ്തസ്യ॥

പ്രകൃത്യാ ദുഷ്ടനും മറ്റുള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കുവാനുള്ള വാസന ഉള്ളവനും ആയ ഒരു വ്യക്തി നല്ല കുടുംബത്തില്‍ പിറന്നത്‌ കൊണ്ടുമാത്രം അയാള്‍ ഗുണങ്ങളുടെ വിളനിലം ആവും എന്ന് വിശ്വസിക്കരുത്.

ഉന്നതങ്ങളായ മലയപര്‍വ്വത സാനുക്കളില്‍ വളരുന്ന ചന്ദനമുട്ടികള്‍ ഉരസി ഉണ്ടാവുന്നതായാലും തീയ് കത്തിപ്പടര്‍ന്നാല്‍ പിന്നെ ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കി നശിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും

രവിഗുപ്തന്‍റെ സുഭാഷിതം

Why should bluffs and lies encouraged or tolerated in silence.?

Why should bluffs and lies encouraged or tolerated in silence.?

If it is one’s wife that is bluffing of course there is no choice but to put up with it.

We can even defend the bluff of a friend to a certain extent

But we have act with surgical precision when the liar is not a friend.

Liers are liabilities for themselves and for all around them in the long run.

If we want Pax Romana he can avoid the bluffmasters.

But once they come before us and start pestering us we have to act decisively.

Why should we burden ourselves with the garbage of some foulmouth?

Some persons practice give and take in bluffing

That is still more funny

an idiot is more fearsome than atiger or even an ogre

न तथा भवति भयं मे व्याघ्रं दृष्ट्वा वने पिशाचं वा।

मूर्खं दृष्ट्वाभिमुखं यथा भयं मां समाविशति॥ २० ॥

नीतिद्विषष्टिका

na tathā bhavati bhayaṃ me vyāghraṃ dṛṣṭvā vane piśācaṃ vā।

mūrkham dṛṣṭvābhimukhaṃ yathā bhayaṃ māṃ samāviśati॥ 20 

nītidviṣaṣṭikā

The author confesses that he becomes more afraid and unsettled when he comes face to face with a stupid person, even more than when he is confronted by a fierce tiger or the devil itself in a forest.

Yes, when mired in forest, confronted by a tiger or even by an ogre itself, a person with some resourcefulness can think out some plans to escape from the situation. However, when forced to keep company with a stupid person no one can know what is in store for either of them. It is indeed a pathetic situation for a normal person being forced to contend with a nitwit.

From Neeti Dvishashtika of Sundara pandya.

मे for me वने in the forest व्याघ्रं tiger पिशाचं a fiend, goblin वा either दृष्ट्वा seeing तथा to the same extent भयं fear, trepidation, anxiety न not भावति happen, arise यथा similar to, in comparison to मूर्खं stupid fellow, silly, dull headed अभिमुखं face to face दृष्ट्वा seeing भयं fear मां me समाविशति enter, affect

ന തഥാ ഭവതി ഭയം മേ വ്യാഘ്രം ദൃഷ്ട്വാ വനേ പിശാചം വാ। മൂര്‍ഖം ദൃഷ്ട്വാഭിമുഖം യഥാ ഭയം മാം സമാവിശതി॥ ൨൦ ॥

നീതിദ്വിഷഷ്ടികാ

കവി തന്‍റെ നിസ്സഹായത വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്. കൊടും കാട്ടില്‍ വഴിയറിയാതെ പെട്ടുപോയാലും അവിടെ ആ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ഒരു പുലിയുടെയോ പിശാചിന്‍റെ തന്നെയോ ആക്രമണം ഉണ്ടായാലും അതില്‍ നിന്നുണ്ടാവുന്ന പേടിയെക്കാളും വിഷമങ്ങളെക്കാളും ഏറെ ഗുരുതരങ്ങളാണ് ഒരു മണ്ടനും മൂര്‍ഖനും ആയ ആളുമായി മുഖാമുഖം എത്തിപ്പെടുവാനും അയാളോടൊപ്പം സഹകരിക്കുവാനും ഉള്ള സാഹചര്യം വന്നുപെട്ടാല്‍ ഉണ്ടാവുന്ന വിഷമങ്ങള്‍.

അതെ, കാറ്റില്‍ പെട്ടുപോയാലും കടുവയോ പിശാചോ ആക്രമിച്ചാലും അതില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ കുറച്ചൊക്കെ വിവരമുള്ള ആര്‍ക്കും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ആലോചിച്ച് ഉപായം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്ന് വരാം. പക്ഷെ ഒരു വിഡ്ഢിയുടെ ഒപ്പം സഹകരിക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ഇരുവര്‍ക്കും എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നത് എന്ന് ഊഹിക്കാന്‍ ഒരാള്‍ക്കും സാധ്യമല്ല. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് അത്തരം മണ്ടന്മാരുമായുള്ള ഇടപാടുകള്‍ തികച്ചും ഒരു ഭയാനകമായ കീറാമുട്ടി തന്നെയാണ്.

സുന്ദര പാണ്ഡ്യ കവിയുടെ നീതി ദ്വിഷഷ്ടികയില്‍ നിന്ന്

do not start a project if you do not have necessary skill

धनमस्तीति वाणिज्यं भूमिरस्तीति कर्षणम्।

सेवा न किञ्चिदस्तीति भिक्षा नैव च नैव च ॥

सुभाषितरत्नभाण्डागारम्

dhanamastīti vāṇijyaṃ bhūmirastīti karṣaṇam।

sevā na kiñcidastīti bhikṣā naiva ca naiva ca ॥

subhāṣitaratnabhāṇḍāgāram

If someone engages in trade just because he has money, if he pursues agriculture just because there is some land, without considering the feasibility and or profitability, he is just foolish. And added to this, no one should just go around begging or pose as a sannyasi just because he has no other work to earn his livelihood.

ധനമസ്തീതി വാണിജ്യം ഭൂമിരസ്തീതി കര്‍ഷണം।

സേവാ ന കിഞ്ചിദസ്തീതി ഭിക്ഷാ നൈവ ച നൈവ ച ॥

സുഭാഷിതരത്നഭാണ്ഡാഗാരം

കയ്യില്‍ കുറച്ചു കാശ് ഉണ്ടെന്ന കാരണം കൊണ്ട് മാത്രം വാണിജ്യത്തിലും വ്യാപാരത്തിലും വേണ്ടത്ര വൈദഗ്ദ്യമോ ഉചിതമായ സാഹചര്യങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത ഒരാള്‍ കച്ചവടം ചെയ്യാന്‍ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമാണ്.

അതുപോലെ കുറച്ചു ഭൂമി കൈവശം ഉണ്ടെന്ന ഒരേ ഒരു കാര്യം പരിഗണിച്ച് കൃഷിക്ക് പറ്റിയതായ കാലാവസ്ഥയോ ജലസേചനമോ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത നിലയില്‍പ്പോലും കൃഷി ചെയ്യണം എന്ന് തീരുമാനിക്കരുത്.

വേറെ ജോലിയോ വരുമാനമാര്‍ഗ്ഗമോ ഇല്ലെന്ന ഒരു കാര്യം മനസ്സില്‍ കരുതി സന്ന്യാസി വേഷം ധരിച്ചു ഭിക്ഷു ആയി നടക്കുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ പിച്ച തെണ്ടി ആഹാരം തേടുകയോ ചെയ്യുന്നത് ഒരാള്‍ക്ക് ഒട്ടും ചേരുന്നതല്ല,

ഇതൊന്നും വിവരമുള്ള ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത് .