where can you find a darker niche to hide ?

क्षीरसारमपहृत्य शङ्कया स्वीकृतं यदि पलायनं त्वया।

मानसे मम नितान्त तामसे नन्दनन्दन कथं न लीयसे॥

kṣīrasāramapahṛtya śaṅkayā svīkṛtaṁ yadi palāyanaṁ tvayā|

mānase mama nitānta tāmase nandanandana kathaṁ na līyase||

You thief, son of Nanda, Krishna, are you running for shelter, fearing discovery, capture and punishment after stealing butter ? If that is so why don’t you hide inside my mind, my mind which is filled with eternal darkness ?

Krishna has to find a dark corner to hide, as he has stolen butter and is afraid of being caught. He is actually running around searching for a place to hide. The poor devotee tells the Lord.. Krishna, the darkest place, where there can never be any light of enlightenment is my own mind. Why do not you occupy the dark shelter that is my dark mind?

The poet thinks that there could be no darker space to hide, than his own mind.

The poet perhaps forgets the fact that once that butter-thief occupies his mind, that space would be converted into a region of eternal brightness.

हे नन्दनन्दन You son of Nadagopa त्वया by you क्षीरसारं butter अपहृत्य having robbed, having stolen शङ्कया in fear of being found out, being caught पलायनं flight for shelter यदि if स्वीकृतं adopted चेत् if that is so त्वं you नितान्त तामसे where there is eternal, permanent darkness मम my मानसे mind कथं न why not लीयसे you stay hiding ?

ക്ഷീരസാരമപഹൃത്യ ശങ്കയാ സ്വീകൃതം യദി പലായനം ത്വയാ।

മാനസേ മമ നിതാന്ത താമസേ നന്ദനന്ദന കഥം ന ലീയസേ॥

കൊച്ചു കള്ളാ, നന്ദഗോപന്‍റെ മകനെ, കൃഷ്ണാ, നീ വെണ്ണ കട്ടെടുത്ത ശേഷം ആ കളവു കണ്ടുപിടിക്കപ്പെടുമെന്നും അടി കിട്ടും എന്നും ഭയന്ന് തൊണ്ടിമുതലുമായി ഒളിസങ്കേതം തേടി ഓടി നടക്കുകയാണല്ലേ.?

നിനക്ക് എന്നും (അറിവില്ലായ്മടെയും പാപത്തിന്‍റെയും )ഇരുട്ട് മാത്രം നിറഞ്ഞ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ക്കയറി ഭദ്രമായി ഒളിച്ചിരുന്നൂടെ ?

ആ ഇരുട്ടില്‍ നിന്നെ ആര് കണ്ടുപിടിക്കാനാണ് ?

അജ്ഞതയുടെ അന്ധകാരം ചൂഴുന്ന സ്വന്തം മനസ്സിനേക്കാള്‍ ഇരുണ്ട ഒരു ഇടവും ഉണ്ടാവാനിടയില്ല എന്നാണ് കവി കരുതുന്നത്.

പക്ഷെ കവി ഒരു കാര്യം മറക്കുന്നു. വെണ്ണ കട്ട ആ കുട്ടിക്കുറുമ്പന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മനസ്സില്‍ കയറിയാല്‍ പിന്നെ അവിടമെല്ലാം അനശ്വരമായ പ്രകാശം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു പോവില്ലേ ?

state without a leader

यथा ह्यनुदकाः नद्यो यथा वाप्यतृणं वनम्।

अगोपाला याथा गावः थथा राष्ट्रमनायकम्॥

इन्दिश्चे स्प्रुचे २३३८ वाल्मीकिरामायणे

yathā hyanudakāḥ nadyo yathā vāpyatṛṇaṁ vanam|

agopālā yāthā gāvaḥ thathā rāṣṭramanāyakam||

indiśce spruce 2338 vālmīkirāmāyaṇe

A state without an effective leader is simply like a river without water, a jungle where not even grass grows and a herd of cattle without a cowherd.. Total disorder and insecurity.

I worship Rama, the Ragava, the glorious scion of the Raghu race

कालांभोधर कान्तिकान्तमनिशं वीरासनाध्यासितम्।

मुद्रां ज्ञानमयीं दधानमपरं हस्तांबुजं जानुनि

सीतां पार्श्वगतां सरोरुहकरां विद्युन्निभां राघवं

पश्यन्तं मुकुटाङ्गदादि विविधाकल्पोज्वलाङ्गं भजे॥

kālāṁbhodhara kāntikāntamaniśaṁ vīrāsanādhyāsitam|

mudrāṁ jñānamayīṁ dadhānamaparaṁ hastāṁbujaṁ jānuni

sītāṁ pārśvagatāṁ saroruhakaraam vidyunnibhāṁ rāghavaṁ

paśyantham mukuṭāṅgadādi vividākalpojvalāṅgaṁ bhaje||

from Ramarkshastotram

I worship Rama, the Ragava, the glorious scion of the Raghu race

who is shining forth brilliantly with the glow of blackest rain cloud

Rama who is eternal, who is ever victorious

Rama who is giving audience in Veerasana, the posture befitting the great warrior and here

Rama who is manifesting the mudra or Sign of Supreme knowledge through one hand

Rama who is keeping his other hand, resembling a lotus on his knee

Rama who is viewing with all affection Sita who is standing by His side, Sita who is attractively brilliant emitting the glow similar to lightning, sita who is holding a lotus in Her hands,

Rama who is attractively , brilliantly and ceremoniously clad in various adornments and insignia like crown, armour etc

कालांभोधर blackest rain cloud कान्ति brilliance कान्तं shining अनिशं endless, destructionless, bright, wihout darkness वीरासन अध्यासितं giving audience in the Veeraasana or posture of a great hero warrior ( हस्ते) with one handज्ञानमयीं मुद्रां the jnanamudra.. the gesture of absolute knowledge दधानं manifesting, showing अपरं the other हस्त अम्बुजं hand resembling lotus जानुनि दधानं placed on the knee पार्श्वगतां the one who is present on the side सरोरुह करां who is holding alotus in her hand विद्युत् निभां shining with the brightness of lightning सीतां seetha पश्यन्तं seeing मुकुट crown, kireeta अङ्गद armour आदि etc विविध various आकल्प adornments, उज्वलाङ्गं with a shining form राघवं भजे I worship Raghava, the Rama

കാലാംഭോധര കാന്തികാന്തമനിശം വീരാസനാധ്യാസിതം।

മുദ്രാം ജ്ഞാനമയീം ദധാനമപരം ഹസ്താംബുജം ജാനുനി।

സീതാം പാര്‍ശ്വഗതാം സരോരുഹനിഭാം വിദ്യുന്നിഭാം രാഘവം

പശ്യന്തം മുകുടാങ്ഗദാദി വിവിധാകല്‍പോജ്വലാങ്ഗം ഭജേ॥

രാമരക്ഷാ സ്തോത്രത്തില്‍നിന്ന്

രഘുവംശത്തിൻറെ അഭിമാനമായ രാഘവനെ, രാമനെ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു

കറുത്തിരുണ്ട മഴമേഘത്തിൻറെ ശോഭയോടെ തിളങ്ങുന്ന രാമൻ

നിത്യനും ഒരുനേരവും ഒരു വിധത്തിലും കോട്ടം തൊട്ടു തീണ്ടാത്തവനും ആയ രാമൻ

ഉത്തമനായ ധീരനു, അനുയോജ്യമായ വീരാസനത്തിൽ ദർശനം നൽകുന്ന രാമൻ

ഒരു തൃക്കയ്യിൽ ജ്ഞാനമുദ്ര പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന സർവജ്ഞനായ രാമൻ

താമരയൊത്ത ഒരു കരം സ്വന്തം മുട്ടിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന രാമൻ

മിന്നല്പിണറിൻറെ തിളക്കത്തോടെ അരികെ നിൽക്കുന്ന താമരമലർ കയ്യിലേന്തിയ സൗന്ദര്യധാമമായ സീതാദേവിയെ പ്രേമപൂർവ്വം കടാക്ഷിക്കുന്ന രാമൻ

കിരീടം, കവചം എന്നുവേണ്ട എല്ലാ ചിഹ്നങ്ങളും ആയുധങ്ങളും ഏന്തി രാജാധി രാജനായി നിൽക്കുന്ന രാമൻ.

never utter scandals in public

परपरिवादः परिषदि कथंचन पण्डितेन न कर्तव्यः।

सत्यमपि तन्न वाच्यं यदुक्तमसुखावहं भवति॥

नीतिद्विषष्ठिका

paraparivādaḥ pariṣadi kathaṃcana paṇḍitena na kartavyaḥ।

satyamapi tanna vācyaṃ yaduktamasukhāvahaṃ bhavati॥

nītidviṣaṣṭhikā

A man of learning and wisdom should never utter words or make speeches which are scandalous and causing damages to other, in public or in popular assemblies Even if such speeches or utterances are based on facts and convey truth, they should be avoided since such words cause discomfort and pain to all.

Many eyebrows will be raised when this is read. In the present era of trolls and excessive media activism, whistleblowing is the sureshot way to popularity.

पण्डितेन by a man of learning कथंचन on any occasion परिषदि in an assembly (of respectable persons ) परपरिवादः talks belittling, point out the defects in others, न कर्तव्यः should never be done . यद् उक्तं what is spoken असुखावाहं unpleasant, causing distress भवति is सत्यमपि even it is truth, even it is based on facts तद् that न वाच्य should not be spoken

പരപരിവാദഃ പരിഷദി കഥംചന പണ്ഡിതേന ന കര്‍തവ്യഃ।

സത്യമപി തന്ന വാച്യം യദുക്തമസുഖാവഹം ഭവതി॥

നീതിദ്വിഷഷ്ഠികാ

വിവരവും വിവേകവും ഉള്ള ഒരു മനുഷ്യന്‍ ഒരിക്കലും ഒരു സഭയിലോ സമിതിയിലോ അതുപോലുള്ള പൊതു വേദികളിലോ മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും വിളിച്ചു പറയുന്ന വാക്കുകള്‍ പരസ്യമായി ഉപയോഗിക്കരുത്. ഒരുപക്ഷെ അത്തരം കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും വിമര്‍ശനങ്ങളും എല്ലാം മതിയായ തെളിവോടെയും യാഥാര്‍ഥ്യ ത്തില്‍ അധിഷ്ടിതങ്ങളും ആയിരിക്കാം. എങ്കിലും അത്തരം വാക്കുകള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും വിഷമവും പ്രയാസങ്ങളും ഉണ്ടാക്കും.

ഇന്നത്തെ ട്രോളുകളുടെയും മാധ്യമങ്ങളുടെ അളവറ്റ വാര്‍ത്താ ദാഹത്തിന്റെയും കാലഘട്ടത്തില്‍ ഇത് വായിക്കുന്നവര്‍ ഇതിനെ എതിര്‍ക്കാം. പരിഹസിക്കാം.

മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകളും കുറ്റങ്ങളും വിളിച്ചു പറയുക എന്നതാണ് പലരും വിജയത്തിലേക്കുള്ള വഴിയായി ഇപ്പോഴൊക്കെ മുന്നില്‍ കാണുന്നത്.

What a dedication..What an erudition.. What a tenacity..

Saw the book, History of Dharmasatras by Kane..

It is a huge creation in seven or eight volumes( five volumes with some volumes divided into parts..varying according to the edition) each running to an average seven hundred pages..

Could not manage even to read more than fifty pages of the first volume..

But I was simply dumb folded..

The author has read and digested all the major texts on Vedas, Upanishads and Dharmasastras and the commentaries thereon.. and has referred even to the contemporaneous articles on various subjects of the period in which it was written (1920s to 1940s).. and has added indexes to include views based on articles published after the book went to press..

What a dedication..What an erudition.. What a tenacity..

The author was an eminent scholar and a great jurist.. and authority in HIndu law..

Those are the lives which have really meaning.

swocasing oseudo erudition

One need not be a politician to have a good collection of Sanskrit books or for that matter any type of book.., and also to have a desire to read..

Luckily most of the treasures of Sanskrit literature are nowadays available in digitized form.. practically free of cost...

Of course one can understand about the huge collection of books by Dr S Radhakrishnan seen in public libraries,, He was a scholar first and scholar last and incidentally was the President of India too..

In many showcases and libraries of showy people we can see the leather-bound shells of great books with golden inscriptions, arranged neatly and permanently fixed to shelves which are locked for ever..

I have no business to remark, but could not help it when I saw some remark about the book collections of politicians in India..

I have downloaded at least twenty to thirty thousand ebooks(maybe because they are free), but could not read even a hundred volumes and my humble personal library collected over thirty years may contain a couple of thousand unread printed books..

Life is a waste.

This is the traditional belief of every Indian, every Hindu

रेवातीरे तपस्तप्येत् पिण्डं दद्यात् गयाशिरे।

दानं दद्यात् कुरुक्षेत्रे मरणं जाह्नवीतटे॥

स्कान्द पुराणे

revātīre tapastapyeta piṇḍaṁ dadyāt gayāśire|

dānaṁ dadyāt kurukṣetre maraṇaṁ jāhnavītaṭe||

skaanda puraanam

This is the traditional belief of every Indian, every Hindu

The ideal place for doing penance, performing austerities and find peace in life, is the banks of River Narmada the Reva

The most appropriate piece of land where ceremonial cakes made of grains (Pindam) should be offered to the departed souls is Gaya ( In the presence of Vishnupada and Akshyavata)

The terrain most suited for offering gifts to leaned persons, elders and the needy is Kurukshetra

and

The most sacred place for a person to die is the banks of Jahnavi the Ganga

रेवा तीरे in the banks of River Reva or Narmada तपः तप्येत् one should do penance and perform austerities गयाशिरे in the hilly terrains of Gaya पिण्डं दद्यात् one should offer ceremonial rice cakes to the departed elders कुरुक्षेत्रे in the terrain of Kurukshetra दानं दद्यात् gifts should be offered मरणं death जाह्नवी तटे in the banks of Jahnavee, the Ganga भूयात् should happen

രേവാതീരേ തപസ്തപ്യേത പിണ്ഡം ദദ്യാത് ഗയാശിരേ।

ദാനം ദദ്യാത് കുരുക്ഷേത്രേ മരണം ജാഹ്നവീതടേ॥
സ്കാന്ദപുരാണം

പാവനങ്ങളും മനുഷ്യ ജന്മത്തിനു ധന്യത നല്‍കുന്നവയും ആയ  പുണ്യസ്ഥലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാരതീയ സങ്കല്‍പം

രേവയെന്ന നര്‍മ്മദയുടെ തീരത്ത് തപസ്സിരിക്കുക .

ഗയയില്‍ ഗയയിലെ വിഷ്ണുപാദത്തിന്റെയും അക്ഷയ വടത്തിന്‍റെയും മുന്നില്‍ മറഞ്ഞു പോയ പിതൃക്കള്‍ക്ക് പിണ്ഡം അര്‍പ്പിക്കുക

ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെ വിളനിലമായ കുരുക്ഷേത്രം സന്ദര്‍ശിച്ചു ആ ഭൂമിയില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ദാനധര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യുക

അവസാനം

ജാഹ്നവിയായ ഗംഗയുടെ തീരങ്ങളില്‍ ജീവിച്ചു പ്രാണന്‍ വെടിയുക

the depth and seriosity of the situation has to experienced personally

अनुभूतं न यद् येन रूपं नावैति तस्य सः।

न स्वतन्त्रो व्यथां वेत्ति परतन्त्रस्य देहिनः॥

नलविलासे ६-७

anubhūtaṁ na yad yena rūpaṁ nāvaiti tasya saḥ|

na svatantro vyathāṁ vetti paratantrasya dehinaḥ||

nalavilāse 6-7

A person who has not personally experienced something or faced some challenging situation would not be able to realize the depth and seriosity of the situation or experience.

A human being who is enjoying liberty, a person who is free to move about and carry on with his own business without control from others, would never understand the miserable plight of a person who has lost his liberty and is under the control and manipulation of another person or entity.

येन by whom यद् न what is not अनुभूतं experienced, perceived, suffered तस्य रूपं its form सः he नnot अवैति know, understand, realize

परतन्त्रस्य bound, one who is in captivity, one who is under the control of others देहिनः human being व्यथां misery, स्वतन्त्रः one who is free, one who is not shackled न वेत्ति does not understand

അനുഭൂതം ന യദ് യേന രൂപം നാവൈതി തസ്യ സഃ।

ന സ്വതന്ത്രോ വ്യഥാം വേത്തി പരതന്ത്രസ്യ ദേഹിനഃ॥

നലവിലാസേ ൬-൭

ജീവിതത്തിൽ വെല്ലുവിളികളും പ്രശ്നങ്ങളും നേരിട്ട് കഷ്ടങ്ങൾ മുഖാമുഖം അറിഞ്ഞു അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു വ്യക്തിക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളും വ്യഥകളും വ്യാകുലതകളും എന്താണെന്ന് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാവുകയില്ല.

ഏറെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് സ്വന്തം പ്രവർത്തികൾ മറ്റുള്ളവരുടെ നിയന്ത്രങ്ങളും ഇടങ്കോലുകളും നേരിടാതെ ചെയ്തു ജീവിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന് സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു മറ്റൊരാളുടെ വരുതിയിൽ അടിമയെപ്പോലെ ജീവിക്കുന്നവൻറെ ഗതികേടും ദുഃഖവും എന്താണെന്ന് എങ്ങിനെ അറിയാനാണ് ?

change the head to fit the cap

 ഞാന്‍ പറഞ്ഞ കാര്യം താങ്കള്‍ക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. വളരെ ഭംഗിയായും ആലങ്കാരികമായും ഭാഷ എഴുതണം, ഉപയോഗിക്കണം എന്നൊന്നും അല്ല ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. നാടന്‍ ഭാഷയോ ഇംഗ്ലീഷോ തമിഴോ മലയാളമോ ലോക്കല്‍ ഭാഷയോ എന്തും ഉപയോഗിക്കാം. പക്ഷെ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഒരു ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അതിനു ചില നിയമങ്ങളും ചട്ടവട്ടങ്ങളും കീഴ്  വഴക്കങ്ങളും ഒക്കെ ഉണ്ട്. എല്ലാം മാറ്റിമറിച്ച് ചില രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ പ്രസംഗിക്കുന്നത് പോലെ എന്തെങ്കിലും വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ട് തന്‍റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ താന്‍ പറഞ്ഞതാണ് ശരിയായ ഭാഷാ പ്രയോഗം എന്നൊക്കെ തട്ടിവിടുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് എനിക്ക് അഭിപ്രായ വ്യതാസം. ഒരു രാഷ്ട്രീയക്കാരന്‍ ഒരു ന്യായാധിപനെ ശുംഭന്‍ എന്ന് വിളിച്ച ശേഷം ശുംഭന്‍ എന്ന വാക്കിനു തിളങ്ങുന്ന ആള്‍ എന്നാണു അര്‍ത്ഥം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ കാര്യമാണ് ഇവിടെ ഓര്‍മ്മ വരുന്നത്.

തന്തയ്ക്ക് പിറക്കാത്തവന്‍ എന്ന് ഒരാളെ തെറി വിളിച്ച ശേഷം ദൈവവും തന്തയ്ക്ക് പിറക്കാത്തവന്‍ ആണെന്നും ആ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ താന്‍ തന്‍റെ എതിരാളിയെ ദൈവത്തോടു ഉപമിക്കുകയായിരുന്നു എന്നും പറയാന്‍ വരെ ചിലര്‍ക്ക് ഉളുപ്പോന്നും ഉണ്ടാവില്ല.

ഇതാണ് ഇവിടത്തെ ചര്‍ച്ചാവിഷയം അല്ലാതെ താങ്കള്‍ ഏതെങ്കിലും ഭാഷയില്‍ പോസ്റ്റ്‌ ഗ്രാഡ്വേഷന്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കാനൊന്നും ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല.

It seems you did not understand what I said. I did not say that the language should be written and used in a very beautiful and figurative way. You can use the vernacular, English, Tamil, Malayalam or local language. But when a language is used in a place, there are certain rules, regulations and conventions. I have a difference of opinion about how some politicians change everything and say something and then interpret  it  as something and then tell  that in their opinion what they said is the correct language usage. This reminds me of a politician who called a judge a Shumbhan and said that the word Shumbhan means a shining person.

After calling someone a son of a bitch, some people will not even bother to say that God is also a son of a bitch and in that sense he was comparing his opponent to God.

This is the topic of discussion here, I did not mean to ask if you have done your post-graduation in any language.

this word, according to my feeling would mean this

Arguments and interpretation of ideas and beliefs are the hallmarks of healthy discussion and exchange of ideas.  

However  if someone chooses to break even the rules of the language and etymology and asserts that "this word, according to my feeling would mean this".. that is outside the limits of any sort of imagination. 

Even Panini, Patanjali, or the great Lord Nataraja Raja who danced and gave the sootrams defining the phonetics of letters in fourteen aphorisms would not dare to do so.

 Nevertheless  such assertions  can be made in social media. 

 I am stumped

there is no graver evil than untruth

नह्यसत्याद् परोऽधर्म इति होवाच भूरियम्।

सर्वं सोढुमहं मन्ये ऋतेऽलीकपरं नरम्॥

भागवते ८-२०-४

बिभेमि न तथा मृत्योर्यथा बिभ्येऽनृतादहम्॥

महाभारते वनपर्वे ३०२-६

bibhemi na tathā mṛtyoryathā bibhye'nṛtādaham||

mahābhārate vanaparve 302-6

nahyasatyād paro'dharma iti hovāca bhūriyam|

sarvaṁ soḍhumahaṁ manye ṛte'līkaparaṁ naram||

bhagavate 8-20-4

The goddess of Earth in person herself declared. There is no evil, no cause for danger, no deviation from the righteous path, than speaking untruth. Mother earth further declares, I would be able to bear all misdeeds, and would keep on my surface all sorts of beings, except people who deviate from the path of honesty, who do not hestitate to adopt deception.

(From Srimad Bagavatham)

Bhagavan Vyasa says in Mahabharatham than he would fear a situation that would lead one to tell untruth, or a person who would speak untruth, even more than a situation where he would face sure death.

നഹ്യസത്യാദ് പരോഽധര്‍മ ഇതി ഹോവാച ഭൂരിയം।

സര്‍വം സോഢുമഹം മന്യേ ഋതേഽലീകപരം നരം॥

ഭാഗവതേ ൮-൨൦-൪

ബിഭേമി ന തഥാ മൃത്യോര്യഥാ ബിഭ്യേഽനൃതാദഹം॥

മഹാഭാരതേ വനപര്വേ ൩൦൨-൬

അമ്മയായ ഭൂമീദേവി സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അസത്യത്തേക്കാള്‍ ഹീനമായ ഒരു അധര്‍മ്മവും ഇല്ല. ഭൂമി വീണ്ടും ശങ്കക്കിടയില്ലാത്ത വിധം പറയുന്നു. ഏതു കാര്യവും സഹിക്കുവാന്‍ എനിക്ക് കഴിയും, ഏതു വിധത്തിലുള്ള ജീവിയേയും ഞാന്‍ ചുമന്നു നില്‍ക്കും പക്ഷെ നേരും നെറിയും ഇല്ലാത്തവനെ, കളവു പറയുകയും വഞ്ചനയോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയെ താങ്ങി നിര്‍ത്തുക എന്നത് മിക്കവാറും അസാധ്യമാണ്.

ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തില്‍
വ്യാസഭഗവാന്‍ ഭാരതത്തില്‍ പറയുന്നു.

മരണം വന്നെയ്ക്കുമോ എന്ന ഭയത്തെക്കാള്‍ അസത്യം പറയുന്നതിനെ, അസത്യം പറയുന്നവനെ ഞാന്‍ ഭയപ്പെടുന്നു

if you torture the earth and make her cry in pain you will be punished severely

If you try to read the puranas and other pieces of traditional literature of India--these are partly history partly fictional partly secular partly religious-- you will discover that when there is a decline in righteousness on earth, it's weight would increase to unbearable levels and mother earth would suffer and become incapable of maintaining her balance. For relief, she would approach the supreme Lord and controller-call him narayana or shiva or by any name you would prefer-and on her request the Lord would incarnate on earth in some form, would annihilate the evil and would restore the balance. Sambhavami yuge yuge.. Tad aatmaanam srujaamyaham.. Paritraanaaya sadoonan vinashaaya cha dushkrutaan dharma samsthaapanaarthaaya.

The description in puranas might be symbolic and formal.

However, it is a fact that if you torture the earth and make her cry in pain you will be punished severely.

iron, when beaten and flattened and is built as a ship or vessel floats on the surface of water

सीदति येनैव जडः प्राज्ञस्तेनैव तरति दुर्गाणि।

पिण्डितं अयो अप्सु मज्जति तदेव पात्रीकृतं प्लवते॥

आर्याकोशः रविगुप्तस्य

sīdati yenaiva jaḍaḥ prājñastenaiva tarati durgāni|

piṇḍitaṁ ayo apsu majjati tadeva pātrīkṛtaṁ plavate||

āryākośaḥ raviguptasya

Some objects and materials baffle an inert and foolish person and pushes him to complete inaction and laziness

The smart and resourceful person uses the same objects and materials and with consummate skill overcomes very difficult and formidable situations . Iron found in the form of a huge lump, if it is placed on water would sink unceremoniously. However, the same iron, when beaten and flattened and is built as a ship or vessel floats on the surface of water and enables all to cross the sea.

येन because of which वस्तुना एव object alone जडः the inert, less endowed, foolish person सीदति remains inactive, is not able to act or work properly तेन एव with that object too प्राज्ञः the smart, knowledgeable person दुर्गाणि तरति overcomes situations which are difficult to negotiate

पिण्डितं shaped as a huge soli lump अयः iron अप्सु in waters मज्जति sinks .. तद् एव that (iron) itself पात्रीकृतं when flattened and shaped as a vessel , boat, ship प्लवते floats

സീദതി യേനൈവ ജഡഃ പ്രാജ്ഞസ്തേനൈവ തരതി ദുര്‍ഗാണി।

പിണ്ഡിതം അയോ അപ്സു മജ്ജതി തദേവ പാത്രീകൃതം പ്ലവതേ॥

ആര്യാകോശഃ രവിഗുപ്തസ്യ

കഴിവും അറിവും ഒട്ടും ഇല്ലാത്ത ജഡതുല്യനായ ഒരു മനുഷ്യന്‍ ചിത വസ്തുക്കളും ഘട്ടങ്ങളും കണ്ടു ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ പകച്ചു നില്‍ക്കും . കര്‍മ്മശേഷിയും ഉത്സാഹവും ധാരാളം ഉള്ള വ്യക്തി അതേ വസ്തുക്കളെ ഉപയോഗിച്ച് ആ വിഷമഘട്ടം എളുപ്പത്തില്‍ തരണം ചെയ്യുന്നു.

ഒരു കട്ടയായി കാണുന്ന ഇരുമ്പ് വെള്ളത്തില്‍ ഇടുകയാണെങ്കില്‍ അത് ഉടനെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോകും. പക്ഷെ അതെ ഇരുമ്പ് അടിച്ചു പരത്തി തോണിയോ കപ്പലോ നിര്‍മ്മിക്കുമ്പോള്‍ ആ യാനം വെള്ളത്തില്‍ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. അത് ഉപയോഗിച്ച് കണ്ണെത്താത്ത ദൂരങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കും.

human beings get more unhappy when they see others happy, than when they face discomforts

God has endowed with us the propensity to validate the merits of any issue through comparison of similar objects or occurrences happening around. This instinct is ingrained in us as a protective mechanism. Such observation would give us warnings about dangers and difficulties that might visit us under similar circumstances. But somehow, this tendency to compare grew within us something like a malignancy.. called jealousy. That is a sort of mental evolution containing seeds of destruction. We have to understand that jealousy is a malignancy and we should take steps to remove that bad growth, even if it requires chemotherapy. Living beings normally feel happy when they are given comforts in plenty. They become disturbed when the supplies are scant. That is natural. But human beings get more unhappy when they see others happy, than when they face discomforts. They feel happy when they see others suffer too. That evil mind is unique to the human psyche.

avoid too much of prid over youth and charsma that would vanish with age

तस्मान्न कार्यः सुधिया विचार्य साश्चर्य सौन्दर्य विलास दर्पः।

संसार मोहप्रसरे घनेऽस्मिन् विद्युल्लताविस्फुरितं हि रूपम्॥

दर्पदलनम् क्षेमेन्द्र

tasmānna kāryaḥ sudhiyā vicārya sāścarya saundarya vilāsa darpaḥ|

saṁsāra mohaprasare ghane'smin vidyullatāvisphuritaṁ hi rūam||

darpadalanam kṣemendra

In this world of woes submerged under the dark cloud of gloom and illusion, the pride about a person being physically attractive (during his prime stage in life) is very shortlived light the brilliant flashes of lighting appearing from dark clouds for small periods. The man with discretion and wisdom should never feel arrogant and overly proud about his own personal appearance and charisma although he would look wonderfully attractive and vivacious for the time being.

संसार in this world of woes मोह illusion प्रसरे spread घने heavy cloud, heavily clouded अस्मिन् this विद्युत् लता flashes of lighting विस्फुरितं appearing brighly and temporarily हि रूपं indeed is the attractive physical form, attractive physical appearance तस्मात् therefore सुधिया by a sensisble person विचार्य after great contemplation साश्चर्य curiously wonderful सौन्दर्य attractiveness विलास vivacity, activeness दर्पः arrogance न कार्यः should not be entertained.

തസ്മാന്ന കാര്യഃ സുധിയാ വിചാര്യ സാശ്ചര്യ സൌന്ദര്യ വിലാസ ദര്‍പഃ ।

സംസാര മോഹപ്രസരേ ഘനേഽസ്മിന്‍ വിദ്യുല്ലതാവിസ്ഫുരിതം ഹി രൂപം॥

ദര്‍പദലനം ക്ഷേമേന്ദ്രന്‍

അജ്ഞതയും മിഥ്യാബോധവും നിറഞ്ഞ, അന്ധകാരം കൊടികുത്തി വാഴുന്ന നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍, കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ പോലെ ഇരുണ്ടു കൂടി നില്‍ക്കുന്ന ആകാശത്തില്‍ വല്ലപ്പോഴും വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന മിന്നല്‍പ്പിണര്‍ പെട്ടെന്ന് തിളങ്ങി വീശി കെട്ടടങ്ങുന്നതു പോലെയാണ് ശാരീരിക സൌന്ദര്യം ചെറുപ്പത്തിലെ പ്രസരിപ്പും എല്ലാം വളരെ പരിമിതമായ കാലയളവില്‍ മാത്രം തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നതും പിന്നീട് ഇല്ലാതാവുന്നതും.

ആ വസ്തുത ഉള്‍ക്കൊണ്ടുതന്നെ ബുദ്ധിയും വിവേകവും ഉള്ള മനുഷ്യന്‍ തന്‍റെ  ചെറുപ്പത്തിലെ സൌന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും പ്രസരിപ്പിനെക്കുരിച്ചും ഒരു പരിധിക്കപ്പുറം അഹങ്കരിക്കുന്നത് എല്ലായിപ്പോഴും ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്..

death is a welcome guest when the mission of life is fulfilled

प्रायेणाकृतकृत्यत्वान्मृत्योरुद्विजते नरः।

कृतकृत्याः प्रतीक्षन्ते मृत्युं प्रियमिवातिथिम्॥

सारसमुच्चये २२३

prāyeṇākṛtakṛtyatvānmṛtyorudvijate naraḥ|

kṛtakṛtyāḥ pratīkṣante mṛtyuṁ priyamivātithim||

sārasamuccaye 223

A man who has not been able to accomplish what is expected of him, a man who is not able to discharge the duties assigned to him, is afraid of death. But people who have taken care to discharge their duties faithfully, those who are satisfied about what they have done, would welcome death at any time as if such death is a beloved and honoured guest.

नरः man प्रायेण mostly, verily, in most cases अकृत कृत्यत्वाद् because of non performance of what is expected of him मृत्योः उद्विजते is afraid of death, is anxious about death कृत कृत्याः who have done what should be normally done नराः me मृत्युं death प्रियं अतिथिं beloved, affectionate guest इव like प्रतीक्षन्ते wait for and welcome

പ്രായേണാകൃതകൃത്യത്വാന്മൃത്യോരുദ്വിജതേ നരഃ।

കൃതകൃത്യാഃ പ്രതീക്ഷന്തേ മൃത്യും പ്രിയമിവാതിഥിമ്॥

സാരസമുച്ചയേ ൨൨൩

തന്‍റെ ചുമതലകള്‍ കാര്യക്ഷമമായും കൃത്യ സമയത്തും നിര്‍വഹിക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവന്‍, ചെയ്യേണ്ടത് ചെയ്യാതെ ബാക്കി വയ്ക്കുന്നവന്‍ , എല്ലായിപ്പോഴും മരണത്തെക്കുറിച്ച് വെവലാതിപ്പെടും. പക്ഷെ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യേണ്ട സമയത്തും ചെയ്യേണ്ട വിധവും നല്ലവണ്ണം ചെയ്തു തീര്‍ക്കുന്നവര്‍, ഒന്നും ബാക്കി വയ്ക്കാതെയും നീട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാതെയും കൃത്യ നിര്‍വ്വഹണം നടത്തുന്നവര്‍ മരണത്തെ പ്രിയങ്കരനായ ഒരു അതിഥി എന്ന പോലെ വരവേല്‍ക്കും.

how grateful I am that he shaped my career and my work ethics !.. Sree Gurubyo namaH.

In 1977, I joined my department (the Indian Incometax) as a boy of 22 years.

My boss was at that time 56 years, a brahmin, a man with greatest integrity, but possessing a very nasty temper..

I was a novice and I did not know anything about Incometax, because personally I had no sources of income either for myself or my family. And I was a student of physics.

Everyday, I would present myself before my boss, and he would show all his anger, use some "endearing" words, and hand over some accounts to me for preparing notes. My mind would be blank.. I would approach him every half an hour with some doubt.. and he would tell all the "good words", but would explain to me the technicalities, and he was an excellent taxman, an excellent role model and a great guru.. l became a reasonably good taxman simply because of this great man

And me and my friend steno would sit outside the boss's cabin and since we had nothing else to criticize about him, we would be passing jokes about the boss's change in postures

In retrospect ,afte50 years,I remember with utter gratitudehow great my first boss was , and how grateful I am that he shaped my career and my work ethics !.. Sree Gurubyo namaH..

what we do not share ultimately goes waste

धनेन किं यन्न ददाति नाश्नुते बलेन किं येन रिपून् न बाधते।

श्रुतेन किं येन न धर्ममाचरेत् किमात्मना यो न जितेन्द्रियो वशी॥

सारसमुच्चये १८४

dhanena kiṁ yanna dadāti nāśnute balena kiṁ yena ripūn na bādhate|

śrutena kiṁ yena na dharmamācaret kimātmanā yo na jitendriyo vaśī||

sārasamuccaye 184

What purpose is there for the money accumulated by a person, if he does not share it with others by way of gift and charity and does not spend the money for enjoying the pleasures of life

What is there to be gained by a person by having a lot of physical strength and resources that would make him very powerful, if such power and resources are not applied effectively in defending himself and in scoring victory over enemies ?

What use can be there for great knowledge and erudition gained and possessed by a person if such knowledge does not help him in leading a life in the path of dharma or righteousness

What meaning can be there in the existence of a person if he has not trained himself to have control over his senses and vagaries of his thoughts and if he is not able to maintain such equipoise and pleasant disposition towards one and all throughout his life.

यं धनं which money न is not ददाति spent, given as gift अश्नुते consumed, eaten , uses वा either तेन with that धनेन किं what is the use for such moneyयेन बलेन which strength, which power रिपून् enemies न बाधते does not torment, does not defeat तेन बलेन किं what is the use for that strength/

येन श्रुतेन by which learning, by which collection of knowledge and expertis धर्मं न आचरेत् one is not enabled to spend his life in the righteous path तेन श्रुतेन किं what is the use for such knowledge,learning

यः आत्मा which soul, which person जितेन्द्रियः who has gained control over his organs वशी is ever in control, च न भवति does not remain तेन आत्मना किं what is the use by the existence of such a person

ധനേന കിം യന്ന ദദാതി നാശ്നുതേ ബലേന കിം യേന രിപൂന് ന ബാധതേ|

ശ്രുതേന കിം യേന ന ധര്മമാചരേത് കിമാത്മനാ യോ ന ജിതേന്ദ്രിയോ വശീ||

സാരസമുച്ചയേ ൧൮൪

സ്വയം നല്ലവണ്ണം ചെലവ് ചെയ്തു സ്ന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാനോ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിച്ചു അവരോടൊപ്പം പങ്കുവയ്ക്കാനോ ഉതകാത്ത പണം എത്ര സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടും എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനം ഉണ്ടോ ?

ശരീരത്തിനു ശക്തിയും പിന്നെ ഏറെ സഹായികളുടെ പിന്‍ബലവും എല്ലാം ഉണ്ടെങ്കിലും ആ ബലം ആത്മരക്ഷക്കായും ശത്രുക്കളെ തോല്‍പ്പിക്കാനായും വൈദഗ്ദ്യത്തോടെ പ്രയോഗിക്കാന്‍ കഴിവില്ലെങ്കില്‍ അതുകൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം ഉണ്ടാവാനാണ് ?

എത്ര പഠിപ്പും അറിവും ഉണ്ടായാലും അത് നല്ല വിധത്തില്‍ ഉപയോഗിച്ച് ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെ വഴിയില്‍ നെരോടും നേറിയോടും ജീവിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല എങ്കില്‍ അത്തരം ജ്ഞാനം കൊണ്ട് എന്ത് നേട്ടമാണ് ഉള്ളത്?

ആത്മനിയന്ത്രണം, സ്വന്തം ചിന്തകളിലും പ്രവൃത്തികളിയും തികഞ്ഞ യാഥാര്‍ഥ്യബോധം നിലനിര്‍ത്തുക, വകതിരിവും ശാന്തതയും നിറഞ്ഞ ജീവിതചര്യ സ്വായത്തമാക്കുക.. ഇപ്രകാരം ജീവിതം നയിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരാള്‍ ഒരു വ്യക്തിയാണെന്ന് കരുതി ജീവിക്കുന്നതില്‍ തന്നെ എന്തെങ്കിലും അര്‍ത്ഥം ഉണ്ടോ ?

what men of class consider precious, silly fellows trivialze

महतां यदेव मूर्धासु तद् एव नीचस्तृणाय मन्यते।

लिङ्गं प्रणमति बुधः काकः पुनर् आसनीकुरुते॥

mahatāṁ yadeva mūrdhāsu tad eva nīcastṛṇāya manyate|

liṅgaṁ praṇamati budhaḥ kākaḥ punar āsanīkurute||

lokasaṃvyavahārapravṛtti - ravi gupta 153

People who command respect in society and are of very high integrity and repute treat some objects with great respect, giving them so much of importance and placind them at the top of their heads. However, lowly people treat these very same objects with scant respect as if they are mere pieces of dry grass

Learned and devout people fall in supplication in front of an idol of Shiva in the form of a linga, but a crow would just sit atop that linga as if it is merely its seat.

यद् एव which aclone महतां of respected, great men मूर्धासु on the head वर्तते is place तद् एव that itself नीचः तृणाय मन्यते consider worthless as a piece of grass

बुधः the wise man लिङ्गं the idol of Shiva, Shivaling प्रणमति humbly falls in front of, prostrates पुनः again काकः the crow तं that आसनीकुरुते makes it merely its seat

മഹതാം യദേവ മൂര്‍ദ്ധാസു തദ് ഏവ നീചസ്തൃണായ മന്യതേ|

ലിങ്ഗം പ്രണമതി ബുധഃ കാകഃ പുനര്‍ ആസനീകുരുതേ||

ലോകസംവ്യവഹാരപ്രവൃത്തി - രവി ഗുപ്തന്‍ 153

അറിവും അന്തസ്സും സമൂഹത്തില്‍ നിലയും വിലയും ഉള്ള ആളുകള്‍ ഏറെ മൂല്യമുല്ലതായി കാണുകയും ശിരസ്സില്‍ വഹിച്ചു ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വസ്തുക്കളെ തരം താണ നീചന്മാര്‍ പുല്ലുപോലെ വിലയില്ലാത്തതായി കാണുന്നു.

ഭക്തന്മാരായ സജ്ജനങ്ങള്‍ ശിവലിംഗം കാണുമ്പോള്‍ അതിനു മുന്നില്‍ വീണു നമസ്കരിച്ചു പൂജിക്കുന്നു. അതേസമയം ഒരു കാക്ക അതെ ലിഗം തന്നെ തന്റെ ഇരിപ്പിടമാണെന്ന് കരുതി അതിന്‍റെ ശരസ്സില്‍ കയറി ഇരിക്കുന്നു.