Respectability or absence of it are too subjective

Respectability or absence of it are too subjective .

No one can define that in absolute terms. What is respectable for one person may not be same for another.

So sitting on assumed high moral pedestal and passing judgments is just an action.bordering on arrogance.

We tend to define as right and respectable what we think or assume as a majority group as respectable.

That is not simply fair.

Even assumed knowledge standards and performance standards become coloured, prejudiced or opinionated that way.

If a situation can arise where things get evaluated on the basis of what is said rather than who said it.. then alone there is at least a semblance of equity and fairness.

Normally people are driven either by ego or hero worship.

But all need not be like that.

Note ven Jesus or Krishna or Gandhi can ever define what is respectable.

Each one is entitled to his own views.

But when anyone tries to flaunt his view as the right..and only right.. unfairness raises its ugly head

the noble person never talk calumny behind your back

पृष्ठतो न विजल्पन्ति दीनमभ्युद्धरन्ति च।

संवासान्नावमन्यन्ते सेव्या राजेन्द्र साधवः॥३१५

अर्थं महान्तमासाद्य विद्यामैश्वर्यमेव च।

विचरेदसमुन्नद्धं यः स पण्डित उच्यते॥३१६

सारसमुच्चये

pṛṣṭhato na vijalpanti dīnamabhyuddharanti ca|

saṁvāsānnāvamanyante sevyā rājendra sādhavaḥ||315

arthaṁ mahāntamāsādya vidyāmaiśvaryameva ca|

vicaredasamunnaddhaṁ yaḥ sa paṇḍita ucyate||316

sārasamuccaye

Oh King, the company of noble and classy persons

Who never spread scandals about you behind your back

Who are ever eager to lend helping hands to people in distress

Who never get contemptuous about you just because the long association with them causes boredom

Should be sought for ever

He is the really learned person

Who never becomes arrogant and vain

Just because he has come by a lot of money

Just because he has learned a lot and has acquired some respectability and influence

And who just moves around as a simple person in spite of his praiseworthy attainments.

പൃഷ്ഠതോ ന വിജല്പന്തി ദീനമഭ്യുദ്ധരന്തി ച।

സംവാസാന്നാവമന്യന്തേ സേവ്യാ രാജേന്ദ്ര സാധവഃ॥൩൧൫

അര്‍ഥം മഹാന്തമാസാദ്യ വിദ്യാമൈശ്വര്യമേവ ച।

വിചരേദസമുന്നദ്ധം യഃ സ പണ്ഡിത ഉച്യതേ॥൩൧൬

സാരസമുച്ചയേ

രാജാവേ

മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും അവര്‍ക്ക് സ്വയം ന്യായീകരിക്കാന്‍ കകഴിയാത്ത വിധം പിറകില്‍ നിന്ന് പറഞ്ഞു പരത്തുന്ന സ്വഭാവം തീരെ ഇല്ലാത്ത

തങ്ങളുടെ കഴിവുകളുടെ പരമാവധി ഉപയോഗിച്ചു കഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് സഹായഹസ്തം നല്‍കുവാന്‍ എപ്പോഴും സന്നദ്ധരായ

തങ്ങളുടെ കൂടെ ഏറെക്കാലം ഒന്നിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും താമസിക്കുകയും ചെയ്തത് കൊണ്ട് മാത്രം അതിപരിചയം കൊണ്ട് ഉണ്ടാവുന്ന ബഹുമാനക്കുറവ് വച്ച് പുലര്‍ത്താത്തവര്‍

ഇത്തരം ഗുണങ്ങള്‍ മുഖമുദ്രകള്‍ ആക്കിയ നല്ല തരമുള്ള വ്യക്തികളുടെ സാമീപ്യവും സൌഹൃദവും എന്ത് വില കൊടുത്തും കാത്തു സൂക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.

We Indians always believed in rejoicing and even suffering in close company

If there are no close relatives close friends and people who belong to our own clan, community, region, state and not even who would share this beautiful earth life is meaningless.

There is neither glory nor happiness.

And when we are physically or mentally down a relative or friend or a man of our place or nation would make all the difference

We Indians always believed in enjoying and even suffering in close company.

Yes, when things are happy and peaceful we will even invite some minor or even major quarrels and would bicker cringe sow little jealousy and all.

But that is only the shell or skin.

Our core craves for affection and camaraderie

We pray

“Let us all live for 100 autumns

Let us see and enjoy together for hundred years

Let us be in the happy company of all for hundred autumns

Let us give happiness to others all together for thousand years

Let us all travel and explore together for hundred autumns"

This is the Vedic prayer we chant every midday

पश्येम शरदः शतम्

जीवेम शरदः शतम्

नन्दाम शरदः शतम्

मोदाम शरदः शतम्

प्रब्रवाम शरदः शतम्

अजीताः स्याम शरदः शतम्

Pashyema saradah shatam

Jeevema sharadah shatam

Nandaama sharadah shatam

Modaama sharadah shatam

Prabhravaama sharadah shatam

Ajeetaah syaama sharadah shatam

That tells everything that is ever to be told

even rude behaviour could be tolerated if the intention is to follow the righteous path

मधुरेऽसत्यमन्वेष्यं तच्च नास्त्यमृतं च तत्।

धर्मोऽन्वेष्यश्च परुषे स च नास्ति विषं च तत्॥

सारसमुच्चये ३३४

madhure'satyamanveṣyaṁ tacca nāstyamṛtaṁ ca tat|

dharmo'nveṣyaśca paruṣe sa ca nāsti viṣaṁ ca tat||

sārasamuccaye 334

When you hear extremely sweet words, the first thing you should do is to verify whether there is

 dishonesty in such words. If those words are not dishonest and insincere then they are like

 amrutham or elixir.

In the same manner you should search for righteousness even in rude and gruff behaviour. If

 there is no trace of righteousness in such rudeness, then such harshness is simply poisonous.

The idea is that one should be on his guard against sweet words which convey false messages.

 However, when words are sweet and honest too, then they are just like nectar.

At the same time even if the behaviour of a person is rather rude and unfriendly, such behaviour

 could be tolerated if the intention behind is just to follow the righteous path. However if a fellow

 is rude and is inclined to tread the path of unrighteousness too, he should be shunned like poison.

മധുരേഽസത്യമന്വേഷ്യം തച്ച നാസ്ത്യമൃതം ച തത്।

ധര്‍മ്മോഅന്വേഷ്യശ്ച പരുഷേ സ ച നാസ്തി വിഷം ച തത്॥

സാരസമുച്ചയേ ൩൩൪

വളരെ മധുരങ്ങളായ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആ വാക്കുകളില്‍ അസത്യം ഉണ്ടോ

 എന്നതാണ് ആദ്യം ശ്രദ്ധയോടെ പരിഗണിക്കേണ്ടത്.

മധുരങ്ങളായ വാക്കുകള്‍ സത്യവും ആത്മാര്‍ഥതയും നിറഞ്ഞവ കൂടി ആണെങ്കില്‍ അവ

 അമൃതം പോലെ നന്മ നല്‍കുന്നവയാണ്.

അത് പോലെ വളരെ പരുഷമായ പെരുമാറ്റത്തില്‍ പോലും നന്മയും ധര്‍മ്മവും ഉണ്ടോ

 എന്നും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

കടുപ്പമേറിയ പെരുമാറ്റം കാണുന്ന അവസരങ്ങളില്‍ അവിടെ നന്മയുടെയും

 ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെയും സാന്നിദ്ധ്യം ഒട്ടും ഇല്ലെങ്കില്‍ അത്തരം പെരുമാറ്റവും സന്ദര്‍ഭങ്ങളും

 വിഷം പോലെ കരുതി ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്.

ഇവിടെ പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ചക്കരവാക്കുകളില്‍ പൊതിഞ്ഞ അസത്യങ്ങള്‍ക്കെതിരെ

 ഏറെ കരുതലോടെ ഇരിക്കണം എന്നതാണ്. അതേസമയം സത്യസന്ധതയും

 ആത്മാര്‍ത്ഥതയും ഉള്ള വാക്കുകള്‍ ഇമ്പകരങ്ങളും കൂടി ആയാല്‍ അത് അമൃതം

 സേവിക്കുന്ന അനുഭവം നല്‍കും.

അതുപോലെ ഒരു വ്യക്തി അത്രയൊന്നും സൗഹൃദം കാണിക്കാതെയും പരുക്കനായും

 ഒക്കെ പെരുമാറുകയാണെങ്കില്‍പ്പോലും അതിനു പിന്നില്‍ നീതിയും നന്മയും

 നടപ്പാകാനുള്ള ആഗ്രഹം കാണുന്നു എങ്കില്‍ അത്തരം പെരുമാറ്റം കഴിവതും

 സഹിക്കുന്നതാണ് ശരി. പക്ഷെ ഒരാള്‍ പരുക്കനും അഹങ്കാരിയും ആവുക മാത്രമല്ല

 അയാള്‍ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നതൊക്കെ തെറ്റും ചെറ്റത്തരവും ആണെങ്കില്‍ അത്തരം ആളുകളില്‍

 നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന വിഷം അകലെ നിന്ന് തന്നെ മനസ്സിലാക്കി അവരെ തീര്‍ത്തും

 ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്.   

Pooja is not done actually to any living beings

There was a discussion with a friend a few years ago.

He asked

Pooja can be done to which live humans? (Dampathi pooja? Swamijis? Parents? Children? Sister? Brother? Brahmins for Shraadham? )

My answer was..

Pooja is not done actually to any living beings.

In each of the cases mentioned above, some presiding deity like Lakshmi and Narayana, Uma and Maheswara, Ganapathy, Skanda, Saasta, Durga or the Pithrus in Vasu Rudra Aditya forms, the Vishve devas, Brahma, Brihaspati, Vyasa etc are invoked...

It is just like a turmeric bimbam, a granite or metal statue etc. which are used as idols..

The mediums have no significance at all...

Even living parents are not offered pooja, the only exception is when some Vedic or spiritual upadesham is to be received like in Brahmopadesham, Samavartanam etc. where the parent may be treated as the guru and respects are offered..

Even in Padapoojas of Yatis, the Aadigurus or the deities worshiped by the respective preceptors are offered pooja and not the physical persons..

Even if the idols of such gurus are to be worshiped, they are worshiped as Shankara or Narayana etc..

No human worship is ever intended in Hinduism..

If contrary happens, it is distortion.

(offering Arghyam Padyam and offering Abivaadhanam to elders are not in the category of poojas .. they are only expression of respect and gratitude in the Society..)

it is a clash of perceptions..

it is a clash of perceptions..

Serious writing, with some little lighter stuff once in a while by way of exception is my preference..

But people usually think social media is a medium for light banter..

I really do not know which stand is right..

But no one has control over the reading tastes of others..

Of course I have a set of readers, quite dedicated, even though I do not care much to nurture my audience..

Frankly my purpose is served once the idea is expressed..

Usually I leave it at it..

Sure, I visit my own posts again to watch whether they are read or whether they are already dead..

Usually one out of a hundred would survive..

But that is good enough..

avarice for money never decreases

यौवनं जरया ग्रस्तं आरोग्यं व्याधिभिर्हतम्।

जीवितं मृत्युमभ्येति तृष्णैका निरुपद्रवा॥४५६

जीर्यन्ति जीर्यतः केशाः दन्ताः जीर्यन्ति जीर्यतः।

जीविताशा धनाशा च जीर्यतोऽपि न जीर्यति॥ ४५७

सारसमुच्चये॥

yauvanaṁ jarayā grastaṁ ārogyaṁ vyādhibhirhatam|

jīvitaṁ mṛtyumabhyeti tṛṣṇaikā nirupadravā||456

jīryanti jīryataḥ keśāḥ dantāḥ jīryanti jīryataḥ|

jīvitāśā dhanāśā ca jīryato'pi na jīryati|| 457

sārasamuccaye||

A man may be young now but he is threatened and is being hunted by the advent of old age.

A man may be having robust health now but the threat of ill health and diseases loom large before him always.

A man may be celebrating his life this moment but sure he is approaching death with every passing moment

However greed, avariciousness which has taken possession of him remains within him strong and without challenge from any source whatsoever.

As a man approaches old age, his hairs fall, and whatever is there turn grey too

As a man approaches old age , his teeth decay and they fall down too

However, even as he reaches advanced age, his intense yearning for living for ever and his avarice for money never decreases

യൌവനം ജരയാ ഗ്രസ്തം ആരോഗ്യം വ്യാധിഭിര്‍ഹതം।

ജീവിതം മൃത്യുമഭ്യേതി തൃഷ്ണൈകാ നിരുപദ്രവാ॥൪൫൬

ജീര്യന്തി ജീര്യതഃ കേശാഃ ദന്താഃ ജീര്യന്തി ജീര്യതഃ।

ജീവിതാശാ ധനാശാ ച ജീര്യതോഽപി ന ജീര്യതി॥ ൪൫൭

സാരസമുച്ചയേ॥

ഒരാള്‍ ഇന്ന് യൌവനത്തിന്‍റെ പ്രസരിപ്പില്‍ ഓടി നടക്കുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ വാര്‍ദ്ധക്യം വൈകാതെ വന്നെത്തും എന്ന ഭീഷണി അയാളുടെ മനസ്സില്‍ എന്നും ഉണ്ടാവും

ഒരാള്‍ ഇന്ന് ഏറെ ആരോഗ്യവാനായിരിക്കാം. പക്ഷെ ക്ഷീണവും രോഗങ്ങളും ഏതു സമയത്തും അയാളെ പിടികൂടാം എന്ന ചിന്ത അയാളെ എന്നും അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും

ഒരാള്‍ എന്ന് അയാളുടെ ജീവിതം അടിച്ചുപൊളിച്ചു കൊണ്ട് ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ എന്നെങ്കിലും മരണം വന്നെത്തുമെന്നും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് യാതയാകേണ്ടി വരും എന്നുമുള്ള യാഥാര്‍ഥ്യം അയാളുടെ ചിന്തകളെ എന്നും വെല്ലുവിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും.

പക്ഷെ, അയാളെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്ന ആര്‍ത്തിയും ആക്രാന്തവും എന്നും അയാളോടൊപ്പം ഒരു വെല്ലുവിളിയും ഇല്ലാതെ കൂട്ടിനിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. ആര്‍ത്തിയെ തടുക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ഒന്നും ഇല്ല.

ഒരു മനുഷ്യന്‍ വൃദ്ധനാവുമ്പോള്‍ അയാളുടെ തലയിലുള്ള മുടികള്‍കൊഴിഞ്ഞു പോകും ബാക്കിയുള്ള മുടികള്‍ നരച്ചിരിക്കുകയുംചെയ്യും

ഒരു മനുഷ്യന്‍ കിഴവന്‍ ആവുമ്പോള്‍ അയാളുടെ പല്ലുകള്‍ പൊഴിഞ്ഞും, ദ്രവിച്ചും നഷ്ടപ്പെടും

പക്ഷെ പ്രായം എത്ര ചെന്നാലും ഒരാളുടെ പണത്തോടുള്ള ആക്രാന്തം ഒരിക്കലും കുറയുകയില്ല. അതുപോലെ വല്ല വിധവും ജീവിച്ചിരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവും ഒരു കുറവുമില്ലാതെ അയാളെ പിന്തുടരും.

very difficult to break association with noble souls

मा भूत्सज्जनयोगो यदि योगो मा पुनः स्नेहः।

स्नेहो यदि विरहो मा यदि विरहो जीविताशा का॥

सुभाषितरत्नमाला

mā bhūtsajjanayogo yadi yogo mā punaḥ snehaḥ|

sneho yadi viraho mā yadi viraho jīvitāśā kā||

subhāṣitaratnamālā

The poet is afraid of separation from great people… after having achieved their company and guidance.

He says… Is it not better that we should not have meetings with noble people, meeting even by chance ? If such meetings take place we get attracted by the qualities of such great souls and therefore develop love and affection for them.. And once we develop such bond of affection laced with respect for such great people, we develop fear as to how we could maintain our relationship for eternity and how we could avoid separation from them. And God forbid, such separation should never happen.. What would be left for us to live further if we lose the company and guidance of such great preceptors and guides ?

सज्जनयोगो meeting, encounter, with great people मा भूत् should not, may not happen यदि if योगः भवति such meeting happens पुनः again, as a consequence स्नेहः affection, love, attachment मा भूत् should not, may not happen यदि if स्नेहः love भवति happens विरहो separation, break up मा भूत् should not happen यदि if विरहः separation भवति happen का what is there, what is left जीविताशा to desire in life, to lend meaning to life

മാ ഭൂത്സജ്ജനയോഗോ യദി യോഗോ മാ പുനഃ സ്നേഹഃ।

സ്നേഹോ യദി വിരഹോ മാ യദി വിരഹോ ജീവിതാശാ കാ॥

സുഭാഷിതരത്നമാലാ

ഇവിടെ കവിയ്ക്ക് മഹാന്മാരുമായി സത്സംഗവും സൌഹൃദവും ലഭിച്ച ശേഷം അത് എന്നും നിലനില്‍ക്കാതെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോവുമോ എന്ന കാര്യത്തില്‍ ഉല്‍ക്കണ്ഠയും ഭയവും എല്ലാം തോന്നുകയാണ്. അത് കവി ഈ ശ്ലോകത്തിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണ്.

കവി പറയുന്നു.. യാദൃച്ഛികമായിട്ട് പോലും ഉത്തമന്മാരായ വ്യക്തികളെ കണ്ടു മുട്ടാന്‍ ഇടവരാതിരിക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത് ? അത്തരം സംഗമങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുമ്പോള്‍ ആ മഹത്തുക്കളുടെ സദ്ഗുണങ്ങളോട് നമുക്ക് ഏറെ ആകര്‍ഷണവും ഏറെ ഇഷ്ടവും എല്ലാം ഉണ്ടാവും. അക്കാരണം കൊണ്ട് തന്നെ അത്തരം വ്യക്തികളുമായി വിട്ടുപിരിയാന്‍ പറ്റാത്ത വിധമുള്ള ആത്മബന്ധം നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ ഉടലെടുക്കും. ബഹുമാനവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന അത്തരം അടുപ്പം ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നമുക്ക് ആ ബന്ധം അതേ ഊഷ്മളതയോടെ എന്നും നിലനിര്‍ത്താന്‍ സാധിക്കുമോ, അല്ല അവരില്‍ നിന്ന് അകല്‍ച്ച സംഭവിക്കുമോ എന്ന വേവലാതി നമ്മെ എപ്പോഴും അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അത്തരം മഹാന്മാരില്‍ നിന്ന് വേര്‍പിരിയല്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ അത് എങ്ങിനെ സഹിക്കാന്‍ നമുക്ക് കഴിയും ?

സര്‍വശക്തന്‍ അനുഗ്രഹിച്ച് നമുക്ക് കിട്ടുന്ന അത്തരം മഹത്തുക്കളുടെ സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. മഹാന്മാരുടെ സംഗമങ്ങളും സൌഹൃദവും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയാല്‍ പിന്നെ നമ്മുടെ ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് നമുക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം ബാക്കിയുണ്ടാവും ?

( സത്സംഗം വേണ്ട എന്നല്ല കവി ഇവിടെ പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. മഹാന്മാരുടെ സൗഹൃദം ലഭിച്ച ശേഷം അത് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകാന്‍ അനുവദിക്കരുത് എന്നതാണ് നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാര്യം)

Remember, we can travel only if there is a road.

With utter humility, I have to state that I was surviving all though my life only on the strength of Bhakthi yoga.

That is absolute faith in the Divinity.

The names given to God are many.. Krishna, Murugan, Devi, Jesus, Allah etc., but then I do not know what is the name of God or what is His form..

But I trust He is kind, and He is walking ahead of us showing the way holding a candle to light each step of ours...

I have different perception about yoga.

Yoga was not conceived as a physical exercise at all, in our way of life.

It is a path to hold the wandering mind in tight rein to enable it to focus on the path which we avidly follow.

Maybe our thrust area is our profession, gaining riches, or finding happiness in material possession.

Alternately it may be pursuit of deeper meanings in life and discovery of godhead..

Every path is right.

No one can tell anyone else that some path is right or wrong.

Every path followed with sense of purpose and perseverence would lead us to our goals, and a work well done, a life well lived would lead us, to God, and God alone. I speak from conviction.

The ailments to the body as also pleasures we face at physical plane have their limitations.

Shelley talked about love's sad satiety.

Remember, we can travel only if there is a road, and if there no road at sight,you will have to find one through His bounteous grace. 

three types of wealth

त्रीष्वेव च धनान्याहुः पुरुषस्योत्तमव्रताः।

न द्रुह्याच्चैव दद्याच्च सत्यं चैव सदा वदेत्॥

सारसमुच्चये १५७

trīṣveva ca dhanānyāhuḥ puruṣasyottamavratāḥ|

na druhyāccaiva dadyācca satyaṁ caiva sadā vadet||

sārasamuccaye 157

Unwavering pursuit with utmost earnestness is prescribed for an earnest and noble person in respect of three types of wealth

First, the wealth of non violence, the determination not to cause harm to others, the resolve not to feel avarice and tendency to grab something that belongs to others.

Second, the wealth of a heart that would enable one to help others by way of gifts and assistance for those who are in need

Third, the wealth of character that would ensure that a person would always speak truth.

ത്രീഷ്വേവ ച ധനാന്യാഹുഃ പുരുഷസ്യോത്തമവ്രതാഃ।

ന ദ്രുഹ്യാച്ചൈവ ദദ്യാച്ച സത്യം ചൈവ സദാ വദേത്॥

സാരസമുച്ചയേ ൧൫൭

തരമുള്ള, നല്ലവരായ മനുഷ്യര്‍ താഴെ പറയുന്ന സ്വത്തുക്കള്‍ സമ്പാദിക്കാനുള്ള പരിശ്രമത്തില്‍ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെയും ഏറെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയോടെയും എപ്പോഴും വ്യാപൃതരായിരിക്കണം എന്ന് നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു.

ഒന്ന്, അഹിംസ, ഒരാളേയും ദ്രോഹിക്കാതെയും ഒരാള്‍ക്കും ക്ഷതം പറ്റാതെയും സ്വന്തം ജീവിതം നയിക്കുക, മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വത്തുക്കള്‍ പിടിച്ചുപറിക്കാനോ തട്ടിയെടുക്കാനോ ഉള്ള മാനസികാവസ്ഥ ഒരിക്കലും ഇല്ലാതിരിക്കുക എന്ന സ്വത്ത്

രണ്ടു കഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് സഹായങ്ങളും, സമ്മാനങ്ങളും നല്‍കി അവരുടെ വിഷമങ്ങള്‍ക്ക് അറുതി വരുത്താന്‍ ഇപ്പോഴും തയാറാവുന്ന ഹൃദയം എന്ന സ്വത്ത്

മൂന്ന് ഒരിക്കലും, എന്ത് സംഭവിച്ചാലും സത്യം മാത്രമേ പറയുകയുള്ളൂ എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തില്‍ നിന്ന് ഒരിക്കലും മാറാത്ത സ്വഭാവഗുണം എന്ന സ്വത്ത്.

mission in life is to cook food and donate it to the hungry ones

इन्द्र क्षुध्यद्भ्यो वय आसुतिं दाः॥ ऋग्वेदे

स इद् भोजो यो गृहवे ददाति॥ ऋग्वेदे

हिरण्यं ज्योतिः पचतो बभूव॥अथर्ववेदे

अहं पचाम्यहं ददामि॥ अथर्ववेदे

स पचामि स ददामि च सजे॥ अथर्ववेदे

indra kṣudhyadbhyo vaya āsutiṁ dāḥ|| ṛgavede

sa id bhojo yo gṛhave dadāti|| ṛgvede

hiraṇyaṁ jyotiḥ pacato babhūva|'tharvavede

ahaṁ pacāmyahaṁ dadāmi|| atharvavede

sa pacāmi sa dadāmi ca saje|| atharvavede

The supreme importance of cooking and distribution of food are highlighted in the above quoted from Rigveda and Atharva Veda

Oh Indra the Lord, you are the one who is pleased to supply drinking water and cooked food to the thirsty and hungry human beings ( from Rigvedam)

He who provides sumptuous food to his guests is the greatest donor and benefactor (Meaning gift of food is the greatest gift) (From Rigvedam)

A person who arranges for preparation and donation of food would be blessed with great splendour and wealth of gold. (From Atharva Veda)

My mission in life is to cook food and donate it to the hungry ones ( From Atharvavedam)

I am performing the greatest yajna by cooking food and supplying it as gift to the hungry ones (from Atharva Vedam)

( Remember.. our culture never thought of selling food..)

ഇന്ദ്ര ക്ഷുധ്യദ്ഭ്യോ വയ ആസുതിം ദാഃ॥ ഋഗ്വേദേ

സ ഇദ് ഭോജോ യോ ഗൃഹവേ ദദാതി॥ ഋഗ്വേദേ

ഹിരണ്യം ജ്യോതിഃ പചതോ ബഭൂവ॥അഥര്‍വവേദേ

അഹം പചാമ്യഹം ദദാമി॥ അഥര്‍വവേദേ

സ പചാമി സ ദദാമി ച സജേ॥ അഥര്‍വവേദേ

ഭക്ഷണം നല്ല വണ്ണം പാകം ചെയ്ത് അത് ഏറെ ആവശ്യമുള്ളവര്‍ക്ക് വിതരണം ചെയ്യുന്ന സേവനം എത്ര വിലപ്പെട്ടതാണ്‌ എന്ന കാര്യം വേദങ്ങളില്‍ പലയിടത്തും ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചില വാക്യങ്ങള്‍ താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു

ഭഗവാനായ ഇന്ദ്ര, അവിടുത്തെ തിരുവുള്ളം കനിഞ്ഞാണ് ദാഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ജലവും വിശന്നിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ആഹാരവും ധാരാളമായി ലഭ്യമാക്കുന്നത (ഋഗ്വേദത്തില്‍ നിന്ന്)

അതിഥികള്‍ക്ക് സ്വാദിഷ്ടമായ ഭക്ഷണം ധാരാളം നല്‍കി സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവനാണ് ഉദാര മതികളില്‍ അഗ്രഗണ്യന്‍. ആ ദാനം സമാനതകള്‍ ഇല്ലാത്തതാണ്. (ഋഗ്വേദത്തില്‍ നിന്ന്)

ആഹാരം പാകം ചെയ്ത് അത് വിതരണം ചെയ്യുവാന്‍ ഇപ്പോഴും സന്നദ്ധനായിരിക്കുന്നവന്‍ കിടയറ്റ തേജസ്വി ആയിത്തീരും. അത്തരം വ്യക്തി സ്വര്‍ണ്ണം മുതലായ സമ്പത്തുകള്‍ കൊണ്ട് അനുഗൃഹീതനാവും. (അഥര്‍വവേദത്തില്‍ നിന്ന് )

ജീവിതത്തില്‍ എന്‍റെ ദൌത്യം വിശക്കുന്നവനു വേണ്ടി ആഹാരം പാകം ചെയ്തു അത് ദാനമായി വിതരണം ചെയ്യുക എന്നതാണ്.

ആഹാരം പാകം ചെയ്ത് അത് വിശക്കുന്നവന് ദാനമായി വിതരണം ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഞാന്‍ ചെയ്യുന്ന യജ്ഞം

( ആഹാരം വില്പന നടത്തുക എന്നത് നമ്മുടെ പൈതൃകത്തിന് അന്യമായ ഒരു കാര്യം ആയിരുന്നു എന്നത് ഇവിടെ ഓര്‍ക്കണം )

I do not say all old beliefs are bad

Someone said.. Many of our old beliefs and rituals are foisted on us.. However we are none the poorer for this..

My rejoinder

I do not say all old beliefs are bad. However our elders were conscious enough about the spirit behind such beliefs.

Once we lose grip of the substance and just follow monkey-like, we would become poor indeed.

We become poor or even bankrupt when we try to follow the beliefs and fail to imbibe the spirit behind such values.

That has happened in the past couple of generations. I will cite an example.. Take the case of Namasankeerthanam, Bomma Kolu etc and even festivals in many temples.

The basic idea or spirit behind such activities is to foster faith in God and brotherhood among people.

But such practices have petered down into mere dramatic shows, show offs, competitions and eating sprees and the basic factor of the Divine presence has simply disappeared.

Even in Vaidik rituals, in astrology, everywhere there is such a decadence.

So we are actually so poor for such following.. ( I cannot agree with your statement that we are none the poorer for that..)

When decent life deteriorates to crass exhibitionism, we are not only poor, we just die in spirit

singing, so sweetly, indeed ever so sweetly

 

गायति वनमाली मधुरं गायति वनमाली

पुष्प-सुगन्ध-सुमलय-समीरे

मुनिजन-सेवित-यमुना-तीरे (गायति…)

कूजित-शुक-पिक-खगमुख-कुञ्जे

कुटिलालक-बहुनीरद-पुञ्जे (गायति…)

तुलसीदाम-विभूषण-हारी

जलजभव-स्तुत-सद्गुण-शौरी (गायति…)

परमहंस-हृदयोत्सवकारी

परिपूरित-मुरलीरव-धारी (गायति…)

(सदाशिव ब्रहामेन्द्राः )

gāyati vanamālī madhuraṃ gāyati vanamālī

puṣpa-sugandha-sumalaya-samīre

munijana-sevita-yamunā-tīre (gāyati…)

kūjita-śuka-pika-khagamukha-kuñje

kuṭilālaka-bahunīrada-puñje (gāyati…)

tulasīdāma-vibhūṣaṇa-hārī

jalajabhava-stuta-sadguṇa-śaurī (gāyati…)

paramahaṃsa-hṛdayotsavakārī

paripūrita-muralīrava-dhārī (gāyati…)

from Sadashiva brahmendra

That fellow who has adorned himself with myriad of wild blossoms is singing, so sweetly, indeed ever so sweetly.

In the wide banks of Yamuna river, the terrain ever visited by sages of lofty minds.

The landcape which is wafted by the cool breeze flowing softly carrying all the fragrance stolen from the flowers blooming aplenty in the valley of Malaya mountain.

In the bower of flowering creepers reverberating with the sweet chirps of birds like Parrots and Cuckoos.

Where the sky is filled with huge masses of clouds resembling dark curly hairs.

That fellow who has adorned himself with myriad of wild blossoms is singing, so sweetly, indeed ever so sweetly.

He is dazzlingly attractive wearing a thick garland of Thulasi leaves around his torso

He is the darling prince of the Shoorasena race.

His immaculate, peerless glory is ever extolled by Brahma who was born on a lotus

That fellow who has adorned himself with myriad of wild blossoms is singing, so sweetly, indeed ever so sweetly.

His enticing beauty instigates a mood of reckless celebration even in the minds of a recluse (Paramahamsa) who has abandoned all worldly affairs.

That Vagrant urchin is deluging the entire universe with the unearthly music that emanates from the flute he carries with him for ever.

ഗായതി വനമാലീ മധുരം ഗായതി വനമാലീ

പുഷ്പ-സുഗന്ധ-സുമലയ-സമീരേ

മുനിജന-സേവിത-യമുനാ-തീരേ (ഗായതി…)

കൂജിത-ശുക-പിക-ഖഗമുഖ-കുഞ്ജേ

കുടിലാലക-ബഹുനീരദ-പുഞ്ജേ (ഗായതി…)

തുലസീദാമ-വിഭൂഷണ-ഹാരീ

ജലജഭവ-സ്തുത-സദ്ഗുണ-ശൌരീ (ഗായതി…)

പരമഹംസ-ഹൃദയോത്സവകാരീ

പരിപൂരിത-മുരലീരവ-ധാരീ (ഗായതി…)

സദാശിവ ബ്രഹ്മേന്ദ്ര കൃതി

മലയപർവ്വതത്തിന്‍റെ നെറുകയിലും താഴ്'വാരങ്ങളിലും വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന ആയിരമായിരം മലരുകളുടെ സുഗന്ധമെല്ലാം കവർന്നെടുത്ത ഇളംതെന്നല്‍ അൻപോടെ തഴുകുന്ന....

ഇടതൂർന്നു ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്ന കാർകൂന്തൽ പോലെ വാനത്തിൽ പരന്ന മഴമേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന....

മഹര്‍ഷികളും യോഗികളും തേടിയെത്തി ധന്യത തേടുന്ന, നോക്കെത്താ ദൂരം വരെ പറന്നു കിടക്കുന്ന യമുനയുടെ തീരങ്ങളിൽ...

ഒത്തിരി കാട്ടുപൂക്കൾ മാലയായി അണിഞ്ഞ ആ വനമാലിയായ കണ്ണൻ മധുരതരമായ ഗാനം ഉതിർക്കുന്നു-- സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മാധുര്യം നിറഞ്ഞ ഗാനം.

കട്ടിയായി തൊടുത്തെടുത്ത തുളസീഹാരം കൊണ്ട് തിരുമെയ്യ്‌ മറയ്ക്കുന്ന ഗോപാലൻ......

ശൂരസേനകുലത്തിനു പേരും പുകഴും നിറയ്ക്കാൻ വന്നു പിറന്ന ഓമനയായ രാജകുമാരൻ....

അവന്‍റെ എണ്ണമറ്റ പുകഴുകൾ എന്നും ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു താമരയിൽ പിറന്ന ബ്രഹ്മദേവന്‍.

ഒത്തിരി കാട്ടുപൂക്കൾ മാലയായി അണിഞ്ഞ, ആ വനമാലിയായ കണ്ണൻ മധുരതരമായ ഗാനം ഉതിര്‍ക്കുന്നു--സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മാധുര്യം നിറഞ്ഞ ഗാനം.

പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും മനം കവർന്ന ആ പയ്യന്‍റെ അഴക്‌ കണ്ടു എല്ലാം ത്യജിച്ച ജ്ഞാനികളായ പരമഹംസന്മാർ പോലും നിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം കാറ്റിൽ പറത്തി എല്ലാം മറന്നു ആഹ്ളാദിക്കുന്നു.

ആ നാടോടി ചെറുക്കൻ കയ്യില്‍ കരുതിയിരിക്കുന്ന ഓടക്കുഴലിൽ നിന്ന് അഭൌമമായ സംഗീതം ഉതിർത്ത് ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻആ പാട്ടിന്‍റെ പ്രളയം കൊണ്ട് കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നു.

ഒത്തിരി കാട്ടുപൂക്കൾ മാലയായി അണിഞ്ഞ ആ വനമാലിയായ കണ്ണന്‍ മധുരതരമായ ഗാനം ഉതിര്‍ക്കുന്നു-- സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മാധുര്യം നിറഞ്ഞ ഗാനം.

either grow as a huge tree or perish as you germinate.. no ordinry existence

महातरुर्वा भवति समूलो वा विनश्यति।

नान्तरप्रक्रियामेति न्यग्रोधकणिकाङ्कुरः॥

सूक्तिरत्नकोशे

mahātarurvā bhavati samūlo vā vinaśyati।

nāntaraprakriyāmeti nyagrodhakaṇikāṅkuraḥ॥

sūktiratnakośe

A tiny seed of a peepul tree just sprouts and grows into a huge tree. If it cannot grow, it just perishes from the root. There will never be a process which would persuade its growth as a mediocre or dwarfish plant. People of great class too are like that. They may start from a state of near-nothingness and would attain great heights. If they face challenges, they may fight it out and grow in stature. Quite possibly they may perish in that process too. But they will never think of mediocre existence.

മഹാതരുര്‍വാ ഭവതി സമൂലോ വാ വിനശ്യതി।

നാന്തരപ്രക്രിയാമേതി ന്യഗ്രോധകണികാങ്കുരഃ॥

സൂക്തിരത്നകോശേ

വളരെ ചെറുതായ ഒരു ആലിന്‍ വിത്ത് മുളച്ച് ഒരു കൊച്ചു ചെടിയായ ശേഷം ഏറെ ഉയരത്തില്‍ വളര്‍ന്നു പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു അന്തസ്സോടെ നില്‍ക്കും. ആ കൊച്ചു ചെടിക്ക് ഒരുപക്ഷെ വളരാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കില്‍ അത് വേരോടെ അറ്റ് പോകും. ഒരിക്കലും ഒരു മുരടിച്ച ഭംഗിയില്ലാത്ത ചെടിയും അല്ല മരവും അല്ല എന്ന വിധത്തില്‍ വല്ല വിധേനയും വളരാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കില്ല. അന്തസ്സും തരവും ഉള്ള മനുഷ്യരും അതുപോലെ ആണ്. വളരെ താഴ്ന്ന നിലയില്‍ അവര്‍ ജന്മം എടുത്തു എന്ന് വരാം. തികച്ചും ഇല്ലായ്മയില്‍ നിന്ന് അവര്‍ ഏറെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിച്ചുയരും. ഒരുപക്ഷെ ആ വളര്‍ച്ചയുടെ പ്രക്രിയയില്‍ വെല്ലുവിളികള്‍ക്കും ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കും ഇരയായി അവര്‍ രക്തസാക്ഷിത്വം തേടി എന്ന് പോലും വരാം. പക്ഷെ അവര്‍ ഒരിക്കലും വലിയ ശോഭയൊന്നും ഇല്ലാത്ത ശരാശരിമാത്രമായ നിലനില്‍പ്പ്‌ സഹിക്കുകയില്ല.

employ the eminently suitable

यो यत्र कुशलः कार्ये तं तत्रविनियोजयेत्।

कर्मस्वदृष्टकर्मा यः शास्त्रज्ञोऽपि विमुह्यति॥

हितोपदेशे

yo yatra kuśalaḥ kārye taṃ tatraviniyojayet।

karmasvadṛṣṭakarmā yaḥ śāstrajño'pi vimuhyati॥

hitopadeśe

One should deploy a person for a particular mission only that person is suited for that assignment because of his efficiency and attitude.

Even the best among people who have read and studied a lot could stand dumb-folded and powerless if they are suddenly exposed to situations not suited to their tastes and capacities.

Even a great man in the wrong place would look clumsy

even a dull headed can be taught sciences but sublime poet is born rarely

गुरूपदेशादध्येतुं शास्त्रं जडधियोऽप्यलम्|

काव्यं तु जायते जातु कस्यचित् प्रतिभावतः॥

भामहः काव्यालङ्कारे

gurūpadeśādadhyetuṁ śāstraṁ jaḍadhiyo'pyalam|

kāvyaṁ tu jāyate jātu kasyacit pratibhāvataḥ||

bhāmahaḥ kāvyālaṅkāre

Any person, even a person of very ordinary intellect, perhaps even a dull headed fellow would be able to learn sciences and such subjects if he is trained and taught with lot of effort by an efficient teacher. However, sublime poetry is born rarely, that too poetry is created only by a person who is endowed with extraordinary genius.

This is the view of Bhamaha, the great theoretician on poetics.

ഗുരൂപദേശാദധ്യേതും ശാസ്ത്രം ജഡധിയോഽപ്യലം।

കാവ്യം തു ജായതേ ജാതു കസ്യചിത് പ്രതിഭാവതഃ॥

ഭാമഹഃ കാവ്യാലങ്കാരേ

ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും ശാസ്ത്രങ്ങളും അതുപോലുള്ള വിഷയങ്ങളും ഒരു സമര്‍ത്ഥനായ ഗുരുവിന്‍റെ ശിക്ഷണം ലഭിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഏറെ പണിപ്പെട്ടാണെങ്കിലും പഠിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റും. വിദ്യാര്‍ഥി അത്രയൊന്നും ബുദ്ധിശക്തി ഉള്ളവന്‍ അല്ലെങ്കിലും, ഒരുപക്ഷെ വിദ്യാര്‍ഥി കുറച്ചൊക്കെ മണ്ടന്‍ ആണെങ്കില്‍ പോലും ഒരു അധ്യാപകന് അയാളെ ശാസ്ത്രം മുതലായ വിഷയങ്ങള്‍ പരിശീലിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയും. പക്ഷെ ഉദാത്തമായ കവിത ജനിക്കുന്നത് അനുഗൃഹീതരായ ചിലരുടെ പ്രതിഭയില്‍ നിന്ന് മാത്രമാണ്. അത്തരം കവിത വല്ലപ്പോഴുമേ ജന്മം എടുക്കുകയുള്ളൂ.സാഹിത്യാചാര്യനായ ഭാമഹന്‍ തന്‍റെ ഉല്‍കൃഷ്ടകൃതിയായ കാവ്യാലങ്കാരത്തില്‍ പറഞ്ഞ അഭിപ്രായം ആണിത്

the son is a son only if ....

जीवतोर्वाक्यकरणात् क्षपाहे भूरिभोजनात्।

छायायां पिण्डपात्राच्च त्रिभिरेव सुतः सुतः॥

सूक्तिरत्नकोशे

jīvatorvākyakaraṇāt kṣapāhe bhūribhojanāt|

chāyāyāṁ piṇḍapātrācca tribhireva sutaḥ sutaḥ||

sūktiratnakośe

A son is a genuine son worth his name only if he fulfils the three duties, namely

1 He obeys and acts according to the desires and orders of the parents during their lifetime

2 He offers sumptuous food to the learned men and needy (by way of Sraaddha ceremony) on days considered as important to the departed souls and their memories

3 He offers balls of cereal and rice.. called pindas, in Gaya, under the shadow of the Akshaya Vata.. the eternal peepul tree in honour of the departed parents

ജീവതോര്‍വാക്യകരണാത് ക്ഷപാഹേ ഭൂരിഭോജനാത്।

ഛായായാം പിണ്ഡപാത്രാച്ച ത്രിഭിരേവ സുതഃ സുതഃ॥

സൂക്തിരത്നകോശേ

ഒരു മകന്‍ താന്‍ മകന്‍ എന്ന വാക്കിന് അര്‍ഹാനാവണം എങ്കില്‍ താഴെ പറയുന്ന മൂന്നു കടമകള്‍ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും കൂടാതെ നിറവേറ്റുക തന്നെ വേണം

൧ മാതാവും പിതാവും പൂര്‍വികരും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സമയം വരെ അവരുടെ വാക്കുകളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും അനുസരിച്ച് അവര്‍ക്ക് ഒരു തരത്തിലുള്ള വിഷമങ്ങളും ഉണ്ടാവാത്ത വിധം ജീവിക്കണം

൨ അച്ഛനോ അമ്മയോ വേര്‍പിരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാല്‍ സൂര്യചന്ദ്രന്മാരുടെ ചലനത്തിനനുസരിച്ച് അവരുടെ ഓര്‍മ്മക്കായി വിധിക്കപ്പെട്ട ദിവസങ്ങളില്‍ സുഭിക്ഷമായ ഭോജനം നല്‍കി ശ്രാദ്ധം ഊട്ടണം

൩. ഗയയില്‍ ജനാര്‍ദ്ദന സന്നിധിയില്‍ അക്ഷയ വടത്തിന്‍റെ ച്ഛായയില്‍ വിട്ടുപിരിഞ്ഞ പിതൃക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി പിണ്ഡം സമര്‍പ്പിച്ചു അവര്‍ക്ക് നിത്യമുക്തി നേടിക്കൊടുക്കണം

bondage between true friends should like between mud and water

करोतु तादृशीं प्रीतिं यदृशी नीरपङ्कयोः।

रविणा शोषिते नीरे पङ्कदेहो विशीर्यते॥

karotu tādṛśīṁ prītiṁ yadṛśī nīrapaṅkayoḥ|

raviṇā śoṣite nīre paṅkadeho viśīryate||

mahaasubhaashitasamgraha 8794 subhashitamanjari

The deep affection and bondage that should be developed between true friends should like what happens between mud and water. When the mud is soaked in water, the mixture remains so supple and big. However, when the lump of mud soaked in water is exposed to sunlight and the sun evaporates the water, then the lump of mud just get shattered into dust.

Here the two friends are so close and are completely devoted to one another that when one becomes weak the other just withers away.

കരോതു താദൃശീം പ്രീതിം യദൃശീ നീരപങ്കയോഃ।

രവിണാ ശോഷിതേ നീരേ പങ്കദേഹോ വിശീര്യതേ॥

മഹാസുഭാഷിത സംഗ്രഹം ൮൭൯൪ -- സുഭാഷിത മഞ്ജരി

രണ്ടു പേര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉറ്റ ചങ്ങാതിമാര്‍ ആണെങ്കില്‍ അവര്‍ തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും തമ്മില്‍തമ്മില്‍ ഉള്ള കരുതലും വെള്ളവും ചെളിയും പോലെ ആയിരിക്കണം. വെള്ളത്തില്‍ കുതിര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍ ചെളി ഒരു വലിയ കട്ടയായി നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കും. പക്ഷെ വെയില്‍ ഏറ്റു ചെളിയോടുകൂടെയുള്ള വെള്ളം ആവിയായി പോകുമ്പോള്‍ ആ ചെളിക്കട്ട വെറും പൂഴിയായി തകര്‍ന്നു വീഴും.

ഇവിടെ ഈ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കള്‍ വളരെ അടുപ്പത്തിലാണ്. ഒരാള്‍ക്ക് കോട്ടം വരുമ്പോള്‍ മറ്റെയാളും തകര്‍ന്നുപോകുന്നു.

Only those who have lost all powers and alertnesswould stand without emotions.

मन्थितो लङ्घितो बद्धः पीतो यद्यपि सागरः।

गर्जत्युच्छैस्तथाप्येष जढात्मानो हि निस्त्रपाः॥

उद्ग्भत सागर् सुभाशित ८५

manthito laṅghito baddhaḥ pīto yadyapi sāgaraḥ|

garjatyucchaistathāpyeṣa jaḍhātmāno hi nistrapāḥ||

udgbhata sāgar subhāśita 85

The ocean has been churned, and is being churned

The ocean has been crossed over and is being crossed over by many

The ocean has been stopped and bound by a dam, and such dams are built again and agai

The ocean has been drunk in full, and the waters are being consumed and pumped off by many for various purposes

However, in spite of all the difficulties and hardships faced, the ocean never ceases to roar exhibiting its immense strength.

Only those who have lost all powers and alertness of the mind would stand silently without any show of emotions..

The most famous episode of churning the ocean is the Amrutha Mathanam

The most valorous crossing of the ocean was by Lord Anjaneya

Rama, Sugriva and the Vanara Army built a dam over the ocean.. and E Shridharan Sir presided over building of Pamban Bridge

Sage Agastya just took the entire ocean on his palm and drank it

However the ocean is alive and kicking, and roars in grandeur.

മന്ഥിതോ ലങ്ഘിതോ ബദ്ധഃ പീതോ യദ്യപി സാഗരഃ।

ഗര്ജത്യുച്ഛൈസ്തഥാപ്യേഷ ജഢാത്മാനോ ഹി നിസ്ത്രപാഃ॥

ഉദ്ഗ്ഭട സാഗര് സുഭാശിത ൮൫

സമുദ്രത്തെ പലരും ഇളക്കി മറിച്ചിട്ടുണ്ട്. കടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആ പ്രക്രിയ പലപ്പോഴും തുടരുന്നു

കടലിനെ പലരും മാറി കടന്നിട്ടുണ്ട് .. ഇന്നും പലരും അത് ചെയ്യുന്നു

സമുദ്രത്തിന്‍റെ പ്രവാഹം അണകെട്ടി തടഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പലപ്പോഴും

സമുദ്രത്തിലെ വെള്ളം മുഴുവന്‍ കുടിച്ചു തീര്‍ത്ത അവസരം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും അതിലെ വെള്ളം പലരും ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ച് ഒഴുക്കിക്കളയുന്നു.

പക്ഷേ എന്തൊക്കെ വെല്ലുവിളി നേരിടാലും എത്രയൊക്കെ ക്ഷീണം സംഭവിച്ചാലും സമുദ്രം വീറോടെ, വാശിയോടെ ഗര്‍ജ്ജിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും നിര്‍ത്തുകയില്ല

മനസ്സിന്‍റെ ധൈര്യവും ഉണര്‍വ്വും തീരെ നഷ്ടപ്പെട്ട് ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവരായി പകച്ചു പോയവര്‍ മാത്രമേ ഒന്നും മിണ്ടാതേയും ഒരു വികാരവും കാണിക്കാതെയും നില്‍ക്കുകയുള്ളൂ

സമുദ്രത്തെ ഇളക്കി മറിച്ച ഏറെ പ്രസിദ്ധമായ സംഭവമാണ് അമൃത മഥനം

ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ സമുദ്രതരണം ഭഗവാന്‍ ആഞ്ജനേയസ്വാമിയാണ് നടത്തിയത്.

രാമനും സുഗ്രീവനും വാനരപ്പടയും ചേര്‍ന്ന് സേതു നിര്‍മ്മിച്ച്‌ കടലിനു അണ കെട്ടി . ഇ. ശ്രീധരന്‍ സാര്‍ പാമ്പന്‍ പാലം നിര്‍മ്മിക്കുന്നതിന് നേതൃത്വം നല്‍കി

മഹര്‍ഷി വര്യനായ അഗസ്ത്യന്‍ കൈക്കുമ്പിളില്‍ കടല്‍ മുഴുവന്‍ എടുത്ത് പാനം ചെയ്തു.

പക്ഷെ അതെല്ലാം സംഭവിച്ച ശേഷവും ഇന്നും കടല്‍ കടലായി നിന്ന് ഗര്‍ജ്ജിക്കുന്നു, ഏറെ വീര്യത്തോടും അന്തസ്സോടും കൂടി

The individual can never live well either by conquering something or submitting to something

Conquer yourself instead of trying to conquer others..

This advise is handed out to us by men of wisdom.

Yes, the idea is good

But my thoughts on the subject

"The individual can never live well either by conquering something or submitting to something or capitulating.

If you conquer someone that person or thing would be biding for time to hit back.

If you submit to someone else your inner being will be accusing you for ever.

In either case there will no peace nor would be good life.

If you just gel or mix with the external situation harmoniously both you and all that is outside you would work together happily.

This is the nature works normally.

When this harmony and equilibrium are disturbed the result is utter chaos"

evil-minded fellow derives immense pleasure when he hurls insults on others

पांसुपातेन हृष्यन्ति कुञ्जराः मदशालिनः।

तथा परिवदन्नन्यान् हृष्टो भवति दुर्जनः॥

महाभारते आदिपर्वे ८७-११

pāṁsupātena hṛṣyanti kuñcarāḥ madaśālinaḥ|

tathā parivadannanyān hṛṣṭo bhavati durjanaḥ||

mahābhārate ādiparve 87-11

An elephant in rut throws up a lot of dust using its trunk and is extremely happy when that dust falls down and covers its own body. In the same manner, an evil-minded fellow derives immense pleasure when he hurls insults on others

From Adi parvam of Mahabharatham

പാംസുപാതേന ഹൃഷ്യന്തി കുഞ്ജരാഃ മദശാലിനഃ।

തഥാ പരിവദന്നന്യാന്‍ ഹൃഷ്ടോ ഭവതി ദുര്‍ജനഃ॥

മഹാഭാരതേ ആദിപര്‍വേ ൮൭-൧൧

മദപ്പാടുള്ള കൊമ്പനാന തുമ്പിക്കൈ ഉയര്‍ത്തി പൊടിയും പൂഴിയും ഉയരെ വാരി എറിയുന്നു. അത് തിരിച്ച സ്വന്തം ശരീരത്തിളും മറ്റെല്ലായിടത്തും വീണു പടരുമ്പോള്‍ ആനയ്ക്ക് ഒടുങ്ങാത്ത ആനന്ദമാണ്. അതുപോലെ തന്നെയാണ് ദുഷ്ടനും. അയാള്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കെതിരേ ചീത്ത വാക്കുകളും അപവാദങ്ങളും പടച്ചെടുത്ത് പറയുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും എന്ന പരിപാടി തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അതില്‍ അയാള്‍ക്ക് വേറെ ഒരു കാര്യത്തിലും കിട്ടാത്ത സന്തോഷം കിട്ടുകയും ചെയ്യും.

മഹാഭാരതം ആദി പര്‍വത്തില്‍ നിന്ന്.

pollution with literary garbage

 

A fellow who considers himself an expert in English usage was generating many odd write-ups and some odd fellows persistently bombarded me with forwards of such literary trash that deserved eternal stay in waste bins. Added to this, some chamchas in groups were praising this work as heavenly.

Out of civility, I tried to put up with the spread of such garbage for some time. However, the proliferation cannot go on forever. This is my rejoinder to the groups. Just sharing.

You should present Posts and articles in form and style that others who read them could grasp with ease and comfort.

Someone compared the author of that post with Shashi Tharoor.

That is utter nonsense.

Peak of foolishness.

The person who made the comparison has no idea either of chaste English or of the literary craft of Tharoor.

Tharoor uses many relatively rare words and his craft is somewhat ornate or decorative.

However, every word, sentence or paragraph he presents would be perfect in grammar and faultless in presentation.

A treat to the lover of English language.

I have with me almost the full collection of Tharoor’ s works and I have managed to read most of them at least in part.

I have great admiration for his style and workmanship in spite of the fact that I do not like either his politics or flamboyant lifestyle.

In fact, one should have a lot of knowledge in basics of English language and a lot more of patience too to read and understand good books and good writing (including those written by Tharoor.)

It is even more difficult to read works of Nehru, Radhakrishnan, Russel, Thomas Hardy etc., not to speak of works of the likes of Samuel Johnson.

Nevertheless, they have invariably adopted perfect craft.

Where does the madcap who posted the crap and his chamchas stand in comparison to those connoisseurs?

Absurdity and idiocy cannot flow and should not flow in unlimited and uncontrollable torrents.

reject good counsel and drown in deep waters

सतां मतमतिक्रम्य योऽसतां सेवते मतम्।

शोचन्ते व्यसने तस्य सुहृदो न चिरादिव॥

योऽसत्सेवी वृथाऽऽचारः न श्रोता सुहृदां सताम्।

परान् वृणीते स्वान् द्वेष्टि तं श्री त्यजति भारत॥

महाभारते उद्योग पर्वे १११-२७-२९

satāṁ matamatikramya yo'satāṁ sevate matam|

śocante vyasane tasya suhṛdo na cirādiva||

yo'satsevī vṛthā''cāraḥ na śrotā suhṛdāṁ satām|

parān vṛṇīte svān dveṣṭi taṁ śrī tyajati bhārata||

mahābhārate udyoga parve 111-27-29

If a fellow just ignores and views with contempt the views and advises of noble persons and eagerly follows the path shown by evil minded fellows, then apart from suffering a lot of setbacks in life and falling victim to evil habits, he would push his friends too into deep trouble.

A person who is keen to serve bad and evil minded people and who is trying to follow the righteous rules of life only considering it as a wasteful exercise and without any sincerity or involvement, a person who refuses to listen to the views of sincere friends and well-wishers and tries to enjoy the company of enemies and at the same time feels enmity for his own kin would find in a condition where all his good fortune and affluence are lost. The goddess of wealth takes leave of him.

This is the advise received by Yudhistira, as seen in the Udyoga Parva of Mahabharatham.

സതാം മതമതിക്രമ്യ യോഽസതാം സേവതേ മതം।

ശോചന്തേ വ്യസനേ തസ്യ സുഹൃദോ ന ചിരാദിവ॥

യോഽസത്സേവീ വൃഥാഽഽചാരഃ ന ശ്രോതാ സുഹൃദാം സതാം।

പരാന്‍ വൃണീതേ സ്വാന്‍ ദ്വേഷ്ടി തം ശ്രീ ത്യജതി ഭാരത॥

മഹാഭാരതേ ഉദ്യോഗ പര്‍വേ ൧൧൧-൨൭-൨൯

ഒരു മനുഷ്യന്‍ വിവരവും വിവേകവും ഉള്ള ആളുകളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും അവജ്ഞയോടും ധിക്കാരത്തോടും തള്ളിക്കളയുകയും അതെ സമയം അവസരവാദികളുടെയും ദുഷ്ടന്മാരുടെയും ഉപദേശങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് തുള്ളിക്കളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് പതിവാക്കിയിരിക്കുകയാനെങ്കില്‍ അയാള്‍ സ്വയം ചീത്ത സ്വഭാവങ്ങളുടെ പടുകുഴിയില്‍ അകപ്പെടുക മാത്രമല്ല, കൂടെ നില്‍ക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളേയും അതേ അപകടത്തിലേയ്ക്ക് ഉന്തി വിടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഒരാള്‍ ദുഷ്ടന്മാരേയും അന്തഃസാര ശൂന്യന്മാരെയും കൂട്ട് പിടിക്കാന്‍ കച്ചകെട്ടി പുറപ്പെടുകയും, ജീവിതത്തിലെ മഹത്തായ ആചാരങ്ങളോടും ചര്യകളോടും ഒരു താല്‍പര്യവും പ്രതിബദ്ധതയും ഇല്ലാതിരിക്കുകയും ആചാരങ്ങള്‍ വെറും പൊള്ളയായ വഴിപാടുകള്‍ പോലെ പിന്തുടര്‍ന്നു എന്ന് വരുത്തുകയും മാത്രം ചെയ്യുകയും, അതേസമയം വിശ്വസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളുടെയം അഭ്യുദയകാംക്ഷികളുടെയും അഭിപ്രായങ്ങള്‍ അവഗണിച്ചു ശത്രുക്കളുടെയും ദുഷ്ടന്മാരുടെയും കൂട്ട് തേടി സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ട് മറുകണ്ടം ചാടുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ അയാള്‍ എല്ലാ സ്വത്തും സൌഭാഗ്യവും നഷ്ടപ്പെട്ട നിലയിലേയ്ക്ക് സ്വയം അധഃപതിക്കും. ഭാഗ്യദേവതയായ ശ്രീദേവി അയാളെ ദൂരെ ഉപേക്ഷിക്കും.

ഇത് മഹാഭാരതത്തില്‍ ഉദ്യോഗ പര്‍വത്തില്‍ യുധിഷ്ടിരന് ലഭിക്കുന്ന ഉപദേശം ആണ്.