spend the right way

शतं विहाय भोक्तव्यं सहस्रं स्नानमाचरेत्।

लक्षं विहाय दातव्यं कोटिं त्यक्त्वा हरिं भजेत्॥

śataṁ vihāya bhoktavyaṁ sahasraṁ snānamācaret|

lakṣaṁ vihāya dātavyaṁ koṭiṁ tyaktvā hariṁ bhajet||

This slokam is composed in praise of four good activities. Enjoying what one has earned through spending for comforts, Spending money of holy dips and pilgrimages, Using money for charity and in helping others and finally just giving up everything at the lotus feet of Hari

Spend hundred units of what you earn, give up hundred of what you earn and est and enjoy

Spend thousand units of what you earn in taking baths, meaning travelling to holy places and taking holy dips.

Spend one lakh unit of what you earn in helping others, give in charity lakhs which you earn, so that that money would become useful in mitigating the suffering of the needy

And finally, spend or give up Crores, practically what all things you have and just take refuge at the lotus feet of Krishna the Lord Hari.

शतं hund विहाय leaving, spending, setting aside भोक्तव्यं eat, enjoy सहस्रं thousand विहाय spending स्नानं आचरेत् celebrated holy ablution, spend for bathing लक्षं one laksh विहाय spending दातव्यं apply for charity, use for alrtruistic purposes कोटिं crore त्यक्त्वा give up, throw away हरिं Hari, Lord Krishna, The supreme being भजेत् worship

ശതം വിഹായ ഭോക്തവ്യം സഹസ്രം സ്നാനമാചരേത്।

ലക്ഷം വിഹായ ദാതവ്യം കോടിം ത്യക്ത്വാ ഹരിം ഭജേത്॥

ഈ ശ്ലോകം കൊണ്ട് ഒരാള്‍ താന്‍ സ്വരൂപിച്ചെടുത്ത പണം കൊണ്ട് ചെയ്യാവുന്ന നാല് നല്ല കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്

സമ്പാദിച്ച പണം നല്ല വഴിയില്‍ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായി ചിലവഴിച്ച് ആനന്ദിക്കുക,

തീര്‍ത്ഥയാത്രകള്‍ നടത്തുക,

ദാന ധര്‍മ്മങ്ങളിലൂടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നവന് ആശ്വാസം നല്‍കുക

പിന്നെ തനിക്കുള്ളതെല്ലാം ഭഗവാന്‍ ഹരിയുടെ പാദത്തില്‍ അര്‍പ്പിച്ചു അവിടെ ശരണം പ്രാപിക്കുക

നൂറു ചിലവഴിച്ച് ആഹാരവും മറ്റു ആഡംബരങ്ങളും ആസ്വദിക്കുക

ആയിരം ചിലവഴിച്ച് സ്നാനം നടത്തുക, അതായത് തീര്‍ഥയാത്രകള്‍ നടത്തി പുന്യവാനാവുക

ലക്ഷം ചിലവഴിച്ചു ദാന ധര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യുക, മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് കഴിയാവുന്നതെല്ലാം കൊടുത്ത് അവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ക്ക് അറുതി വരുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുക

കോടികള്‍ ത്യജിച്ച്, തനിക്കുള്ള സര്‍വ്വസ്വവും ഹരിയായ കൃഷ്ണന്‍റെ കാലടികളില്‍ അര്‍പ്പിച്ച് അവനെ ശരണം പ്രാപിക്കുക

yataḥ kṛṣṇastato dharmo yato dharmastato jayaḥ

जयोऽस्तु पाण्डुपुत्राणां येषां पक्षे जनार्दनः।

यतः कृष्णस्ततो धर्मो यतो धर्मस्ततो जयः॥

jayo'stu pāṇḍuputrāṇāṁ yeṣāṁ pakṣe janārdanaḥ|

yataḥ kṛṣṇastato dharmo yato dharmastato jayaḥ||

May the sons of Pandu be ever victorious because Janardhana the Krishna is present in their side.

The victory is there because Dharma or virtue will be available in full where Krishna is present, and Victory will happen to people who adhere to the path of Dharma

येषां in whose पक्षे side जनार्दनः Janardhana the Krishna वर्तते is there तेषां for them पाण्डुपुत्राणां the sons of Pandu जयः victory अस्तु be there यतः because where कृष्णः Krishna वर्तते is there तत्र there धर्मः dharma is there यत्र where धर्मः dharma is there ततः for that reason there will be जयः victo

ജയോഽസ്തു പാണ്ഡുപുത്രാണാം യേഷാം പക്ഷേ ജനാര്‍ദനഃ।

യതഃ കൃഷ്ണസ്തതോ ധര്‍മോ യതോ ധര്‍മ്മസ്തതോ ജയഃ॥

ശ്രീകൃഷ്ണന്‍, ജനാര്‍ദനന്‍ (ദുഷ്ടരെ ശിക്ഷിക്കുന്നവന്‍) പാണ്ഡവന്മാരുടെ പക്ഷത്തില്‍ നിലകൊള്ളുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ക്ക് എപ്പോഴും വിജയം ഉണ്ടാവട്ടെ.. കൃഷ്ണന്‍ എവിടെ ഉണ്ടോ അവിടെ നന്മയും ധര്‍മ്മവും ഉണ്ടാവും. നന്മയും ധര്‍മ്മവും നിറഞ്ഞ പാതയില്‍ ചരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് എല്ലായിപ്പോഴും വിജയം മാത്രമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ.

It is always safer to be balanced, without moving either too near or too far,

शत्रौ मित्रे पुत्रे बन्धौ मा कुरु यत्नं विग्रहसन्धौ।

भव समचित्तः सर्वत्र त्वं वान्छत्यचिराद्यदि सत्वत्त्वम्॥

śatrau mitre putre bandhau mā kuru yatnaṁ vigrahasandhau|

bhava samacittaḥ sarvatra tvaṁ vānchatyacirādyadi satvattvam||

adi shankara Bhaja govindam

Extremes are always vexatious. It is always safer to be balanced, without moving either too near or too far, in our approaches, if we desire a life more of peace and less of botheration. This idea would apply with equal force either in the day to day affairs of our lives and even in the very serious pursuit of spiritual elevation. Being detached is the best guarantee against distress and disappointment.

Acharya Shankara presents this idea with prodound insight in a couplet in Bhaja Govindam

His advice is

Be it in the case of enemies, friends, sons or relatvies never make any great effort either to make friendship and bind relations and at the same time never try to pick up quarrel or cause any situation that would lead to strife and difference of opinion. If you desire to lead a life where your thoughts are balanced and both yourself and the surroundings are peaceful, then become a person possessed of equanimity everywhere.

त्वं you शत्रौ on enemies मित्रे in respect of friends, पुत्रे in respect of son बन्धौ in respect of kinsmen वा either विग्रह creating difference of opinion, creating strife संधौ creating friendship, creating truce यत्नं attem मा कुरु never do यदि if त्वं you सत्वत्वं equanimity, balanced peaceful relation वाञ्छति desire तर्हि then सर्वत्र everywhere समचित्तः of equally neutral attitude भव be

ശത്രൌ മിത്രേ പുത്രേ ബന്ധൌ മാ കുരു യത്നം വിഗ്രഹസന്ധൌ।

ഭവ സമചിത്തഃ സര്‍വത്ര ത്വം വാന്ഛത്യചിരാദ്യദി സത്വത്ത്വം॥

ഒരു കാര്യത്തിലും ഒരു പരിധിക്കപ്പുറം താല്പര്യം വച്ച് പുലര്‍ത്തുന്നത് ശാന്തമായ ജീവിതചര്യക്ക് ഒട്ടും സഹായകം ആവുകയില്ല. എപ്പോഴും ജീവിതക്രമങ്ങളില്‍ ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ ഉണ്ടാവുന്നത് നല്ലതല്ലേ? ഒരു കാര്യത്തിലും ഏതെങ്കിലും ഒരറ്റത്തെക്കോ മറ്റേ അറ്റത്തെക്കോ ചാടിപ്പിടിച്ചു ഒരിക്കലും വിട്ടുവീഴ്ചക്ക് തയാറാവാതിരിക്കുന്നതു അന്തരീക്ഷം വഷളാക്കാന്‍ മാത്രമേ സഹായിക്കുകയുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് നമുക്കോ നമ്മുടെ ചുറ്റും ഉള്ള മറ്റുള്ളവര്‍ക്കോ ആര്‍ക്കും ഒരു ഗുണവും ഉണ്ടാവാനില്ല.

ഈ വസ്തുത സാധാരണ ജീവിതത്തിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ മുതല്‍ അദ്ധ്യാത്മികയുടെ പാരമ്യത്തില്‍ സാധനയില്‍ എത്തിച്ചേരുന്ന മാര്‍ഗ്ഗം വരെ എല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും ഒരുപോലെ പ്രസക്തമാണ്.

ഒരുകാര്യത്തിലും പരിധി കടന്ന ഇഷ്ടമോ താല്പര്യമോ വെറുപ്പോ വിദ്വേഷമോ ഒന്നും തോന്നാതിരിക്കുന്നതാണ് ജീവിതത്തില്‍ വിഷമങ്ങളും നൈരാശ്യങ്ങളും ഉണ്ടാവാതെ നമ്മെ സ്വയം കാത്തു സൂക്ഷികാനുള്ള ഒരേ ഒരു വഴി.

അതുകൊണ്ട് ആചാര്യ സ്വാമികള്‍ ഉപദേശിക്കുന്നു.

“ശത്രുക്കളുടെ കാര്യത്തിലായാലും ചങ്ങാതിമാരുടെ കാര്യത്തില്‍ ആയാലും, മക്കളുടെ കാര്യത്തിലായാലും ബന്ധുക്കളുടെ കാര്യത്തിലായാലും സ്നേഹബന്ധവും മാനസികമായ അടുപ്പവും ഒരു പരിധിയില്‍ അധികം വളര്‍ത്തിയെടുക്കാന്‍ ശ്രമികരുത്. അതേ സമയം ബന്ധങ്ങള്‍ നശിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുള്ള കലഹങ്ങളും അഭിപ്രായഭിന്നതകളും സൃഷിടിക്കുവാനും ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കരുത്. ചിന്തകളും പ്രവൃത്തികളും ശാന്തങ്ങളും സന്തുലിതങ്ങളുമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു നല്ല ജീവിതചര്യയാണ് നിനക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുമായി നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെങ്കില്‍ എന്നും മനസ്സന്‍റെ സമചിത്തത നിലനിര്‍ത്തുക.. അങ്ങേയറ്റം ഇഷ്ടവും വേണ്ട, അതേസമയം അങ്ങേയറ്റം വെറുപ്പും വേണ്ട “

The enlightened preceptor imparts knowledge to all his disciples alike

वितरति गुरुः प्राज्ञे विद्यां यथैव तथा जडे

न तु खलु तयोर्ज्ञाने शक्तिं करोत्यपहन्ति वा ।

भवति हि पुनर्भूयान् भेदः फलं प्रति तद्यथा

प्रभवति शुचिर्बिंबग्राहे मणिर्न मृदादयः ॥ – उत्तररामचरित

vitarati guruH prAjne vidyAM yathaiva tathA jaDe

na tu khalu tayoH jnAne shakti karoti apahanti vA ।

bhavati hi punaH bhUyAn bhedaH phalaM prati tad yathA

prabhavati shuchiH bimbagrAhe mRut AdayaH ॥ – uttararAmacharita

The enlightened preceptor imparts knowledge to all his disciples alike, irrespective of whether the student is a brilliant one or is very dull intellectually. The lessons or even the capacity or earnestness of the teacher really adds or takes away nothing beyond a certain optimal level from the subject matter of the lesson. The lessons, by themselves do not add either fortune or lack of it to the recipient of the knowledge. However, we see substantial variation in quality of enlightenment received by the individual disciples. While a gem of crystal receives the brilliance of light falling on them and reflect it with greater resplendence, the same light falling on a heap of mud keeps the mud simply dark..

the strategy should be target-specific..

the strategy should be target-specific..

----------------------------------------

मित्रं स्वच्छतया रिपुं नयबलैर्लुब्धं धनैरीश्वरं।

कार्येण द्विजमादरेण युवतिं प्रेम्णा समैर्बान्धवं॥

अत्युग्रं स्तुतिभिर् गुरुं प्रणतिभिर्मूर्खं कथाभिर्बुधं।

विद्याभी रसिकं रसेन सकलम् शीलेन कुर्याद्वशं॥

mitraṁ svacchatatayā ripuṁ nayabalairlubdhaṁ dhanairīśvaraṁ|

kāryeaṇa dvijamādareṇa yuvatiṁ premṇā samairbāndhavaṁ||

atyugraṁ stutibhir gururṁ praṇatibhirmūrkhaṁ kathābhirbhudhaṁ|

vidyābhī rasikaṁ rasena sakalam śīlena kuryādvaśaṁ||

हितोपदेशम्

hitopadeśam

-------------------

A quote from Hitopadesham..

In Sanskrit literature the parables and small stories of Hitopadesham, interspersed with wise slokas too.. is considered great.. almost on equal footing with Panchantantram..

The work is placed to the 9th or 10 th century of CE,, and the author is one Narayana Kavi..

This is a case where the work is very famous, but very little is known about it historically.. Some scholars place it to the terrain of Nepal..

==========

Meaning of the slokam with comments

----------------------------------

One can always maintain intimacy with a bosom friends by being just natural.

With appropriate strategy and show of strength one can keep his enemy at bay.

A miser can be kept pleased only by supply of more funds,( so also every officer or superintendent)

One's favourite God can be propitiated through service ( to all humans).

A beautiful young lady can be made happy through romance (not for old uncles like me....I just quote hitopadesam).

One's relatives will be happy if one shows the sense of equality and identify with them. We lose many close relations by flaunting our own so called status.

For the parents we are just the sons and daughters and for the siblings we are only brothers or sisters.( for them does it make any difference that you are a top bureaucrat or a stinkingly rich businessman?)

To keep a ferocious being away from attacking us is only through vocal praise in place or out of place ( the ferocious thing can appear in so many forms....wife, boss. mother in law, to cite a few examples) .

The only way the preceptor can be kept happy is by prostrating at his feet (it will do more good to the disciple than the teacher..especially when the disciple is prostrating just to pull the master down).

The learned person will be pleased when one shares his knowledge and erudition with humility. .

One can keep an inveterate idiot in happiness only by engaging him with silly talk.

A connoisseur in fine arts will be pleased when the art is performed to perfection.

And everyone in the world will be pleased with one's good manners and character.

collection of subhashitams would enhace the student's worth

सुभाषितमयैर्द्रव्यैः संग्रहं न करोति यः।

स तु प्रस्तावयज्ञेषु किं प्रदास्यति दक्षिणाम्॥

सुभाषितरत्नमाला ३२

subhāṣitamayairdravyaiḥ saṃgrahaṃ na karoti yaḥ।

sa tu prastāvayajñeṣu kiṃ pradāsyati dakṣiṇām॥

subhāṣitaratnamālā 32

If a person does not accumulate his wealth of knowledge in the shape of collection of worthy sayings or subhashitams, what contribution would he be able to make when he has to test his worth by presenting his knowledge in assemblies where valid views and opinions are to be given

यः who सुभाषितमयैः in the shape of noble and worthy words and teaching द्रव्यैः wealth संग्रहं accumulation न करोति does not do सः he प्रस्ताव यज्ञेषु in assemblies and great gatherings where worthy opinions are to be present किं दक्षिणाम् what contribution प्रदास्यति would give

സുഭാഷിതമയൈര്‍ദ്രവ്യൈഃ സംഗ്രഹം ന കരോതി യഃ।

സ തു പ്രസ്താവയജ്ഞേഷു കിം പ്രദാസ്യതി ദക്ഷിണാം॥

സുഭാഷിതരത്നമാലാ ൩൨

സുഭാഷിതങ്ങളുടെ രൂപത്തിലുള്ള അറിവിന്‍റെ സമ്പത്ത് സ്വരൂപിച്ചെടുക്കുവാനുള്ള കഴിവും സന്ദര്‍ഭവും ഒരാള്‍ക്ക് കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ കഴിവും അറിവും അന്തസ്സും ഉള്ള ആളുകള്‍ കൂടിയിരുന്ന് ആലോചിക്കുകയും അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പറയുകയും നയങ്ങള്‍ രൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സഭകളില്‍ പങ്കെടുക്കേണ്ട സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ അയാളുടെതായി എന്തെങ്കിലും വിലയുള്ള സംഭാവന നല്‍കുവാന്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ സാധിക്കുമോ ?

clean, shiny and bright ojects become famous even though they are of relatively lesser weight and size.

शुद्धाः प्रसिद्धिमायान्ति लघवोऽपीह नेतरे।

तमस्यपि विलोक्यन्ते दन्तिदन्ता न दन्तिनः॥

धर्मबिन्दु प्रकरण १

śuddhaḥ prasiddhimāyānti laghavo'pīha netare|

tamasyapi vilokyante dantidantān na dantinaḥ||

Dharmbindu Prakaran Part 01

Objects which are clean, shiny and bright become famous and received popular acceptance even though they are of relatively lesser weight and size. This is not so with others ( who might be heavy and large but not clean and shiny) . The tusk of the elephant ( shiny white ivory) would be visible to everyone even in darkness but the large black elephant remains invisible in such dark background.

लघवः trivial , of lesser importance, light अपि even though शुद्धाः clean, pure, shining प्रसिद्धिं fame, popular acceptance आयान्ति reach . न not इतरे others

दन्ति दन्ता: the tusks of the elephant , the ivory तमसि darnkness अपि even in विलोक्यन्ते is seen, is visible दन्तिनः elephants न not

ശുദ്ധാഃ പ്രസിദ്ധിമായാന്തി ലഘവോഽപീഹ നേതരേ।

തമസ്യപി വിലോക്യന്തേ ദന്തിദന്താ: ന ദന്തിനഃ॥

ധര്‍മ്മബിന്ദു പ്രകരണം ൧

ആകൃതിയിലും ഭാരത്തിലും താരതമ്യേന ചെറുതെങ്കിലും വൃത്തിയും തിളക്കവും ഉള്ള വസ്തുക്കള്‍ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. പ്രസിദ്ധി നേടുന്നു. പക്ഷെ ഏറെ വലിപ്പം ഉണ്ടെങ്കിലും അത്രയൊന്നും വൃത്തിയും മിടുക്കും ഇല്ലാത്ത വസ്തുക്കളും ആളുകളും പിന്‍ നിരയില്‍ തുടരുന്നു.

കൂരിരുട്ടില്‍ ആണെങ്കിലും വെളുത്ത് തിളങ്ങുന്നു ആനയുടെ കൊമ്പ്. പക്ഷെ ആ ഇരുട്ടില്‍ കറുത്തു തടിച്ച ഭീമനായ ആനയെ കാണാന്‍ ആര്‍ക്കും സാധ്യമല്ലല്ലോ.

basic traits inherent in a person would show their face sooner or later

न धर्मशास्त्रं पठतीति कारणं न चापि वेदाध्ययनं दुरात्मनः ।

स्वभाव एवात्र तथातिरिच्यते यथा प्रकृत्या मधुरं गवां पयः ॥

हितोपदेशे

na dharmaśāstraṃ paṭhatīti kāraṇaṃ na cāpi vedādhyayanaṃ durātmanaḥ ।

svabhāva evātra tathātiricyate yathā prakṛtyā madhuraṃ gavāṃ payaḥ ॥

hitopadesha

Study of Vedas or religious scripture or erudition in the rules and procedures as per texts prescribed as moral codes would not be a reason that would convert a person with inborn evil character into a well adjusted noble gentleman. The inherent traits and inborn propensities always rule the mind and activities of a person.. and such traits of character take the upper hand over education and training. It is like the fact that a cow’s milk will be sweet by nature, and it would be impossible to remove that sweetness.

Here the idea canvassed is not that one should not study and equip himself in lifestyle management. It is only a subtle warning that the basic traits inherent in a person would show their face sooner or later and that one should always be on the guard.

दुरात्मनः for a person of evil mind and habits उन्नमनाय upliftment, improvement धर्मशास्त्रं scriptures about morality and established laws and rituals पठति reading, studying इति thus कारणं reason deciding factor न not वेदाध्ययनं deep study of scriptures or vedas अपि न too अत्रhere स्वभावः basic nature, inherent traits and inborn propensities एव only अतिरिच्यते are pronounced, take upper hand यथा just like प्रकृत्या by nature मधुरं sweet गवां पयः the milk of a cow

ന ധര്‍മശാസ്ത്രം പഠതീതി കാരണം ന ചാപി വേദാധ്യയനം ദുരാത്മനഃ ।

സ്വഭാവ ഏവാത്ര തഥാതിരിച്യതേ യഥാ പ്രകൃത്യാ മധുരം ഗവാം പയഃ ॥

ഹിതോപദേശം

ആത്യന്തികമായി ദുഷ്ടസ്വഭാവം ഉള്ള ഒരാള്‍ ധര്‍മ്മശാസ്ടത്തില്‍ പ്രാവീണ്യം നേടിയത് കൊണ്ടോ ലു വേദങ്ങളും അധ്യയനം ചെയ്തത് കൊണ്ടോ മാത്രം എല്ലാ ദുഷ്ടതയും മാറി അയാള്‍ ഒരു മഹാന്‍ ആവും എന്നൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. ഒരാളുടെ നന്മയ്ക് അടിസ്ഥാനപരമായ കാരണം അയാളുടെ സ്വഭാവശുദ്ധി ആണ്. സ്വതവേ തന്നില്‍ ഉള്ള മാനസികവും കായികവും ആയ പ്രവണതകള്‍ മറ്റെന്തിനെക്കാളും കൂടുതല്‍ ശക്തിയോടെ ഒരാളെ നയിക്കുന്നു. നോക്കൂ. എന്തൊക്കെ ചെയ്താലും പശുവിന്റെ പാലിനുള്ള മാധുര്യം ഇല്ലാതാക്കാന്‍ പറ്റുമോ?

ഇവിടെ നല്ലതൊന്നും പഠിക്കേണ്ട എന്നല്ല പറയുന്നത്,ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് . എത്രയൊക്കെ പഠിച്ചാലും സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാലും സ്വന്തം സ്വഭാവം പലപ്പോഴും തലപൊക്കി കാണിക്കും, അതിനെക്കുറിച്ച് ജാഗ്രത വേണം എന്ന് മാത്രം

qualities of such great people are compassion, indifference to arrogance, helpfulness and tolerance

ये दीनेषु दयालवः स्पृशति यानल्पोऽपि न श्रीमदो

व्यग्रा ये च परोपकारकरणे हृष्यन्ति ये याचिताः।

स्वस्थाः सन्ति च यौवनोन्मदमहाव्याधिप्रकोपेऽपि ये

तैः स्तम्भैरिव सुस्थिरैः किल भराक्लान्ता धरा धार्यते॥

ye dīneṣu dayālavaḥ spṛśati yānalpo'pi na śrīmado

vyagrā ye ca paropakārakaraṇe hṛṣyanti ye yācitāḥ|

svasthāḥ santi ca yauvanonmadamahāvyādhiprakopo'pi ye

taiḥ stambhairiva susthiraiḥ kila bharāklāntā dharā dhāryate||

subhaashita ratnamaalaa

This earth which must be immensely tired because it has borne the immense weight of its occupants over long periods of time is kept in blance and equilibrium by people who are of very solid character who support it like rock solid and unshakable pillars.

The quality of such great people are that

They are compassionate towards people who are suffering and are miserable

Such people remain ever unaffected by the arrogance which is so natural to people who have come into possession of some money

Such people are always eager to help others

Such people never get irritatated, and in fact are happy when someone approaches them for somehelp

Such people, even though young are not affected by the disease of recklessness and lack of care for others, the disease provoked by their young age, and steer clear of and remain balanced when such impulses so natural to the youth attack them

ये which नराः people दीनेषु towards suffering people दयालवः compassionate, merciful यान् whom श्री मदः the arrogance, haughtiness arising out of having immense wealth अल्पः little अपि even न does not स्पृशति touch ये who परोपकारकरणे in doing help to others व्यग्राः very eager ये who याचिताः when someone begs for help हृष्यन्ति are extremely happy ये who यौवन उन्मद महाव्याधि प्रकोपे even when provoked by the disease of people in the prime of youth in the shape thoughtlessness and lack of care for others अपि even though स्वस्थाः सन्ति manage to remain healthy, manage to remain unaffected च too स्तम्भैः pillars इव just like सुस्थिरैः being rock solid and stable तैःby them किल indeed भराक्लान्ता tired of carrying immense weight for long times धरा the earth धार्यते is supported, is kept in balance, kept in place

യേ ദീനേഷു ദയാലവഃ സ്പൃശതി യാനല്പോഽപി ന ശ്രീമദോ

വ്യഗ്രാ യേ ച പരോപകാരകരണേ ഹൃഷ്യന്തി യേ യാചിതാഃ।

സ്വസ്ഥാഃ സന്തി ച യൌവനോന്മദമഹാവ്യാധിപ്രകോപേഽപി യേ

തൈഃ സ്തംഭൈരിവ സുസ്ഥിരൈഃ കില ഭരാക്ലാന്താ ധരാ ധാര്യതേ॥

സുഭാഷിത രത്നമാലാ

അനന്തകാലമായി നമ്മുടെയെല്ലാം ഒടുങ്ങാത്ത ഭാരം ചുമന്നു ക്ഷീണിതയായിരിക്കുന്ന ഭൂമി ഇപ്പോഴും നില തെറ്റാതെ സന്തുലിതാവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് പോകുന്നത് അവള്‍ക്ക് നേടും തൂണുകള്‍ പോലെ ഉറച്ച, ഒരിക്കലും ഇളക്കം തട്ടാത്ത സ്വഭാവവൈശിഷ്ട്യം കൈമുതലായുള്ള മഹത്തുക്കള്‍ ഭൂമിയില്‍ ജീവിച്ച് എക്കാലവും അവളെ താങ്ങി നിര്‍ത്തുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്.

അത്തരം മഹാന്മാര്‍ എന്നും എല്ലാവരോടും, പ്രത്യേകിച്ച് കഷ്ടങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്നവരോടു ഏറെ കാരുണ്യവും കരുതലും ഉള്ളവരായിരിക്കും

അവര്‍ക്ക് എത്ര പണവും സ്വത്തുക്കളും ഉണ്ടെങ്കിലും അതിന്‍റെ അഹങ്കാരം അവരെ തൊട്ടു തീണ്ടുകയില്ല

അവര്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് സേവനം അര്‍പ്പിക്കാന്‍ ഇപ്പോഴും സന്നദ്ധരായിരിക്കും

ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും സഹായം അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് നീരസം തോന്നുകയില്ല. മറിച്ച് അവര്‍ക്ക് മട്ടുലാവരെ സഹായിക്കുന്നതില്‍ സന്തോഷം മാത്രമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ.

പിന്നെ പ്രായക്കുറവിന്‍റെ കൂടെ എപ്പോഴും രോഗം പോലെ കത്തിനില്‍ക്കുന്ന തന്‍പോരിമയും അവഗണനാ ഭാവവും ആലോചനക്കുറവും അവരെ ബാധിക്കുന്നില്ല.. അവര്‍ അത്തരം ദുഃസ്വഭാവങ്ങള്‍ ബാധിക്കാതെ ആരോഗ്യവന്മാരായും സേവനനിരതരായും എന്നും ജീവിക്കും

Only God can give that unconditional love.

Only God can give that unconditional love..

even the individuals cannot love themselves,

even less trust themselves without any qualification..

for to trust or love anyone including the self one should understand that person completely and that is the privilege possessed by Krishna alone.

The next better thing is to say,

"Krishna, I love you"..

I do not know whether Krishna can be trusted,,

He is a lovely but tricky customer..

May Krishna be with us..

Do not hanker after perfect role models

Do not hanker after perfect role models

Are you yourself one ?

Social and moral laws are devised keeping the ideal as the standard and the lawmakers and others know that ideal is only a hope and expectation and reality is far off the mark.

The society evolves in the right direction if the yawning gap between the ideal and the actual is getting reduced even a wee bit.

Only prigs and mother in laws can be strict moralists

fate doesno spare even the most powerful

अवश्यं भाविनो भावा भवन्ति महताम् अपि ।

नग्नत्वं नीलकण्ठस्य महाहिशयनं हरेः ॥२८॥

hitopadesha mahasubhashita sangraham 3282

avaśyaṃ bhāvino bhāvā bhavanti mahatām api ।

nagnatvaṃ nīlakaṇṭhasya mahāhiśayanaṃ hareḥ ॥28॥

Even in matters pertaining to the strongest and most influential people, something that is destined to happen will surely happen. It cannot be otherwise. It cannot be prevented. See, Lord Shiva the Neelakanta, in spite of being the all powerful God, had to just to wander and dance in the open stark naked. Lord Hari the Vishnu, an equally powerful God has to be satisfied with having a bed made of the curling body of a snake, floating in the milky ocean.

( There is a famous story that Lord Shiva once severed off the head of Brahma and to atone for that sin he had to assume the form of a naked beggar, wandering all around carrying a bowl made of skull, canvassing alms.. It is also famous that Lord Vishnu sleeps in Yoganidra atop the curling body of the snake Anantha or Adisesha floating in the Milky ocean

महतां great people, people with power and influenceअपि too भाविनः what is destined to happen भावाः things भवन्ति happen. यथा in the manner of नीलकण्ठस्य of the blud necked Shiva नग्नत्वं nakedness हरेःof Hari the Vishnu महाहिशयनं sleeping atop a huge snake च too

അവശ്യം ഭാവിനോ ഭാവാ ഭവന്തി മഹതാം അപി ।

നഗ്നത്വം നീലകണ്ഠസ്യ മഹാഹിശയനം ഹരേഃ ॥൨൮॥

ഹിതോപദേശം മഹാസുഭാഷിത സംഗ്രഹം 3282

എത്ര പ്രതാപവും ആജ്ഞാശക്തിയും ഉള്ള മഹാന്മാരുടെ കാര്യത്തില്‍ ആയാല്‍ പോലും എന്തെങ്കിലും ദുരവസ്ഥയോ ദൌര്‍ഭാഗ്യമോ സംഭവിക്കണം എന്നാണു വിധിയുടെ നിശ്ചയം എന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് സംഭവിച്ചിരിക്കും. അത്തരം സംഭവങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും കഴിയില്ല. നോക്കൂ, സര്‍വശക്തനായ നീലകണ്‌ഠനായ ഭഗവാന്‍ ശിവന്‍ വസ്ത്രമൊന്നും ധരിക്കാതെ ആടിപ്പാടിക്കൊണ്ട് ഭിക്ഷയെടുക്കേണ്ടി വന്നു. അതുപോലെ തന്നെ അതിശക്തനായ ഭഗവാന്‍ ഹരി ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്ന ഒരു പാമ്പിനെ കിടക്കയാക്കി അതിനു മുകളില്‍ ഉറങ്ങേണ്ടി വന്നു.

(അതിക്രുദ്ധനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശിരസ്സ് നുള്ളിയെടുത്ത ശിവന്‍ ബ്രഹ്മഹത്യാ പാപം ബാധിച്ച് അതില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ വേണ്ടി കപാലം കൊണ്ടുള്ള പിച്ചചട്ടിയും ഏന്തി നഗ്നനായി ഭിക്ഷ യാചിച്ച കഥ ഒട്ടേറെ പുരാണങ്ങളില്‍ കാണാം. ഭഗവാന്‍ ഹരിയാകട്ടെ പാല്‍ക്കടലില്‍ യോഗനിദ്രയില്‍ കിടക്കുന്നത് ആയിരം തലയുള്ള സര്‍പ്പവര്യനായ അനന്തന്‍ എന്ന ആദിശേഷന്‍റെ ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്ന ശരീരം കിടക്കയാക്കിക്കൊണ്ടാണ്. )

May that supreme lord who gives this message to us through his own form, action and retinue, protect us

कामं मा कामयध्वं वृषमपि च भृशं माद्रियत्वं न वित्ते

चित्तं दत्त श्रयध्वं परममृतकला या कला तामिहैकां।

इत्थं देवः स्मरारिवृषम्धरचरीकृत्य मूर्त्येव दित्सन्

निःस्वो विश्वोपदेशानमृतकरकलाशेखरस्त्रायतां वः॥

kāmaṁ mā kāmayadhvaṁ vṛṣamapi ca bhṛśaṁ mādriyatvaṁ na vitte

cittaṁ datta śrayadhvaṁ paramamṛtakalā yā kalā tāmihaikāṁ|

itthaṁ devaḥ smarārivṛṣamdharacarīkṛtya mūrtyeva ditsan

niḥsvo viśvopadeśānamṛtakarakalāśekharastrāyatāṁ vaḥ||

May Lord Shiva, the Chandrasekhara protect you.

He is desiring to give the message that people should not indulge fancifully too much in worldy pleasures and amorous activities(Kama). Therefore he turned to ashes Kamadeve the lord of love

He is desirous of giving the message to the people that they should follow the rules and statutes and dharmic codes (Vrisham) in a substantial way, but such adherence should not cloud their fairness and compassion. So Vrisha should be in control.. Therefore he rides on a bull which Is called Vrisha

He wants to give the message that people should not crave for money, and run around amassing wealth. (Therefore he remains penniless)

At the same time, he wants the world to take the message that the fine arts and sources of knowledge which are eternal and without destruction either in parts or as a whole, and there is nothing in the universe more important and immortal than such eternal fine arts.. and in comparison the riches of the world are worthless and one need not have any desire to possess such wealth. Therefore, the lord wears destructionless arts, amruta kala.. this could also mean the moon who has the eternal crescent—on his head, which is the most coveted location and

At the same time remains penniless in terms of worldly assets.

May that supreme lord who gives this message to us through his own form, action and retinue, protect us

त्वं you कामं too much मा कामयध्वं do not crave for worldly pleasure भृशं too much मा not वृषं on written and prescribed rules and procedures cha not too त्वं you वित्ते न on accumulation of wealth माद्रिय do not be enamoured of परम् suprem अमृतकला whose parts or fragments are eternal या which कला the art, fine arts which are excellent तां that एकंone इह here चित्तं दत्त keep in mind, concentrate upon श्रयद्वं and follow that and be happy इत्थंthus विश्वोपदेशान् advice to the universeमूर्त्या इव through his form and appearance दित्सन् desiring to give अमृतकला शेखरः the one who keeps the moon having immortal ambrosical crescent on his head देवः स्मरारिः the lord who is the enemy of Smara the Kamadeva वृषंधर चरीकृत्य making the bull as his vehicle which he controls निस्वः without any material possession वर्तते remains सः he वः you त्रायतां may protect

കാമം മാ കാമയധ്വം വൃഷമപി ച ഭൃശം മാദ്രിയത്വം ന വിത്തേ

ചിത്തം ദത്ത ശ്രയധ്വം പരമമൃതകലാ യാ കലാ താമിഹൈകാം|

ഇത്ഥം ദേവഃ സ്മരാരിവൃഷമ്ധരചരീകൃത്യ മൂര്‍ത്യെവ ദിത്സന്‍

നിഃസ്വോ വിശ്വോപദേശാനമൃതകരകലാശേഖരസ്ത്രായതാം വഃ||

ചന്ദ്രശേഖരനായ, തിങ്കള്‍ക്കല ശിരസ്സില്‍ ചൂടിയ ഭഗവാന്‍ ശങ്കരന്‍ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കട്ടെ

ഏറെ ലൌകികമായ കാമത്തിലും അനുരാഗത്തിലും മനസ്സിനെ ചരിപ്പിക്കരുത് എന്ന സന്ദേശം നല്‍കുവാന്‍ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കാമദേവനെത്തന്നെ ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കി

ധാര്‍മ്മികമായ നിയമങ്ങളും ദിനചര്യകളും നല്ലവണ്ണം പിന്തുടരണം (വൃഷം എന്ന വാക്കിനു ധര്‍മ്മം എന്ന അര്‍ത്ഥം ഉണ്ട്) പക്ഷെ അത് നീതിക്കും കാരുണ്യത്തിനും വിലങ്ങുതടിയാകാതെ വേണ്ട നിയന്ത്രണങ്ങളോടെ ആവണം എന്ന സന്ദേശം അടിവരയിട്ടു നല്‍കാന്‍ വേണ്ടി അദ്ദേഹം ഒരു കാളയെ (വൃഷം എന്നാല്‍ കാള എന്നും അര്‍ത്ഥം ഉണ്ട്) നിയന്ത്രിച്ചു കൊണ്ട് അതിന്‍റെ പുറത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു.

പണത്തിനും പണം കൊണ്ടുണ്ടാവുന്ന സുഖങ്ങളിലും മനസ്സിനെ ആസക്തമാക്കരുത് എന്ന സന്ദേശം നല്‍കാന്‍ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ എന്നും സ്വന്തമായി ഒരു സമ്പാദ്യവും ഇല്ലാതെ അദ്ദേഹം വിരാജിക്കുന്നു.

അതേ സമയം കലയു ജ്ഞാനവും ഭാഗികമായാലും പൂര്‍ണ്ണമായാലും അമൃതതുല്യങ്ങളും വിനാശരഹിതങ്ങളും മറ്റെല്ലാ വസ്തുക്കളെക്കാളും പ്രാധാന്യം ഏറിയതും ആണെന്ന വസ്തുത എല്ലാവരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാന്‍ വേണ്ടി അദ്ദേഹം അമൃത കലയുള്ള..അതായത് ഒരിക്കലും നശിക്കാത്ത കലയുള്ള ചന്ദ്രനെ തന്‍റെ ശരീരത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമുള്ള ഭാഗമായ ശിരസ്സില്‍ ധരിക്കുന്നു. (ഇവിടെ അമൃത കല എന്ന വാക്കിനു അനശ്വരമായ കല എന്നും ചന്ദ്രക്കല എന്നും അര്‍ത്ഥം കാണാം. )

പക്ഷെ ഭൌതികമായ സമ്പത്തുകള്‍ക്ക് ഒരു പ്രാധാന്യവും ഇല്ല എന്ന വസ്തുത നമുക്ക് സന്ദേശം ആയി നല്‍കാന്‍ വേണ്ടി ഒരു സമ്പാദ്യവും ഇല്ലാതെ നിസ്വനായി അദ്ദേഹം നിലകൊള്ളൂന്നു

സ്വന്തം രൂപവും പരിവാരങ്ങളും പ്രവൃത്തികളും കൊണ്ട് നമുക്ക് അപ്രകാരമുള്ള സന്ദേശം നല്‍കുന്ന ആ സര്‍വശക്തന്‍ നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

My teachers and trainers are for me Gods personified

अधिगम्य गुरोर्ज्ञानं छात्रेभ्यो वितरन्ति ये।

विद्यावात्सल्यनिधयः शिक्षकाः मम दैवतम्॥

adhigamya gurorjñānaṁ chātrebhyo vitaranti ye |

vidyā vātsalya nidhayaḥ śikṣakāḥ mama daivatam||

My teachers and trainers are for me Gods personified. They have acquired knowledge and erudition from great Gurus, preceptors and their own eminent teachers. And they, having become treasurehouses of knowledge and unconditional love for the students, are imparting such knowledge to their pupils.

One would become a good teacher or trainer only if he had acquired knowledge from a great teacher. And by their erudition, and deep affection for the students, and through unconditional commitment to their profession, become divine beings in human forms.

Gurubhyo NamH

അധിഗമ്യ ഗുരോർജ്ഞാനം ഛാത്രേഭ്യോ വിതരന്തി യേ ।

വിദ്യാവാത്സല്യനിധയഃ ശിക്ഷകാഃ മമ ദൈവതം॥

എന്‍റെ അധ്യാപകരും ശിക്ഷകരും എനിക്ക് ദൈവങ്ങളാണ്.

അവർ മഹാന്മാരായ ഗുരുക്കളിൽ നിന്നും അവരുടെ അധ്യാപകരിൽ നിന്നും ഏറെ ശ്രദ്ധയോടെ അറിവും ജ്ഞാനവും നേടിയെടുക്കുന്നു. സ്വയം അറിവിന്‍റെയും സ്നേഹത്തിന്‍റെയും നിധികൾ ആയി മാറുന്നു.. ആ അറിവും സ്നേഹവും ശിഷ്യരിലേക്ക് കലവറയില്ലാതെ പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നു.

അതെ, ഒരാൾ നല്ല അദ്ധ്യാപകനോ ശിക്ഷകനോ ആവണമെങ്കിൽ അയാൾക്ക് ഒരു നല്ല ഗുരുവിൽ നിന്ന് ശിക്ഷണം ലഭിച്ചിരിക്കണം. അത്തരം അദ്ധ്യാപകർ സ്വന്തം അറിവും ജ്ഞാനവും കൊണ്ടും, തന്റെ ശിഷ്യർക്കായി മനസ്സിൽ കരുതിയിരിക്കുന്ന പരിധിയില്ലാത്ത സ്നേഹവും കരുതലും പുറത്തെടുത്തും, സ്വന്തം തൊഴിലിനോടുള്ള ആഴമേറിയ പ്രതിബദ്ധത കൊണ്ടും, ഈ ഭൂമിയിൽ നടന്നു നീങ്ങുന്ന ദൈവങ്ങളായി മാറുന്നു.

ഗുരുഭ്യോ നമഃ.

I cannot create great ideas or the Subhashitams

എനിക്ക് സുഭാഷിതം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ എഴുതിയാൽ അത് സുഭാഷിതം ആവുകയുമില്ല.. മഹാൻമാർ അനശ്വരങ്ങ ളാക്കിയ രത്നങ്ങൾ തേടി യെടുത്ത് അവയെ തുടച്ചുമിനുക്കി കഴിവതും എളിയ ഭാഷയിൽ വായനക്കാരുടെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ സ്വന്തം പരിമിതിക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കാം.അത്രമാത്രം.

I cannot create great ideas or the Subhashitams that carry such ideas. Even if I try to write or craft such subhashitams, they will never attain such eminent status. All that can be done is the one can search for ever and discover rare gems created by great souls,sages, seers and poets over the ages, try to polish them (such words really do not need any polishing and often we would destroy their sheen through such atttempt.. still human mind is filled with vanity) and present them to readers in the simplest language possible, ever keeping in mind one's own limitations in comprehension, interpretation and presentation.

Ravana and Dsasratha

 

എനിക്ക് വന്ന ഒരു ചോദ്യം

രാവണന്റെ പത്തു തലയും,.ദശരഥന്റെ ദശ രതവും...ഇതിന്റെ തത്വം ഒന്ന് പറഞ്ഞു തരുമോ..

എൻറെ മറുപടി

ദശരഥ തത്വം വളരെ എളുപ്പമാണ്. നാം സാധാരണ ഗതിയിൽ two dimensional ആയി നാലു പ്രധാന ദിക്കുകളും പിന്നെ അവയ്ക്കു ഇടയിലുള്ള നാലു ഉപദിക്കുകളും മാത്രം കാണുന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യന് ഈ പരന്ന എട്ടു ദിക്കുകളിലും സഞ്ചരിക്കാം തേർതെളിക്കാം വിജയം നേടാം.

ഇത് two dimensional and flat.. പ്രതലം ഇവിടെ വിസ്തീർണ്ണം മാത്രമേ ഉള്ളൂ.

പക്ഷെ ചില അസാധാരണ വ്യക്തികൾക്ക് തങ്ങളുടെ പ്രഭാവം മുകളിലേക്കും താഴോട്ടും കൂടെ വ്യാപിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. അതുവഴി അവരുടെ കഴിവ് three dimensional ആവുന്നു. അവർ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത വിസ്തീർണ്ണപ്രതലങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു വ്യാപ്തിയെ അല്ലെങ്കിൽ വ്യാപ്തത്തെ കീഴടക്കുന്നു. അങ്ങനെ എട്ടു ദിക്കിലും മുകളിലും ചോട്ടിലും ഇഷ്ടം പോലെ എത്താൻ കഴിയുന്ന മഹാൻ ദശരഥനാവുന്നു.

ഇവിടെ രഥം എന്നു പറയുന്നത് ചലനശേഷിയെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ്. തേര് എന്ന വാഹനത്തേയല്ല.

വിഷ്ണു പത്തുദിക്കും വ്യാപിച്ചു നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തേയും ദശരഥൻ എന്ന് വിളിക്കാം.

ദശരഥൻറെ വ്യാപനം ശാരീരികമാണ്.

രാവണതത്വം

പക്ഷെ

രാവണൻറെ കഴിവുകൾ ധിഷണാപരമാണ്. അതാണ് പത്ത് തലകൾ കൊണ്ട് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ വിളനിലം.

ശുദ്ധനായ ശിവഭക്തൻ

ക്രൂരനായ രാക്ഷസൻ

അദ്വിതിയനായ പടയാളി മഹാ പണ്ഡിതൻ

വേദങ്ങളുടെ പരിശോധകൻ

സാമവേദ ഗായകൻ

വീണാ വിദ്വാൻ

അതേ സമയം സ്ത്രീലമ്പടൻ

വഞ്ചനാശീലൻ..

പത്തല്ല പലപല മുഖങ്ങൾ.

പത്ത് എന്നത് ആലങ്കാരികമായി പറയുന്നു എന്ന് മാത്രം.

A question that came to me is

The ten heads of Ravana, and Dasharatha's Dasharatha... Can you tell me the principle of this..

My answer

Dasaratha principle is very easy. We normally see only the four main directions as two dimensions and then the four sub-directions between them. An ordinary person can travel in these eight flat directions and achieve success.

This reckoning is two dimensional and flat. The surface here is only the area.

However, some extraordinary individuals can extend their influence upwards and downwards. In this way, their ability becomes three-dimensional. They conquer a dimension or scope that includes innumerable areas. Thus, the great Dasharatha becomes the one who can reach the eight directions, above and below too at will.

Here, the word "chariot" refers to the ability to move. Not the vehicle called a chariot.

Since Vishnu spreads over ten directions, we can called him too Dasharatha.

Dasharatha's spread is physical.

Ravana principle

On the other hand

Ravana's abilities are intellectual. That is what his ten heads indicate symbolically.

A breeding ground for contradictions.

A pure devotee of Shiva

A cruel demon

A unique and matchless soldier

A great scholar

A reviewer of the Vedas

A singer of the Samaveda

A Veena scholar

At the same time, a womanizer

A traitor.

Not ten but many faces.

We use the word ten figuratively.

Everyone can claim the fundamental right to remain an idiot, a miser or a tyrant

The world is very liberal.

Everyone can claim the fundamental right to remain an idiot, a miser or a tyrant.

However  everyone else here too have the same fundamental rights.

And a world full of idiots, misers and tyrants is not likely to survive for long.

We have the duty to face the consequences when we exercise our rights.

Therefore we have to remind ourselves that we are not being extra great, generous or condescending by remaining kind and receptive and co operative.

We cannot survive without the help ot peope and things existing around us.

What we give that we get.

Is it not better to remain happy and feel grateful to God

 

Often, we just do not recognize the best things that God has blessed us with.

We tend to ignore the factors that are keeping us alive and moving with reasonable comfort.

We just worry about and complain about the minor or not so significant disadvantages we face.

And if we find anyone around us doing even slightly better than us in any matter our jealousy flares up.

Is it not better to remain happy and feel grateful to God for the nice things He has filled our lives by and large?

God may not require our thanks but our body and mind would be better off for that thankful and tolerant attitude.

Krishna bless

Deepavali and Tarpanam

 

If there is Sradham on Deepavali day in Amavasya Thithi, Should / Can the Grihasth take Narakachaturdasi snanam?

My take on it

The acharam now seen is that the deepavali snananam etc are performed early and after giving some time the kartha and connected people take another bath empty the kitchen and observe the pitrukaryam.

See, Deepavali is just a Loukika karyam and the performance of pitru karyam takes precedence. Some shastras even would indicate that a sort of special obligation something like aashaucham but not aashaucham happens when pitrus visit and so no other observation is possible.

The process of pitru karyam starts even on the previous day of the sraddham.

Therefore, sticklers to oid methods might even avoid Deepavali celebration if Shraddham intervenes.

Shraddam is a duty.. Deepavali is only a celebration. It is not like Sandhyavandanam or aupasanam .

In our house the persons doing amavasa tarpanam if Amavasai comes on deepavali day would not do abhyanga taila snanam at all. That is observed by my grandfather my father and me too

I do not want to argue or fight with web shastrigals

sifted the best words from the rest, like sifting the flour from the chaff with a sieve

बृहस्पते प्रथमं वाचो अग्रं यत् प्रैरत नामधेयं दधानाः

यद् एषां श्रेष्ठं यद् अरिप्रं आसीत् प्रेणा तद् एषां निहितं गुहाविः।

सक्तुं इव तित उना पुनन्तो यत्र धीरा मनसा वाचं अक्रत

अत्रा सखायः सख्यानि जानते भद्रैषां लक्ष्मीः निहिताधि वाचि॥

ऋग्वेदे १०-७१-१-२

bṛhaspate prathamaṁ vāco agraṁ yat prairata nāmadheyaṁ dadhānāḥ

yad eṣāṁ śreṣṭhaṁ yad aripraṁ āsīt preṇā tad eṣāṁ nihitaṁ guhāviḥ|

saktuṁ iva tita unā punanto yatra dhīrā manasā vācaṁ akrata

atrā sakhāyaḥ sakhyāni jānate bhadraiṣāṁ lakṣmīḥ nihitādhi vāci||

ṛgvede 10-71-1-2

Oh Brihaspati, The Divine mystery was revealed by the sages ( the seers of knowledge) who discovered the knowledge hidden in the mysterious darkness as if in a dark cave, and they formulated such knowledge with great love and articulated them in words, giving them names or expressions in sound and speech… This speech was their best, sublimest and was pure and untainted and it revealed to the listener and the world the mystery of the Divine intent.

The seers who created the words, they, with great spirit and sincerity, sifted the best words from the rest, like sifting the flour from the chaff with a sieve.

And it is with these enlightened and refined words that friends have discovered their friendships And the welfare and the beauty of the entire universe were hidden in these words.

ബൃഹസ്പതേ പ്രഥമം വാചോ അഗ്രം യത് പ്രൈരത നാമധേയം ദധാനാഃ

യദ് ഏഷാം ശ്രേഷ്ഠം യദ് അരിപ്രം ആസീത് പ്രേണാ തദ് ഏഷാം നിഹിതം ഗുഹാവിഃ।

സക്തും ഇവ തിത ഉനാ പുനന്തോ യത്ര ധീരാ മനസാ വാചം അക്രത

അത്രാ സഖായഃ സഖ്യാനി ജാനതേ ഭദ്രൈഷാം ലക്ഷ്മീഃ നിഹിതാധി വാചി॥

ഋഗ്വേദേ ൧൦-൭൧-൧-൨

ഭഗവാനെ ബൃഹസ്പതി, ആര്‍ക്കും അറിയാത്ത ദൈവികമായ അത്ഭുതങ്ങളും രഹസ്യങ്ങളും ഇരുണ്ട ഗുഹയില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന അന്ധകാരം വെളിച്ചം കൊണ്ട് തിരിച്ചറിഞ്ഞ പോലെ മന്ത്രദ്രഷ്ടാക്കളായ ഋഷി വര്യന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ മനസ്സിന്‍റെ അഗാധതയില്‍ മനനം ചെയ്തപ്പോള്‍ അവരുടെ ധിഷണയില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു. തീവ്രമായ പ്രേമത്തോടെ അവര്‍ ആ ജ്ഞാനം ഉള്‍ക്കൊണ്ടു അതിനു വാക്കുകളിലൂടെ രൂപം നല്‍കി. ഓരോ പ്രത്യേക ജ്ഞാന ശകലത്തിനും തിരിച്ചറിയാവുന്ന പേരുകള്‍ നല്‍കി ശബ്ദങ്ങളിലൂടെയും ഉച്ചാരണങ്ങളിലൂടെയും ലോകത്തിന്‍റെ അറിവിലേക്കായി, നന്മക്കായി ആ ജ്ഞാനം പ്രകാശനം ചെയ്തു

ദൈവികമായ ജ്ഞാനം മനസ്സില്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഋഷീശ്വരന്മാര്‍ അതിനു ആവിഷ്കാരം നല്‍കുവാനുള്ള വാക്കുകള്‍ അവരുടെ ധിഷണയില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നപ്പോള്‍ അവയില്‍ നിന്ന് ഏറ്റവും ഉത്തമങ്ങളും ഉദാത്തങ്ങളും ആയവ മാത്രം ഏറെ ഉത്സാഹത്തോടെയും ശ്രദ്ധയോടെയും തിരഞ്ഞെടുത്തു. പൊടിച്ച ധാന്യത്തില്‍ നിന്ന് ആവശ്യമില്ലാത്ത കരടും ഉമിയും എല്ലാം അരിപ്പ ഉപയോഗിച്ച മാറ്റിയെടുത്ത് ഉപയോഗമുള്ള മാവുപൊടി മാത്രം ശേഖരിക്കുന്നതുപോലെ അവര്‍ ശ്രേഷ്ടങ്ങളും ഉദാത്തങ്ങളും ആയ വാക്കുകളും ശബ്ദങ്ങള്‍ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്ത് പ്രകാശനം ചെയ്തു.

പരിശുദ്ധങ്ങളും ശ്രേഷ്ടങ്ങളും ആയ ഈ വാക്കുകളിലൂടെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സൌഹൃദങ്ങള്‍ അരക്കിട്ടുറപ്പിച്ചു.

ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ മഹത്വം നിറഞ്ഞ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും എല്ലാ നന്മയും സമ്പന്നതയും എല്ലാം ആ വാക്കുകളില്‍ അന്തര്‍ലീനമായിരിക്കുന്ന് എന്ന സത്യം ഉള്‍ക്കൊണ്ടു.

Even if there are five or six persons of that maturity, many good things can be done

I am rather amused that I am indulging more in analysis of my own behaviour rather than sharing something of common interest and common benefit..

I gave my views about having Study groups in Sanskrit .. this was posted in a group.. Just repeating here what I posted there.. simply for records..

-----------------------------------------------

I have been active in social  in social media  for twenti-five years now

It does not mean that I do not have anything else to do..

Although I write and discuss about Sanskrit it is not even my significant field of study and activity ..

I am more of a professional in taxation and law..

But I just do not discuss that because profession is profession..

The mob behaviour in groups is exasperating..

Apart from posting vocal statements at random, no one in social media  appears to be having any abiding interest in following any regular and systematic method of study..

A student, if he is genuinely  devoted, should take deep interest.. and study.. study and study..

Training is not just showing off or dishing out incorrect and offensive words and sentences and then claiming a caveat that the learner is fresh and does not have any idea of the subject..

It is just like a child handling a very sharp knife to stab his mother and others  and justifying it saying that as a  child  he does not know how to use a knife..

There are so many prerequisites to have a study group and run it to some use

..

There should be a guarantee that at least there are some dedicated and persevering participants..

Administrators are just a creation of circumstances..

No person becomes a VIP or a scholar just because he or she just happens to be a moderator or administrator of a group..

So if the administrators really wish the welfare of the group, they should know what they are and where do they stand..

They should not use patronizing tone and give the impression that they are the kings and masters, unless they have the stuff inside them..

I have encountered such issues all the time in Social Media.

We have to teach Sanskrit or something useful..

and not spew out Ego..

If and when some such group of people, students and seekers arise, then things might be better..

But I have never seen such a thing  happening around here .

I have been active hewr almost for 25 yeaesf

If anyone has some sincere desire to furthering the cause  of Sanskrit or anything great, let that person say he understands the issue and that he would try to live beyond  prejudices..

Even if there are five or six persons of that maturity, many good things can be done..

Else it is only waste of web space, and exercise to fingers and strain to the eyes..

Nevertheless, if the supplies have dried up no money can create the commodity

Very often our relationships with others including  God even are very subjective. 

We  set the rules ourselves and think we are right. 

 Often we fail to realize that our expectations are unfair and unreasonable even by our own standards.

Unreasonable and impractical things cannot be made to happen or put in place through money, bribe,  prayers or persuasion or threat or even blackmail.

We may succeed in some such attempts temporarily but we have to remember that things are not to be done that way.

If a child cries and throws tantrums about something, the parents might adjust once or twice. However  such crying and sulking will not work for long.

If supplies are scarce sometimes we may get things by paying something extra. 

Nevertheless, if the supplies have dried up no money can create the commodity.

And even if a group is strong and would try to get things done, if the suppression is too severe the people at the receiving end would unite and hit back and the tyranny will fail

Therefore  it would be nice if everyone knows his own  limits and capabilities and the limits and capabilities of others too.

We really have a lot of things that richly deserve our eternal gratitude

 

Often we tend to look down upon activities of routine nature,the activities that  repeat themselves  with  boresome  precision. 

The lady of the house  cleaning the frontyard, making coffee,tea and cooking daily  food, the local  petty shopkeeper opening  his trade outlet without  any let up, the priest or poojari opening the temple at the same time every morning..  

There are many such routine activities.

Except for the persons directly engaged in them, others would not deem it fit even to notice such activities.

But just  think of the situation when there is some interruption caused by factors affecting the individual workers or by vagaries in climate or social functions

Athat time,  the life  of the entire community gets dislocated, often life for all gets into disarray..

Of course, at that moment all people start  getting concerned about the routine unobtrusive and unsung services rendered by the dedicated but ordinary  human beings.

Yes, the platform and foundation for  our continued hassle-free existence is provided by many dedicated souls whose presence we  fail to notice.

Perhaps we might include God,Sun, moon,rivers mountains,seas, and many others too in this category.

We really have a lot of things that richly deserve our eternal gratitude.

We tend to take too many things for granted.

 

We tend to take too many things for granted.

Though they nay seem trifling the absence or slight malfunctioning of any of these can make a difference even between life and death.

We tend to notice the existence of such things only when some disturbance or dislocation is seen or felt through the absence or inadequacy in such small matters.

In human relations too we take too many things for granted.

A devoted parent or a dutiful wife is completely ignored The man of the house who silently plods in to ensure that the family is provided with necessities even of routine nature never gets the attention of others. At best others would gang together to point out the inadequacies It is the sad plight of many to get blackmailed emotionally on the basis of sense of duty.

Anyway remember God is a great leveller. Everyone would get what he or she deserves.

 Still we can afford to remain  somewhat caring and a wee bit grateful..

open up arenas and avenues of peace .. the genuine peace

 

First and foremost, we should try to restrict our tendency to speak or give opinions on all matters under the sky.

The next step would be to restrict the flow of thoughts to subjecs that necessary and relevant for us.

In time, we will realize that there are very few thing that are really relevant for our lives.

Such realization can open up arenas and avenues of peace .. the genuine peace.

dreams and detachment

 

Dreams are nice. 

However they can deliver either delight or disappointment.

If we are prepared to accept either delight or disappointment then we can continue to dream .

Else, we are inviting distress

Not only dreams but almost all avenues  of human existence are densely populated with duties, delights and disappointments.

We are often deluded because we seek only delight in dreams, duties and daily life too.

It is best to be dedicated to the issue on hand  but at the same time, to be detached from results.

the desire to have worldly pleasures seem to turn younger and younger.

वलिभिर्मुखमाक्रान्तं पलितैरङ्कितं शिरः ।

गात्राणि शिथिलायन्ते तृष्णैका तरुणायते ॥

भर्तृहरि वैराग्यशतके

valibhirmukhamākrāntaṃ palitairaṅkitaṃ śiraḥ ।

gātrāṇi śithilāyante tṛṣṇaikā taruṇāyate ॥6

bhartruhari Vairagya shatakam

As old age arrives, the face is filled with wrinkles. The head is adorned with white or grey hair.   The body becomes doddery and the limbs brittle. However, the desire to have worldly pleasures seem to turn younger and younger.

The skin on the face was glowing, the body was very erect and strong and the hair was attractively coloured when one is young.The wrinkle, white hair and the infirmity of the body all happen because there is withering of the strength through passage of time. However, intense desire, a process of the mind, was also inherent within us all along with the physical body. In fact, the desires do not become old and weak with age. They remain the same or even get stronger with advancing age. May be desires are becoming more young and energetic while th body is withering away with advancing age.

मुखं face वलिभिः with wrinkles आक्रान्तं attacked by शिरः head पलितैः greying hair अङ्गितं adorned गात्राणि the body, the structure of the body शिथिलायन्ते become brittle, tend to wither away तृष्णा desire एका alone तरुणायते हि tend to veer towards youthfulness.

വലിഭിര്‍മുഖമാക്രാന്തം പലിതൈരങ്കിതം ശിരഃ ।

ഗാത്രാണി ശിഥിലായന്തേ തൃഷ്ണൈകാ തരുണായതേ ॥

ഭര്‍തൃഹരി വൈരാഗ്യ ശതകം

വാര്‍ദ്ധക്യം വന്നു ചേരുമ്പോള്‍ മുഖം ചുളിവുകള്‍ കൊണ്ട് നിറയും. തലയ്ക്കു മുകളില്‍ നരച്ചു വെളുത്ത മുടികളുടെ സമൃദ്ധമായ വിളവെടുപ്പ് നടത്താം. ശരീരത്തിനു വിറയലും സന്ധികള്‍ക്ക് പൊട്ടലും വരുന്നത് സ്വാഭാവികം. പക്ഷെ ആശയും ആക്രാന്തവും.. ഇവയ്ക്ക് ഒരിക്കലും വാര്‍ദ്ധക്യം ഉണ്ടാവുന്നില്ല.. വയസ്സേറും തോറും ആശയ്ക്ക് ചെറുപ്പം കൂടുന്നു.

തിളങ്ങുന്ന ചുളിവില്ലാത്ത മുഖം, ശക്തിയും പ്രസരിപ്പും ഉള്ള ശരീരം ആകര്‍ഷകമായ നിറത്തിലുള്ള തലമുടി..ഇതെല്ലാം ചെറുപ്പത്തിന്‍റെ മുഖമുദ്രകളാണല്ലോ. പക്ഷെ വാര്‍ദ്ധക്യം കടന്നുവരുമ്പോള്‍ മുഖം ചുളിയുന്നു. ശരീരം ക്ഷീണിക്കുന്നു. തലമുടി നരയ്ക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രവാഹത്തില്‍ ശാരീരിക പ്രക്രിയകള്‍ ഒരാളെ ഇപ്രകാരമാണ് മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നത്. പക്ഷെ ആശ, ആഗ്രഹം.. അതുപോലുള്ള മാനസിക പ്രക്രിയകള്‍ക്ക് ശരീരത്തിനു പ്രായമാവുമ്പോള്‍ അതിനനുസരിച്ചുള്ള മാറ്റങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷെ വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന് പകരം ആശയ്ക്കും ആക്രാന്തത്ത്തിനും ചെറുപ്പം കൂടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുകയാനെന്നു തോന്നും.

crying for money and more money, simply are forgetting to notice the arrival of their death

कर्मोक्तिनर्मनिर्माणैः प्रातः प्रातः प्रधावताम्।

धनं धनं प्रलपतां निधनं विस्मृतम् नृणाम्॥

महासुभाषित संग्रहे ८९५२ क्षेमेन्द्र कृते दर्पदलने

karmoktinarmanirmāṇaiḥ prātaḥ prātaḥ pradhāvatām|

dhanaṁ dhanaṁ pralapatāṁ nidhanaṁ vismṛtam nṛṇām||

mahasubhaashita sangraham 8952 Darpadalanam Kshemendra

People who are just living on, filling their time doing physical activities, engaging in conversation and debates, trying to crack jokes and telling funny anecdotes, getting engaged in planning, calculation and construction activities and through all these activities running around ceaselessly from one morning to the next morning, as also people who are always getting worried about their finances and crying for money and more money, simply are forgetting to notice the arrival of their death.

Just disengage yourself from the grinding stone for some moments and try to be calm and peaceful. Pressures of work and worries about finances are always there. If we do not try to stand aloof and watch at ourselves at least for a few moments once in a while, we would be nowhere when the God holding a noose arrives atop a buffalo ready to drag us away.

कर्म physical activities उक्ति talking नर्म indulgin in fun निर्माणैः doing construction, calculation or planning प्रातः प्रातः from one morning to the next morning प्रधावतां for who keep on running around धनं धनं money, more money प्रलपतां thus crying, thus craving नृणां for men निधनं death, the arrival of death विस्मृतं remains forgotten

കര്‍മോക്തിനനര്‍മനിര്‍മാണൈഃ പ്രാതഃ പ്രാതഃ പ്രധാവതാം।

ധനം ധനം പ്രലപതാം നിധനം വിസ്മൃതം നൃണാം॥

ദര്‍പദലനം ക്ഷേമേന്ദ്രന്‍ മഹാസുഭാഷിത സംഗ്രഹം

ജീവിതം യാന്ത്രികമായി ജീവിച്ചു പോകുന്നവര്‍ എന്തെങ്കിലും ശാരീരികമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവര്‍, സംസാരിച്ചും, തര്‍ക്കിച്ചും ചര്‍ച്ച ചെയ്തും ഫലിതം പറഞ്ഞും പരിഹസിച്ചും കണക്കു കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും പദ്ധതി ഇട്ടുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നവര്‍, ഇപ്രകാരം ഒരു രാവിലെ തുടങ്ങിയാല്‍ അടുത്ത പുലരി വരെ വട്ടം കറങ്ങി ഓടി നടക്കുന്നവര്‍, സാമ്പത്തികമായ വേവലാതികളും ലാഭത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ആഗ്രഹവും മൂത്ത് പണം, വീണ്ടും പണം എന്ന് ഉരുവിട്ടുകൊണ്ട് നാളുകള്‍ തള്ളിനീക്കുന്നവര്‍, ഇത്തരം മനുഷ്യര്‍ക്ക് മരണം അടുത്തെത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു എന്ന കാര്യം ഓര്‍ക്കാന്‍ സമയമെവിടെ ?

ജീവിതത്തില്‍ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ ജീവിതമാവുന്ന എപ്പോഴും ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന എണ്ണച്ചക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത് നിര്‍ത്തി മാറിനിന്നു സ്വയം തിരിഞ്ഞുനോക്കുക. വേവലാതികള്‍ക്ക് വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ അവധി കൊടുക്കുക. സ്വയം ശാന്തനായി തന്നേത്തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കു. ജോലിയുടെയും ജീവിതത്തിന്‍റെയും സംഘര്‍ഷങ്ങളും സാമ്പത്തികമായ വെല്ലുവിളികളും ഇല്ലാത്ത സമയം ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ല. ഇതില്‍നിന്നൊക്കെ കുറെ സമയമെങ്കിലും മാറി നില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ലെങ്കില്‍ നമ്മുടെ കഴുത്തില്‍ കെട്ടുവാനുള്ള കയറും കൈയിലേന്തി പോത്തിന്‍റെ പുറത്ത്കയറി നമ്മെ കൊണ്ടുപോകാന്‍ ഒരാള്‍ വരുമ്പോള്‍ നിസ്സഹായതയല്ലാതെ ഒന്നും നമുക്ക് കൈമുതലായി ഉണ്ടാവില്ല.

അല്പസമയം എങ്കിലും അല്ലലില്ലാതെ ജീവിക്കണ്ടേ ?