habits never die

जन्मान्तरशताभ्यस्ता विषयेषु मतिर्नृणाम्।

जरद्गौरिव सस्येषु दुःखेन विनिवार्यते॥

व्यास सुभाषिते २५

janmāntaraśatābhyastā viṣayeṣu matirnṛṇām|

jaradgauriva sasyeṣu duḥkhena vinivāryate||

vyāsa subhāṣite 25

The desire towards sensual pleasures bordering on obsession acquired by human through hundreds of earlier life is really very deep and one could hardly withdraw himself or wean himself off. The desire is similar to the eagerness of an elderly bull walking along the street to stray away and put his mouth at plants growing around. The bull could be prevented from such action only with a lot of difficulty.

जन्मान्तर during earlier lives शत hundreds अभ्यस्ता acquired and practices नृणां of people विषयेषु in wayward worldly pleasures मतिः desire, obsession जरद्गौ: elderly bull/ox सस्येषु on plants and grass on the way इव likeदुःखेन with great difficulty, with a lot of regret विनिवार्यते is weaned away

ജന്മാന്തരശതാഭ്യസ്താ വിഷയേഷു മതിര്‍നൃണാം।

ജരദ്ഗൌരിവ സസ്യേഷു ദുഃഖേന വിനിവാര്യതേ॥

വ്യാസ സുഭാഷിതേ ൨൫

നൂറുകണക്കിന് ജന്മങ്ങളില്‍ ശീലിച്ചും അനുഭവിച്ചും സ്വഭാവമാക്കിയ മനുഷ്യന്‍റെ വിഷയസുഖങ്ങളോടുള്ള വിട്ടുമാറാന്‍ പറ്റാത്ത ആസക്തി അയാള്‍ക്ക് എളുപ്പത്തില്‍ ഒന്നും ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്ന് വരികയില്ല. തെരുവില്‍ നടക്കുന്ന വൃദ്ധനായ കാള തെരുവോരത്ത് വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന പച്ചപ്പുല്ലും ചെടികളും കാണുമ്പോള്‍ അവ വായിലാക്കാന്‍ കെട്ടും പൊട്ടിച്ചു തിരിയുന്നത് പോലെ മനുഷ്യനും വിഷയസുഖങ്ങളിലേയ്ക്ക് സ്വയം അറിയാതെ പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അത്തരം പ്രവണതകളില്‍ നിന്ന് പിന്മാറുന്നത് ഏറെ ദുഃഖകരം ആയിരിക്കും. ഒരിക്കലും എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല

catract of affluence obliterates right perception

ऐश्वर्य तिमिरं चक्षुः पश्यन्नपि न पश्यति।

पश्चात् विमलतां याति दारिद्र्यगुलिकाञ्जनैः॥

व्यास सुभाषिते ३५

aiśvarya timiraṁ cakṣuḥ paśyannapi na paśyati|

paścāt vimalatāṁ yāti dāridryaglikāñjanaiḥ||

vyāsa subhāṣite 35

When a person’s eyes are affected by the cataract or opacity of excessive pride on having great affluence, his vision is affected and he fails to see things properly. However, later when the medicinal collyrium and pills in the form of poverty is applied to the eyes, they become clear and the person starts to see and understand things properly.

ऐश्वर्य तिमिरं rendered opaque by affluence, afflicted by the cataract of affluence चक्षुः eyes पश्यन् seeing अपि न पश्यति too does not seeतत् पश्चात् after that दारिद्र्य poverty गुलिका अन्जनैः pills and medicinal collyrium applications विमलतां clarity याति attains

ഐശ്വര്യ തിമിരം ചക്ഷുഃ പശ്യന്നപി ന പശ്യതി।

പശ്ചാത് വിമലതാം യാതി ദാരിദ്ര്യഗുലികാഞ്ജനൈഃ॥

വ്യാസ സുഭാഷിതേ ൩൫

സമ്പന്നത, പണക്കൊഴുപ്പ് എന്ന തിമിരം കണ്ണുകളെ ബാധിച്ച ആള്‍ അത്തരം കണ്ണുകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് കാണുന്നതൊന്നും ശരിക്കും ഉള്ള കാഴ്ചകള്‍ അല്ല. അഹങ്കാരം ബാധിച്ച അയാള്‍ എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും അവജ്ഞയോടെ കാണുന്നു. പക്ഷെ പിന്നീട് ദാരിദ്ര്യം എന്ന അഞ്ജനക്കൂട്ടും ഗുളികകളും എല്ലാം കൊണ്ട് അതെ കണ്ണുകളെ ചികിത്സിക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ കാഴ്ച വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വരും. അതായത് പണത്തിമിര്‍പ്പ് നീങ്ങി കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ നേരിടുമ്പോള്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ യാഥാര്‍ഥ്യം ശരിക്കും ഒരാള്‍ക്ക് മനസ്സിലായിക്കൊള്ളും

who wants that Kannan unless He is that naughty self?

സര്‍വവ്യാപിയായ കൃഷ്ണനെ ഏതൊരു വസ്തുവിലും കാണാം.

കാക്കച്ചിറകുകളുടെ കറുപ്പിലും മുന്നില്‍ കാണുന്ന മരങ്ങളുടെ പച്ചപ്പിലുമെല്ലാം ഭാരതി നന്ദലാലനെ കണ്ടു..

പക്ഷെ പ്രശ്നം വരുന്നത് അവന്‍ ഏതെങ്കിലും

ഒരു വസ്തുവില്‍ മാത്രം കുടികൊള്ളുന്നു

എന്ന് തോന്നുമ്പോഴാണ്...

ഗുരുവയായൂര്‍ ശ്രീകോവിലിലെ അഞ്ജനശിലയിലും

വീട്ടുമുറ്റത്ത് അലക്കുകല്ലിലും

അവന്‍ തന്നെയാണ് ഉള്ളതെന്ന്

ഹൃദയം പറഞ്ഞാല്‍ മതി..

സദാശിവബ്രഹ്മേന്ദ്രര്‍ പാടി...

മദശിഖി പിഞ്ചാലംകൃത ചികുരേ

മഹനീയ കപോല വിജിത മുകുരേ

മാനസസഞ്ചര രേ ബ്രഹ്മണി

മാനസസഞ്ചര രേ..

ബ്രഹ്മത്തെ നേരിട്ടറിഞ്ഞ അനുഭവിച്ച ആ യോഗിവര്യന്‍ തന്റെ മനസ്സിനോട് പറയുകയാണ്‌ ..

" മനസ്സേ,, മയില്‍‌പീലി കെട്ടിയ മുടിയോടെ നില്‍ക്കുന്ന

ചെന്തളിരിനെ വെല്ലുന്ന ഓമല്‍ചൊടികളോടെ

ദര്‍ശനം തരുന്ന ആ ബ്രഹ്മത്തിലേക്ക് നീ സഞ്ചരിക്കു"

കാര്‍മുകിലിന്‍റെ നിറവും കുട്ടിക്കുറുമ്പും ഇല്ലാത്ത കണ്ണനെ ആര്‍ക്കുവേണം?

we can feel the presence of Krishna in everything..

after all there is nothing that ever existed without His presence.. Bharathiyar could feel His presence in the dark hue of the feathers of a crow and in the greenery of all the trees he could ever see.

The crunch is when we tend to think that Krishna is confined exclusively to any particular space or thing.

The heart should know that Krishna is present in the fine granite statue ensconced in the sanctum of Gurvayur as also in the washing stone lying in the back yard..

Sadaashiva Brahmendra sang.. madashikhi pinchaalamkrutha chikure mahaneeya kapola vijita mukure Maanasa samchara re brahmani maanasa samchara re

My mind, you dwell upon the Brahmam which manifests itself with his locks tied with a peacock feather, and shows his cheeks which would defeat in texture the soft red sprouting of a leaf..

This comes from the mind of a yogi who has already seen and experienced brahmam..

Yes, who wants that Kannan without his black beauty of rain clouds, who wants that Kannan unless He is that naughty self?

To show honour to cow as if she is a revered guest

To show honour to cow as if she is a revered guest..

----------------------------------------------

(It is the duty of every householder to welcome and entertain guests every day.. अतिथि पूजनं.. In fact, before having food, he is expected to wait for some guests to arrive.. In this article, the alterntaive of feeding the cow, if no guest arrives in time is the subject matter of discussion)

If no guest appears in his house for the day, then too the duty of the householder does not cease..

He should offer the food meant for the guest to a cow..

He should ensure that the cow to whom food is offered does not belong to himself.

Offering of food to the Cow is called Gavaahnikam..

This can be done every day in addition to offering of food to guests too. Sage Markandeya prescribes that the food should be offered to the Cow with the following prayer..

सौरभेय्यः सर्वहिताः सर्वपापप्रणाशनाः। प्रतिगृह्णन्तु मे ग्रासं गावः त्रैलोक्यमातरः॥

saurabheyyaḥ sarvahitāḥ sarvapāpapraṇaśanāḥ| pratigṛhṇantu me grāsaṁ gāvaḥ trailokymātaraḥ||

the Cows who are the daughters of Surabhi the Kamadhenu,

the cows who live for the welfare of all the living beings,

the cows who are capable of dispelling all the sins committed by the humans,

the cows who are the Mothers of the three worlds,

may they be pleased to receive these morsels of food offered by me..

(graasam represent the quantity of food prepared by cooking two hundred pieces of full grains of edible cereal..like yava, rice, etc..)

The cows should in addition be fed with grass to the best of their contentment.

at any cost, never seek company of people who have deviated from propriety

त्वया तृणानि भोज्यानि वरं हरिणकानने।

न जातु भिन्नमर्यादैः पुरुषैः सह सङ्गमः॥

व्यास सुभाषिते २४

tvayā tṛṇāni bhojyāni varaṁ hariṇakānane|

na jātu bhinnamaryādaiḥ puruṣaiḥ saha saṅgamaḥ||

vyāsa subhāṣite 24

If you are driven by desperate circumstances, you may adjourn to a forest infested by deer and survive there eating green grass. However you must never seek the company and camaraderie of people who have deviated from propriety and have lost their character ( even if they are living happily and comfortably)

त्वया by you हरिणकानने in the forest full of deer तृणानि grass भोज्यानि are to be eaten परन्तु however भिन्न मर्यादैः who have become derelicts, who have lost their character and propriet पुरुषैः men सह along with न जातु not ever सङ्गमः कर्तव्यः keep company

ത്വയാ തൃണാനി ഭോജ്യാനി വരം ഹരിണകാനനേ।

ന ജാതു ഭിന്നമര്യാദൈഃ പുരുഷൈഃ സഹ സങ്ഗമഃ॥

വ്യാസ സുഭാഷിതേ ൨൪

ഒഴിച്ചുകൂടാന്‍ പറ്റാത്ത പരിതസ്ഥിതിയില്‍ നിങ്ങള്‍ ഒരുപക്ഷെ മാനുകള്‍ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന കൊടും കാട്ടില്‍ താമസിക്കാനും അവിടെ മാനുകളെപ്പോലെ പുല്ല് മാത്രം ഭക്ഷിച്ചു ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താനും നിര്‍ബന്ധിതന്‍ ആവുകയാണെങ്കില്‍ ഒട്ടും മടിക്കാതെ അത് ചെയ്യാം. പക്ഷെ സത്സ്വഭാവും നന്മയും ഇല്ലാത്ത നേരും നെറിയും ഉപേക്ഷിച്ചു ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ക്കൊപ്പം എന്ത് വന്നാലും കൂട്ടുകൂടരുത്. അവരോടൊപ്പം ജീവിക്കരുത്. അവര്‍ എത്ര സുഖസൌകര്യങ്ങളോടെ ജീവിക്കുകയാണെങ്കിലും

we are experts in criticizing others but we pretend ignorence about our own faults

परवाच्येषु निपुणः सर्वो भवति सर्वदा।

आत्मवाच्यं न जानीते जानन्नपि च मुह्यति॥

महाभारते कर्णपर्वे ४५-४४

paravācyeṣu nipuṇaḥ sarvo bhavati sarvadā|

ātmavācyaṁ na jānīte jānannapi ca muhyati||

mahābhārate karṇaparve 45-44

People in general exhibit great expertise in pointing out the defects and shortcomings found in others, and would be eager to talk in loud voices about such defects. However when it comes to the shortcomings and inanities of their own, they simply do not recognize them nor do they accept them. Even if they discover such defects, they choose to forget about such shortcomings.

सर्वः all, people in general पर वाच्येषु defects and shortcomings of others सर्वदा always निपुणः intensely efficient भवति are परन्तु howver आत्मवाच्यं shortcomings and inadequacies of oneself, personal inanities न जानीते do not recognize, do not understand जानन् even if understood अपि मुह्यति च tend to overlook, tend to forget

പരവാച്യേഷു നിപുണഃ  സര്‍വോ  ഭവതി സര്‍വദാ।

ആത്മവാച്യം ന ജാനീതേ ജാനന്നപി ച മുഹ്യതി॥

മഹാഭാരതേ കര്‍ണപര്‍വേ ൪൫-൪൪

മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും തേടി കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിലും അവയെക്കുറിച്ച് പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ചു എല്ലായിടത്തും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിലും ആളുകള്‍ അസാമാന്യമായ വൈദഗ്ദ്യം വച്ചു പുലര്‍ത്തുന്നു.

പക്ഷെ അവര്‍ക്ക് സ്വന്തം പരിമിതികളും തങ്ങളില്‍ തന്നെ കാണുന്ന ന്യൂനതകളും മനസ്സിലാക്കാനോ അത്തരം പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന കാര്യം അംഗീകരിക്കാനോ ഒരിക്കലും കഴിയുകയില്ല. ഒരുപക്ഷെ വല്ലപ്പോഴും അത്തരം കുറവുകള്‍ ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കിയാല്‍ അവര്‍ സൌകര്യപൂര്‍വ്വം അക്കാര്യം മറക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കും

Only the Supreme one can make or mar anything

कर्तुं इष्टं अनिष्टं वा कः प्रभुर्विधिना विना।

कर्तारं अन्यं आरोप्य लोकस्तुष्यति कुप्यति॥

व्यास सुभाषिते ७३

kartuṁ iṣṭaṁ aniṣṭaṁ vā kaḥ prabhurvidhinā vinā|

kartāraṁ anyaṁ āropya lokastuṣyati kupyati||

vyāsa subhāṣite 73

Only the Supreme one, the creator and the author of Destiny, is having the capacity to make or mar anything and only that being actually controls all that is happening, whether what happened is good and favourable or adverse and prejudicial. However, people tend to attribute these actions to the doership of some particular persons and are pleased when what is done turns out to be favourable and get angry and agitated when some actions are harmful.

The idea is that it is meaningless to praise or blame ordinary role-players for the happenings in this wide universe. Such happenings are planned designed and executed by the supreme controller.

विधिना विना apart from the Supreme one who decides everything इष्टं something favourable, beneficial अनिष्टं something prejudicial, advers वा either कर्तुं to कः प्रभुः भवति who is capableअन्यं someone else कर्तारं as doer आरोप्य by attributing, by accursiong लोकः the people in general तुष्यति get happy कुप्यति च get agitated, get angry too

കര്‍തും ഇഷ്ടം അനിഷ്ടം വാ കഃ പ്രഭുര്‍വിധിനാ വിനാ।

കര്‍താരം അന്യം ആരോപ്യ ലോകസ്തുഷ്യതി കുപ്യതി॥

വ്യാസ സുഭാഷിതേ ൭൩

പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു നയിക്കുന്ന, വിധി നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്ന സര്‍വ്വശക്തന് മാത്രമേ ആര്‍ക്കെങ്കിലും നന്മയും സന്തോഷവും നല്‍കുന്ന കാര്യങ്ങളോ അല്ലെങ്കില്‍ ഏറെ വിഷമങ്ങളും ദുഃഖവും എല്ലാ വരുത്തിത്തീര്‍ക്കുന്ന കാര്യങ്ങളോ നിശ്ചയിക്കുവാനും നടപ്പാക്കാനും ഉള്ള കഴിവ് ഉള്ളൂ. നല്ലതും നല്ലതല്ലാത്തതും എല്ലാം എപ്പോള്‍ എങ്ങിനെ സംഭവിക്കണം എന്ന് അവന്‍ നിശ്ചയിക്കുന്നു.

പക്ഷെ സാധാരണ മനുഷ്യരായ നാം ഏതോ ചില പ്രത്യേക വ്യക്തികളോ മറ്റു ഭൌതിക ശക്തികളോ ചില നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തതായി കരുതി അവരോടു ഏറെ സന്തോഷവും താല്‍പര്യവും കാണിക്കുന്നു. അതേസമയം ചില ദോഷങ്ങള്‍ക്കും സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കും കാരണക്കാര്‍ ചിള പ്രത്യേക വ്യക്തികള്‍ ആണെന്ന് ധരിച്ച് അവരോടു ദേഷ്യപ്പെടുകായും അവരെ വെറുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇവിടെ ലഭിക്കുന്ന സന്ദേശം ഇതാണ്. നാം പലപ്പോഴും സന്ദര്‍ഭവശാല്‍ നന്മയും തിന്മയും സംഭവിക്കുമ്പോള്‍ അവയ്ക്ക് സാന്ദര്‍ഭികമായി ഉത്തരവാദികളായി പെട്ടെന്ന് കാണുന്ന വ്യക്തികളെയും ശക്തികളെയും പുകഴ്ത്തുകയും പഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പക്ഷെ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഈ സംഭവങ്ങള്‍ എല്ലാം നിശ്ചയിക്കുന്നതും നടപ്പില്‍ വരുത്തുന്നതും എല്ലാം വിധി എന്ന ആ സര്‍വശക്തന്‍ ആണ്.

web of delusion and ignorance stems out of constant association with idiots and ruffians.

मोहजालस्य यो योनिर् मूढैरिह समागमः।

अहन्यहनि धर्मस्य योनिः साधुसमागमः॥

तस्मात्प्राज्ञैश्च वृद्धैश्च शुभभावैस्तपस्विभिः।

सद्भिश्च सह सम्सर्गः कार्यः शमपरायणैः॥

न नीचैर्नाप्यविद्वद्भिर्नानात्मज्ञैर्विशेषतः

येषां त्रीण्यवदातानि योनिर् विद्या च कर्म च॥

स्कान्दपुराणे माहेश्वरखण्डे॥

mohajālasya yo yonir mūḍhairiha samāgamaḥ|

ahanyahani dharmasya yoniḥ sādhusamāgamaḥ||

tasmātprājñaiśca vṛddhaiśca śubhabhāvaistapasvibhiḥ|

sadbhiḥśca saha samsargaḥ kāryaḥ śamaparāyaṇaiḥ||

na nīcairnāpyavidvadbhirnānātmajñairviśeṣataḥ

yeṣāṁ trīṇyavadātāni yonir vidyā ca karma ca||

skāndapurāṇe māheśvarakhaṇḍe||

In this world the origin and root cause for people getting enmeshed in the web of delusion and ignorance is their constant association with idiots and ruffians. Association with and getting influenced by noble and pious people every day is the sureshot source and guiding factor for virtues and life based on such virtues.

Therefore one should take care to have the company and guidance of noble souls who are rich in knowledge and experience, who are aged through years and in maturity, who have positive and optimistic outlook, who have adopted calmness as the eternal style of life, and who are rich in penance and are very disciplined.

One should also take care to avoid association with people whose three attibutes namely credentials, education and activities and avocations are not worth mentioning, who are lowly in taste, who lack knowledge and common sense and especially those who are deluded with arrogance and other similar destructive qualities and do not really understand what they are.

From Skanda Puranam

इह here in this world मूढैः with idiots समागमः meeting, contact मोहजालस्य the web of delusion योनिः the source, orgin भवति becomes धर्मस्य योनिःorigin of virtue अहनि अहनि every day साधु समागमः union with virtuous noble persons भवति happen तस्मात् therefore प्राज्ञैः knowledgable वृद्धैः elderly शुभभावैः having positive and optimistic outlook शम परायणैः who have adopted calmness as the eternal lifestyle तपस्विभिः rich in discipline and penance सद्भिः good people च too संसर्गं meeting, association, confabulation कुर्यात् should be done येषां whose योनिः credentials विद्या education कर्म activities इति त्रीणि these three अवदातानि are obscure, not worthy of speaking out तादृशानां नीचैः such lowly peole अविद्वद्भिः who lack education विशेषतः अनात्मज्ञैः and especially those who do not know who they are संसर्गः association न कर्तव्यः should not be attempted.

മോഹജാലസ്യ യോ യോനിര്‍ മൂഢൈരിഹ സമാഗമഃ।

അഹന്യഹനി ധര്‍മസ്യ യോനിഃ സാധുസമാഗമഃ॥

തസ്മാത്പ്രാജ്ഞൈശ്ച വൃദ്ധൈശ്ച ശുഭഭാവൈസ്തപസ്വിഭിഃ।

സദ്ഭിശ്ച സഹ സംസര്‍ഗഃ കാര്യഃ ശമപരായണൈഃ॥

ന നീചൈര്‍നാപ്യവിദ്വദ്ഭിര്‍നാനാത്മജ്ഞൈര്‍വിശേഷതഃ,

യേഷാം ത്രീണ്യവദാതാനി യോനിര് വിദ്യാ ച കര്മ ച॥

സ്കാന്ദപുരാണേ മാഹേശ്വരഖണ്ഡേ॥

ഈ ഭൂമിയില്‍ വിവരക്കേടിന്‍റെയും വ്യാമോഹങ്ങളുടെയും പരന്നു കിടക്കുന്ന വലയില്‍ ആളുകള്‍ പെട്ടുപോകുന്നത് ദുഷ്ടന്മാരും വിഡ്ഢികളും ആയ ആളുകളുമായുള്ള നിരന്തരമായ്‌ സഹവാസവും സംസര്‍ഗവും മൂലം ആണ്. നന്മയും തരവും ഉള്ള മഹത്തുക്കളുടെ സത്സംഗം എന്നും തുടര്‍ന്നുകൊന്ടെയിരുന്നാല്‍, അവരുടെ ചര്യകളും ഉപദേശങ്ങളും നമ്മില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി സ്വാധീനം ചെലുത്തുകയാണെങ്കില്‍ നന്മയും നീതിയും നിറഞ്ഞ ധര്‍മ്മത്തില്‍ അധിഷ്ടിതമായ ജീവിത ചര്യ നിലനിര്‍ത്തുവാന്‍ അത് നമ്മെ എന്നും തീര്‍ച്ചയായും സഹായിക്കും.

അത് കൊണ്ട് ജ്ഞാനം കൊണ്ടും ജീവിത പരിചയം കൊണ്ടും സമ്പന്നരായ, അറിവിലും വയസ്സിലും പക്വത കൈവരിച്ച, ശുഭാപ്തിവിശ്വാസവും നന്മ നിറഞ്ഞ ജീവിത വീക്ഷണങ്ങളും വച്ച് പുലര്‍ത്തുന്ന, അച്ചടക്കവും തപശ്ചര്യയും ജീവിത മാര്‍ഗ്ഗം ആക്കിയ ശാന്തത ഇപ്പോഴും മുഖമുദ്ര ആക്കിയ മഹത്തുക്കള്‍ക്ക് ഒപ്പം എന്നും സഹവസിക്കണം. അവരുടെ മാര്‍ഗ്ഗദര്‍ശനം സ്വീകരിക്കണം.

അതുമാത്രമല്ല, ഒരാളുടെ തരം, അറിവ്, പ്രവൃത്തി എന്നീ മൂന്നു കാര്യങ്ങള്‍ ദുരൂഹങ്ങളോ, പറയാന്‍ കൊല്ലാത്തവയോ ആണെങ്കിലോ, അത്തരം കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലെങ്കിലോ അവരുമായി അടുക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി. പിന്നെ തരം താണ ജീവിതവീക്ഷണങ്ങള്‍ വച്ചു പുലര്‍ത്തുന്നവരോ, അറിയും വിവരവും ഒട്ടും ഇല്ലാത്തവരോ പിന്നെ പ്രത്യേകിച്ച് അഹങ്കാരവും തണ്ടും ഒരു അലങ്കാരമായി കൊണ്ട് നടക്കുന്ന സ്വയം ആരാണെന്നത് ഒട്ടും മനസ്സിലാക്കാത്തവരോ , മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാത്തവരോ ആയ ആളുകളുമായി ഒരിക്കലും കൂട്ട് കൂടരുത്.

സ്കാന്ദപുരാണത്തില്‍ നിന്ന്

deepalaksmeestavam

॥ दीपलक्ष्मीस्तवम् ॥

अन्तर्गृहे हेमसुवेदिकायां सम्मार्जनालेपनकर्म कृत्वा ।

विधानधूपातुलपञ्चवर्णं चूर्णप्रयुक्ताद्भुतरङ्गवल्याम् ॥

अगाधसम्पूर्णसरस्समाने, गोसर्पिषाऽऽपूरितमध्यदेशे ।

मृणालतन्तुकृतवर्त्तियुक्ते पुष्पावतंसे तिलकाभिरामे ॥

परिष्कृतस्थापितरत्नदीपे ज्योतिर्मयीं प्रज्ज्वलयामि देवीम् ।

नमाम्यहं मत्कुलवृद्धिदात्रीं, सौदादि सर्वाङ्गणशोभमानाम् ॥

भो दीपलक्ष्मि प्रथितं यशो मे प्रदेहि माङ्गल्यममोघशीले ।

भर्तृप्रियां धर्मविशिष्टशीलां, कुरुष्व कल्याण्यनुकम्पया माम् ॥

यान्तर्बहिश्चापि तमोऽपहन्त्री, सन्ध्यामुखाराधितपादपद्मा ।

त्रयीसमुद्घोषितवैभवा सा, ह्यनन्यकामे हृदये विभातु ॥

भो दीप ब्रह्मरूपस्त्वं ज्योतिषां प्रभुरव्ययः ।

आरोग्यं देहि पुत्रांश्च अवैधव्यं प्रयच्छ मे ॥

सन्ध्यादीपस्तवमिदं नित्यं नारी पठेत्तु या ।

सर्वसौभाग्ययुक्ता स्याल्लक्ष्म्यनुग्रहतस्सदा ॥

शरीरारोग्यमैश्वर्यमरिपक्षक्षयस्सुखम् ।

देवि त्वद्दृष्टिदृष्टानां पुरुषाणां न दुर्लभम् ॥

इति दीपलक्ष्मी स्तवं सम्पूर्णम् ।

॥ ദീപലക്ഷ്മീസ്തവം ॥

അന്തര്‍ഗൃഹേ ഹേമസുവേദികായാം സമ്മാര്‍ജനാലേപനകര്‍മ്മ കൃത്വാ ।

വിധാനധൂപാതുലപഞ്ചവര്‍ണ്ണം ചൂര്‍ണ്ണ പ്രയുക്താദ്ഭുതരങ്ഗവല്യാം॥

അഗാധസമ്പൂര്‍ണ്ണ സരസ്സമാനേ, ഗോസര്‍പ്പിഷാഽഽപൂരിതമധ്യദേശേ ।

മൃണാലതന്തുകൃതവര്‍ത്തിയുക്തേ പുഷ്പാവതംസേ തിലകാഭിരാമേ ॥

പരിഷ്കൃതസ്ഥാപിതരത്നദീപേ ജ്യോതിര്‍മയീം പ്രജ്ജ്വലയാമി ദേവീം ।

നമാമ്യഹം മത്കുലവൃദ്ധിദാത്രീം, സൌദാദി സര്‍വ്വാംഗണശോഭമാനാം ॥

ഭോ ദീപലക്ഷ്മി പ്രഥിതം യശോ മേ പ്രദേഹി മാങ്ഗല്യമമോഘശീലേ ।

ഭര്‍തൃപ്രിയാം ധര്‍മവിശിഷ്ടശീലാം, കുരുഷ്വ കല്യാണ്യനുകമ്പയാ മാം ॥

യാന്തര്‍ബ ഹിശ്ചാപി തമോഽപഹന്ത്രീ, സന്ധ്യാമുഖാരാധിതപാദപദ്മാ ।

ത്രയീസമുദ്ഘോഷിതവൈഭവാ സാ, ഹ്യനന്യകാമേ ഹൃദയേ വിഭാതു ॥

ഭോ ദീപ ബ്രഹ്മരൂപസ്ത്വം ജ്യോതിഷാം പ്രഭുരവ്യയഃ ।

ആരോഗ്യം ദേഹി പുത്രാംശ്ച അവൈധവ്യം പ്രയച്ഛ മേ ॥

സന്ധ്യാദീപസ്തവമിദം നിത്യം നാരീ പഠേത്തു യാ ।

സര്‍വ്വസൌഭാഗ്യയുക്താ സ്യാല്ലക്ഷ്മ്യനുഗ്രഹതസ്സദാ ॥

ശരീരാരോഗ്യമൈശ്വര്യമരിപക്ഷക്ഷയസ്സുഖം ।

ദേവി ത്വദ്ദൃഷ്ടിദൃഷ്ടാനാം പുരുഷാണാം ന ദുര്‍ല്ലഭം ॥

ഇതി ദീപലക്ഷ്മീ സ്തവം സമ്പൂര്‍ണ്ണം ।

॥ dīpalakṣmīstavam ॥

antargṛhe hemasuvedikāyāṃ sammārjanālepanakarma kṛtvā ।

vidhānadhūpātulapañcavarṇaṃ cūrṇaprayuktādbhutaraṅgavalyām ॥

agādhasampūrṇasarassamāne, gosarpiṣā''pūritamadhyadeśe ।

mṛṇālatantukṛtavarttiyukte puṣpāvataṃse tilakābhirāme ॥

pariṣkṛtasthāpitaratnadīpe jyotirmayīṃ prajjvalayāmi devīm ।

namāmyahaṃ matkulavṛddhidātrīṃ, saudādi sarvāṅgaṇaśobhamānām ॥

bho dīpalakṣmi prathitaṃ yaśo me pradehi māṅgalyamamoghaśīle ।

bhartṛpriyāṃ dharmaviśiṣṭaśīlāṃ, kuruṣva kalyāṇyanukampayā mām ॥

yāntarbahiścāpi tamo'pahantrī, sandhyāmukhārādhitapādapadmā ।

trayīsamudghoṣitavaibhavā sā, hyananyakāme hṛdaye vibhātu ॥

bho dīpa brahmarūpastvaṃ jyotiṣāṃ prabhuravyayaḥ ।

ārogyaṃ dehi putrāṃśca avaidhavyaṃ prayaccha me ॥

sandhyādīpastavamidaṃ nityaṃ nārī paṭhettu yā ।

sarvasaubhāgyayuktā syāllakṣmyanugrahatassadā ॥

śarīrārogyamaiśvaryamaripakṣakṣayassukham ।

devi tvaddṛṣṭidṛṣṭānāṃ puruṣāṇāṃ na durlabham ॥

iti dīpalakṣmī stavaṃ sampūrṇam ।

avariciousness just continue to grow bigger and bigger with age and stature

यथैव शृङ्गं गोः काले वर्धमानस्य वर्धते

तथैव तृष्णा वित्तेन वर्धमानेन वर्धते॥

महाभारते शान्तिपर्वे २७६-७

उत्पन्नस्य रुरोः शृङ्गं वर्धमानस्य वर्धते।

प्रार्थना पुरुषस्येह तस्य मात्रा न विद्यते॥

महाभारते आनुशासिकपर्वे ९३-४५

yathaiva śṛṅgaṁ goḥ kāle vardhamānasya vardahte

tathaiva tṛṣṇā vittena vardhamānena vardhate||

mahābhārate śāntiparve 276-7

utpannasya ruroḥ śṛṅgaṁ vardhamānasya vardhate|

prārathanā puruṣasyeha tasya mātrā na vidyate||

mahābhārate ānuśāsikaparve 93-45

Just in the same manner the big rounded horn of a cow continues to grow steadily once it has started growing the avariciousness, the desire to have more and more material possessions, just continue to grow bigger and bigger as we grow in age and stature.

The long, branching horns of an antelope just continues to grow spontaneously in length and size and there is no measure or limit for such growth. In the same manner the desires and yearnings of a man just grow on and on without any conceivable upper limits.

യഥൈവ ശൃങ്ഗം ഗോഃ കാലേ വര്‍ധമാനസ്യ വര്‍ധതേ

തഥൈവ തൃഷ്ണാ വിത്തേന വര്‍ധമാനേന വര്‍ധതേ॥

മഹാഭാരതേ ശാന്തിപര്‍വേ ൨൭൬-൭

ഉത്പന്നസ്യ രുരോഃ ശൃങ്ഗം വര്ധമാനസ്യ വര്‍ധതേ।

പ്രാര്‍ഥനാ പുരുഷസ്യേഹ തസ്യ മാത്രാ ന വിദ്യതേ॥

മഹാഭാരതേ ആനുശാസികപര്‍വേ ൯൩-൪൫

ഒരു പശുവിന്‍റെ നീണ്ടു കൂര്‍ത്ത് വളഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന കൊമ്പ് അത് ജനിച്ചു കുറച്ചു കാലം കഴിയുമ്പോള്‍ തന്നെ വളരാന്‍ തുടങ്ങും. അപ്രകാരം വളര്‍ച്ച തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ആ വളര്‍ച്ച തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അതുപോലെ തന്നെ ഒരു മനുഷ്യന് കുറച്ചെങ്കിലും പണവും സുഖസൌകര്യങ്ങളും വന്നു പെട്ടാല്‍ പിന്നെ കൂടുതല്‍ സുഖവും ആഡംബരങ്ങളും എല്ലാം ഉണ്ടാവണം എന്ന ആഗ്രഹവും അതിനുള്ള ആക്രാന്തവും കാലം ചെല്ലുമ്പോള്‍ അയാളില്‍ വളര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

ഒരു മാനിന്‍റെ നീളം കൂടിയ ധാരാളം ശാഖകളോടെ വളരുന്ന കൊമ്പുകള്‍ നീളവും പെരുപ്പവും എന്നും വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ വലുതായിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഈ വളര്‍ച്ചയ്ക്ക് ഒരു പരിധിയും ഇല്ല പരിമിതിയും ഇല്ല. ഇതുപോലെ തന്നെയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ ആഗ്രഹങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും. അവ വളര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും.. ഉയര്‍ന്ന പരിധി ഒന്നും ഇല്ലാതെ. എത്ര കിട്ടിയാലും എന്തൊക്കെ നേടിയാലും തൃപ്തി ആവില്ല .പിന്നെയും വല്ലതും വെട്ടിപ്പിടിക്കാനുള്ള നെട്ടോട്ടം മാത്രം.

India without Ramayanam or Gita, could not have been the same

It is a fact that the imagery of hope and optimism provided by poetry, music, and many other emotionally uplifting things grew and got nurtured by religion, and other cults and creeds lying far beyond sterile premises of Science and technology.

True, faith and tendency to weave dreams, beyond certain levels can be toxic.

But in optimal doses they have always given us a lot of benefits.

And India without Ramayanam or Gita, could not have been the same.

The influence of Jesus and His message for love which spared nothing in its soothing embrace, has made our life on this earth much more worthy.

In the name of Jesus, how much pain and suffering gets redressed and how much human care is bestowed on hapless living beings, is there for all to see.

I would rather profess a judicious mixture of the Divine and the rational.

Excess of either can be toxic.

All work and no play makes Jack a dull boy,

All play and no work makes Jack a mere toy

Attributed to Maria Edgeworth a nineteenth century Irish writer.

The original thoughts can emanate from a raw and impartial mind not coloured by any “isms” or faiths.

Ultimately there are two very important and equally relevant aspects to human thought process.

The original thoughts can emanate from a raw and impartial mind not coloured by any “isms” or faiths.

A mind is guided only by logical reasoning process at its best which it could follow within its cognitive faculties.. Here the only limitation is that which is imposed by nature, and perhaps the environments and material conditions which affected acquisition and honing of such cognitive capacities..

The second manifestation of our thoughts is that which is affected by our prejudices, which are mostly due to our loyalties to certain creeds and beliefs and peer pressure, uncertainties and many other social and local factors. We talk of Hinduism, or Abrahamic religions... theories of Karma and after death existence and most other things standing in the second platform. I do not say it is wrong. After all we are influenced by whatever that is happening around us.

But an original thinker would rather prefer to confess that he really has no ideas about many things in absolute terms and close his argument there. He is also right.

In a discussion, one should clearly convey which system he is following and he should take care not to switch systems without warning and without notifying others in the group.

I think a lot of deep acrimony or even talking at cross purposes can be avoided if we follow the ground rules, if we acknowledge the threshold of disagreement, and agree to disagree where that course is the best.

If a man who knows only Arabic and another who knows only Malayalam or Tamil start arguing with hands of both tied, just imagine what will happen!

whom to trust and whom not to trust

कृतप्रज्ञश्च मेधावी बुधो जानपदः शुचिः।

सर्वकर्मसु यः शुद्धः स मन्त्रं श्रोतुमर्हति॥

अविद्वानशुचिः स्तब्धः शत्रुसेवी विकत्थनः।

असुहृद् क्रोधनो लुब्धो न मन्त्रं श्रोतुमर्हति॥

महाभारते शान्तिपर्वे ८३-३७

kṛtaprajñaśca medhāvī budho jānapadaḥ śuciḥ|

sarvakarmasu yaḥ śuddhaḥ sa mantraṁ śrotumarhati||

avidvānaśuciḥ stabdhaḥ śatrusevī vikatthanaḥ|

asuhṛd krodhano lubdho na mantraṁ śrotumarhati||

mahābhārate śāntiparve 83-37

One should repose confidence and share secrets only with a person who is of determined and unwavering mind, who is highly intelligent, who is having knowledge, who is thorough in his understanding of the ways of the world, who is ever keen to practice the righteous traditions of the society, and who is pure and trustworthy.

One should never trust a person or share details about matters of vital importance with a person who lacks education or training, who is uncouth and not straightforward, who practices deception or is capable of doing so, who is directly or indirectly faithful or beholden to one’s enemies, who has a tendency to indulge in vain self-praise, who is unfriendly in mind and spirit, who is capable of getting angry even on the slightest provocation or who is greedy and avaricious.

From Shanti Parvam of Mahabharatham.

കൃതപ്രജ്ഞശ്ച മേധാവീ ബുധോ ജാനപദഃ ശുചിഃ।

സര്‍വകര്‍മസു യഃ ശുദ്ധഃ സ മന്ത്രം ശ്രോതുമര്‍ഹതി॥

അവിദ്വാനശുചിഃ സ്തബ്ധഃ ശത്രുസേവീ വികത്ഥനഃ।

അസുഹൃദ് ക്രോധനോ ലുബ്ധോ ന മന്ത്രം ശ്രോതുമര്‍ഹതി॥

മഹാഭാരതേ ശാന്തിപര്വേ ൮൩-൩൭

ഒരു വ്യക്തിയില്‍ വിശ്വാസം അര്‍പ്പിക്കുകയും അയാളുമായി രഹസ്യങ്ങള്‍ പങ്കു വയ്ക്കുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ അയാള്‍ക്ക് താഴെ പറയുന്ന ഗുണങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നു ഉറപ്പു വരുത്തണം

അയാള്‍ ചാഞ്ചല്യം ഒട്ടും ഇല്ലാത്ത ദൃഡനിശ്ചയം നിറഞ്ഞ മനസ്സുള്ളവന്‍ ആയിരിക്കണം

അയാള്‍ തികഞ്ഞ ബുദ്ധിമാന്‍ ആയിരിക്കണം

അയാള്‍ക്ക് നല്ല അറിവും വിദ്യാഭ്യാസവും ഉണ്ടായിരിക്കണം

അയാള്‍ക്ക് ആചാരങ്ങളെയും നാട്ടുനടപ്പിനെയും കുറിച്ച് നല്ല അവബോധം ഉണ്ടാവണം.

എപ്പോഴും സദാചാരത്തിന്‍റെ പാതയില്‍ നീങ്ങുന്നവന്‍ ആയിരിക്കണം അയാള്‍

അയാള്‍ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ശുദ്ധനും സത്യസന്ധനും വിശ്വസ്ഥനും ആയിരിക്കണം

അതുപോലെ താഴെ വിവരിക്കുന്ന തരത്തില്‍ ഉള്ള ആളുകളെ ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കുകയോ അവരുമായി ജീവല്‍പ്രാധാന്യമുള്ള വസ്തുതകളും കാര്യങ്ങളും പങ്കു വയ്ക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.

വിവരവും വിദ്യാഭ്യാസവും ഇല്ലാത്ത ആളുകള്‍

നേര്‍വഴിക്കു ചിന്ത തിരിച്ചു വിടാത്ത, മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും വൃത്തിയും ശുചിത്വവും ഒട്ടും പുലര്‍ത്താത്ത ആളുകള്‍

വഞ്ചനയും ചതിയും പ്രയോഗിക്കുന്നവര്‍,, അങ്ങിനെ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ഒരിക്കലും ഒരു കൂസലും ഇല്ലാത്തവര്‍

നമ്മുടെ ശത്രുക്കളുമായി നേരിട്ടോ ഒളിഞ്ഞും മറഞ്ഞുമോ ചങ്ങാത്തവും ബാന്ധവവും വച്ച് പുലര്‍ത്തുന്നവര്‍.

അര്‍ത്ഥമില്ലാത്ത ആത്മപ്രശംസയും വിടുവായത്തവും ജീവിതചര്യ ആക്കിയവര്‍

കൊച്ചു പ്രശ്നങ്ങള്‍ വന്നാല്‍ പോലും ക്രോധം കൊണ്ട് ജ്വലിക്കുന്നവര്‍

അത്യാഗ്രഹവും ആക്രാന്തവും സ്വഭാവം ആക്കിയവര്‍.

--മഹാഭാരതം ശാന്തി പര്‍വത്തില്‍ നിന്ന്

three things are decided and bound tight by the ropes of time.

त्रयः कालकृताः पाशाः शक्यन्ते नानुवर्तितुम्।

विवाहो जन्ममरणं यदा यत्र तु येन च॥

पद्मपुराणे भूमिखण्डे

trayaḥ kālakṛtāḥ pāśāḥ śakyante nānuvartitum|

vivāho janmamaraṇaṁ yadā yatra tu yena ca||

padmapurāṇe bhūmikhaṇḍe

Three things in human life are evolved or deviced by time and fate.. three things are decided and bound tight by the ropes of time. The dictates to time and fate in these matters can never be circumvented

They are marriage, birth and death. Time and serendipity decides when, where and in whose company and with whom these happen.

त्रयःthree कालकृताः evolved by fate, time, पाशाः ties, bondages, अनुवर्तितुं to overcome, to control न शक्यन्ते not possible विवाहो marriage जन्म birth मरणं birth यदा when यत्र where येन with whom तु च too

ത്രയഃ കാലകൃതാഃ പാശാഃ ശക്യന്തേ നാനുവര്തിതും।

വിവാഹോ ജന്മമരണം യദാ യത്ര തു യേന ച॥

പദ്മപുരാണേ ഭൂമിഖണ്ഡേ

ജീവിതത്തിലെ മൂന്ന് കാര്യങ്ങള്‍ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ ഒതുങ്ങാതെ കാലവും വിധിയും നിശ്ചയിക്കുന്നവയാണ്. ഇക്കാര്യങ്ങളെ കാലം സ്വന്തം കയറുകള്‍ കൊണ്ട് കെട്ടി ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ കെട്ടുകള്‍ മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും സാധ്യമല്ല.

ജനനം, മരണം വിവാഹം എന്നിവയാണ് ഈ മൂന്നു കാര്യങ്ങള്‍.

എന്ന്, എപ്രകാരം, എവിടെ വച്ചു ആരുടെ കൂടെ, ആരുടെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ ഇവ സംഭവിക്കും എന്ന് കാലമാല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കും തീരുമാനിക്കാന്‍ ആവില്ല.

Taking sides without logic, being partisan in attitude would attract sins

शत्रोरपि गुणाः वाच्या दोषा वाच्या गुरोरपि।

पक्षपाताद् भवेत् पापं दोषा दोषा गुणा गुणा॥

व्यास सुभाषिते ३६

śatrorapi guṇāḥ vācyā doṣā vācyā gurorapi|

pakṣapātād bhavet pāpaṁ doṣā doṣā guṇā guṇā||

vyāsa subhāṣite 36

The great qualities and virtues of even enemies and adversaries are to be understood as deserving praise and should be considered with the respect due to them

The defects and inadequacies of even respected person like preceptors should be recognized and they should be subjected to criticism they would deserve.

Taking sides without logic, being partisan in attitude would attract sins

Virtue is virtue everywhere

Defect too is defect wherever it is found.

Whether there is sin or not, being realistic and clear in perceptions would make life really comfortable.

शत्रोः enemies अपि even of गुणाः great qualities, virtues, merits वाच्या are praiseworthy, should be spoken of with approval भवन्ति become गुरोः of preceptor अपि even of दोषाः defects, shortcomings वाच्या are to be pointed out critically भवन्ति become

पक्षपातात् by taking sides without logic and fairness, without proper evaluation पापं sin भवेत् would accrue गुणाः virtues and merits सर्वत्र गुणाः are everywhere of virtue दोषा demerits, defect सर्वत्र in all cases दोषा च भवन्ति.are demerits too

ശത്രോരപി ഗുണാഃ വാച്യാ ദോഷാ വാച്യാ ഗുരോരപി।

പക്ഷപാതാദ് ഭവേത് പാപം ദോഷാ ദോഷാ ഗുണാ ഗുണാ॥

വ്യാസ സുഭാഷിതേ ൩൬

നമ്മോടു മത്സരിക്കുന്ന എതിരാളികളുടെതായാലും , എന്തിനു ബദ്ധശത്രുക്കളുടെതായാലും, പോലും ഗുണങ്ങളും അവര്‍ ചെയ്യുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങളും അവ അര്‍ഹിക്കുന്ന പ്രാധാന്യത്തോടെ കാണുവാനും അവയെക്കുറിച്ച് നല്ലത് പറയുവാനും തയാറാവണം

അതുപോലെ നമുക്ക് ഏറെ വേണ്ടപ്പെട്ട വ്യക്തികളിലും ഏറെ ബഹുമാനിക്കുന്ന ഗുരുക്കളിലും പോലും ന്യൂനതകളും പാകപ്പിഴകളും കണ്ടാല്‍ അവയെ വിമര്‍ശനപരമായി പരിഗണിക്കാനും അത് തുറന്നു പറയാനും മടിക്കരുത്.

യുക്തിയുക്തമായി ചിന്തിക്കാതെ പക്ഷപാതം പിടിക്കുന്നത് പാപങ്ങളും അനര്‍ത്ഥങ്ങളും വിളിച്ചു വരുത്തും

ഗുണങ്ങള്‍ എവിടെക്കണ്ടാലും അവ ഗുണങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്

ദോഷങ്ങളും ആരുടെ ഭാഗത്തായാലും ദോഷങ്ങള്‍ തന്നെ.

impotent rage is foolish

परं क्षिपति दोषेण वर्तमानः स्वयं तथा।

यश्च कुप्यति अनीशः सन् स तु मूढतमो नरः॥३५०

सारसमुच्चये

paraṁ kṣipati doṣeṇa vartamānaḥ svayaṁ tathā|

yaśca kupyti anīśaḥ san sa tu mūḍhatmo naraḥ||350

sārasamuccaye

A person who is mired in defects and is existing with all sorts of imperfection and is going down in life because of his own inefficiency and as a consequence of his own activities, and who is not able to control his own affairs in any way, and still he works himself into exteme anger and throws tantrums, then he can be only pitied as foolish.

दोषेण वर्तमानः existing with defects and foibles स्वयं क्षिपति and is sliding in stature by his own inefficiency and bad activities तथा then अनीशः not in control of himself and his own affairs सन् beings कुप्यति gets extremely angry च too स that नरः man मूढतमः is worst among idiots.

പരം ക്ഷിപതി ദോഷേണ വര്‍തമാനഃ സ്വയം തഥാ।

യശ്ച കുപ്യതി അനീശഃ സന്‍ സ തു മൂഢതമോ നരഃ॥൩൫൦

സാരസമുച്ചയേ

ഒത്തിരി കോട്ടങ്ങളും പരിമിതികളും നിറഞ്ഞ് ജീവിതം തള്ളിനീക്കുകയും അത്തരം ദൂശ്യങ്ങളും സ്വന്തം പിടിപ്പുകേടും കൊണ്ട് ജീവിതത്തില്‍ വഴുതി വീണു കൊണ്ടിരിക്കുകയും, സ്വന്തം നിലയെക്കുറിച്ച് വലിയ ബോധം ഒന്നും ഇല്ലാതിരിക്കുകയും സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളില്‍ ഒരു നിയന്ത്രണവും വച്ചു പുലര്‍ത്താനുള്ള കഴിവ് ഇല്ലാതാവുകയും എല്ലാം ആയ അവസ്ഥയില്‍ പോലും ഒരു മനുഷ്യന്‍ കോപം കൊണ്ട് ഉറഞ്ഞു തുള്ളുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നതെങ്കില്‍ അയാള്‍ വെറും വിഡ്ഢി ആണ്.. അയാളെ ഓര്‍ത്ത് സഹതപിക്കാം എന്നല്ലാതെ വേറെന്തു ചെയ്യാന്‍ ?

Anything that has outlived its utility has no use for either itself or others..

I had circulated a writeup about the advantages of a soldier honourably lying down his life in a combat and people leaving honourably while running around with their throttles fully on.An elderly friend sent a rejoinder that all soldiers do not die in war and everyone has the right to live comfortably even when he is retired.

I am a retired person, inactive for eight years now.. I would love to assert my right to such a comfortable life

But my logical mind rebels.. Life cannot be that rosy. It is better to die in harness.

My reply

You must understand one thing.

Anything that has outlived its utility has no use for either itself or others..

Like a worn out car, blunt knife or broken sword.. Of course, there is always a state of friction or disagreement between a living being's instinct for survival and its efficiency and utility..

Rights, entitlements ... all these are what others allow you.

You do not possess such things unless others allow you.. Any benefit is simply like that.

Fundamental Rights, and declaration of human rights are all platitudes and can happen only through majority consent.

Of course, you must know the social contract theory..

Somehow, everyone is aware that he would become useless and he cannot die at will too.

He may have to survive his last days, when he is utterly useless he has to survive by asserting his own assumed rights.

Therefore, as a matter of abundant caution he condescends to allow these rights to old and useless people even when he is young and operational..

It is only an adjustment..

As old men you and I can talk and shout about our rights..

However, such rights would be allowed only if the younger and stronger people allow it..

I was just presenting an idea as propounded by Bheeshma, and was analysing it not from my personal angle..

A retired soldier, or any retired living being is of no use to others. Perhaps such people are no use even for themselves..

So making noise asserting the rights might make you feel comfortable. But nothing more than that.

For a soldier, the best time to die is when he is active. For a professional or a worker too it is best for him and others if he dies when he is in harness. .

better not to divulge

आयुर्वित्तं गृहच्छिद्रं मन्त्रौषध समागमः।

दानमानापमानाश्च गोप्यान्येते गुरोरपि॥

सुभाषितशतकत्रये॥

āyurvittaṁ gṛhacchidraṁ mantrauṣadha samāgamaḥ|

dānamānāpamānāśca gopyānyete gurorapi||

subhāṣitaśatakatraye||

It would be better to keep following matters very confidential, confidential to the extent that they should not be revealed even to the most revered and elderly preceptor.

1. One’s age 2. One’s state of finance 3. Quarrels and bickering inside one’s close family

4. Discovery or gaining knowledge about secret spells or drugs 5. News about the gifts on is either giving or receiving, the honours or accolades received or the insults and slighting one has suffered.

ആയുര്‍വിത്തം ഗൃഹച്ഛിദ്രം മന്ത്രൌഷധ സമാഗമഃ।

ദാനമാനാപമാനാശ്ച ഗോപ്യാന്യേതേ ഗുരോരപി॥

സുഭാഷിതശതകത്രയേ॥

താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഏറെ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധിമാന്‍റെ ലക്ഷണം അത്തരം രഹസ്യങ്ങള്‍ വായോവൃദ്ധനായ ഗുരുവിനോട് പോലും പങ്കു വയ്ക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് വിവേകം.

൧. ഒരാളുടെ വയസ്സ് ൨ ഒരാളുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി ൩. സ്വന്തം വീട്ടില്‍ അടുത്ത കുടുംബക്കാരും ആയി സംഭവിക്കുന്ന കലഹങ്ങളും തെറ്റിദ്ധാരണകളും. ൪. ഏതെങ്കിലും മന്ത്രങ്ങളോ ഔഷധങ്ങളോ കണ്ടെത്തുകയോ അവ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള നൈപുണ്യം കൈവരികയോ ആണെങ്കില്‍ അക്കാര്യം ൬. ആര്‍ക്കെങ്കിലും ദാനമോ സഹായമോ ചെയ്യുക, ആരില്‍ നിന്നെങ്കിലും സമ്മാനമോ വേറെ സഹായമോ സ്വീകരിക്കുക, മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് പ്രശംസയും ബഹവുമാനവും കിട്ടുക, അല്ലെങ്കില്‍ ആരെങ്കിലും നമ്മെ അപമാനിക്കുക

it would be okay if we can pray the way we are comfortable with, the way we have been trained.

After all, different methods or modes of worship of God, within the same religion, or following different religions is just like taking food prepared in various forms, or drinking water from different sources..

No one can ever say that only some particular sort of food should be taken.. Or water from some particular source alone should be consumed..

We have to take care that we take healthy food, we drink pure (to the extent possible) water.

And we take care to avoid pollution, adulteration and decay, we should ensure that we have clean environments..

By the same token it would be okay if we can worship and pray the way we are accustomed to, the way we are comfortable with, the way we have been trained.

Healthy food taken in whatever way nourishes and sustains the body.

And sincere prayer and worship in whatever form would surely ensure our wholesome existence.

Usually we do not concern ourselves seriously about what food another person takes.

But to destroy or pollute our own food or the food meant for anyone else is a crime.

Similarly we should not pollute or contaminate our own prayers with prejudices,

And we should not act in any prejudicial way against the modes of worship followed by others.

Without food and water, we will not live long.

Without prayers too...

Life is so simple.

maintaining restraint and sensibility while using words is the most difficult activity

वाक्संयमो हि नृपते सुदुष्करतमो मतः।

अर्थवश्च विचित्रं च न शक्यं बहु भाषितुम्॥

महाभारते ५-३४-७३

vāksaṁyamo hi nṛpate suduṣkaratamo mataḥ|

arthavaśca vicitraṁ ca na śakyaṁ bahu bhāṣitum||

mahābhārate 5-34-73

The great thinker and statesman Vidura tells the king Dhritarashtra

Oh King, maintaining restraint and sensibility while using words is the most difficult activity for anyone. It is indeed very difficult to produce in abundance words and express ideas that carry sense and at the same time they are attractive or captivating.

വാക്സംയമോ ഹി നൃപതേ സുദുഷ്കരതമോ മതഃ।

അര്ഥവശ്ച വിചിത്രം ച ന ശക്യം ബഹു ഭാഷിതും॥

മഹാഭാരതേ ൫-൩൪-൭൩

ധിഷണാശാലികളില്‍ പ്രമുഖനും മഹാനായ രാഷ്ട്ര തന്ത്രജ്ഞനും ആയ വിദുരന്‍ രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനോടു പറയുന്നു,

രാജാവേ, വാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ സ്വയം നിയന്ത്രണവും സംയമനവും പാലിക്കുക എന്നത് ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും ഏറെ ആവശ്യം ആയ, പക്ഷെ ഏറെ ദുഷ്കരമായ ഒരു കാര്യമാണ്. എല്ലാവരെയും രസിപ്പിക്കുന്നതും, വൈചിത്ര്യം നിറഞ്ഞതും അതെ സമയം അര്‍ത്ഥപൂര്‍ണ്ണവും എല്ലാവര്‍ക്കും നന്മമാത്രം നല്‍കുന്നതും ആയ വാക്കുകള്‍ പറയുക, അത്തരം വാക്കുകള്‍ എപ്പോഴും ധാരാളമായി ഉപയോഗിക്കുക എന്നത് ഏറെ പ്രയാസമുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തി തന്നെ ആണ്.