If something good is to be done, it should not be delayed.

 

Imperfection and laziness, keep us company every moment of our lives.

Once in a while, we can try to keep them away..

Of course we have to use a lot of force

Usually they come back to us like homing pigeons..

when we see boasts instead of posts we realize that such contact is a waste..

Not that I do not boast.. When I do that I think it is great..

If something good is to be done, it should not be delayed.. We may not be alive to do it later.

If some not so good thing is forced on us let us delay doing it.. We may be able to avoid it because we may not be alive later..

execute efficiently the work undertaken or the task committed to is the solemn purpose of life

 

किं कूर्मस्य भरव्यथा न वपुषि क्ष्मां न क्षिपत्येष यत्

किंवा नास्ति परिश्रमो दिनपतेरास्ते न यन्निश्चलः ।

किंत्वङ्गीकृतमुत्सृजन् स्वमनसा श्लाघ्यो जनो लज्जते

निर्वाहः प्रतिपन्नवस्तुषु सतामेतद्धि गोत्रव्रतं ॥ १३ ॥

भर्तृहरेः नीतिशतके

kiṃ kūrmasya bharavyathā na vapuṣi kṣmāṃ na kṣipatyeṣa yat

kiṃvā nāsti pariśramo dinapaterāste na yanniścalaḥ ।

kiṃtvaṅgīkṛtamutsṛjan svamanasā ślāghyo jano lajjate

nirvāhaḥ pratipannavastuṣu satāmetaddhi gotravrataṃ ॥ 13 ॥

bhartṛhareḥ nītiśatake

Do you think that there is no physical pain and extreme strain for the primordial tortoise, Adhi Koorma which carries for ever the heavy burden of this earth on its back. Does it ever put down the earth even for a moment for that reason?

Do you think that the sun who is ever moving around in the sky shedding light and warmth for the universe is never tired of its eternal jouney? Does he ever stop or stand still even for a moment for that reason ?

Noble men, who have undertaken to execute certain tasks and are committed to such work with full involvement and determination would feel ashamed if they face situations where they would have to stop or give up such tasks even temporarily.

To execute efficiently the work undertaken or the task committed to is the solemn purpose of life for the class of noble men.

कूर्मस्य for the primordial tortoise, the incarnation of Lord Vishnu वपुषि body भरव्यथा the strain, the pain having borne huge weight किं न is it no there यत् for that reason क्ष्मां the earth एषः he न does not क्षिप्यति let fall

दिनपतेः for the Sun, the maker of the day परिश्रमो fatigue arising out of constant activitiy न no अस्ति there किं वा for that reason सः he निश्चलः without movement न आस्ते does not remain

किं तु it is because स्वमनसा out of own volition, out of ones own will अङ्गीकृतं accepted उत्सृजन् having given up, having abandoned श्लाघ्यो praiseworthy respected जनः people लज्जते become bashful, consider it shameful

प्रतिपन्न undertaken, committed वस्तुषु objects निर्वाहः execution एतद् this हि indee सतां for noble person गोत्र व्रतं solemn undertaking, solemn vow as a class or clan

കിം കൂര്‍മസ്യ ഭരവ്യഥാ ന വപുഷി ക്ഷ്മാം ന ക്ഷിപത്യേഷ യത്

കിംവാ നാസ്തി പരിശ്രമോ ദിനപതേരാസ്തേ ന യന്നിശ്ചലഃ ।

കിംത്വങ്ഗീകൃതമുത്സൃജന്‍ സ്വമനസാ ശ്ലാഘ്യോ ജനോ ലജ്ജതേ

നിര്‍വാഹഃ പ്രതിപന്നവസ്തുഷു സതാമേതദ്ധി ഗോത്രവ്രതം ॥ ൧൩ ॥

ഭര്‍തൃഹരേഃ നീതിശതകേ

ഭഗവാന്‍റെ അവതാരമായ ആദികൂര്‍മ്മം ഭാരമേറിയ ഈ ഭൂമിയെ എല്ലായ്പ്പോഴും സ്വന്തം മുതുകില്‍ ചുമന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അതിന് വേദനയും വിഷമതകളും അക്കാരണം കൊണ്ട് ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് കരുതാന്‍ വയ്യ. പക്ഷെ ഒരു നിമിഷം പോലും ആദികൂര്‍മ്മം സ്വന്തം പുറകില്‍ നിന്ന് ഭൂമിയെ താഴെ ഇറക്കുകയില്ല.

ലോകം മുഴുവന്‍ പ്രകാശവും ചൂടും പകര്‍ന്നുകൊണ്ട് സൂര്യന്‍ എന്നും എപ്പോഴും ആകാശത്തില്‍ ചലിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു തീരാത്ത ഈ യാത്രമൂലമുള്ള ക്ഷീണം ഉണ്ടാവില്ല എന്നും കരുതുന്നുണ്ടോ ? പക്ഷെ ആ സൂര്യന്‍ ഒരു നിമിഷം പോലും അനങ്ങാതെ നില്‍ക്കുന്നില്ല.

അതെ, ഉയര്‍ന്ന ഗുണങ്ങളുള്ള വ്യക്തികള്‍ നിര്‍വഹിച്ചു കൊള്ളാം എന്ന് നിശ്ചയിച്ചു ഉറപ്പിച്ചു ഏറ്റെടുത്ത കാര്യങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കുന്നതില്‍ അല്‍പ സമയം വീഴ്ച വന്നാല്‍ പോലും അതില്‍ ഏറെ ലജ്ജിക്കുന്നു. അത്തരം പരാജയം അവര്‍ക്ക് താങ്ങാന്‍ ആവില്ല

ഏറ്റെടുത്ത കാര്യങ്ങള്‍ ഭംഗിയായി തികഞ്ഞ പ്രതിബദ്ധതയോടെയും സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെയും കൂടി ചെയ്തു തീര്‍ക്കുക എന്നത് തരമുള്ള വ്യക്തികളുടെയും അവര്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന സമൂഹത്തിന്‍റെയും ജീവിത വ്രതം ആണ്.

why use harsh words ?

स्वाधीने माधुर्ये मधुराक्षर संहितेषु वाक्येषु।

 किं नाम सत्त्ववन्तः पुरुषाः परुषाणि भाषन्ते॥ 

Neeti dwishastikaa

svādhīne mādhurye madhurākṣara saṃhiteṣu vākyeṣu।

 kiṃ nāma sattvavantaḥ puruṣāḥ paruṣāṇi bhāṣante॥

Even though sensible and prudent persons are trained and having at their disposal sweet words, and possess fairly sweet disposition too, they often use cruel and harsh words.. It is very difficult to understand that.

(The poet implies that such behaviour should not come from great people)

मधुराक्षर sweet soft words संहितेषु filled with वाक्येषु sentences स्वाधीने सति when in control, when capable of using किं नाम why indeed सत्त्ववन्तः prudent and noble पुरुषाः persons परुषाणि harshm cruel वाक्याणि words भाषन्ते speak

സ്വാധീനേ മാധുര്യേ മധുരാക്ഷര സംഹിതേഷു വാക്യേഷു। 

കിം നാമ സത്ത്വവന്തഃ പുരുഷാഃ പരുഷാണി ഭാഷന്തേ॥

വിവരവും അറിവും ഉള്ള ഇരുത്തം വന്ന വ്യക്തികള്‍ക്ക് മാധുര്യവും നന്മയും നിറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ പ്രയോഗിക്കാന്‍ നല്ലവണ്ണം അറിയാം. അവര്‍ ആത്യന്തികമായി നന്മയുള്ളവരും ആണ്. പക്ഷെ അത്തരം വ്യക്തികള് പോലും പലപ്പോഴും ക്രൂരവും കാഠിന്യം കൂടിയതും ആയ വാക്കുകള്‍ പ്രയോഗിക്കുന്നതായി കണ്ടു വരുന്നു. ഈ പെരുമാറ്റം മനസ്സിലാക്കാന്‍ വളരെ പ്രയാസമുണ്ട്. (കവി ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് അത്തരം മോശമായ പെരുമാറ്റം മഹദ് വ്യക്തികളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവരുത്

soma the moon

 

According to the Vedas, Soma, the presiding deity of the moon is the God presiding over the herbs. In fact, the shastras say that the herbs and tendrils on earth gather their medicinal qualities through the rays coming from the moon.

It is another thing that puranas, while dealing with the Daksha episode, say that the moon was cursed by Daksha to have permanents illness.. Consumption or TB...

It is a universal Vedic and Hindu concept that the moon is the master of herbs, just as if Kubera is the master of wealth, etc.

From simplest words and grammatical usages, some parts get fixed with intricate vocabulary and thought process..

a query--

who actually told the Bhagawad Gita and who wrote it? Was the full B Gita written by one Veda Vyasa at one go or a few persons wrote different slokas .... ? No doubt the context is nice, the various paths and slokas are good ... but still a doubt.... is the style of one person or several persons? 

My answer

this is simply not answerable from literary or historical angle.. not even from philosophical angle.

1. Even within the seven hundred stanzas, the literary style varies.. From simplest words and grammatical usages, some parts get fixed with intricate vocabulary and thought process.. Take the Oordhwamoolam... the description of Vishvaroopa and afterwards and so on.

2. Howsoever we may attribute godliness to Krishna, commonsense would not permit us to believe that the lecture of Gita was rendered in a battlefield.. If the opponents had noticed in the first place the Arjuna had an emotional breakdown verging on schizophrenia the enemies would have finished the battle even before ten of the seven hundred slokas were sung..

3. All major schools of philosophy are discussed.. Sankhya, Bhakthi, Vedanta, Yoga, Gnana and so on.. To win a battle a mere pep talk underlining the benefits of battle and the fruits of victory would have sufficed.

4. This is the most widely discussed issue.. and everyone who has read or heard about gita hold his own view in this matter

the investment in faith he made just sustains us.

What I really did not realize all these years.. all these six decades and more.. makes a lot of meaning to me now..

My father was a simple person.. 

He was a staunch believer in God, and he was a stickler to rituals as a brahmin, but he was not much learned in Vedas or Sanskrit..

I remember, he would perform Ganapathy homam at home every Friday, all days during Navarathri, and on all the days in Karkitakam.. and he would try to find some excuse to perform Ganapathy homams on other days too citing some auspicious occasion...

The finances for the family were not encouraging and to spare cash for a coconut and ghee and jaggery and other things so often for that ritual was a real strain.. and I have in fact heard other family members(including me) protest about it many a time..

And from the first day of Thulam every year, till the Thaipoosam day in Makaram, he would wake up every day in the morning at least two hours before sunrise, and chant Gayatri manthram thousand times and also the moolamantrams of our family deity.. the Pazhani Andavar. ..

Till his last year of life, he continued the tradition of carrying adimai kavadi to Pazhani for Thai poosam..

His health was indifferent, and he knew, and we did not know that he had a heart condition.. Still he would climb the whole steps upwards and downward while visiting the hill temple of Palani..

He was alive till I was about thirty four, and his finances never really improved nor he was materially blessed during his lifetime.. In fact he left a very young family of three girls too when he passed away..

And sadly, though it must have been my duty to continue his traditions, I could never hold on to them.. An occasional pooja or a homam or a temple visit was that all I could do..

I have been wondering.. what did he achieve in his life?

So possessed of blind faith in God, even to the extent of neglecting his own health and other comforts..?

In fact life was a daunting task for me and my middle aged mother when he left..

I have to confess that I used to curse his neglect of material things, and the callousness of God when he took my father away at a very awkward stage for our family..

But was it really waste.?.

He left behind fine children, who have risen fairly well in life and now he has seven grandchildren who are all doing well, some on their way to brilliance..

We the children were rather worldly, though the basic faith that God was there to watch us and even preserve us through thick an thin always clung to us, and it was not at all bad.

He did never see any of his grandchildren, and did not even see his own children doing fairly well in life..

Now, looking back after a lapse of almost twenty-eight years, I have no choice but to believe that his unshakable faith in God has worked for us. his family..

When compared to him, we the children would appear to be materialistic and lacking in faith..

But the investment in faith he made just sustains us..

Faith in God is really rewarding.. if not for us, then for the generations to come after us..

Do I need more evidence for that? I think it is not necessary..

When adverse circustances arrive (with old age), even your body would become a dead weight

 

अद्यैव कुरु यच्छ्रेयो वृद्धः सन् किं करिष्यसि।

स्वगात्राण्यपि भाराय भवन्ति हि विपर्यये॥

योगवासिष्ठे

adyaiva kuru yacchreyo vṛddhaḥ san kiṁ kariṣyasi|

svagātrāṇyapi bhārāya bhavanti hi viparyaye||

yogavāsiṣṭhe

Do good, now, be active, be useful for others and for yourself too. Act today itself and do whatever you can do today or even now itself. What are you going to do, what on earth can you do once you are advanced in age and you are weak and doddery?

When adverse circustances arrive (with old age), even your body would become a dead weight for you and you would find it difficult to carry it along.

यद् what श्रेयः for the welfare, for the good of all तद् that अद्य today एव itself कुरु do वृद्धः old manसन् becoming किं करिष्यति what are you going to do, what can you doविपर्यये when adversity arrives, स्वगात्राणि own body अपि even भाराय for heaviness भवन्ति हि become just for that

അദ്യൈവ കുരു യച്ഛ്രേയോ വൃദ്ധഃ സന്‍ കിം കരിഷ്യസി|

സ്വഗാത്രാണ്യപി ഭാരായ ഭവന്തി ഹി വിപര്യയേ||

യോഗവാസിഷ്ഠേ

നല്ലത്, തനിക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും ഉപയോഗമാവുന്നത് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ കഴിയും എന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ ചെയ്യുക. നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്നതെല്ലാം ഇന്ന് തന്നെ ഇപ്പോള്‍ തന്നെ (ശരീരവും മനസും വഴങ്ങുമ്പോള്‍ ) ചെയ്യുക. വാര്‍ദ്ധക്യം വന്നാല്‍ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും?. അപ്പോള്‍ എന്ത് ചെയാന്‍ കഴിയും?. വയസാവുമ്പോള്‍ ശാരീരികവും മാനസികവും ആയ വെല്ലുവിളികള്‍ തളര്‍ത്തുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ശരീരം തന്നെ നമുക്ക് താങ്ങിക്കൊണ്ടു നടക്കാന്‍ പറ്റാത്ത പാഴ്ച്ചുമടായി മാറും

the relationship get mended by the very nature of the bond

 

यद्यपि भ्रातरः क्रुद्धाः भार्या वा कारणान्तरे।

स्वभावतः ते प्रीयन्ते नेतरः प्रीयते जनः॥

महाभारते शान्तिपर्वे

yadyapi bhrātaraḥ kruddhāḥ bhāryā vā kāraṇāntare|

svabhāvataḥ te prīyante netaraḥ prīyate janaḥ||

mahābhārate śāntiparve

This quote from Shantiparvam of Mahabharatam underlines the intensity of mutual bond that blood relationship and marriage could forge.

The meaning of the sloka is

Even if the siblings or the wife of a person get angry with him or even get estranged with him for some reason, the relationship get mended by the very nature of the bond and they become genial and would carry good will for the person after some time . Other persons would not behave like that.

Of course, very close friendships and other blood realtions could be included in the catergory of sibling affection.

यदि अपिeven though भ्रातरः brothers, siblings भार्या wife वा or कारणान्तरे for some reason क्रुद्धाः are angry ते they स्वभावतः by the very nature of the relationship प्रीयन्ते become pacified and reconciled इतरे other जनः people न प्रीयन्ते do not get reconciled or become friendly once again in the same way

യദ്യപി ഭ്രാതരഃ ക്രുദ്ധാഃ ഭാര്യാ വാ കാരണാന്തരേ।

സ്വഭാവതഃ തേ പ്രീയന്തേ നേതരഃ പ്രീയതേ ജനഃ॥

മഹാഭാരതേ ശാന്തിപര്‍വ്വേ

മഹാഭാരതത്തിലെ ശാന്തി പര്‍വത്തില്‍ നിന്നുള്ള ഈ ഉദ്ധരണി സഹോദരങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ശക്തിയേറിയ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചും വൈവാഹിക ബന്ധത്തിന്‍റെ ഊഷ്മളതയെക്കുറിച്ചും അടിവരയിട്ടു പറയുന്നു.

ഒരു വ്യക്തിയുടെ സഹോദരങ്ങളോ ഭാര്യയോ അയാളോട് ഏതെങ്കിലും കാരണം കൊണ്ട് ക്ഷുഭിതര്‍ ആവുകയോ, അവരുമായി അക്കാരണം കൊണ്ട് ഏതെങ്കിലും അകല്‍ച്ച ഉണ്ടാവുകയോ ചെയ്താലും കുറെ സമയം കഴിയുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായ ബന്ധത്തിന്‍റെ തീക്ഷ്ണത മൂലം ആ അകല്‍ച്ച ഇല്ലാതാവുകയും അവരുടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ബന്ധം തിരിച്ചു കിട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. പക്ഷെ മറ്റുള്ള അന്യരുടെ കാര്യത്തില്‍ അത്തരം അകല്‍ച്ച വിട്ടുമാറുകയില്ല

ഇവിടെ രക്തബന്ധങ്ങളും ചില സുഹൃത് ബന്ധങ്ങളും വരെ ഈ സാഹോദര്യത്തിന്‍റെ പരിധിയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്നതില്‍ അപാകതയൊന്നും ഇല്ല.

 

the most powerful people when they are forced to reside in someone else’s house

 

अयममृतनिधानं नायकोऽप्योषधीनां अमृतमयशरीरः कान्तियुक्तोऽपि चन्द्रः । 

भवति विगतरश्मिर्मण्डलं प्राप्य भानोः परसदननिविष्टः को लघुत्वं न याति ॥१४॥ 

 महासुभाषित संग्रहं २६९० चाणक्य राज नीति

ayamamṛtanidhānaṃ nāyako'pyoṣadhīnāṃ amṛtamayaśarīraḥ kāntiyukto'pi candraḥ । bhavati vigataraśmirmaṇḍalaṃ prāpya bhānoḥ parasadananiviṣṭaḥ ko laghutvaṃ na yāti ॥14॥ 

 mahāsubhāṣita saṃgrahaṃ 2690 cāṇakya rāja nīti

The moon is the storehouse of all medicinal herbs and ambrosia or amrutham too. In addition he is a divine being without death and is glowing in his immortal body. However, when the same moon enters the region of the Sun during daytime he loses all his glow and glory. This happens to even the most powerful people when they are forced to reside in someone else’s house

अमृतनिधानं the reservoir, storehouse of ambrosia..amrutham औषधीनां नायकः the master of all medicinal herbs अमृतमय शरीरः a body which would never perish, a person with eternally living body कान्तियुक्तः having very great shine सन् अपि even though being अयं चन्द्रः this moon भानोः of the sun मण्डलं the area where someone holds absolute power and authority, area of influence प्राप्य having reached विगत रश्मिः weakened, shorn off of all the rays भवति is. पर सदन another mans house निविष्टः being placed,being forced to enter and stay कः who लघुत्वं न याति do not become weak, do not become powerless

അയമമൃതനിധാനം നായകോഽപ്യോഷധീനാം അമൃതമയശരീരഃ കാന്തിയുക്തോഽപി ചന്ദ്രഃ ।

ഭവതി വിഗതരശ്മിര്‍മണ്ഡലം പ്രാപ്യ ഭാനോഃ പരസദനനിവിഷ്ടഃ കോ ലഘുത്വം ന യാതി ॥൧൪॥ മഹാസുഭാഷിത സംഗ്രഹം 

൨൬൯൦ ചാണക്യ രാജ നീതി

ചന്ദ്രന്‍ അമൃതത്തിന്‍റെ കലവറയാണ്. എല്ലാ ഔഷധങ്ങളുടെയും ഔഷധ സസ്യങ്ങളുടെയും ജന്മസ്ഥലമാണ് ചന്ദ്രന്‍. ഒരു കാലത്തും നാശം സംഭവിക്കാത്ത ശരീരം കൊണ്ട ദേവനാണ് ആ ചന്ദ്രന്‍. ആ അനശ്വരതയുടെ പൂര്‍ണ്ണ പ്രഭാവലയവുമായി നിലാവ് വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നു. ഇത് രാത്രിയിലെ കാര്യമാണ്.

അതേ ചന്ദ്രന്‍, പകലില്‍ സര്‍വശക്തനായ സൂര്യന്‍ ഉദിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, സൂര്യന്റെ പ്രഭാവലയം പറന്നു നില്‍ക്കുന്ന ആകാശത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചാല്‍ ആ ചന്ദ്രന്‍റെ രശ്മികളുടെ തിളക്കം നശിച്ച് ആര്‍ക്കും കാണാന്‍ പ്രയാസം തോന്നുന്ന വിധം വിളറി നില്‍ക്കേണ്ടി വരും. ഇതാണ് വേറൊരാളുടെ വീട്ടില്‍ കയറിപ്പോകാനുള്ള ഗതികേട് വരുന്നവന്‍റെ ദുരവസ്ഥ.