temple traditions

Our temple traditions and major Agamas actually do not permit any sort of decorations of idols of main pratishta or ulsava beras with artificial or syntethic nature beyond what is consecrated at the time of initial installation..

and change of shape of the idol or the precints of the house of God are not permitted..

except as directed by agamas or tantras and to be effected through the strict procedures..

starting with deva prashnam etc..

Even decorations with natural materials like flower or leaves or twigs are expected to remain only for just a day at the most..

even the most precious thing placed with the deity becomes obsolete within hours.. not to be reused..

I think only tulasai... a very innocuous leaf is permitted to be reused..

Of course we do so many things..

we decorate the idol with external fittings which changes the appearance, sex, gender, and the bhaava of the pratishta.. and we even advertise about it, publish snaps about it..

Where is the permission for all this?

If you are talking about traditions we have to think of all such aspects..

Next question continuing namasankeerthanam without sandyavandanam.. using non agamic, non vedic non tatric means and hymns for worship of traditionally consecrated moothis and vigrahas.. are we doing right things?

Using garlands of lemon, Vada, vettrila etc for decorating the moorthy either utsava or moolm...

where is it permitted..?

The Gurukkal or Azhvar may permit it because he has no chioice..

Or he is

ignorant...--

( of course, in some temples there are traditions about the idol being decorated with some special items and in some special ways. But that happens due to the Sthala Puranams, and certain revelations received by some yogis, siddhas or great Scholars in respect of that particular temple or pratishta.. Such things can never be generalized.. and such exceptions are to be effected only to the extent the ancient lore of the particular temple permit it.. )

I can only pity such "scholars"

 

Study is always the tapasya of the self, the Individual.

Others only supply information or data. .

The material supplying knowledge might come from some other person like a guru, friend, neighbour or even a stranger, from sounds, signals, from animals and from written books or recorded material too.

However, the information or material that reaches a person becomes knowledge only when it is properly received by him and it is processed with least distortion by his mind.

It is only after this processing, and after suffering all the possible distortions and manipulations that it emerges as thoughts, speeches or writings of a person.

No machine is hundred percent efficient..

If even fifty percent of what goes in comes out with some semblance of sense, that would be an achievement for the writer and a relief for the reader.

However, there are a lot of scholars on the web who just copy links or the material verbatim-- the errors and howlers included faithfully-- and re-produce it for the consumption of others as if they are cent percent their own creations with Agmark seal..

I can only pity such "scholars"

That mind need not be mortgaged or subjugated in any way.

Each person has his own peculiar way of living.

Each one has his own pet subjects.

Each one has his own prejudices too.

No one really knows what method, what subject or which action is nicer, good and favourable and so on.

Individual tastes do vary, perhaps according to various genetic factors, and mental predilections too

So it is always the best to live one's life according to his own likes.

True, no one is an island, so he cannot live without making reasonable adjustments.

But he can allow such adjustment with the least disturbance to his own ways, and also to the ways of others.

Compulsion, encroachment, sabotage, intrusion, and use of tantrums should be avoided.

And one should not expose himself to become victims of such use of force too.

Yes, each one has a mind of his own (her own too).

That mind need not be mortgaged or subjugated in any way.

tusk of elephant vs neck of tortoise

दन्तिदन्तसमानं हि निःसृतं महतां वचः।

कूर्मग्रीवेव नीचानां पुनरायाति याति च॥

सुभाषितरत्नभाण्डागारे॥

dantidantasamānaṃ hi niḥsṛtaṃ mahatāṃ vacaḥ।

kūrmagrīveva nīcānāṃ punarāyāti yāti ca॥

subhāṣitaratnabhāṇḍāgāre॥

The word of great man is like the tusk of an elephant. Once it has grown out, it will be there for ever. The word of an evil-minded ruffian is like the neck of a tortoise. It comes out for some time and then it is drawn back into the shell.

The idea of the slokam is that great and noble souls would never go back on what they have spoken. It is just like the tusk of an elephant. Once the tusk grows and is outside the mouth of the elephant, it cannot be taken back and concealed in the mouth again.

However, the lowly pretenders dish out any promise or assurance just to suit the moment. However they will simply deny those words and go back on their promises if they are in a situation where they have to keep their words. Just like the tortoise sticking out it head out of its shell and drawing it back if things are not safe, the evil-minded liars just swallow back what they had already spoken

निःसृतं uttered from the mouth, spoken महतां of noble souls वचः words दन्ति दन्त the tusk of an elephant समानं equal to वर्तते remainनीचानां for the lowly people निःसृतं spoken वचः words कूर्म ग्रीव the neck of a tortoise इव like पुनः again and again आयाति comes याति goes away च too

ദന്തിദന്തസമാനം ഹി നിഃസൃതം മഹതാം വചഃ।

കൂര്‍മഗ്രീവേവ നീചാനാം പുനരായാതി യാതി ച॥

സുഭാഷിതരത്നഭാണ്ഡാഗാരേ॥

മഹത്തുക്കള്‍ പറയുന്ന വാക്കുകള്‍ ആനയുടെ മുഖത്ത് നീണ്ടു വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ദന്തങ്ങള്‍ പോലെയാണ്. ദന്തങ്ങള്‍ ഒരിക്കല്‍ വളര്‍ന്നു പുറത്തു വന്നാല്‍ പിന്നെ ആന അവ വായിലോട്ടു തിരിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടുപോവുകയില്ല. അത് പോലെ മഹാന്മാര്‍ ഉച്ചരിച്ച വാക്കുകളും വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് തന്ന പ്രതിജ്ഞകളും ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കുകയോ തെറ്റിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല. പക്ഷെ നെറികെട്ട മനുഷ്യരുടെ വാക്കുകള്‍ പുറത്തു വരികയും പിന്നെ ആരും അറിയാത്തത് പോലെ അകത്തേക്ക് തന്നെ പിന്‍വലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും . ആമയയൂടെ കഴുത്ത് പോലെ ആണ് അത്തരം ആളുകളുടെ പ്രസ്താവനകളും. ചിലപ്പോള്‍ പുറത്ത് വരും, ചിലപ്പോള്‍ അകത്തോട്ടു പോകും.

ഈ ശ്ലോകത്തിന്‍റെ സാരം എന്തെന്നാല്‍ നല്ല മനുഷ്യര്‍ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ ഒരിക്കലും തെട്ടിക്കുകയില്ല. നിഷേധിക്കുകയും ഇല്ല. അവ ആനയുടെ ദന്തങ്ങള്‍ പോലെ ആണ്. വളര്‍ച്ചയെത്തുമ്പോള്‍ കൊമ്പുകള്‍ വായില്‍ നിന്ന് പുറത്തോട്ടു വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കും. പക്ഷെ പുറത്തോട്ടു വളര്‍ന്ന ദന്തം ആന ഒരിക്കലും വായയുടെ അകത്തോട്ടു തിരിച്ചു കയറ്റി മറച്ച് വയ്ക്കുകയില്ല.

പക്ഷെ നെറികെട്ട ചില വിരുതന്മാരുടെ പ്രസ്താവനകളും ഉറപ്പുകളും പലപ്പോഴും അവസരവാദ പരങ്ങള്‍ ആയിരിക്കും. ഒരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ മുഖം രക്ഷിക്കാന്‍ അവര്‍ എന്തും പറയും എന്ത് ഉറപ്പും നല്‍കും. പക്ഷെ പിന്നീട് അവര്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം വിഴുങ്ങും, മാറ്റിപ്പറയും, നിഷേധിക്കും. ഇത് ആമയുടെത് പോലെയുള്ള സ്വഭാവമാണ്. ആമ എല്ലാ സംഗതികളും സുരക്ഷിതം ആണെന്ന് കണ്ടാല്‍ തന്‍റെ കഴുത്ത് തൊണ്ടില്‍ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത് കാണിക്കും. പക്ഷെ ചെറിയ ഒരു പ്രശ്നം വന്നാല്‍ പോലും ആമ തല തൊണ്ടിനുള്ളിലേയ്ക്ക് തല പിന്‍വലിച്ചു കലയും. അവസരവാദികളായ പലരുടെയും വാക്കുകളും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്. പുറത്ത് വരും, പിന്നെ അകത്തോട്ടു വലിയും.

Poverty forces one to look around and see the sufferings of others

असतः श्री मदान्धस्य दारिद्र्यं परमञ्जनम् ।

आत्मौपम्येन भूतानि दरिद्रः परमीक्षते ॥ १०.१०.१३

श्रीमद्भागवते

asataH shrI madAndhasya dAridryaM parama~njanam |

Atmaupamyena bhUtAni daridraH paramIkShate || 10.10.13

Srimad bhagavatam

The best treatment for the blindness that afflicts arrogant people when they are rich and excessively comfortable is an attack of poverty. Poverty, in the case of rich men, acts as collyrium or eye-ointment that would cure the blindness of the eyes. Poverty forces a person to look around himself and see and understand the sufferings of other people who are similarly placed

This statement is attributed to Sage Narada in Srimad Bhagavatham in the episode of Nalakoobhara

असतः for a person who has fallen to evil tendencies and wayward living श्रीमदान्धस्य who has been rendered blind because of his affluence नरस्य man दारिद्र्यं poverty

परं supreme अञ्जनं collyrium eye ointment भवति becomes दरिद्रः the man afflicted with poverty आत्म औपयेन through his own hard experiences भूतानि परं other beings, creatures, affairs of other people ईक्षते view

അസതഃ ശ്രീ മദാന്ധസ്യ ദാരിദ്ര്യം പരമഞ്ജനം ।

ആത്മൌപമ്യേന ഭൂതാനി ദരിദ്രഃ പരമീക്ഷതേ ॥ ൧൦।൧൦।൧൩

ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതം

കുറച്ചു കാശ് കൈയില്‍ വന്നു എന്ന ചിന്ത കൊണ്ട് പണക്കൊഴുപ്പും അഹങ്കാരവും പിടിപെട്ടു കുരുടന്മാരെപ്പോലെ ജീവിക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് അത്തരം അന്ധതയ്ക്കുള്ള ചികിത്സക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന അഞ്ജനം പോലുള്ള ഔഷധം ദാരിദ്ര്യം എന്നത് മാത്രമാണ്. കാശുള്ളവന്‍ അത് നഷ്ടപ്പെട്ട് വട്ടം കറങ്ങുമ്പോള്‍ കണ്ണ് തുറക്കും. തന്നെപ്പോലെ ചുറ്റും ഉള്ള എത്രയധികം മനുഷ്യര്‍ ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്ന കാര്യം അയാള്‍ക്ക് തികച്ചും ബോധ്യമാവും. അതോടെ അയാളുടെ അഹങ്കാരം എന്ന അന്ധത വിട്ടുമാറുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ടാണ് ദാരിദ്ര്യം അത്തരം വ്യക്തികളെ ചികിത്സിക്കാനുള്ള മരുന്നാണ് എന്ന് പറയുന്നത്.

നാരദര്‍ ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തി നളകൂബര ഉപാഖ്യാനത്തില്‍ പറയുന്നതാണ് ഇത്.

determining morality is just a balance between the dharma of the individual and the collective

The social dynamics... The process of determining morality is just a balance between the dharma of the individual living unit and the collective or several dharmas of all things outside this living unit. Svadharma and Paradharma.

All other qualifications are mere frills or applying statistical probabilities and laws of averages..

It is always an element of estimation and uncertainty..

Even in pure mathematics, if you enter the realm of Calculus you will find such estimation of limits in both the major processes of differentiation and integration..

This becomes all the more intricate with imaginary number calculus and also when we add more dimensions in tensor calculus..

And one of the staple processes applied in Indian metaphysics is the" neti "principle. Instead of asserting something as solid, our thinkers apply the logic of elimination. They prescribe certain parameters for the validity of some precept or idea and through application of logical projections they eliminate certain characteristics as "this is not, this is not applicable".

Like peeling an onion perhaps no one knows what would be left after all the netis have been applied.

Just a good example of such an elimination process is Nirvana Shatkam of Adi Shankara..

He says that he is not many things, but ultimately he is Chidananda roopaH shivoham shivoham.. but then two questions would pester the rational mind.. What is chidananda roopa, what is shiva..

The intense bhaktas and faithful HIndus would attribute that these are the attributes of Brahman etc.

But we have to know that even within HInduism there are followers of Nyaya, Sankhya, Vaiseshika etc and there are Kanadas who would not exactly accept the existence of such a supreme authority without adequate reinforcement or proof.

Of course, there is a sort of consensus in the matter because even those people accept the primacy of Vedas and pay at least lip service toVedas.

But it is only Pax Romana. In absolute terms, there are gray or even very dark areas.

What we have to understand is that all arguments and logical projections often enter situations of impasse.. Maybe application of faith generated through adherence over many generations as precedents works as a pacification and contributes to maintaining the emotional and social balance..

But essentially, it is an utterly unstable equilibrium.

We cannot berate a person who refuses to submit to the authority of such a Supreme Being, because we really know nothing about that Supreme Being, and we are not even sure whether such a Being is there. We just trust because our elders had faith. That is all

In a group I found another fight.. stating that the ideas enuntiated in Tirukural are Bakvas and all. I beg to disagree.

In my view, no text or scripture is the ultimate authority or the last word. No idea deserves to be rejected in toto too. If one finds some ideas in any of the texts.. and if that idea would further social harmony, peaceful co existence and at the same time would also contribute to the Individual mental calmness, any idea that would contribute to reduce schism and inter-fighting among stakeholders with divergent priorities, is to be welcomed. That is all.

The text can be Veda, Upanishad, Bible Qrana, Kural or Puranam or Epic or any other sacred or not too sacred text too.

What is required is an open and receptive mind, an attitude without prejudices..

I think it is just a dream..

trespassing the honour of great people would destroy everything

आयुः श्रियं यशो धर्म लोकानाशिष एव च ।

हन्ति श्रेयांसि सर्वाणि पुंसो महदतिक्रमः ॥ १०.४.४६

श्रीमद्भागवते

āyuḥ śriyaṃ yaśo dharma lokānāśiṣa eva ca ।

hanti śreyāṃsi sarvāṇi puṃso mahadatikramaḥ ॥ 10।4।46

śrīmadbhāgavate

Shri Suka is telling Pariskshit

Oh King, Insulting, showing cruelty to or trespassing the honour of great people would destroy everything that a human being has.. His expectation for long life, his wealth and affluence, his good name and fame, his chance to attain higher worlds after his earthly life because such elevation entirely depends on his righteous conduct in this world, the blessedness from any great source that he can aspire for, and the progress and splendour he could achieve through diving blessings, all would be lost if he causes misery to noble souls.

महादतिक्रमः insult, trespaasing, showing extreme cruelty to great people पुंसा: of a person आयुः expected span of life श्रियं wealth यशः good name, fame धर्मलोकान् higher worlds to be achieved through righteous activities आशिषः blessings श्रेयांसि greatness and splendour to be achieved through divine blessings सर्वाणि everying च too हन्ति. Destroys

ആയുഃ ശ്രിയം യശോ ധര്‍മലോകാനാശിഷ ഏവ ച ।

ഹന്തി ശ്രേയാംസി സര്‍വാണി പുംസോ മഹദതിക്രമഃ ॥ ൧൦।൪।൪൬

ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ

ശുകന്‍ പരീക്ഷിത്തിനോടു പറയുകയാണ്‌, രാജാവേ പുണ്യാത്മാക്കളെയും സാധുക്കളെയും ഉപദ്രവിക്കുക, അവരുടെ ജീവിതം ദുഃസ്സഹം ആക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഇടപെടലുകള്‍ നടത്തുക, അവരെ അവഹേളിക്കുക എന്നീ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാ നന്മയും സുഖവും നഷ്ടപ്പെടും. നീണാള്‍ സുഖമായി ജീവിക്കാനുള്ള അവരുടെ മോഹവും, സ്വത്തും പണവും സമൃദ്ധിയും, നല്ല പേരും പെരുമയും, ഭൂമിയില്‍ ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെ പാതയില്‍ നടന്നാല്‍ മാത്രം ലഭിക്കാവുന്ന നല്ല നിലയിലുള്ള പരലോക ജീവിതവും, എല്ലാ വിധത്തിലുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങളും, അത്തരം അനുഗ്രഹങ്ങളും ആശിസ്സുകളും കൊണ്ട് മാത്രം നേടാവുന്ന എലാ വിധ ഭൌതികവും ആധ്യാത്മികവുമായ നേട്ടങ്ങളും എല്ലാം നല്ല മനുഷ്യരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നത് മൂലം ഒരാള്‍ക്ക് എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടും

That is dignity

Greatness has two aspects.

FirstThe inherent circumstances.

They are governed by factors beyond our control.

But greatness is present too and shows itself in our attitude and our dignified approach to issues.

Even a person with only stumps at knee for his legs can stand up erect and look others on their eyes and receive them with smile.

A smile need not have teeth or even fine lips. That is dignity.

And that is real greatness.

why does goddess of wealth woo the stingy miser

शूरं त्यजामि वैधव्यात् उदारं लज्जया पुनः।

सापत्न्यात् पण्डितमपि तस्मात् कृपणमाश्रये॥

सुभाषितं

śūraṁ tyajāmi vaidhavyāt udāraṁ lajjayā punaḥ|

sāpatnyāt paṇḍitamapi tasmāt kṛpaṇamāśraye||

subhāśita

Meaning and comments

The poet is attributing the statement of the Goddess of Wealth Lakshmi

I take care to steer clear of any connection with a very valiant warrior because union with him would give me widowhood soon

I am not able to woo the company of a generous person because I am abashed or shameful about the lack of generosity on my part

I am not able to accept a scholar as suitor because, if I choose such a person I would have to be content with being one among many co-consorts

Therefore I have decided to seek the permanent company of a stingy miser.

The poet implies that wealth remains concentrated in the hands of a mean miser. However we see lack of affluence among warriors, scholars and noble and generous persons. The poet assumes that the goddess of wealth is afraid to accept a warrior because he might die in battles and she would become widow. She knows she is not very generous by nature and so she avoids a large-hearted person because she would suffer in comparison. A great scholar would be wooed and sought after by many ladies and if he is chosen, she would have to be content with the status of one chosen among many. However, a mean stingy fellow just holds on to the wealth with all passion and would not share it with anyone. Such a person would be the best bet for the damsel of wealth to choose for her company.

word analysis

अहं - I वैधव्यात् -fearing widowhood शूरं -the bold warrior त्यजामि- abandon अहं- I लज्जया- out of bashfulness उदारं --generous person त्यजामि-- abandon अहं --I सापत्न्यात्-- for fear of being one among many wives पण्डितं --the learned person त्यजामि-- abandon तस्मात् -- therefore अहं --I कृपणं-- the miserly, stingy personआश्रये-- seek out for company

ശൂരം ത്യജാമി വൈധവ്യാത് ഉദാരം ലജ്ജയാ പുനഃ|

സാപത്ന്യാത് പണ്ഡിതമപി തസ്മാത് കൃപണമാശ്രയേ||

സുഭാഷിതം

കവി സമ്പത്തിന്‍റെ അധിദേവതയായ ലക്ഷ്മി പറയുന്നതായി ഹാസ്യരൂപത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സുഭാഷിതം/

ധീരന്മാരായ യോദ്ധാക്കള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവരെ ഞാന്‍ കാമുകന്മാരായി സ്വീകരിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കും. വൈധവ്യത്തെ എനിക്ക് പേടിയാണ്.

എല്ലാവരെയും സഹായിക്കുന്ന നല്ല മനസ്സുല്ലവരുമായി കൂട്ടുകൂടാന്‍ എനിക്ക് ലജ്ജയാണ്. അവരുടെ ഗുണം എനിക്കില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് അവര്‍ എനിക്ക് യോജിക്കുന്നവര്‍ അല്ല.

അറിവും പഠിപ്പും ഉള്ള ആളെ കൂട്ടുകാരനാക്കാന്‍ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. അയാള്‍ക്ക് ചുറ്റും കൂടി നില്‍ക്കാന്‍ ഒരുപാടു പേര്‍ ഉണ്ടാവും. പലരില്‍ ഒരുവളായി ഒട്ടേറെ ഭാര്യമാരില്‍ ഒരാളായി ജീവിക്കാന്‍ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല.

അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ നിശ്ചയിച്ചു, അറുപിശുക്കനും കണ്ണില്‍ ചോരയില്ലാത്തവനുമായ ഒരാളെ കാമുകനും കൂട്ടുകാരനും വരനും എല്ലാമായി തിരഞ്ഞെടുക്കാം എന്ന്. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അത്തരം ആളുകളുടെ കൂടെ എന്നും ഉണ്ട്.

ഹൃദയശൂന്യരായ പിശുക്കന്മാരുടെ കയ്യില്‍ പണം അറിഞ്ഞു കൂടുന്നത് ഹാസ്യരൂപത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് ഈ സുഭാഷിതത്തില്‍.

അത്തരം വ്യക്തികളുടെ പക്കല്‍ ഒരുപാടു പണം ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഒരു യോദ്ധാവിന്‍റെയോ പണ്ഡിതന്‍റെയോ പിന്നെ കുറച്ച് നല്ല മനസ്സും എല്ലാവരെയും സഹായിക്കാന്‍ സന്നദ്ധതയും ഉള്ള വ്യക്തിയുടെയോ കയ്യില്‍ കാശൊന്നും കാണില്ല.

കവി ചിന്തിക്കുകയാണ്. ലക്ഷ്മിക്ക് പട്ടാളക്കാരനെ ഭര്‍ത്താവായി സ്വീകരിക്കാന്‍ പേടിയാണ്. അയാള്‍ യുദ്ധം ചെയ്തു മരിച്ചാല്‍ വിധവയാവുമല്ലോ.

അവള്‍ക്ക് നല്ല വണ്ണം അറിയാം അവളുടെ മനസ്സ് അത്ര ഉദാരം ഒന്നും അല്ലെന്നു. അപ്പോള്‍ എല്ലാവരെയും സഹായിക്കുന്ന ഒരാളെ കൂട്ടുകാരന്‍ ആക്കാന്‍ അവള്‍ക്കു ലജ്ജയാണ്. താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് അപകര്‍ഷതാബോധംഉണ്ടാവുമല്ലോ.

പിന്നെ അറിവും പഠിപ്പും ഉള്ള മനുഷ്യന്‍റെ പിറകെ ഒരുപാടു പെണ്ണുങ്ങള്‍ എല്ലായിപ്പോഴും കൂടി നടക്കും. അതുകൊണ്ട് അത്തരം വ്യക്തിയെ സ്വീകരിച്ചാല്‍ ഒരുപാടു പേരില്‍ ഒരുവളായി മാത്രമേ സ്ഥാനം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ.

അതുകൊണ്ട് ഇവരൊന്നും വേണ്ട.

അറുപിശുക്കനായ ദുഷ്ടനെ ഭര്‍ത്താവായി സ്വീകരിച്ചാല്‍ ഇത്തരം ഒരു അപകടങ്ങളും ഇല്ല.

അയാള്‍ക്ക് പിറകെ നടക്കാന്‍ വേറെ ആരും ഉണ്ടാവില്ല.

അയാള്‍ക്ക് ഒരു അപകടവും ഉണ്ടാവില്ല.

പിന്നെ കയ്യിലുള്ള കാശിനെ ഒരിക്കലും കൈവിടാതെ അതില്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചു മരണം വരെ ജീവിച്ചു കൊള്ളും. അങ്ങിനെ എല്ലാം കൊണ്ടും ലക്ഷ്മിക്ക് പറ്റിയ കണവന്‍ അത്തരം പിശുക്കന്‍ തന്നെയാണ്.

what is the use of money if it is not used for helping people in need ?

कस्तस्य जीवितार्थः सति विभवे कश्च तस्य पुरुषार्थः।

योऽर्थिनमभिमुखमागतमनभिमुखः सन्विसर्जयति॥ २३ ॥

नीतिद्विषष्टिका

kastasya jīvitārthaḥ sati vibhave kaśca tasya puruṣārthaḥ।

yo'rthinamabhimukhamāgatamanabhimukhaḥ sanvisarjayati॥ 23 ॥

nītidviṣaṣṭikā

If a person is having a lot of wealth and resources in his control and if he turns away without an positive response when some person in genuine need approaches him for help and assistance, then what is the meaning and the purpose for the life of the rich person, or for the means of life in his possession ( like good conduct, affluence, fulfilment or bliss )?

Affluence and resources that would not help to assuage the difficulties of the needy are sheer waste.

यः who, a person विभवे सति having resources and capacity to help अर्थिनं with a request for help, assistance अभिमुखं in front of him आगतं having come अनभिमुखः turning away सं विसर्जयति rejects, withdraws, abandons तस्य for that personकः जीवितार्थः, कः पुरुषार्थः च ?

കസ്തസ്യ ജീവിതാര്‍ഥഃ സതി വിഭവേ കശ്ച തസ്യ പുരുഷാര്‍ഥഃ।

യോഽര്‍ഥിനമഭിമുഖമാഗതമനഭിമുഖഃ സന്വിസര്‍ജയതി॥ ൨൩ ॥

നീതിദ്വിഷഷ്ടികാ

ഒരാള്‍ക്ക് കൈയില്‍ ധാരാളം പണവും ജീവിത സൌകര്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അത്രയൊന്നും ഭാഗ്യവാനല്ലാത്ത മറ്റൊരാള്‍ അയാളെ സഹായത്തിനായി സമീപിക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നും ചെയ്യാതെ മുഖം തിരിക്കുവാനാണ് അയാള്‍ക്ക് തോന്നുന്നതെങ്കില്‍ പിന്നെ അത്തരം സമ്പന്നന്‍റെ ജീവിതം കൊണ്ടും അയാളുടെ ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങളായ ധര്‍മം അര്‍ത്ഥം കാമം മോക്ഷം എന്നീ പുരുഷാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ കൊണ്ടും എന്ത് പ്രയോജനം ഉണ്ടാവാനാണ്?

ആവശ്യമുല്ലവരുടെ സഹായത്തിന് ഉതകാത്ത സമൃദ്ധി ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തതാണ്.

use and throw

स्वजन इव भवति नीचस्तावद् यावद् स्वकार्यनिष्पत्ति। कृतकृत्यस्त्वपवृत्तः प्रतीकारभयाद् भवति शत्रुः॥ ५२ ॥

नीतिद्विषष्टिका

svajana iva bhavati nīcastāvad yāvad svakāryaniṣpatti। kṛtakṛtyastvapavṛttaḥ pratīkārabhayād bhavati śatruḥ॥ 52 ॥

nītidviṣaṣṭikā

A person of lowly character keeps close company and pretends to be very close to someone who is of great help and assistance in furthering the smart one’s selfish interests. However, once his own selfish purpose is served and the other person is of practically no use any more, then the shady person, fearing that he would have to repay and return the favours, and to avoid such repayment, becomes the enemy of the old benefactor.

From neeti dvishasthtikaa

नीचः the lowly person यावद् till such time स्वकार्य निष्पत्ति satisfaction, fulfilment of selfish interest तावद् till that time स्वजन own man, close person इव like भवति remain कृत कृत्यस्तु when the purpose is server प्रतीकारभयात् reluctance to return a favour अपवृत्तः disturbed, inverted, turned away शत्रुः enemy भवति becomes

സ്വജന ഇവ ഭവതി നീചസ്താവദ് യാവദ് സ്വകാര്യനിഷ്പത്തി। കൃതകൃത്യസ്ത്വപവൃത്തഃ പ്രതീകാരഭയാദ് ഭവതി ശത്രുഃ॥ ൫൨ ॥

നീതിദ്വിഷഷ്ടികാ

തരവും നെറിയും ഇല്ലാത്ത നീചന്‍ ഒരാളുടെ അടുക്കല്‍ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും കാര്യം സാധിച്ചെടുക്കാനായി മാത്രം അയാളോടൊപ്പം അയാളുടെ ഉറ്റ ബന്ധുവായും സുഹൃത്തായും എല്ലാം ഒട്ടിച്ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കും പക്ഷെ കാര്യം സാധിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ തനിക്ക് കിട്ടിയ ഉപകാരത്തിനും നന്മയ്ക്കും എല്ലാം പകരം എപ്പോഴെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും തിരിച്ചു ചെയ്യേണ്ടി വരുമോ എന്ന ഭയവും, അങ്ങിനെ തിരിച്ചു നല്‍കാനുള്ള മടിയും കാരണം തനിക്ക് നന്മ ചെയ്ത വ്യക്തിയുടെ ശത്രുവായി മാറുന്നു.

നീതി ദ്വിഷഷ്ടികയില്‍നിന്ന്

We may have to adjust but need not compromise

Every movement, every action, except involuntary and instinctive movements in self-defence, made by a human being can be impelled by two driving forces..

One, the inherent pleasure that one would derive for himself... or the absence of distress arising from his own self, if he or she abstain from doing something

Two, the tendency to impress, convince, or show off to others, or to prove to others one's own superiority even in minor things--the tendency for exhibitionism.

Maybe many instinctive actions attract praise and even give rewards.

That is nice.

But all the rewards there are bonus because the action has already been approved by one's own mind and spirit... and the satisfaction he derived is the real payment.

But actions taken or inaction imposed on oneself just to impress others might give a sort of happiness for a limited time.

Evidently that happiness is dependent on the likes and dislikes of others and the doer has little control over such likes and dislikes.

In fact others pay attention to us only for a limited period, that too in a limited way...

So the pleasure derived from the attention of others can be temporary, or even counter productive, in the long run.

It has to be remembered that when others give us some appreciation they expect that we should return the favours.

I do not say we can do everything to please our own self alone. And there are many people whom we love, on whom we depend and whose happiness or unhappiness, whose pleasure or pain may affect our mental equilibrium.

We have to accommodate and adjust in such cases.

But then accommodations and adjustments are eternal sources of turmoil..

Maybe that turmoil is the price we pay for living in the society.

We may have to adjust, but if we make adjustment or compromise the sole and ultimate technique of our lives, we are doomed for ever.

lofty birth cannot ensure good character

कुलजोऽयं गुणवानिति विश्वासं नाचरेत् खलप्रकृतौ।

ननु मलयचन्दनादपि समुत्थितोऽप्यग्निर् दहत्येव॥

रविगुप्तस्य॥

kulajo'yaṃ guṇavāniti viśvāsaṃ nācaret khalaprakṛtau।

nanu malayacandanādapi samutthito'pyagnir dahatyeva॥

raviguptasya॥

We should never entertain faith that a person who is evil by nature would become beneficial and benevolent because he is born in a classy family. Look, the fire, even if it is arising from the sandal wood pieces growing in the lofty mountains of Malaya Ranges, would burn and destroy all things around.

Subhashitam from Ravigupta

खलevil प्रकृतौ by nature अयं this one कुलजः is born in great clan, is born in a classy family गुणवान् of great virtue इति thus विश्वासं trust, confidence न आचरेत् should not be entertained

मलय in the Malaya mountains चन्दनादपि from the sandalwood समुत्थितः arising out of अपि even if अग्निः fireदहति burns everything एव ननु indeed, is it not

കുലജോഽയം ഗുണവാനിതി വിശ്വാസം നാചരേത് ഖലപ്രകൃതൌ।

നനു മലയചന്ദനാദപി സമുത്ഥിതോഽപ്യഗ്നിര് ദഹത്യേവ॥

രവിഗുപ്തസ്യ॥

പ്രകൃത്യാ ദുഷ്ടനും മറ്റുള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കുവാനുള്ള വാസന ഉള്ളവനും ആയ ഒരു വ്യക്തി നല്ല കുടുംബത്തില്‍ പിറന്നത്‌ കൊണ്ടുമാത്രം അയാള്‍ ഗുണങ്ങളുടെ വിളനിലം ആവും എന്ന് വിശ്വസിക്കരുത്.

ഉന്നതങ്ങളായ മലയപര്‍വ്വത സാനുക്കളില്‍ വളരുന്ന ചന്ദനമുട്ടികള്‍ ഉരസി ഉണ്ടാവുന്നതായാലും തീയ് കത്തിപ്പടര്‍ന്നാല്‍ പിന്നെ ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കി നശിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും

രവിഗുപ്തന്‍റെ സുഭാഷിതം

Why should bluffs and lies encouraged or tolerated in silence.?

Why should bluffs and lies encouraged or tolerated in silence.?

If it is one’s wife that is bluffing of course there is no choice but to put up with it.

We can even defend the bluff of a friend to a certain extent

But we have act with surgical precision when the liar is not a friend.

Liers are liabilities for themselves and for all around them in the long run.

If we want Pax Romana he can avoid the bluffmasters.

But once they come before us and start pestering us we have to act decisively.

Why should we burden ourselves with the garbage of some foulmouth?

Some persons practice give and take in bluffing

That is still more funny

an idiot is more fearsome than atiger or even an ogre

न तथा भवति भयं मे व्याघ्रं दृष्ट्वा वने पिशाचं वा।

मूर्खं दृष्ट्वाभिमुखं यथा भयं मां समाविशति॥ २० ॥

नीतिद्विषष्टिका

na tathā bhavati bhayaṃ me vyāghraṃ dṛṣṭvā vane piśācaṃ vā।

mūrkham dṛṣṭvābhimukhaṃ yathā bhayaṃ māṃ samāviśati॥ 20 

nītidviṣaṣṭikā

The author confesses that he becomes more afraid and unsettled when he comes face to face with a stupid person, even more than when he is confronted by a fierce tiger or the devil itself in a forest.

Yes, when mired in forest, confronted by a tiger or even by an ogre itself, a person with some resourcefulness can think out some plans to escape from the situation. However, when forced to keep company with a stupid person no one can know what is in store for either of them. It is indeed a pathetic situation for a normal person being forced to contend with a nitwit.

From Neeti Dvishashtika of Sundara pandya.

मे for me वने in the forest व्याघ्रं tiger पिशाचं a fiend, goblin वा either दृष्ट्वा seeing तथा to the same extent भयं fear, trepidation, anxiety न not भावति happen, arise यथा similar to, in comparison to मूर्खं stupid fellow, silly, dull headed अभिमुखं face to face दृष्ट्वा seeing भयं fear मां me समाविशति enter, affect

ന തഥാ ഭവതി ഭയം മേ വ്യാഘ്രം ദൃഷ്ട്വാ വനേ പിശാചം വാ। മൂര്‍ഖം ദൃഷ്ട്വാഭിമുഖം യഥാ ഭയം മാം സമാവിശതി॥ ൨൦ ॥

നീതിദ്വിഷഷ്ടികാ

കവി തന്‍റെ നിസ്സഹായത വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്. കൊടും കാട്ടില്‍ വഴിയറിയാതെ പെട്ടുപോയാലും അവിടെ ആ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ഒരു പുലിയുടെയോ പിശാചിന്‍റെ തന്നെയോ ആക്രമണം ഉണ്ടായാലും അതില്‍ നിന്നുണ്ടാവുന്ന പേടിയെക്കാളും വിഷമങ്ങളെക്കാളും ഏറെ ഗുരുതരങ്ങളാണ് ഒരു മണ്ടനും മൂര്‍ഖനും ആയ ആളുമായി മുഖാമുഖം എത്തിപ്പെടുവാനും അയാളോടൊപ്പം സഹകരിക്കുവാനും ഉള്ള സാഹചര്യം വന്നുപെട്ടാല്‍ ഉണ്ടാവുന്ന വിഷമങ്ങള്‍.

അതെ, കാറ്റില്‍ പെട്ടുപോയാലും കടുവയോ പിശാചോ ആക്രമിച്ചാലും അതില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ കുറച്ചൊക്കെ വിവരമുള്ള ആര്‍ക്കും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ആലോചിച്ച് ഉപായം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്ന് വരാം. പക്ഷെ ഒരു വിഡ്ഢിയുടെ ഒപ്പം സഹകരിക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ഇരുവര്‍ക്കും എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നത് എന്ന് ഊഹിക്കാന്‍ ഒരാള്‍ക്കും സാധ്യമല്ല. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് അത്തരം മണ്ടന്മാരുമായുള്ള ഇടപാടുകള്‍ തികച്ചും ഒരു ഭയാനകമായ കീറാമുട്ടി തന്നെയാണ്.

സുന്ദര പാണ്ഡ്യ കവിയുടെ നീതി ദ്വിഷഷ്ടികയില്‍ നിന്ന്

do not start a project if you do not have necessary skill

धनमस्तीति वाणिज्यं भूमिरस्तीति कर्षणम्।

सेवा न किञ्चिदस्तीति भिक्षा नैव च नैव च ॥

सुभाषितरत्नभाण्डागारम्

dhanamastīti vāṇijyaṃ bhūmirastīti karṣaṇam।

sevā na kiñcidastīti bhikṣā naiva ca naiva ca ॥

subhāṣitaratnabhāṇḍāgāram

If someone engages in trade just because he has money, if he pursues agriculture just because there is some land, without considering the feasibility and or profitability, he is just foolish. And added to this, no one should just go around begging or pose as a sannyasi just because he has no other work to earn his livelihood.

ധനമസ്തീതി വാണിജ്യം ഭൂമിരസ്തീതി കര്‍ഷണം।

സേവാ ന കിഞ്ചിദസ്തീതി ഭിക്ഷാ നൈവ ച നൈവ ച ॥

സുഭാഷിതരത്നഭാണ്ഡാഗാരം

കയ്യില്‍ കുറച്ചു കാശ് ഉണ്ടെന്ന കാരണം കൊണ്ട് മാത്രം വാണിജ്യത്തിലും വ്യാപാരത്തിലും വേണ്ടത്ര വൈദഗ്ദ്യമോ ഉചിതമായ സാഹചര്യങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത ഒരാള്‍ കച്ചവടം ചെയ്യാന്‍ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമാണ്.

അതുപോലെ കുറച്ചു ഭൂമി കൈവശം ഉണ്ടെന്ന ഒരേ ഒരു കാര്യം പരിഗണിച്ച് കൃഷിക്ക് പറ്റിയതായ കാലാവസ്ഥയോ ജലസേചനമോ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത നിലയില്‍പ്പോലും കൃഷി ചെയ്യണം എന്ന് തീരുമാനിക്കരുത്.

വേറെ ജോലിയോ വരുമാനമാര്‍ഗ്ഗമോ ഇല്ലെന്ന ഒരു കാര്യം മനസ്സില്‍ കരുതി സന്ന്യാസി വേഷം ധരിച്ചു ഭിക്ഷു ആയി നടക്കുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ പിച്ച തെണ്ടി ആഹാരം തേടുകയോ ചെയ്യുന്നത് ഒരാള്‍ക്ക് ഒട്ടും ചേരുന്നതല്ല,

ഇതൊന്നും വിവരമുള്ള ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത് .

everything will arrive as He decides.

the clouds know that they have to wither away or pour and die

sooner or later, sooner than later,

whether they wait or whether they hurry

they know they have little control over the matter

we too,

we know we are withering away, we have already poured down our whole contents

we know what is left is only to leave even the little we have and to disappear

still somehow we linger on, on and on, and hope to slow down the inevitable

or sometimes we dream that we could manage to speed up what is to happen at a given pace

but still we try to play God, we try in vain to exert control

അര്‍ദ്ധരാത്രി പൂവന്‍ കോഴി കൂവിയാലും പ്രഭാതം വരികയില്ല. എല്ലാം അതിന്‍റെ നേരത്തും കാലത്തും നടക്കും

the day will not dawn earlier just because the rooster raises his trumpet in the midnight

everything will arrive as He decides.

integrity

I have felt that lack of corruption on the part of the Individual is rather a personal choice, and the society at large really does not expect it from civil servants or for that matter almost anyone...

Even peers look oddly at a colleague who stresses on objectivity and probity.

But I am also convinced that there is a lot of honesty and integrity in public recruitment system and management.

If that was not so, I am sure neither my son nor me would have ever got employed by the Government.

I remember a personal episode.

Years ago I was writing the Department Examination for Income tax Officers, in Chennai.

The exam was on and the candidates were eagerly looking forward for prompting from the invigilators, especially in a complicated accountancy paper.

The invigilators were generous too... after all, the candidates were just their own junior colleagues.

I was answering the paper fairly well, though perhaps not in the best way.

One or two or the invigilators, who were also friends, were intently peering over my shoulders on my answers, and were trying to convey some words, perhaps to help me with answers.

Politely, I requested them to leave the paper to be answered on my own.

After the examination, the friends were furious with me and even scolded me saying that I would never become good.

Somehow, I cleared the test and survived in the department for three more decades.

But in retrospect, I do not know whether I was right in refusing help by our social standards.

Rather, I was afraid of God and divine retribution.

But again that is an arguable issue by practical standards.

But I am also sure morals enforced by law would be of little use if there is no binding social audit and the stigma following it....

Many things are winked at.

Path of morality is difficult to tread

You ask, in short, whether it would not give us a lot of satisfaction when we look back and are sure that we have followed our conscience.. I am perplexed on that issue. My take on it..

That is a very complex issue.

Path of morality is difficult to tread, especially if things would have been easier if you took a none too proper route and you got away with it too.

Often, people manage to clean the dirt they have accumulated in the path they travelled, once they have reached the destination somehow.

Something like killing the cow and compensating or atoning for the sin by making gifts of footwear made of leather.

Satisfaction we get from righteous actions are, on most occasions, idealistic and are of very little practical use.

Often, we would declare that we have gained punyam and all but no one is sure about what punyam is or what punyam will do to him.. in the present or future.

But a person comes by some money or some object of pleasure, be it through righteous means or through deceptive methods, that money or object would give him the same satisfaction and the means adopted to gain the resources hardly matters. That is a physical experience. It is evidenced by immediate enjoyment.

Such evidence can never be produced with certainty about the results of the righteous actions you ever undertook..

What is conscience after all? An abstract concept.. not yielding much to logic or definitions.

Of course, we do not live by food and pleasure alone, and we look forward to attaining something more sublime.. although the degree or intensity of such yearning can vary from individual to individual.

If you feel satisfied about following your conscience, do so.

But never expect anything extraordinary.. or miraculous.

You can evel meet with failure, utter collapse, after following the path of righteousness all your life.

Take Gandhiji, for example.. Ultimately he fell victim to a bullet.. a nasty death by our religious standards. He was not a Kshatriya, fighting an armed battle.

Krishna fell to an arrow shot at him from some obscure source, from some obscure hunter.

Arjuna, Bhima, the twins, Draupadi, .. all fell during the mahaprasthanam without reaching the true destination.

So, if our idea is to seek the pleasure, celebrate the success of reaching the right summit, then there is an even chance that we might fail and fall short of the summit

But if we try to enjoy the journey, and enjoy the journey in the righteous path, we can be happy about such a journey. That is all.

good enhances good

अल्पाश्च गुणाः स्फीता भवन्ति गुणसमुच्छ्रितेषु पुरुषेषु।

श्वेतगिरि शिखरकेष्विव निशासु चन्द्रांशवः पतिताः॥ ५५ ॥

नीति द्विषष्टिका

alpāśca guṇāḥ sphītā bhavanti guṇasamucchriteṣu puruṣeṣu।

śvetagiri śikharakeṣviva niśāsu candrāṃśavaḥ patitāḥ॥ 55 ॥

nīti dviṣaṣṭikā

Some great qualities and virtues, even though insignificant by themselves, get enhanced and shine forth in full glory when they are reach men who have already in their possession in their  abundant store of virtues. The rays of the moon falling on the peaks of the brilliantly white, snow covered mountain, get enhanced in brilliance too.

It should be remembered that by the same token, even minor flaws arising to men of character get noticed and exaggerated beyond normal limits.

अल्पाः very small trivial गुणाः virtues, great qualities गुण समुच्छ्रितेषु in possession of well raised, exalted qualities पुरुषेषु menश्वे तगिरि the snow clad mountain, Kailas शिखरकेषु mountain tops निशासु during nights पतिताः fallen चन्द्रांशवः rays of the moon इव like स्फीताःswollen, enhanced, increased भवन्ति च becomes too

അല്പാശ്ച ഗുണാഃ സ്ഫീതാ ഭവന്തി ഗുണസമുച്ഛ്രിതേഷു പുരുഷേഷു।

ശ്വേതഗിരി ശിഖരകേഷ്വിവ നിശാസു ചന്ദ്രാംശവഃ പതിതാഃ॥ ൫൫ ॥

നീതി ദ്വിഷഷ്ടികാ

ചില നല്ല ഗുണങ്ങള്‍, അവ ആത്യന്തികമായി അത്ര പ്രാധാനും അര്‍ഹിക്കുന്നവ അല്ലെങ്കില്‍ പോലും അന്തസ്സും തരവും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന വ്യക്തികളില്‍ കാണുമ്പോള്‍ അവ ഏറെ ആകര്‍ഷണീയങ്ങളും പ്രശംസ പിടിച്ചുപട്ടുന്നവയും ആയി തീരുന്നു. രാത്രിയില്‍ ചന്ദ്രന്‍റെ കിരണങ്ങള്‍ തൂവെള്ള മഞ്ഞുമൂടി നില്‍ക്കുന്ന പര്‍വതത്തിന്‍റെ കൊടുമുടിയില്‍ ചെന്ന് വീഴുമ്പോള്‍ അവിടെനിന്നും അവ ഏറെ ശോഭയോടെ പ്രതിഫലിക്കുന്നു.

അതേസമയും ഒരു കാര്യം കൂടി ഓര്‍ക്കണം. വളരെ ഉയര്‍ന്ന സദാചാരമൂല്യങ്ങള്‍ പുലര്‍ത്തിവരുന്ന വ്യക്തികളുടെ കാര്യത്തില്‍ തങ്ങളുടെ പാതയില്‍ നിന്നുള്ള തീരെ ചെറിയ വ്യതിയാനങ്ങള്‍ പോലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടും. ആവശ്യത്തിലധികം പ്രാധാന്യത്തോടെ അത്തരം കൊച്ചു പിഴവുകള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടും.

name and tradition

 

My name has nothing to do with English Language. It is the name of an ancient deity consecrated in some ancient Brahmin settlement in South India. It was the name of my paternal grandfather and many grandfathers in our family for centuries. It connotes Lord Vishnu the Narayana taking rest on the bed formed by the snake Anantha or Seshanaga floating in the Milky ocean. My grandson and son of Karthik too is Ananthanarayanan. Sure,

When the first grandfather in our lineage got the name अनन्तनाररायण शर्मा, no one ever thought about the spelling in English for the name. Moreover, my son inherited the name Vaidyanathan, which is from innumerable grandfathers. We have dozens of Vaidyanthans in our family even now. Karthik is just a pet name to honour the star or constellation on which day he was born. In all our Vedic rituals, we use only the traditional name and tag it with Gotra, Sutra, Vedic Sakha and the names of the father, paternal grandfather and paternal great grandfather. Yes, we have lost almost all money and comforts as migrant Brahmins settled in Kerala but still we cling on to millennia in tradition and Lineage

knowledgible and humble

विवेकः सह संयत्या विनयो विद्यया सह।

प्रभुत्वं प्रश्रयोपेतं चिह्नमेतद्महात्मनाम्॥

सुभाषितरत्नभाण्डागारे॥

vivekaḥ saha saṁyatyā vinayo vidyayā saha|

prabhutvaṁ praśrayopetaṁ cihnametadmahātmanām||

subhāṣitaratnabhāṇḍāgāre||

The true signs of a worthy person are that he is having adequate sense of discretion and such discretion is effectively and tenaciously utilized in all his activities, he is having extensive knowledge, but he is humble at the same time and he possesses sufficient charisma to command all people around but he is very simple and accommodative

संयत्या penance, tenacity सह along with विवेकः discretions विद्यया education and knowledge सह along with विनयः humility प्रश्रयोपेतं humility, tolerance प्रभुत्वं position of authority एतद् these महात्मनां of noble souls, worth person चिह्नम् signs

വിവേകഃ സഹ സംയത്യാ വിനയോ വിദ്യയാ സഹ।

പ്രഭുത്വം പ്രശ്രയോപേതം ചിഹ്നമേതദ്മഹാത്മനാം॥

സുഭാഷിതരത്നഭാണ്ഡാഗാരേ॥

കറകളഞ്ഞ ഒരു ഉന്നതന്നായ വ്യക്തിയുടെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ താഴെ പറയുന്നവയാണ്.

ഒരു കാര്യം നേടിയെടുക്കുന്നതില്‍ തപസ്യ പോലുള്ള നിഷ്കര്‍ഷയും കണിശവും അതേ സമയം പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ വിവേകവും വകതിരിവും ഉള്ള സമീപനം

ആഴവും പരപ്പും ഉള്ള അറിവ്, അതിനോടൊപ്പം വിനയവും

കഴിവും ആജ്ഞാശക്തിയും ഏറെ ഉണ്ടെങ്കിലും എളിമയും മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം സഹകരിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള കഴിവും സന്നദ്ധതയും

douse rage by exercising self-control , knowledge and education

अवमानारणिमथितं दुर्वागिन्धनविवर्धितज्वालम्।

सत्पुरुषाः कोपाग्निं ज्ञानाम्बुघटैः प्रशमयन्ति॥ ११॥

नीतिद्विषष्टिका

avamānāraṇimathitaṃ durvāgindhanavivardhitajvālam।

satpuruṣāḥ kopāgniṃ jñānāmbughaṭaiḥ praśamayanti॥ 11॥

nītidviṣaṣṭikā

Noble men extinguish the raging fire of anger generated from the flint logs in the action of others exhibiting neglect and disrespect to them, the fire which is further enhanced by adding of fuel in the shape of nasty words being hurled at them, by pouring water in potfuls in the shape of the deep knowledge and enlightenment within them.

A person would get angry when he is insulted or neglected. This anger gets further fuelled when bad words too are used. However, the man with discretion would douse such rage by exercising self-control applying the knowledge and education he has acquired.

अवमान lack of respect, neglect, insult अरणि flint log मथितं generated by friction दुर्वाक् nasty words इन्धन fuel विवर्धित enhanced ज्वालं flames कोपाग्निं the fire in the shape of anger सत् पुरुषाः noble menज्ञान knowledge, enlightenment अम्बु water घटैः pitchers, pots प्रशमयन्ति extinguish, set out

അവമാനാരണിമഥിതം ദുര്‍വാഗിന്ധനവിവര്‍ധിതജ്വാലം।

സത്പുരുഷാഃ കോപാഗ്നിം ജ്ഞാനാംബുഘടൈഃ പ്രശമയന്തി॥ ൧൧॥

നീതിദ്വിഷഷ്ടികാ

അവഗണനയും അപമാനവും എന്ന അരണിയില്‍ ഉണ്ടാവുന്ന ഉരസലില്‍ നിന്ന് ഉടലെടുത്ത വൃത്തികെട്ട വാക്കുകള്‍ എന്ന ഇന്ധനം മൂലം തീവ്രജ്വാലയോടെ കത്തിപ്പടരുന്ന കോപം എന്ന അഗ്നിയെ വിവരവും വിവേകവും ഉള്ള സജ്ജനങ്ങള്‍ സ്വന്തം അറിവിന്‍റെയും ജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും രൂപത്തില്‍ ഉള്ള ജലം നിറച്ച കുടങ്ങളില്‍ നിന്ന് എന്നപോലെ കോരിയൊഴിച്ച് വേഗത്തില്‍ കെടുത്തുന്നു.

അവഗണയും അവമാനവും ഒരാളെ കുപിതനാക്കുന്നു. അയാള്‍ക്കെതിരെ ചീത്ത വാക്കുകള്‍ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ആ കോപം കത്തിജ്വളിക്കുന്നു. വിവരവും വിവേകവും ഉള്ള മനുഷ്യന്‍ അങ്ങിനെ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലുള്ള കോപത്തെ സ്വന്തം അറിവും വിവേകവും ഉപയോഗിച്ച് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച് വേഗത്തില്‍ ശമിപ്പിക്കുന്നു.

better not to react to the foul-mouthing of some dirty fellow

आक्रुश्यमाणो नाक्रोशेन्मन्युरेव तितिक्षतः।

आक्रोष्टारं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दति॥

हंसगीता १६

ākruśyamāṇo nākrośenmanyureva titikṣataḥ|

ākroṣṭāraṁ nirdahati sukṛtaṁ cāsya vindati||

haṁsagītā 16

If someone is in full rage and is shouting at you in full throttle, never react or shout back. A person who is hurling abuses profusely on a person with calmness and forbearance would be burnt down by the seething rage that caused such action. Moreover, if anything by way of results of good deeds or punyam is available with the one who insulted us, that punyam would get transferred to us along with the unjustified abuses.

From Hamsagita Shantiparvam Mahabharatam

There can be difference of opinion as to whether the punyams of the abuser would be transferred to us if we keep quite. However, no one can object to the idea that it is better not to react to the foul-mouthing of some dirty fellow.

आक्रुश्यमानः when you are shouted at without reason न आक्रोशेत् do not shout back तितिक्षतः of the person who is calm, patience and self controlled आक्रोष्टारं one who shouts at मन्युः एव the anger itself निर्दहति burns down अस्य his सुकृतं good deeds च विन्दति too arise

ആക്രുശ്യമാണോ നാക്രോശേന്മന്യുരേവ തിതിക്ഷതഃ।

ആക്രോഷ്ടാരം നിര്‍ദഹതി സുകൃതം ചാസ്യ വിന്ദതി॥

ഹംസഗീതാ ൧൬

ഒടുങ്ങാത്ത കോപവും വിവരക്കേടും മൂലം ആരെങ്കിലും നമ്മോടു വലിയവായില്‍ ചീത്ത പറയുകയും തെറി വിളിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ തിരിച്ചു പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ശരി. ക്ഷമയും സഹനശീലതയും കാണിക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് എതിരെ പ്രയോഗിക്കുന്ന വൃത്തികെട്ട വാക്കുകള്‍ തിരിച്ചടിച്ച് ആ വാക്കുകള്‍ പ്രയോഗിച്ച ആളെത്തന്നെ ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കും. അത് മാത്രമല്ല കാരണമില്ലാതെ ഒരാളെ അവഹേളിക്കുമ്പോള്‍ അത്തരം ഹിംസയ്ക്ക് ഇരയാവുന്ന ആള്‍ക്ക് ചീത്ത പറഞ്ഞ ആള്‍ ചെയ്ത വല്ല പുണ്യവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതെല്ലാം ഉടനെ കിട്ടുകയും ചെയ്യും

മഹാഭാരതത്തിലെ ശാന്തി പര്‍വതത്തിലെ ഹംസഗീതയില്‍ നിന്

പുണ്യം കിട്ടുമോ എന്നതൊന്നും ഉറപ്പില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. പക്ഷെ തെറി പറയുന്നവനോട് പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുന്നത് ഏതു പ്രകാരത്തിലും ഒരു നല്ല ശീലമാണ്.