the lady is the real gem

न स्त्रीरत्नसमं रत्नम्॥

३१३॥ चाणक्यसूत्रं॥

na strīratnasamaṁ ratnam||

313|| cānakyasūtraṁ||

The great aphorism of Guru Chanakya.. in his monumental string of great sayings... Chanakya Niti.

Meaning

There is no gem that would be equal to a lady ( in the house)

It would seem a very ordinary statement.. Even a flattering statement made by a man to please the womenfolk

But Chanakya was a no-nonsense person.. and a sage and celibate and a great intellectual..  he had nothing to gain in his life through flattery..

But he was very wise, wisdom personified..

The most valuable possession in material wealth was stored as gold and precious gems.. And the gems are most valuable when they are blemish-less.

The family, society, the nation.. all are held in its proper workable shape only by the presence of females.. There can be no dispute about it..

We in India, assigned feminine gender to all the soft and finer things.. the earth is given feminine gender.. Most of the rivers are feminine.. The flower creepers and herbs are usually feminine..

Many things which are matter of fact can become workable only when there is the touch of affection by a woman.. The woman may be a grandmother, mother wife, sister, daughter or granddaughter..

And even when the male created divine forms were assigned supreme power, the same forms were shackled with the riddle that these forms would be of no effect when they were in the presence of their female counterparts.. Shiva without Shakti or Uma is a nobody.. Narayana without Lakshmi or Shree, Brahmadeva without Vani.. are of not use to anyone including themselves..

Only the feminine touch can hold together the delicate human relationships .. the relationships which form a tight rope walk between goodwill and generosity on the one side and crass selfishness on the other end..

Pranams to all Mothers.. and all ladies who are the embodiment of the Divine mother..

crime and punishment

अपराधानुरूपो दण्डः॥३२८

चाणक्यसूत्रे॥

aparādhānurūpo daṇḍaḥ||328

cāṇakyasūtre||

A crisp and seemingly obvious statement found and the 328th aphorism of Chanakya.. Lots and lots of Law, justice, and commonsense concentrated in two or three words

============

The rule means

Punishment should be commensurate with the offence committed..

============

The master implies that punishment is the most effective deterrent and also the keeper of social order.. but that the dynamics of legal process is always varying and issue specific.. Lesser punishment can make the victim confident and would make him commit more offences.. Punishment on an excessive scale can defeat the purpose of law and justice altogether..

दण्डः शास्ति प्रजाः सर्वाः दण्ड एवाभिरक्षति।

दण्डः सुप्तेषु जागर्ति दण्डं धर्मं विदुर्बुधाः॥

मनुस्मृत्याम्॥

daṇḍaḥ śāsti prajāḥ sarvāḥ daṇḍa evābhirakṣati|

daṇḍaḥ supteṣu jāgarti daṇḍaṁ dharmaṁ vidurbudhāḥ||

manusmṛtyām||

=============

It is said in Manusmriti

The subjects are kept in discipline and order through the laws of punishment in place.. such laws alone protect people and maintain order in the State... The laws (of punishment) keep awake while everything else sleeps.. and therefore the wise and just consider the laws of punishment as the ideal virtue..

==============

अदण्ड्यान् दण्डयन् राजा दण्ड्यांश्चैवाप्यदण्डयन्।

अयशो महदाप्नोति नरक्ञ्चादिगच्छति॥

adaṇḍyān daṇḍayan rājā daṇḍyāṁścaivāpyadaṇḍayan|

ayaśo mahadāpnoti narakñcādigacchati||

============

A king who metes out punishment to those who did not deserve punishment, and fails to punish those who deseve to be punished, would incur infamy and ultimately reach hell too.

==============

वधोऽर्थग्रहणं चैव परिक्लेशस्तथैव च।

इति दण्डविधानज्ञैर्दण्डोऽपि त्रिविधः स्मृतः॥

vadho'rthagrahaṇaṁ caiva parikleśastathaiva ca|

iti daṇḍavidhanajñairdaṇḍo'pi trividhaḥ smṛtaḥ||

There are in general three types of punishments, varying in their intensity ..

===============

Capital punishment, or death sentence

Fine, penalty or confiscation of all the wealth owned.

Physical punishment, of varying levels..

This is how the modes of punishment are broadly classified by those who are learned in law..

=============

Of course, statements like that of Master Chanakya have presented the sum and substance of judicial process that prevailed in India millenniums ago.

But when we find that even the most modern thinkers and jurists, after going through so much of material and after evaluating so much of precedence all over the so called civilized society just are forced to nod their heads in approval and marvel at the age old wisdom of the ancients .. we should feel reasonably humble.

.And excessively proud of our past.. perhaps..

That is all..

അപരാധാനുരൂപോ ദണ്ഡഃ॥൩൨൮

ചാണക്യസൂത്രേ॥

വളരെ ഹ്രസ്വവും അതേസമയം കാര്യമാത്ര പ്രസക്തവും യാഥാര്‍ഥ്യബോധം നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നതും ആയ ഒരു ചാണക്യ സൂത്രം. ഏറെ പ്രസക്തിയോടെ നിയമം, നീതി, പ്രായോഗികത എന്നീ കാര്യങ്ങള്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ വാക്കുകളില്‍ സംഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു.

അര്‍ത്ഥം

“ശിക്ഷ വിധിക്കുന്നതും നടപ്പാക്കുന്നതും ചെയ്ത് കുറ്റത്തിന്‍റെ ഗൌരവവും വ്യാപ്തിയും അനുസരിച്ചായിരിക്കണം. “

ആചാര്യന്‍ ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഇതാണ്. രാഷ്ട്രത്തില്‍ നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങള്‍ തെറ്റിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ശിക്ഷ നല്‍കുകയും അത് നടപ്പാക്കുകയും ആണ് സമൂഹത്തെ ശരിയായ ദിശയില്‍ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുവാനും കുറ്റം ചെയ്യാനും നിയമങ്ങളെ അവഗനിക്കുവാനുമുള്ള പ്രവണത നിയന്ത്രിക്കുവാനും ഉള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ മാര്‍ഗ്ഗം. പക്ഷെ നീതിയുടെയും നിയമത്തിന്‍റെയും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ പ്രായോഗിക തലത്തില്‍ നടപ്പില്‍ വരുത്തുമ്പോള്‍ ശിക്ഷകളുടെ അളവും കാര്‍ക്കശ്യവും ഒരാള്‍ ചെയ്ത തെറ്റിന്‍റെ ഗൌരവവും പരിണിത ഫലങ്ങളും അനുസരിച്ച് മാത്രം നിശ്ചയിക്കപ്പെടെണ്ടാവയാണ്. ലഘുവായ ശിക്ഷ ശിക്ഷ ലഭിച്ച വ്യക്തിയ്ക്ക് തെറ്റുകള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം നല്‍കും. അതെ സമയം ശിക്ഷ നല്‍കുന്നത് തന്നെ തെറ്റ് ചെയ്തവനെ നന്മയുടെ വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരുവാനും ആ ശിക്ഷ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ഒരു താക്കീത് ആയി തോന്നുവാനും ഉള്ള ഉദ്ദേശത്തോടെയാണ്. ക്രൂരവും അളവില്‍കടന്നതും ആയ ശിക്ഷ നല്‍കുന്നത് ഈ ഉദ്ദേശത്തെ തികച്ചും പരാജയപ്പെടുത്തും. അത് നീതിയേയും നിയമവാഴ്ചയെയും തീരെ പരാജയപ്പെടുത്തും.

ദണ്ഡഃ ശാസ്തി പ്രജാഃ സര്‍വാഃ ദണ്ഡ ഏവാഭിരക്ഷതി।

ദണ്ഡഃ സുപ്തേഷു ജാഗര്‍തി ദണ്ഡം ധര്‍മം വിദുര്‍ബുധാഃ॥

മനുസ്മൃത്യാം॥

=============

മനുസ്മൃതി യില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക

ശിക്ഷാ നിയമങ്ങള്‍ വേണ്ടവിധത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് രാജ്യത്തിലെ പ്രജകളെ അച്ചടക്കത്തോടും, ക്രമസമാധാനം നിറഞ്ഞ ജീവിതക്രമത്തോടും മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോവാന്‍ ഭരണാധികാരിക്ക് സാധിക്കുന്നത്. അത്തരം നിയമങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് പൌരന്മാരെ അച്ചടക്കത്തോടും സമാധാനത്തോടും ജീവിക്കാന്‍ സഹായിക്കുന്നത്. ജീവിക്കുന്നത്. എല്ലാവരും ഉറങ്ങുന്ന അവസരങ്ങളില്‍ പോലും ശിക്ഷാനിയമങ്ങള്‍ ഉണര്‍ന്ന് ജാഗ്രത പുലര്‍ത്തി സമാധാനം നിലനിര്‍ത്തുന്നു. അതിനാല്‍ ബുദ്ധിയും നീതിബോധവും ഉള്ള മഹാന്മാര്‍ ശിക്ഷാനിയമങ്ങളുടെ പ്രസക്തിയും അവയുടെ ഗുണങ്ങളെയും എപ്പോഴും ആദരവോടെ വീക്ഷിക്കുന്നു.

അദണ്ഡ്യാന്‍ ദണ്ഡയന്‍ രാജാ ദണ്ഡ്യാംശ്ചൈവാപ്യദണ്ഡയന്‍।

അയശോ മഹദാപ്നോതി നരകഞ്ചാദിഗച്ഛതി॥

ഒരു രാജാവ്, ഒരു ഭരണാധികാരി, ശിക്ഷ ഒട്ടും അര്‍ഹിക്കാത്ത വ്യക്തികള്‍ക്ക് ശിക്ഷ നല്‍കുകയും, ശിക്ഷ ശരിക്കും അര്‍ഹിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താല്‍ അയാളുടെ പ്രശസ്തിയും പൊതുജന പിന്തുണയും നഷ്ടപ്പെടുകയും അവസാന അയാള്‍ നരകത്തില്‍ എത്തുകയും ചെയ്യും.

==============

വധോഽര്‍ഥഗ്രഹണം ചൈവ പരിക്ലേശസ്തഥൈവ ച।

ഇതി ദണ്ഡവിധാനജ്ഞൈര്‍ദണ്ഡോഽപി ത്രിവിധഃ സ്മൃതഃ॥

സാധാരണ ഗതിയില്‍ കുറ്റങ്ങള്‍ക്ക് അനുസൃതമായി അവയുടെ കാഠിന്യം അനുസരിച്ച് മൂന്നു തരത്തിലുള്ള ശിക്ഷകള്‍ പ്രാബല്യത്തില്‍ ഉണ്ട്

വധശിക്ഷ

പിഴ, സ്വത്തെല്ലാം കണ്ട് കേട്ടാല്‍

ശാരീരികമായ പീഡനം.. ഇതിന്‍റെ കാഠിന്യം കുറ്റത്തിന്‍റെ ഗൌരവം കണക്കിലെടുത്ത് കൂടിയും കുറഞ്ഞും ആയിരിക്കാം.

ഇപ്രകാരമാണ് ശിക്ഷകളെ നിയമവിശാരദന്മാര്‍ ചിട്ടപ്പെടുത്തി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്.

സഹസ്രാബ്ദങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് തന്നെ ചാണക്യനെപ്പോലുള്ള പരിണതപ്രജ്ഞാരായ ഭാരതത്തിലെ രാഷ്ട്രമീമാംസകര്‍ നീതിയുടെയും നിയമത്തിന്‍റെ അന്തഃസത്ത തിരിച്ചറിഞ്ഞു അത് രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ഇന്നത്തെ നിയമപണ്ഡിതരും ന്യായാധിപന്മാരും നിയമ നിര്‍മ്മാതാക്കളും എല്ലാം ഒട്ടേറെ അനുഭവങ്ങളും ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളും പൂര്‍വപ്രമാണങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി നമ്മുടെ ആചാര്യവര്യന്മാരുടെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളെ അപ്പാടെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ പൂര്‍വികാരായ ആചാര്യന്മാരും ചിന്തകരും എല്ലാം ധിഷണാപരമായി ഏറെ ഔന്നത്യം വച്ച് പുലര്‍ത്തിയിരുന്ന കാര്യം ഏറെ വ്യക്തമായി നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയും. അവരുടെ മുന്നില്‍ ഏറെ താഴ്മയോടെ അതെ സമയം അഭിമാനത്തോടെ നമുക്ക് ശിരസ്സ്‌ നമിക്കാന്‍ കഴിയും.

നമുക്ക് നമ്മുടെ പൈതൃകത്തെക്കുറിച്ച് അഭിമാനിക്കാന്‍ ഏറെയുണ്ട്.

learn by experience....

learn by experience....

शास्त्रज्ञोप्यलोकज्ञो मूर्खतुल्यः॥

चाणाक्यसूत्रं ५४३

śāstrajñopyalokajño mūrkhatulyaḥ||

cāṇākyasūtraṁ 543

_________

Even if one is well read and even learned in Science and scriptures, if he does not know the ways of the world he is just equal to a fool, idiot and ignoramus..

So says the master Guru Chanakya..

Yes, we can learn the principles and theories of science, statecraft or for that matter almost anything through books and records.. 

But such learning has inherent limitations.. 

The basic principles as studied from books may be very correct.. But they have meaning and relevance only if they are applied for the benefit of all.. 

Such knowledge can be applied only if we know and understand the nature and mindset of the people.. 

The people and the environment could be understood only through interaction and observation.

Theoretical and academic knowledge cannot help us in this matter..

The attitudes and mindsets of the people are shaped on the history, geography, economics and sociology of ther respective target groups.. And no textbook can ever supply correct and complete data on this..

So if we are presuming that we are just perfect in our knowledge by going through many standard texts and famous books, we are almost equal to idiots.

One cannot learnn swimming by reading a book, for example..

_____________

It would be nice to recall the following subhashitam too..

It is a quote from Udyogaparvam of Mahabharatam..

आचार्यात् पादमादत्ते पादं शिष्यः स्वमेधया।

पादं सब्रह्मचारिभ्यः पादं कालक्रमेण च॥

ācāryāt pādamādatte pādaṁ śiṣyaḥ svamedhayā|

pādaṁ sabrahmacāribhyaḥ pādaṁ kālakrameṇa ca||

The student receives one fourth of his education from his preceptors..

one fourth from ones own perception, by application of mind and brain

one fourth from living in the company of fellow scholars and by comparison of mutual experience..

And the final quarter can be gained only through the efflux of time.. that is by living and experiencing..

The false witness and the silent witness

The false witness and the silent witness

न स्यात् कूटसाक्षी॥५५०॥

॥चाणक्यसूत्रे॥ 

na syāt kūṭasākṣī||550||

|hāṇakyasūtre||

The great Statesman and lawgiver, Chanakya in his Sootram or aphorism 550, declares that 

one should never give false evidence… |

That is, one should never declare as right and genuine something which he has not seen or felt or witnessed to be true and correct.. Moreover, one should never depose depose as genuine anything which he know s is not genuine, before any authority or forum .

---------------------------------------------------------------------------------

On this issue, Sage Yaajnavalkya in his smritis goes a step further..

न ददाति हि यः साक्ष्यं जानन्नपि नराधमः।

स कूटसाक्षिणाम् पापैः तुल्यो दण्डेन चैव हि॥

॥याज्ञवल्क्यस्मृतौ॥

na dadāti hi yaḥ sākṣyaṁ jānannapi narādhamaḥ|

sa kūṭasākṣiṇām pāpaiḥ tulyo daṇḍena caiva hi||

||yājñavalkyasmṛtau||

A person who declines or refrains from giving evidence before a forum, even while knowing the facts of an issue, is a mean human being equal to a false witness. He should suffer the same sins as a false witness and the state should also mete out identical punishmes to him as if he were a perjurer or a false witness.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mahabharatham ( Bhagavan Vyaasa) goes one more step further.

यश्च कार्यार्थतत्त्वज्ञो जानन्नपि न भाषते।

सोऽपि तेनैव पापेन लिप्यते नात्र सम्शयः॥

॥महाभारते॥

yaśca kāryārthatattvajño jānannapi na bhāṣate|

so'pi tenaiva pāpena lipyate nātra samśayaḥ||

|ṁahābhārate||

One who is aware of the facts of a case, and is also well versed in law and customs, and simply keeps quiet or declines to intervene with the correct facts and law when it comes for consideration in the appropriate forum, also becomes tarnished and he too partakes in sins to the same extent as the perpetrators of the sinful action..

Babus and Dakoos or Dakoos and Babus?

Babus and Dakoos or Dakoos and Babus?

चोरराजपुरुषेभ्यो वित्तम् रक्षेत्॥५५६॥

॥चाणक्यसूत्राद्॥

corarājapuruṣebhyo vittam rakṣet||556||

|chāṇakyasūtrād||

ചോരരാജപുരുഷേഭ്യോ വിത്തം രക്ഷേത് 

ചാണക്യസൂത്രം ൫൫൬

A very realistic finding by the most shewd political scientist, philosopher and administrator.. He has written the Sootras as rules to be followed by an efficient head of a state or a king..

The king should diligently protect the wealth of the state from thieves and the servants of the government too..

One can understand that thieves and burglars operate in divesting the state and the subjects of their hard earned money and wealth.. it is crime in the eyes of the people and the king and it is the profession of the thief.. The king is expected to protect the wealth from such burglars, and also should put down the criminals with a heavy hand..

Okay, the statesman did not stop there.. 

He is aware that those people who have landed up in the service of the State or the King, have great desire and greater cunning to appropriate for themselves whatever wealth they could handle and dispose of as representatives or operatives of the state or the employees of the king..

Chanakya expects that the authority in power should deal with his own employees with the same alacrity that he would apply while dealing with thieves and burglars..

Perhaps, babus and dakus were practically same in the opinions of Chanakya..

But, the realism being exuded by the sage is eminently logical..

He knew that the thieves required a lot of care and caution to loot.. 

But usually the state funds are open for the functionaries and employees of the government for misappropriation if the Ruler is not diligent.

Chanakya must have been the one who would have ordered setting up of a Vigilance directorate and a Vigilance commission..