𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐢𝐯𝐢𝐧𝐞 𝐦𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐞𝐦𝐚𝐧𝐚𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐟𝐥𝐮𝐭𝐞 𝐤𝐢𝐬𝐬𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐬𝐦𝐢𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐥𝐨𝐭𝐮𝐬-𝐥𝐢𝐤𝐞 𝐟𝐚𝐜𝐞

 

ते ते भावाः सकलजगतीलोभनीयप्रभावाः।

नाना तृष्णासुहृदि हृदि मे काममाविर्भवन्तु।

वीणावेणुक्वणितलसितस्मेरवक्त्रारविन्दा-

न्नाहं जाने मधुरमपरंनन्दपुण्याम्बुपूरात्॥

लीलाशुकःश्रीकृष्णकर्णामृते

𝐈𝐭 𝐢𝐬 𝐩𝐨𝐬𝐬𝐢𝐛𝐥𝐞 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐥 𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐞𝐬𝐢𝐫𝐞𝐬 𝐟𝐨𝐫 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐥𝐲 𝐞𝐧𝐣𝐨𝐲𝐦𝐞𝐧𝐭, 𝐜𝐫𝐚𝐯𝐢𝐧𝐠𝐬 𝐟𝐨𝐫 𝐩𝐨𝐰𝐞𝐫 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐞𝐥𝐟, 𝐰𝐡𝐢𝐜𝐡 𝐚𝐫𝐞 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐡𝐞𝐚𝐫𝐭, 𝐰𝐢𝐥𝐥 𝐚𝐫𝐢𝐬𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐮𝐬𝐡 𝐦𝐞 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐰𝐨𝐫𝐥𝐝 𝐨𝐟 𝐬𝐞𝐧𝐬𝐮𝐨𝐮𝐬 𝐩𝐥𝐞𝐚𝐬𝐮𝐫𝐞𝐬. 𝐌𝐚𝐲 𝐛𝐞 𝐭𝐡𝐨𝐬𝐞 𝐩𝐥𝐞𝐚𝐬𝐮𝐫𝐞𝐬 𝐚𝐫𝐞 𝐬𝐰𝐞𝐞𝐭 𝐭𝐨 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐞𝐦𝐩𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐨𝐧 𝐚𝐧𝐝 𝐬𝐰𝐞𝐞𝐭𝐞𝐫 𝐭𝐨 𝐞𝐧𝐣𝐨𝐲

𝐁𝐮𝐭 𝐈 𝐝𝐨 𝐧𝐨𝐭 𝐤𝐧𝐨𝐰 𝐨𝐫 𝐜𝐨𝐮𝐥d 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐤 𝐨𝐟 𝐚𝐧𝐲𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐬𝐰𝐞𝐞𝐭𝐞𝐫 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐢𝐯𝐢𝐧𝐞 𝐦𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐞𝐦𝐚𝐧𝐚𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐟𝐥𝐮𝐭𝐞 𝐤𝐢𝐬𝐬𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐬𝐦𝐢𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐥𝐨𝐭𝐮𝐬-𝐥𝐢𝐤𝐞 𝐟𝐚𝐜𝐞 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐂𝐨𝐧𝐜𝐞𝐧𝐭𝐫𝐚𝐭𝐞𝐝 𝐆𝐨𝐨𝐝 𝐅𝐨𝐫𝐭𝐮𝐧𝐞 𝐨𝐟 𝐍𝐚𝐧𝐝𝐚 (𝐨𝐮𝐫 𝐋𝐨𝐫𝐝 𝐊𝐫𝐢𝐬𝐡𝐧𝐚), 𝐭𝐡𝐞 𝐦𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐫𝐞𝐚𝐜𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐞 𝐭𝐨 the 𝐚𝐜𝐜𝐨𝐦𝐩𝐚𝐧𝐢𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐦𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐨𝐟 𝐯𝐞𝐞𝐧𝐚.

when life is just departing from the body, then too one can only chant Govinda Damodara Madhava

सुखावसाने इदमेव सारं दुःखावसाने इदमेव ज्ञेयम्।

देहावसाने इदमेव जाप्यम् गोविन्द दमोदर माधवेति॥

sukhāvasāne idameva sāraṁ duḥkhāvasāne idameva jñeyam|

dehāvasāne idameva jāpyam govinda damodar madhaveti||

from Govind Damodara Stotram of Bilvamangala..

when one has reached the apex of all comforts and is thinking of the essence of what that fetched him to such levels of happiness.. he can say

Govinda Damodara Madhava

when one has undergone great sorrows and heartbreaks and has found an end to such grief and recovered and looks back on what sustained him through all trials, ha can only see

Govinda Damodara Madhava

when everything in this life, good or bad, comfort or discomfort, enjoyments or sufferings, all are nearing a close and the life is just departing from the body, then too one can only chant

Govinda Damodara Madhava

സുഖാവസാനേ ഇദമേവ സാരം

ദുഃഖാവസാനേ ഇദമേവ ജ്ഞേയം

ദേഹാവസാനേ ഇദമേവ ജാപ്യം

ഗോവിന്ദ ദാമോദര മാധവേതി

വില്വമംഗലത്തിന്‍റെ ഗോവിന്ദ ദാമോദര സ്തോത്രം

സുഖങ്ങളുടെ പാരമ്യത്തില്‍ എത്തി കൂടുതല്‍ ഇനിയൊന്നും കിട്ടാനില്ലെന്നു തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍ ഇതെല്ലാം ഏതു പുണ്യത്തിന്റെ ഫലം ആയിരുന്നു എന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചാല്‍ മറുപടി ഒന്നേയുള്ളൂ അവന്റെ അനുഗ്രഹം

ഗോവിന്ദ ദാമോദര മാധവ എന്ന് മാത്രം

ഒട്ടേറെ ദുഃഖങ്ങളും പരീക്ഷണങ്ങളും അതിജീവിച്ചു കരകയറിയ ശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്‍ നമ്മെ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനും അതിജീവിക്കാനും സഹായിച്ചു കൊണ്ട് നിരന്തരം കൂടെ നിന്നത് എന്തെന്ന് അറിയാം. അത് അവന്റെ അനുഗ്രഹം

ഗോവിന്ദ ദാമോദര മാധവ എന്ന് മാത്രം

നന്മയുടെയും തിന്മയുടെയും സുഖത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും എല്ലാം ഒടുവില്‍ ജീവിതം അവസാനിച്ചു പ്രാണന്‍ പിരിയുന്ന നേരത്തും നമുക്ക് നിത്യശാന്തിയുടെ പ്രതീക്ഷയുമായി ഉരുവിടാനുള്ള വാക്കുകളും മറ്റൊന്നും അല്ല

ഗോവിന്ദ ദാമോദര മാധവ എന്ന് മാത്രം

as if they are selling the fellow with those names

विक्रेतुकामाखिलगोपकन्या मुरारिपादार्पितचित्त्वृतिः

दध्यादिकम् मोहवशादवोचत् गोविनदामोदर्माधवेति॥

vikretukāmākhilagopakanyā murāripādārpitacittvṛtiḥ

dadhyādikam mohavaśādavocat govinadāmodarmādhaveti||

young ladies of Vrindavan have set out with pots of milk, butter and curd balanced over their heads..

They are walking along the streets selling the dairy products..

They are supposed to call out in loud voice that they bringing milk, curd, butter.. etc

so that people would come out and buy these

But their minds are madly attracted by the son of Yasodha and they are living in a world of delusion where they can find only Krishna..

So they are crying aloud..

Govinda Damodara Madhava..

as if they are selling the fellow with those names

instead of milk curd and butter..

A beautiful stanza from Bilvamangalam..

Yes, the black fellow makes people ravingly mad..

വിക്രേതുകാമാഖില ഗോപകന്യാ

മുരാരിപാദാര്‍പ്പിതചിത്തവൃത്തി

ദദ്ധ്യാദികം മോഹവശാദവോചത്

ഗോവിന്ദ ദാമോദര മാധവേതി

പാലും തൈരും വെണ്ണയും നിറച്ച പാത്രങ്ങളുമേന്തി

അവ വില്‍ക്കുവാനായി അമ്പാടിയിലെ പെണ്‍കൊടികള്‍ പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അവരുടെ മനസ്സില്‍ കണ്ണന്‍ മാത്രം. വേറൊന്നുമില്ല ..

വില്‍പ്പന നടക്കണമെങ്കില്‍ " പാല് - തയിര്- വെണ്ണ "

എന്നൊക്കെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയണ്ടേ?

പക്ഷെ അതിനു പകരം

അവനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മനം മയങ്ങിനടക്കുന്ന

ആ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയുന്നു.

.

ഗോവിന്ദ! ദാമോദര ! മാധവ !

എന്ന്

അവര്‍ക്ക് കണ്ണനെ വില്‍ക്കാന്‍ പറ്റുമോ?

കണ്ണനെ മോഹിച്ച അവര്‍ക്ക് ഭ്രാന്തു പിടിച്ചോ?

( വില്വമംഗലം പാടിയ ഗോവിന്ദദാമോദര സ്ത്രോത്രത്തില്‍ നിന്ന്)

Vilvamangala or leelashuka

Vilvamangala or leelashuka was a great lover of Krishna a great poet..A sannyasi a swami. Guruvayurappan stories are filled with the names of vilvamangalam and kurooramma. The description of this poet itself can make volumes.

Leelashuka is the name of Bilvamangalam Swamigal in his poorvashramam.. Bilvamangalam swamigal is revered as one of the greatest devotees of Guruvayruappan ,,,

Leelashuka was immersed n worldly pleasures, and at one stage in life there was nothing in his life more important than spending his nights in amorous pleasures with his lady love.. Once he was away from her and it was a night with torrential rain akin to the one during the midnight of Krishna's birth.. He braved his way through the torrential rain and swam across huge flood to reach the house of his lady love.. Reaching the house of the lady he saw that the gate was locked and saw a rope hanging from the wall,, He caught hold of the rope and found his way to the bed of the lady..

Next morning, he saw that the rope he had used for climbing was indeed a snake.. The lady, on seeing her lover remarked.." If you had coveted Krishna the same way you coveted my body, life would have been different and your life would have had some meaning."

That statement changed Leelashuakas life.. and the man became a saint

The story has a version that the man crossed the river floating on a dead body..