wails and loud complaints, without any positive action are futile

 

व्यसनं प्राप्य यो मोहात् केवलं परिदेवयेत्।

क्रन्दनं वर्धयत्येव तस्यान्तं नाधिगच्छति॥

पञ्चतन्त्रे

vyasanaṃ prāpya yo mohāt kevalaṃ paridevayet।

krandanaṃ vardhayatyeva tasyāntaṃ nādhigacchati॥

panchatantre

If a person has fallen into bad times, sorrowful situation or has become victim to bad habits or vices and if he just feels helpless, cries aloud and keeps on complaining, such wails and loud complaints, in the absesnce of any positive action towards solution would merely keep on increasing. Such useless cries would never cease and mere crying would never fetch any relief.

The idea is that if a person faces real difficulties, even though the natural tendency to cry out and complain, he has to compose himself and try his level best to get out of the mess. Loud crying and shedding of tears might attract some initial sympathy, but staple solutions lie only in effective rearguard action.

यःwhich नरः man व्यसनं प्राप्य having come into the grip of intense sorrow, having fallen victim to addiction or vices केवलं merely मोहात् in a state of helplessness, परिदेवयेत् falls prey to dejection तस्य his क्रन्दनं loud cries and complaints वर्धयति एव merely keep on increasing . परन्तु but तस्य his क्रन्दनस्य of the cries, complaints, wails अन्तं end, conclusion redressal न अधिगच्छति is never reached.

"Tomorrow, do your worst..But I have lived today"

 

All that we can do is that we have to make an attempt to live without blemish during our living hours,.. 

We have to live properly even when we face trying situations like the one that confronts us presently.. 

If life is just affluence, fun and frolic all of us can dance for ever like jokers and buffoons.

But quality life is meant for mature people. 

It is not the situation one faces that defines the quality of life. 

It is just the way we tackle the situations that evaluates the fact whether we have lived a worthy life. 

 Life might cease to exist any moment. 

 But we should be able to raise our heads in pride and say that we have lived well during the time we were alive.

"Tomorrow, do your worst..But I have lived today"

education and training in arts and sciences have greater enduring value than use of weapons

 

विद्या शस्त्रं च शास्त्रं च द्वे विद्ये प्रतिपत्तये ।

आद्या हास्याय वृद्धत्वे द्वितीयाद्रियते सदा ॥७॥

Hitopadesham

vidyā śastraṃ ca śāstraṃ ca dve vidye pratipattaye ।

ādyā hāsyāya vṛddhatve dvitīyādriyate sadā ॥7॥

People can get education and training essentiall in two types of activities. The first is the training and gaining expertise in use of weapons and armaments. The second is extensive training in sciences and arts.

As a person reaches advanced age, the training and expertise in use of arms just becomes ineffective. He can either laugh at himself seeing his own clumsiness or alternately if he exerts himself and fails in the right use of arms, he would become the laughing stock of all people around.

However, education and training in arts and sciences have greater enduring value and utility. Such knowledge would remain with people at any age and would attract great respect from all around.

शस्त्रं विद्या training and efficiency in arms, weapons शास्त्रं विद्या training and practice in arts and science इति thus द्वे two विद्ये types of education and training नरस्यfor a human being प्रतिपत्तये वर्तते remain favourites, are preferred by people

आद्या विद्या the first strain of education ..education in arms and weapons वृद्धत्वे when one is of advanced age हास्याय भवति become subject of mere laughing . द्वितीया the second type of education.. in arts and sciences सदा आद्रियते are ever held in great respect, ever praised.

വിദ്യാ ശസ്ത്രം ച ശാസ്ത്രം ച ദ്വേ വിദ്യേ പ്രതിപത്തയേ ।

ആദ്യാ ഹാസ്യായ വൃദ്ധത്വേ ദ്വിതീയാദ്രിയതേ സദാ ॥൭॥

ഹിതോപദേശം

ജനങ്ങള്‍ മിക്കവാറും രണ്ടു വ്യത്യസ്ഥ പദ്ധതികളില്‍ ഉള്ള പഠനക്രമങ്ങളാണ് പിന്തുടരാരുള്ളത്. ചിലര്‍ ആയുധാഭ്യാസത്തിനും അവയുടെ പ്രയോഗത്തിനും ഊന്നല്‍ നല്‍കുന്നു. മറ്റുചിലര്‍ കലകളും ശാസ്ത്രങ്ങളും അഭ്യസിക്കുന്നു.

ആളുകള്‍ക്ക് പ്രായം ഏറുമ്പോള്‍ ആയുധങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്തില്‍ ഉള്ള വൈദഗ്ദ്യം സ്വാഭാവികമായി കുറഞ്ഞു വരുന്നു. അവര്‍ക്ക് വയസ്സായി എന്ന് പറഞ്ഞു സ്വയം ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അത് സഹിക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ കായികക്ഷമതയുടെ അഭാവത്തിലും ആയുധം പ്രയോഗിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു അത്രയൊന്നും വിജയിക്കാതെ പരിഹാസം നേരിടാം.

പക്ഷെ കലയിലും ശാസ്ത്രങ്ങളിലും പരിശീലനവും വൈദഗ്ദ്യവും നെടിയെടുത്തവര്‍ക്ക് അവരുടെ കഴിവുകള്‍ക്ക് നിരന്തരമായ അംഗീകാരം ലഭിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും...പ്രായം അതിനൊരു തടസ്സമാവില്ല.

Brahma has provided a twin tongue for the reptile

 

जन्तोर् निरुपभोगस्य दृश्यते भुवि रूक्षता।

वाताशिनो द्विजिह्वत्वं विहितं पश्य वेधसा॥

कुसुमदेवकृते दृष्टान्तशतके

jantor nirupabhogasya dṛśyate bhuvi rukṣatā|

vātāśino dvijihvatvaṁ vihitaṁ paśya vedhasā||

kusumadevakṛte dṛṣṭāntaśatake

It would appear that nature plays funny tricks by providing excessive activity and intensity of organs possessed by living beings on this earth. See, the snake is surviving most of the time eating air alone. However it is endowed with a twin tongue, a tongue with two surfaces, and twice as strong as the tongues possessed by other beings.

If a person who can have lots and lots of food and could enjoy the taste of such food substantially then his tongue is of great use. However, it is believed that the snake is surviving most of the time eating air.. and its tongue has therefore very little practical utility.. However the creater Brahma has provided a twin tongue for the reptile. It would look funny.

The poet is taking a very practical view on the basis of observation by an ordinary human being.

If someone claims that he is a specialist on reptile life and claims that the snake is eating a lot and does not survive on air or that the tongue of the snake is made two pronged for better sensory perception, that is a different issue. Such hair splitting would only make us miss the beauty of this couplet.

भुवि in this world जन्तोः for a creature, for a being, for a person निरुपभोगस्य of little use, of little utility, sparsely used रूक्षता intensity, दृश्यते is seen पश्य see वेधसा by the creater Brahma वाताशिनः the one who just eats or swallow air द्विजिह्वत्वं the property of having two tongues, twin tongu विहितं provided

ജന്തോര് നിരുപഭോഗസ്യ ദൃശ്യതേ ഭുവി രൂക്ഷതാ।

വാതാശിനോ ദ്വിജിഹ്വത്വം വിഹിതം പശ്യ വേധസാ॥

കുസുമദേവകൃതേ ദൃഷ്ടാന്തശതകേ

പ്രകൃതി പലപ്പോഴും ഒട്ടേറെ കുസൃതികള്‍ കാണിക്കാറുണ്ട്. ഉദാഹരണമായി ചില ജീവികളുടെ അവയവങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടതിലധികം തീക്ഷ്ണതയും പ്രവര്‍ത്തന നിരതത്ത്വവും കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഒരു പാമ്പ് മിക്കവാറും എല്ലാ സമയവും കാറ്റും വിഴുങ്ങി ജീവിച്ചു പോകുന്നു. നാവു കൊണ്ട് അതിനുള്ള ഉപയോഗം താരതമ്യേന കുരവാനുമം പക്ഷെ അതിനു കിട്ടിയിരിക്കുന്നത് ഇരട്ട നീളവും പരപ്പും ഉള്ള നാവാണ്. സൃഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മ ദേവന്‍റെ ഒരു വികൃതി.

ഒരു കാര്യം ഇവിടെ ഓര്‍ക്കണം. ഇത് പറയുന്ന കവി ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍റെ നിരീക്ഷണം മാത്രമാണ് നടത്തുന്നത്. താങ്കള്‍ ഒരു ജന്തു ശാസ്ത്ര വിദഗ്ദന്‍ ആയിരിക്കാം. പാമ്പ്‌ ധാരാളം തവളകളെ സ്വാദോടെ ഭക്ഷിക്കാറുണ്ട് എന്നതും പാമ്പിന്റെ ഇരട്ടിച്ച നാവു ഒരു സംവേദനക്ഷമതയുള്ള ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ള അവയവം ആണെന്നതും ശരി ആയിരിക്കാം. പക്ഷെ അത്തരം വാദങ്ങള്‍ ഇതുപോലുള്ള പ്രായോഗികമായ സുഭാഷിതം നല്‍കുന്ന സന്ദേശത്തെ ഒട്ടും ബാധിക്കില്ല.

ആവശ്യമുള്ള ഇടങ്ങളില്‍ ക്ഷാമവും വേണ്ടാത്ത ഇടങ്ങളില്‍ സമൃദ്ധിയും ഉണ്ടാവുന്നത് പ്രകൃതിയുടെ കളിയായി പലപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്. കവി ഇത്രയേ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളൂ. 

frog challenging Hanumanji for a jumping competition

 

भेको वक्ति विलङ्घ्य कूपसलिलं को मे हनूमान् पुरो

गन्धर्वं हसति स्वरं खरतरं कृत्वा स्वनं गर्द्दभः।

खद्योतः परिदर्श्य दीधितिलवं चान्द्रप्रभां निन्दति

क्षुद्रः पश्यति नात्मनीचतमतां मिथ्याभिमानोद्धतः॥

उत्भट

bheko vakti vilaṅghya kūpasalilaṁ ko me hanūmān puro

gandharvaṁ hasati svaraṁ kharataraṁ kṛtvā mudā garddabhaḥ|

khadyotaḥ paridarśya didhitilavaṁ candraprabhāṁ nindati

kṣudraḥ paśyati nātmanocitasatāṁ mithyābhimānoddhataḥ||

The frog in its supreme arrogance makes a big jump across an old deserted well and makes the loud challenge.. who is Hanuman before me ( in my talent of covering a long jump)?

The donkey makes the coarsest braying noise with a lot of enjoyment and is laughing aloud thinking that the great musical notes of the divine singers, the Gandharvas are nothing compared to his own music

The firefly shows up some fleeting flickers of light during the dark night and thinks that the light emanated by it is brighter than the light shed by the moon itself

Indeed, the silly but conceited fellow never realizes that he is lower in attainments even that the lowliest, but, prodded by sheer arrogance, is showing off whatever he thinks he has.

कूपसलिलं collection of a water in a well विलङ्घ्य jumping acrsoo भेकः frog वक्ति says मे my पुरः in front of हनुमान् कः who is hanuman

गर्द्दभः the donkey खरतरं coarsest स्वनं din.. discordant nasty sound मुदा happily कृत्वा having done गान्धर्वं स्वरं the musical notes created by a gandharva हसति ridicules, laughs at

दीधितिलवं a tiny flicker of light परिदर्श्य having exhibited खद्योतः the firefly चान्द्रप्रभां the light emanated by the moon निन्दति insults, looks down upon

मिथ्याभिमानोद्धतः prodded by the arrogance coming out of false self importance क्षुद्रः the trivial fello आत्मनीचतमतां the fact that one is indeed very insignificant, is lowliest न पश्यति does not realize

status, weighty presences, all these are achieved by a person through his own activities

 

न कस्यचित्कश्चिदिह प्रभावाद्भवत्युदारोऽभिमतः खलो वा ।।

लोके गुरुत्वं विपरीततां वा स्वचेष्टितान्येव नरं नयन्ति

na kasyacitkaścidiha prabhāvā dbhavatyudāro'bhimataḥ khalo vā ।।

loke gurutvaṁ viparītatāṁ vā svaceṣṭitānyeva naraṁ nayanti

From Hitopadesham

In this world, no one really can become generous and friendly with others, nor can he become the favourite of someone through influence or prodding of anyone else. No one can become an enemy too through external influence

Actually, position of eminence, high status, weighty presences, all these are achieved by a person through his own activities in the right direction, with the right attitude and the correct orientation. The same person would be thrown down in the opposite direction to abysmal ignominy if his activities and attitude deserved such treatment.

(We create and script our own present and future through our own attitude and activities)

इह here कश्चिदपि not even a single नरः man कस्यचित् through प्रभावात् the influence of, through the power and instigation of उदारःgenerous, अभिमतः friendly, favourite खलो inimical, of adverse nature वा भवति happensअस्मिन् in this लोके world नरं man गुरुत्वं status of substance, importance, weightiness तस्य iots विपरीततां opposite वा either स्वचेष्टितानि ones own actions, ones own activities एव only नयन्ति lead

damages that may happen while rendering their service for others

 

उपकृतिसाहसिकतया क्षतिमपि गणयन्ति नो गुणिनः ।

जनयन्ति हि प्रकाशं दीपशिखाः स्वाङ्गदाहेन ॥ ७०४२॥ 

mahasubhashita sangraham

Vallabhadeva subhashitam

upakṛtisāhasikatayā kṣatimapi gaṇayanti no guṇinaḥ ।

janayanti hi prakāśaṃ dīpaśikhāḥ svāṅgadāhena ॥ 7042॥

People of great earnestness and sinecerity, people who possess great personal qualities do not mind, in their utter sincerity, nor do the care about damages that may happen to them while they are rendering their invaluable service for others and are being of supreme service in the interests of others. See the fate of the wicks of the lams that shed brilliant light and brighten the whole world. As the wicks burn and spread brightness, they burn down their own core and are completely destroyed.

Just think of our own brothers of our defence forces who protect the borders and security of our motherland.

गुणिनःearnest and enthusiastic people possessed of great personal qualities उपकृति in the matter of helping others, in the process of rendering themselves very useful to others साहसिकतया in their earnestly, in their enthusiasm आत्मनः their own क्षतिं damage, destruction अपि to न does not गणयन्ति consider, count on दीपशिखा: the bright wicks of lamps स्वाङ्ग दाहेन burning of their own body, their own core हि alone प्रकाशं brilliant light जनयन्ति generate

ഉപകൃതിസാഹസികതയാ ക്ഷതിമപി ഗണയന്തി നോ ഗുണിനഃ ।

ജനയന്തി ഹി പ്രകാശം ദീപശിഖാഃ സ്വാങ്ഗദാഹേന ॥ ൭൦൪൨॥

(മഹാസുഭാഷിത സംഗ്രഹം വല്ലഭ ദേവ സുഭാഷിതം )

ഏറെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയും കര്തവ്യബോധവും ഉള്ള മഹദ് വ്യക്തികള്‍, ഒത്തിരി സ്വഭാവ വൈശിഷ്ട്യം തങ്ങളില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന മഹാന്‍മാര്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് സേവനം നടത്താന്‍ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്ന അവസരങ്ങളിലും സ്വയം മറന്നു അത്തരം പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ വ്യാപൃതരായിരിക്കുമ്പോഴും തങ്ങള്‍ക്ക് വ്യക്തിപരമായി സംഭവിക്കുന്ന നഷ്ടങ്ങളെയും കോട്ടങ്ങളെയും കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാറുമില്ല. അവയെ വക വയ്ക്കരുമില്ല.

ചുറ്റും തീക്ഷ്ണമായ പ്രകാശം പരത്തി കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിളക്കിനെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കൂ. പ്രകാശം പരത്തുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ആ തിരി സ്വയം കത്തി ഇല്ലാതാവുകയാണ്..പക്ഷെ കത്തി സ്വയം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുവരെ അത് പ്രകാശം പരത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.

നമ്മുടെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സുരക്ഷക്കും നിലനില്‍പ്പിനും വേണ്ടി മാത്രം സ്വയം മറന്നു, സ്വന്തം ജീവിതവും സുഖസൌര്യങ്ങളും എല്ലാം മാറ്റി നിര്‍ത്തി അതിര്‍ത്തികളില്‍ കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്ന നമ്മുടെ സഹോദരങ്ങളായ ജവാന്മാരെക്കുരിച്ക് ഒരു നിമിഷം ഓര്‍ത്തു നോക്കുക

Shankaras philosophy is great not because he was young..It was sublime for its intrinsic worth.

We need not be afraid of having some knowledge of philosophy even at the young age.. But we have to really be apprehensive if our mindset tends to use the philosophy and ancient lore as a roadblock to the wholesome progress of the individual.. 

It will a nice thing to understand that if we go by the chronology of things in Bharatham, the age of Arjuna and Krishna the blessed lord should be anywhere near sixty years when gita was discussed.. 

In gita itself it is said... Sarvadharmaan parityajya maam ekam sharanam vraja... after giving up all the ordinary rules, you come to me and take refuge in me, said the Lord in Gita.. this giving up essentially implies that one should have understood and practiced the usual laws before turning to spirituality.. 

We are always instructed that vanaprastam and sannyasam comes after brahmacharyam and grihasta ashramas.. and the students of the scriptures and especially gita tend to be influenced by some catchy slokams in chapter 2 .. Vasaamsi jeernaani.., naayam hanthi na hanyate, etc..

These are only thoughts at a higher plane.. 

If one thinks that a man just gives up his old body like old clothes and takes up a new life just like wearing a new set of clothes.. he must also understand that a person who is too young cannot afford to give up the body.. the suit is too fresh the tailor. and too expensive to give up when it is so new...and the statement of the Lord that one who thinks that one is the killer and the victim as being killed does not understand that neither he is the killer nor the person is the one who is killed, is not a licence to kill.. quoting Geetha one cannot take a gun and shoot another..if he does so he will find himself either with a rope around his neck or in lunatic asylum.. 

As far as "philosophy" is concerned, the maxim that old is gold is very significant (of course it does not logically follow that every old man is a philosopher or a mature soul...see the oldies like me in FB to prove the point). Take the life of the blessed Lord Himself.. it was mostly fun and frolic for him in His youth, and administration of a country in his productive years..He did not sit all along doing penance and yoga or meditation..

And to understand Gita in its proper dimensions, even a full lifetime of contemplation and practicce with discipline should be inadequate.. so if a youth is preaching too much, he is either showing off, or he is not mature enough..

See, even the ordinary rules of the land prescribes certain age limits for key posts.. The president of India should be of the age of 35 in the least.And it is not just a coincidence that we find most of the learned persons having grey hair.

I do not say it is wrong to study Gita and Scriptures at young ages, but I feel in all honesty that the real impact of such great thoughts requires a gestation period of at least half a century to become really effective.

With due respects to the youth, I have to confess that many of the posts by youngsters in these social fora about what they delude themselves as spirituality pass the muster mainly because such posts are seen and liked by only their peers and persons like me who are immature for their age or pretend to themselves that they are young. We rarely get any mature posts around here.

And Shankara.. the story of Shankara consists partly of facts and partly of fiction.. Shankaras philosophy is great not because he was young..It was sublime for its intrinsic worth..

To keep the mouth shut is the best lesson in dental care..

If a fact is too obvious, we need not discuss it at all..

Discussion often generates doubts and uncertainties even on issues which are obvious.

 Discussion often tends to encourage people to compare data, distort data, and ends up in argument.. 

and when we start arguing we take up the spirit of argument and most often forget the subject altogether.. (and this fact is well known to lawyers)

Not to contradict is diplomacy.. 

In an argument usually we lose and we lost some friends too.. 

At least we can retain friends by not arguing..

To keep the mouth shut is the best lesson in dental care..

When we make a point, we start to look for anyone who opposes it, and our dislike increases when our critic is right in taking an opposite view and we know he is right..

Keeping quiet is nice business.

And going on telling "Jai ho" "yes, Sir" is the most profitable trade for anyone.. One can earn profit there without any capital or investment.

To have faith in that God, we do not require any religion or any rituals.

Why do not we try to understand that God is just the entity.. representing all that is good, great, loveable, sublime, mercliful, and in short all that is not evil or treacherous..

To have faith in that God, we do not require any religion or any rituals..

In fact the principle of God was conceived by man to tell that alone..

Names, shapes, rituals, really do not matter..

Who can fight in the name of that God?

𝐦𝐲 𝐩𝐨𝐨𝐣𝐚 𝐦𝐲 𝐣𝐚𝐩𝐚𝐦 𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐲 𝐰𝐨𝐫𝐬𝐡𝐢𝐩 𝐚𝐭 𝐡𝐨𝐦𝐞

𝐅𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐞 𝐩𝐚𝐬𝐭 𝐟𝐞𝐰 𝐲𝐞𝐚𝐫𝐬 𝐈 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐫𝐞𝐬𝐭𝐫𝐢𝐜𝐭𝐞𝐝 𝐦𝐲 𝐟𝐚𝐢𝐭𝐡 𝐚𝐧𝐝 𝐢𝐧𝐭𝐞𝐫𝐚𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐭𝐡𝐞 𝐆𝐨𝐝 𝐭𝐡𝐫𝐨𝐮𝐠𝐡 𝐢𝐧𝐝𝐢𝐯𝐢𝐝𝐮𝐚𝐥 𝐩𝐨𝐨𝐣𝐚𝐬 𝐚𝐭 𝐡𝐨𝐦𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐫𝐞𝐚𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐧𝐝 𝐜𝐡𝐚𝐧𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐬𝐩𝐢𝐫𝐢𝐭𝐮𝐚𝐥 𝐦𝐚𝐭𝐞𝐫𝐢𝐚𝐥𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐚𝐧𝐭𝐫𝐚𝐬 𝐬𝐢𝐭𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐭 𝐡𝐨𝐦𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐚𝐥𝐬𝐨 𝐩𝐞𝐫𝐟𝐨𝐫𝐦𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐥𝐥 𝐩𝐨𝐬𝐬𝐢𝐛𝐥𝐞 𝐧𝐢𝐭𝐲𝐚 𝐤𝐚𝐫𝐦𝐚𝐬 𝐚𝐭 𝐡𝐨𝐦𝐞.

𝐕𝐢𝐬𝐢𝐭 𝐭𝐨 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐨𝐧 𝐩𝐥𝐚𝐜𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐰𝐨𝐫𝐬𝐡𝐢𝐩 𝐢𝐧𝐜𝐥𝐮𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐥𝐞𝐬 𝐰𝐚𝐬 𝐫𝐞𝐬𝐭𝐫𝐢𝐜𝐭𝐞𝐝.

𝐓𝐡𝐞 𝐨𝐜𝐜𝐚𝐬𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥 𝐯𝐢𝐬𝐢𝐭𝐬 𝐭𝐨 𝐚 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐥𝐞 𝐧𝐞𝐚𝐫𝐛𝐲 𝐰𝐚𝐬 𝐚𝐥𝐬𝐨 𝐭𝐨 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐜𝐢𝐩𝐚𝐭𝐞 𝐢𝐧 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐨𝐧 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐨-𝐫𝐞𝐥𝐢𝐠𝐢𝐨𝐮𝐬 𝐚𝐜𝐭𝐢𝐯𝐢𝐭𝐢𝐞𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐢𝐧 𝐜𝐨𝐧𝐧𝐞𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐭𝐡𝐞 𝐚𝐝𝐦𝐢𝐧𝐢𝐬𝐭𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐥𝐞.

𝐈 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐩𝐩𝐞𝐝 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐨𝐨 𝐚𝐛𝐨𝐮𝐭 𝐟𝐢𝐯𝐞 𝐲𝐞𝐚𝐫𝐬 𝐚𝐠𝐨. 𝐈 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐰𝐢𝐭𝐡𝐝𝐫𝐚𝐰𝐧 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐬𝐮𝐜𝐡 𝐚𝐜𝐭𝐢𝐯𝐢𝐭𝐢𝐞𝐬.

𝐍𝐨𝐰 𝐟𝐨𝐫 𝐦𝐞

𝐦𝐲 𝐩𝐨𝐨𝐣𝐚

𝐦𝐲 𝐣𝐚𝐩𝐚𝐦

𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐲 𝐰𝐨𝐫𝐬𝐡𝐢𝐩 𝐚𝐭 𝐡𝐨𝐦𝐞.

𝐀𝐧𝐝 𝐧𝐨 𝐨𝐧𝐞 𝐜𝐚𝐧 𝐢𝐧𝐭𝐞𝐫𝐟𝐞𝐫𝐞 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐭𝐡𝐚𝐭 .

𝐍𝐨 𝐜𝐨𝐮𝐫𝐭 𝐨𝐫𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐜𝐚𝐧 𝐜𝐡𝐚𝐧𝐠𝐞 𝐭𝐡𝐚𝐭

𝐊𝐫𝐢𝐬𝐡𝐧𝐚 𝐛𝐥𝐞𝐬𝐬

diligent control over anger can maintatin a person in his proper state of strength and prosperity.

बलवानपि कोपजन्मनः

तमसो नाभिभवं रुणद्धि यः |

क्षयपक्ष इवैंदवीः कलाः

सकला हन्ति स शक्तिसंपदः ||

- किरातार्जुनीय

balavānapi kopajanmanaḥ

tamaso nābhibhavaṃ ruṇaddhi yaḥ |

kṣayapakṣa ivaiṃdavīḥ kalāḥ

sakalā hanti sa śaktisaṃpadaḥ ||

- kirātārjunīya

A person may be very strong physically and mentally too. But there is a mass of darkness arsing out of inborn anger in every human being, ever growing slowly and steadily. This source and its product, the extreme anger should be kept in constant control, and every person should be very careful to control than seething anger. If the souce of anger and the anger itself are not watched and controlled all the time, the strength and wealth possessed by a person would just drop away or break away from him and would fall apart similar to the pieces of full moon just getting lost part by part as the waning phase of the moon progresses.

Only very conscious and diligent control over anger can maintatin a person in his proper state of strength and prosperity.

 यः which नरः man बलवान् extremely strong अपि even though कोप great anger जन्मनः emananting, originating तमसः darkness, ignorance अभिभवं danger, source of danger न not रुणद्धि does not block, does not prevent सः he सकला all, entire शक्ति strength, powere संपदः accumulated wealth, prosperity क्षयपक्षे duduring the waning phase ऐन्दवी of the moon कला the bright pieces, the bright portions इव like हन्ति loses, destroys

ബലവാനപി കോപജന്മനഃ

തമസോ നാഭിഭവം രുണദ്ധി യഃ |

ക്ഷയപക്ഷ ഇവൈംദവീഃ കലാഃ

സകലാ ഹന്തി സ ശക്തിസംപദഃ ||

- കിരാതാര്ജുനീയ

ഒരു വ്യക്തി മാനസികമായും ശാരീരികമായും ഏറെ ശക്തി ഉള്ളവന്‍ ആയിരിക്കാം. പക്ഷെ അയാളുടെ ഉള്ളില്‍ നീറിപ്പുകയുന്ന കോപം മൂലം ഉരുത്തിരിയുന്ന ഒരു എളുപ്പം കണ്ണില്‍പ്പെടാത്ത കറുത്ത വളര്‍ച്ച രൂപം പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഈ യാഥാര്‍ഥ്യം ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കി അയാള്‍ കോപം മൂലം ഉള്ളില്‍ കത്തിപ്പടറാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന വിനാശത്തിന്‍റെ തീനാമ്പുകള്‍ തുടക്കത്തില്‍ തന്നെ കെടുത്തി ഇല്ലാതാക്കാന്‍ ഇപ്പോഴും ജാഗരൂകനായിരിക്കണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ അയാളുടെ ശക്തിയും സമ്പത്തും കുറേശ്ശയായി നഷ്ടപ്പെട്ട് തീരെ ഇല്ലാതാവും. വെളുത്ത വാവിനുശേഷം ചന്ദന്റെ ഓരോ ഭാഗമായി ദിവസം തോറും നഷ്ടപ്പെട്ടു അവസാനം അമാവാസ്യ വരുമ്പോള്‍ ചന്ദ്രന്‍ സ്വയം ഇല്ലാതാവുന്നത് പോലെ. കോപത്തെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ആള്‍ക്ക്, കോപത്തെ നിലയ്ക്ക് നിര്‍ത്താന്‍ ഇപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ആള്‍ക്ക് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും . തീര്‍ച്ച.

People alwyas yearn and pursue lifestyles befitting their own stature

 

स्वल्पस्नायुवसावशेषमलिनं निर्मांसमप्यस्थि गोः।

श्वा लब्ध्वा परितोषेमेति न तु तत्तस्य क्षुधाशान्तर्ये॥

सिंहो जंबुकमङ्गमागतमपि त्यक्त्वा निहन्ति द्विपं

सर्वः कृच्छ्रगतोऽपि वांछति जनः सत्वानुरूपं फलम्॥

सुभाषितरत्नमाला ४१६

svalapasnāyuvasāvaśeṣamalinaṁ nirmāṁsamapyasthi goḥ|

śvā labdhvā paritoṣemeti na tu tattasya kṣudhāśāntarye||

siṁho jaṁbukamaṅgamāgatamapi tayktvā nihanti dvipaṁ

sarvaḥ kṛcchragato'pi vāṁchati janaḥ satvānurūpaṁ phalam||

subhāṣitaratnamālā 416

A dog is extremely happy and even jubiliant when it discovers a piece of declayed bone left of a dead cow, the putrid bone containing just little tendon and marrow and practically no flesh. This is in spite of the fact that the dog knows very well that the bone and its contents would not satisfy its extreme hundger.

However, a lion would ignore even a fox that had landed upon its very lap and would set out to hunt and kill an elephant and use only the flesh of that big hunted prey for his food. People alwyas yearn and pursue lifestyles befitting their own stature even if their present status in life at any time is not very rosy.

 श्वा the dog स्वल्प paltry, little स्नायु tendon, muscle वसावशेष little remnants of marrow मलिनं unclean, putrid निर्मांसं without fles गोः of the cow अस्थि bone लब्ध्वा having obtained परितोषं extreme happiness, satisfaction एति attain . तत् that अस्थि bone न तु not indeed तस्य his क्षुधा great hunger शान्तये satisfaction सिंहः lion अङ्गं own lap आगतं who has come जम्बुकं the fox अपि even त्यक्त्वा just leaving, just ignoring द्विपं the elephant निहन्ति hunts, kills . सर्वः everyon कृच्छ्र गतः even when is dire sraits, even if in difficulties अपि too जनः people सत्वानुरूपं befitting own stature फलं results वान्छति desire

സ്വല്പ സ്നായുവസാവശേഷമലിനം നിര്‍മാംസമപ്യസ്ഥി ഗോഃ।

ശ്വാ ലബ്ധ്വാ പരിതോഷേമേതി ന തു തത്തസ്യ ക്ഷുധാശാന്തര്യേ॥

സിംഹോ ജംബുകമങ്ഗമാഗതമപി ത്യക്ത്വാ നിഹന്തി ദ്വിപം

സര്‍വ: കൃച്ഛ്രഗതോഽപി വാംഛതി ജനഃ സത്വാനുരൂപം ഫലം॥

സുഭാഷിതരത്നമാലാ ൪൧൬

ഒരു പട്ടിക്കു അല്പം മാംസവും മജ്ജയും ചേര്‍ന്ന് അളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന പശുവിന്‍റെ ഒരു എല്ലിന്‍ കഷണം കിട്ടിയാല്‍ അതു തന്നെ അളവില്ലാത്ത സന്തോഷം ആയിരിക്കും. ഈ എല്ലിന്‍ തുണ്ടുകൊണ്ട് അതിന്റെ വിശപ്പ്‌ മാറ്റാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് നല്ലവണ്ണം അറിഞ്ഞാല്‍ പോലും.

അതെ സമയം വിശന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു സിംഹം അതിന്‍റെ മടിയില്‍ ഒരു കുറുനരി ചാടി വീണാല്‍ അതിനെ തള്ളിമാറ്റി സ്വയം ആരു കൊമ്പനാനയെ വേട്ടയാടാന്‍ പോകും. വേട്ടയാടി കൊന്ന ആനയുട്ടെ മാംസം ഭക്ഷിച്ചേ വിഷപ്പടക്കുകയുള്ളൂ.

ജീവിതത്തില്‍ വെല്ലുവിളികളും അത്രയൊന്നും ആശാസ്യമല്ലാത്ത പരിതസ്തൈതികളും നേരെടെണ്ടിവരുമ്പോള്‍ പോലും എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം തരവും ആഭിജാത്യവും കണക്കിലെടുത്തുകൊണ്ട് മാത്രമേ ജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോവാറുള്ളൂ

even trivial personages get fortified when backed up by the powerful

 

बृहत्सहायः कार्यांतं क्षोदीयानपि गच्छति |

संभूयांभोधिमभ्येति महानद्या नगापगा ||

- शिशुपालवध

bṛhatsahāyaḥ kāryāṃtaṃ kṣodīyānapi gacchati |

saṃbhūyāṃbhodhimabhyeti mahānadyā nagāpagā ||

- śiśupālavadha

Even the most trivial and insignificant individuals attain some sort of importance and get some significant role in the fulfilment of great missions and completion of great projects when they associate themselves with great people and render assistance and in turn are assisted by with people who really matter. The tiny streams and rivulets originating in the peaks of mountains, when they flow downstream and join the big river proceed to reach the ocean ultimately.

If they had not mixed with the great river, they would have just dried down in the peaks themselves

 

क्षोदीयान् weak and not so significant अपि too बृहत्सहायः with the active help of the big ones कार्यात्तं useful, significant गच्छति happens, is rendered . नगापगाः tiny rivulets originating in mountain peaks महानद्या with the great river संभूय mixing with अम्भोधिं the ocean अभ्येति reach

ബൃഹത്സഹായഃ കാര്യാംതം ക്ഷോദീയാനപി ഗച്ഛതി |

സംഭൂയാംഭോധിമഭ്യേതി മഹാനദ്യാ നഗാപഗാ ||

- ശിശുപാലവധ

ഏറെയൊന്നും പ്രാധാന്യവും പ്രശസ്തിയും സ്വന്തം നിലയില്‍ ഇല്ലാത്ത വ്യക്തികള്‍ പോലും മഹത്തുക്കളുടെ കൂടെ ഇടകലര്‍ന്നു അവര്‍ക്ക് സഹായമായും അവരുടെ സഹായത്തോടെയും കൂടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ സ്വയം വലിയ പദ്ധതികളിലും ഉദ്യമങ്ങളിലും ഭാഗഭാക്കുകള്‍ ആവാനും ഏറെ പ്രാധാന്യം നേടിയെടുക്കാനും പ്രാപ്തരാവുന്നു. ഏതെങ്കിലും ഉയര്‍ന്ന മലയുടെയും കുന്നിന്‍റെയോ മുകളില്‍ ചെറിയ അരുവിയായോ തോടായോ ജന്മം കൊള്ളുന്ന നീരൊഴുക്ക് താഴോട്ടോഴുകി വലിയ് പുഴയിലോ മഹാനദിയിലോ കലരുന്നതോടെ അവയും കടലിലേക്ക് ഒഴുകി പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ ജലസ്രോതസ്സുകളുടെ കലവറയായി മാറുന്നു

disobedience to State's rules should nver be tolerated

 

आज्ञाभङ्गकरान् राजा न क्षमेत् स्वसुतानपि ।।

विशेषः को नु राज्ञश्च राज्ञश्चित्रगतस्य च ।। 349/102 ।।

हितोपदेशे

ājñābhaṅgakarān rājā na kṣamet svasutānapi ।।

viśeṣaḥ ko nu rājñaśca rājñaścitragatasya ca ।।

349/102 ।।hitopadeśe

A king worth his name should not take lightly or condone the activities of any persons flouting or disobeying the Royal orders, even if the person who broke the order was his own son. If such strictness is not adhered to by the King, then what indeed is the difference between a real king and a king who is seen just in pictures?

The idea is that a king should ensure that his orders are followed in words and spirit by all. No laxity should be allowed.

राजा the king आज्ञा –भङ्ग- करान् who flout, who disobey the Royal Orders स्वसुतान् own sons अपि too न not क्षमेत् excuse, partd नो चेत् if that is not so राज्ञः of the king चित्रगतस्य राज्ञः the king who has gone into a picture the king portrayed in a picture च too अन्तरे between कः what विशेषः special difference नु indeed ?

ആജ്ഞാഭങ്ഗകരാന്‍ രാജാ ന ക്ഷമേത് സ്വസുതാനപി ।।

വിശേഷഃ കോ നു രാജ്ഞശ്ച രാജ്ഞശ്ചിത്രഗതസ്യ ച ।। 349/102 ।। ഹിതോപദേശം

യഥാര്‍ത്ഥ ഭരണ നൈപുണ്യം ഉള്ള ഒരു രാജാവ് തന്‍റെ നിയമങ്ങളും ആജ്നകളും കൃത്യമായി പാലിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തണം. ആജ്ഞാലംഘനം രാജാവിന്‍റെ തന്നെ സ്വന്തം കുമാരനില്‍ നിന്നാണ് സംഭാവിക്കുനതെങ്കില്‍ പോലും അത് അനുവദനീയമല്ല. ഇപ്രകാരം സ്വന്തം ആജ്ഞകള്‍ നടപ്പില്‍ വരുത്താന്‍ കഴിവില്ലാത്ത ഒരു രാജാവിനും ചിത്രത്തില്‍ മാത്രം കാണുന്ന രാജാവിനും തമ്മില്‍ വലിയ വ്യത്യാസം ഒന്നുമില്ല.

Our language is as great as our own mother

 

Our language is as great as our own mother..

I have to defend my own language..

I learnt my first letters in Malayalam..

And She has carried me to this level..

Most of the PIs or Palakkad Iyers in Kerala may not be able to read or write Tamil... they just speak a Tamil of sorts..

.However, an Iyer in Kerala has grown with Malayalam for almost thousand years.

For us, Tamil and Malayalam are for us like Devaki and Yasodha.. But cannot say which is Devaki and which is Yasodha.

Moreover the distinction is not necessary.

We are having two mothers.

And the mother Vidya manifests herself as Akshara and Aayudham.. without these two her children cannot live a wholesome life..

Aayudham means any implement and include weapons too,,

Anyway all work implements are Aayudhams..

we start to face the realities of life after we demit our offices and initially we might be baffled

My knowledge in anything in this world including that in taxation became realistic only after I retired..

The moment we enter the Government office as employees, whatever may be our status, we just change, and wear a mantle of superiority, and just delude ourselves that the world, the Government and all things under the sun just are in their proper places only because of our presence..

When we watch with some glee and with a lot of jealousy that everything runs well even without our presence, then alone the delusion is removed.. and we start living..

I think I was living in a blunder-land from age 22 to 60.

Of course, we start to face the realities of life after we demit our offices and initially we might be baffled..But then life is an efficient teacher.

Retired life is a period where we can at least try to prove our worth even a little without any tags of authority attached..

My reading, even in taxation has been much wider after I retired.. My perspectives are also very fair and balanced after leaving the office( at least I think so)..

So I feel retirement is a blessing of sorts

Many choices in raw life are just made for want of any alternative..

Many choices in raw life are just made for want of any alternative..

We commit many blunders, even willful ones.. maybe to eke out a livelihood, to have some peace and so on..

The academic definitions are all okay when one is in the comfort zone..

Many acts we realize as blunders immediately on commission.. but they hang on our necks for ever and ever...

I can list thousands of such blunders, but everyone knows about these even though they do not speak out..

This is our life, raw life, not what is defined in puranas or itihasas or defined by gurus and godmen, where we have plod ahead just applying all trial and error methods..

Only one who has not attempted to do anything can claim that he has not committed any blunders..

always better try original texts and sources

Instead of trying to share links by some persons who have partially read and formed their own views 

it is better to read the original Agama texts.. 

like 

Vaikhanasam.. the commentaries of Vedas by the likes of Sayana and Bhattabhaskara, commentaries on Puranam by the likes of Sridhara and on Upanishads and Vedanta by Desika Shankara and Madhva and so on.. 

at least in the minimum way..

The tantric texts of the East Like Calcutta, of the North like Tibet and Kashmir have been unearthed and published with commentaries by many and the pioneer in this filed is Arthur Avlon.. Then the Southern Shaktha school is spearheaded by the greats like Bhaskararaya.. and numerous tantrics of kerala..

Peripheral links can only impress.. but serve little purpose for the real seeker..

pushes the misdeeds under the rug

 

उपकर्ताऽधिकारस्थः स्वापराधं न मन्यते ।।

उपकारं ध्वजीकृत्य सर्वमेवावलुम्पति ।। 341/094

upakartā'dhikārasthaḥ svāparādhaṃ na manyate ।।

upakāraṃ dhvajīkṛtya sarvamevāvalumpati ।। 341/094

Hitopadesham

A person who has reached the position of power never remembers or tries to recall the misdeeds and unrighteous activities he had indulged in during his climb to power, but always used the veil or the benevolent shadow in the shape of good actions and progressive activities undertaken by him and pushes the misdeeds under the rug.

अधिकारस्थः the one who has attained the position of control, authority उपकर्ता who has already helped others स्वापराधं ones own earlier misdeeds, unrighteous actions न मन्यते do not consider seriously पूर्वं earlier कृतं done उपकारं help, service ध्वजीकृत्य portraying as flagship achievement सर्वं everything अवलुम्पति coverएव only

ഉപകര്‍താഽധികാരസ്ഥഃ സ്വാപരാധം ന മന്യതേ ।।

ഉപകാരം ധ്വജീകൃത്യ സര്‍വമേവാവലുമ്പതി ।। 341/094

ഹിതോപദേശം

നല്ലതും അത്രയൊന്നും നല്ലതല്ലാത്തതും ആയ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലൂടെ അധികാരസ്ഥാനത്ത് എത്തിപ്പറ്റിയ ആള്‍ പദവിയില്‍ എത്തിയ ശേഷം താന്‍ അതുവരെ ചെയ്ത ഉപകാരങ്ങള്‍ അടിവരയിട്ടു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ജനപിന്തുണ നേടുന്നു. അതേസമയം സ്വന്തം വീഴ്ച്ചകളും അതുവരെ സംഭവിച്ച പോരായ്മകളും എല്ലാം അധികാരമാകുന്ന കൊടിയുടെ നിഴല്‍ കൊണ്ട് മറച്ചുവയ്ക്കാനായിരിക്കും അയാളുടെ നിരന്തര പരിശ്രമം

manthras and their effect

The efficacy of the mantra is a different issue from the consideration of the meaning of the mantra..

It cannot be said that Puranas and epics are just stories, because history starts from the period of myths and often the activities of an era is reconstructed from such myths..

 Claiming that some practices are authentic when one likes them and dismissing certain things as fiction just because it is not according to ones own notions is not conducive to objectivity... 

For one person Periyavaal may be great and for another some other personality may be great.. 

A story or superstition does not become valid just because Periyaval or anyone just said it..

The Naradas statement is in conformity with Kalisantharana Upanishad, but that Upanishad, although some Vaishava sect would take it as gospel truth, is not accepted among the principal upanishads..

 If I know Sanskrit and am crafty enough I can also coin a mantram and call it authentic.. 

Moolamantrams of certain man gods even have appeared.

And in one place it was stated that the Hare Rama mantram was not of much phonetic importance like kleem etc.. 

But what is the basis to claim that only strange words will have phonetic impact..?

Kleem or Hreem as well as Hare Rama etc both may be having tantric value or both may be of little use.. But to claim that one type is better than the other at one place does not appear to be right..

One can make an argument.. but a consistent view should be taken.. At least I believe so..

lot of idiots but wise men are too few

 

भवन्ति बहवो मूर्ख़ाः क्वचिदेको विशुद्धधीः |

त्रासितोऽपि सदा मूर्ख़ैरचलो यस्य बुद्धिमान् ||

- वेदान्ताचार्य

bhavanti bahavo mūrख़āḥ kvacideko viśuddhadhīḥ |

trāsito'pi sadā mūrख़airacalo yasya buddhimān ||

- vedāntācārya

In this world, we would come across many stoneheaded and idiotic people. Rarely indeed, sometimes, somewhere, it is possible that a person possessing intellect of purity and high standards. 

 If a person remains unaffected and unshaken by the onslaughts of the idiotic banterings of idiots and ruffians all around him and keeps mind unbiased and unprejudiced, then he is to be considered as a great intellectual.

 

लोकेin this world बहवः many मूर्खाः idiots, stoneheaded fellows भवन्ति are there . क्वचित् somewhere, at some time एकः one विशुद्ध धीः of exalted, purified intellect अपि too वर्तते is present . यस्य whose mind धीः intellect, thought process मूर्खैः by idiots, by ruffians त्रासितः being threatened, being shaken अपि too अचलः immovable, steadfast सः he एव alson बुद्धिमान् possessing of real intellect इति thus माननीयः to be considered.

ഭവന്തി ബഹവോ മൂര്‍ഖാഃ ക്വചിദേകോ വിശുദ്ധധീഃ |

ത്രാസിതോഽപി സദാ മൂര്‍ഖൈരചലോ യസ്യ ബുദ്ധിമാന്‍ ||

- വേദാന്താചാര്യ

ഈ ലോകത്തില്‍ ധാരാളം വിഡ്ഢികളും എടുത്തുചാട്ടക്കാരും ഉണ്ട്. വല്ലയിടത്തും വല്ലപ്പോഴും ഇരുത്തം വന്നതും ഉയര്‍ന്ന നിലവാരം പുലര്‍ത്തുന്നതും ആയ ധിഷണ കൈമുതലാക്കിയ ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിയെ കണ്ടുമുട്ടി എന്നും വരാം. എത്ര വിഡ്ഢികളുടെ പ്രേരണയും ആക്രമണം തന്നെയും നിരന്തരം നേരിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നിട്ടും സ്വന്തം ബുദ്ധിയും ചിന്താസരണികളും ഇളക്കം തട്ടാതെ നേരായ വഴിയില്‍ നയിക്കാന്‍ കഴിവുള്ള വ്യക്തി മാത്രമാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ബുദ്ധിമാന്‍ എന്ന വിശേഷണത്തിനു അര്‍ഹന്‍

Three sureshot paths to danger and ignominy.

 

परनिंदासु पाण्डित्यं स्वेषु कार्येष्वनुद्यमः |

प्रद्वेषश्च गुणज्ञेषु पंथानो ह्यापदां त्रयः ||

सुभाषितसुधानिधि

paraniṃdāsu pāṇḍityaṃ sveṣu kāryeṣvanudyamaḥ |

pradveṣaśca guṇajñeṣu paṃthāno hyāpadāṃ trayaḥ ||

subhāṣitasudhānidhi

Three sureshot paths to danger and ignominy. Being an expert in finding fault with others and losing no opportunity to hurl insult on others. Lack of initiative, laziness in pursuing ones own assigned tasks . Obsessive hatred and lack of tolerance towards people who are indeed of noble character and those who really play a positive role in the upkeep of the social order.

Strangely, every marketing guru, every politician, and every person who aspire to be of some status in society try to further their careers on the basis of the above three factors. Putting down others might give us some initial advantage, but the game is fraught with great dangers.

 

परनिन्दासु in the matter of hurling insults on others पाण्डित्यं expertise स्वेषु ones own कर्मेषु duties, assigned works अनुद्यमः lack of initiative, lack of action गुणज्ञेषु with people who possess sterling qualities and impeccable character प्रद्वेषः excessive animosity च tooआपदां of great danger त्रयः three पन्थानो routes, paths भवन्ति are

പരനിന്ദാസു പാണ്ഡിത്യം സ്വേഷു കാര്യേഷ്വനുദ്യമഃ |

പ്രദ്വേഷശ്ച ഗുണജ്ഞേഷു പന്ഥാനോ ഹ്യാപദാം ത്രയഃ ||

സുഭാഷിതസുധാനിധി

വലിയ ആപത്തുകളെ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുന്ന മൂന്ന് കാര്യങ്ങള്‍. മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങള്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു അവയെ പര്‍വ്വതീകരിച്ച് കാണിക്കുന്നതിലുള്ള വൈദഗ്ദ്യം . താന്‍ ചെയ്തു തീര്‍ക്കേണ്ട തനിക്കു കിട്ടിയിട്ടുള്ള ചുമതലകള്‍ നിര്‍വഹിക്കുന്നതില്‍ ആലസ്യം. സമൂഹത്തില്‍ നിലയും വിലയും ഉള്ളവരോട്, എല്ലാവര്‍ക്കും നന്മ മാത്രം വരേണമെന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നവരോട് തീക്ഷണമായ വെറുപ്പ്

ഒരു ദുഃഖസത്യം ഇവിടെ കുറിക്കട്ടെ ഇന്നത്തെ ഓരോ രാഷ്ട്രീയക്കാരനും, വ്യവസായ പ്രമുഖനും, സമൂഹത്തില്‍ ആരെങ്കിലും ആയിത്തീരണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും എല്ലാം ഈ മൂന്നു കാര്യങ്ങളും ജീവിതത്തില്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിക്കുകയാണ്. മറ്റുള്ളവരെ ഇകഴ്ത്തിക്കാണിച്ചാല്‍ അത് കൊണ്ട് ചെറിയ പ്രയോജനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവാം. പക്ഷെ ആ പ്രവണത സ്ഥായിയായ ദോഷം മാത്രമേ ചെയ്യുകയുള്ളൂ

all should possess a common quality--Spotless character

 

निशानां च दिवानां च यथा ज्योतिः विभूषणम्।

सतीनां च यतीनां च तथा शीलमखण्डितम्॥

niśānāṁ ca divānāṁ ca yathā jyotiḥ vibhūṣaṇam|

satīnāṁ ca yatīnāṁ ca tathā śīlamakhaṇḍitam||

Just like light, be it from sun, moon, fire or any other sources adds value and decoration for days and nights too, a spotless character and behavious of the highest propriety are the decorations for both ladies of class and for sages and saints.

The sources of light are varied during daytime and night. The personalities of chaste ladies and the sages, their activities and conduct in daily life, all these are varied. They have nothing in common with each other. Sages aim at moksham whereas chaste ladies pray for the material welfare and well being of all people around. Still both should possess a common quality. Spotless character.

यथा just like निशानां for nights दिवानां for days च also ज्योतिः light (sun, moon, lamp, fire) विभूषणं ornament, embellishment भवति become तथा in the same manner सतीनां for ladies of high standard यतीनां for saints and sages च to अखण्डितं unbroken, unbreakable, steadfast शीलं character conduct sense of propriety विभूषणं ornament, decoratin मन्यते is considered

നിശാനാം ച ദിവാനാം ച യഥാ ജ്യോതിഃ വിഭൂഷണം।

സതീനാം ച യതീനാം ച തഥാ ശീലമഖണ്ഡിതം॥

രാത്രിയായാലും പകലായാലും വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന വെളിച്ചം ഒരു അലങ്കാരം തന്നെയാണ്. പകല്‍ അത് സൂര്യനില്‍ നിന്നായിരിക്കും ലഭിക്കുന്നത്. രാത്രി വെളിച്ചം കിട്ടുന്നത് ചന്ദ്രനില്‍നിന്നോ ദീപത്തില്‍ നിന്നോ ആവാം. പക്ഷെ വെളിച്ചം ഇല്ലെങ്കില്‍ നമ്മുടെ നിലനില്‍പ്പ്‌ തകരാറിലാവും. അതുപോലെ സര്‍വ്വസംഗ പരിത്യാഗികളായ യതിവര്യന്മാര്‍ ആയാലും പതിവ്രതകളായ സ്ത്രീ രത്നങ്ങള്‍ ആയാലും അവര്‍ക്കെല്ലാം എപ്പോഴും ഒരുപോലെ

വേണ്ട ഒരു അലങ്കാരം, ഒരു അത്യാവശ്യം ആണ് കറപുരളാത്ത സ്വഭാവശുദ്ധി.

പ്രകാശത്തിന്‍റെ ഉറവിടങ്ങള്‍ രാത്രിയിലും പകലിലും തികച്ചും വേറിട്ടവയാണ്. അതുപോലെതന്നെ യാതിവര്യന്മാരുടെയും പതിവ്രതകളുടെയും കര്‍മ്മമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഒരു സാമ്യതയും ഇല്ല. സന്ന്യാസിമാര്‍ മോക്ഷം തേടി പോകുമ്പോള്‍ കുലസ്ത്രീകള്‍ കുടുംബത്തിന്രെയും സമൂഹത്തിന്‍റെയും നിലനില്‍പ്പിനായി അശ്രാന്ത പരിശ്രമം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അതെ, സ്വഭാവശുദ്ധിയും പ്രതിബദ്ധതയും എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ അലങ്കാരമായിരിക്കും

discover peace even when engaged in hectic activity

 

प्रासादिकत्वमारोग्यं प्रामोद्यं चिरजीवितम् |

चक्रवर्तिसुखं स्फीतं शान्तः प्राप्नोति संसरन् ||

- बोधिचर्यावतार

prāsādikatvamārogyaṃ prāmodyaṃ cirajīvitam |

cakravartisukhaṃ sphītaṃ śāntaḥ prāpnoti saṃsaran ||

- bodhicaryāvatāra

When a person is extremely calm and is able to discover peace within himself even if he is in the midst of hectic worldly activities of life, he would attain balanced satisfaction, great health, happiness in plenty, long life, and the comforts befitting an emperor.

From Bodhicharyavataaram

शान्तः one who is calm, one who is in peace within himself संसरन् living amids the hectic worldly activities अपि too प्रासादिकत्वं even and balances state of equanimity, आरोग्यं health स्फीतं प्रामोद्यं happiness in plenty चिरजीवितं long life चक्रवर्तिसुखं the comforts befitting an emperor च too प्राप्नोति attain

പ്രാസാദികത്വമാരോഗ്യം പ്രാമോദ്യം ചിരജീവിതം |

ചക്രവര്‍ത്തിസുഖം സ്ഫീതം ശാന്തഃ പ്രാപ്നോതി സംസരന്‍ ||

- ബോധിചര്യാവതാര

ഒരു വ്യക്തി ഏറെ ശാന്തനായിരിക്കുകയും എപ്പോഴും തന്‍റെ ഉള്ളിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ സമാധാനവും സന്തുലിതാവസ്ഥയും കണ്ടെത്തുവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും അതില്‍ ഏറെക്കുറെ വിജയം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്‌താല്‍ ഈ കര്മ്മ‍ഭൂമിയിലെ തിരക്കുപിടിച്ച പ്രവര്‍ത്തങ്ങള്‍ക്കും തത്രപ്പാടുകള്ക്കി‍ടയിലെ നിലനില്പില്‍ ആയാല്‍ പോലും അയാള്‍ക്ക്‌ ആന്തരികമായ സ്ഥിരതയും സന്തൃപ്തിയും നല്ല ആരോഗ്യവും നീണ്ട ആയുഷ്ക്കാലവും പിന്നെ അല്ലലുകളില്ലാത്ത മാനസികാവസ്ഥയും കൈവരുന്നതായിരിക്കും

ബോധിചര്യാവതാരത്തില്‍ നിന്ന്

the just ruler secures benefit for subjects and himself too

 

न्यायप्रवृत्तो नृपतिरात्मानमपि च प्रजाः।

त्रिवर्गेणोपसंधत्ते निहन्ति ध्रुवमन्यथा॥

सुभाषितsubरत्नमाला १७९ कामान्धकीय नीतिसारम्

nyāyapravṛtto nṛpatirātmānamapi ca prajāḥ|

trivargeṇopasaṁdhatte nihanti dhruvamanyathā||

subhāṣtaratnamālā 179 kāmāndhakīya nītisāram

The king, the ruler, the leader of the people who conducts himself in the path of righteousness and works strictly in the path of justice fairplay and whose aim is the welfare for all his people, would secure for himself and his sujects too all the three worlds benefits.. Dharma, Artha and Kama.. the Trivarga.. Righteousness, Wealth and affluence, and fulfilment of all positive desires. If the king acts otherwise, he would destroy himself and his subject and the kingdom too.

This is from Kamandahakeeya Nitisaram

यः which नृपतिः ruler of the people, king न्याय प्रवृत्तः works, functions in the path of justice, welfare and fairplay सः he आत्मानं himself प्रजाः subjects अपि च too त्रिवर्गेण with three benefits .. dharma, artha and kama.. righteousness prosperity and fulfilment उप संधत्ते helps in attainment, secures for them अन्यथा otherwise ध्रुवं certainly निहन्ति destroy

ന്യായപ്രവൃത്തോ നൃപതിരാത്മാനമപി ച പ്രജാഃ।

ത്രിവര്‍ഗേണോപസംധത്തേ നിഹന്തി ധ്രുവമന്യഥാ॥

സുഭാഷിതരത്നമാലാ ൧൭൯ കാമാന്ധകീയ നീതിസാരം

ന്യായത്തിന്‍റെയും നീതിയുടെയും പാതയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന രാജാവ്, നേതാവ് ഭരണാധികാരി തനിക്കു തന്നെയും തന്റെ പ്രജകള്‍ക്കും ധര്‍മ്മ, അര്‍ഥം കാമം... എന്ന ത്രിവര്‍ഗ്ഗം അതായത് നീതിയും ന്യായവും നിറഞ്ഞ ഭരണം, സാമ്പത്തികമായ ഉന്നതി, നല്ല പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും എല്ലാവര്‍ക്കും സന്തോഷം നല്‍കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ നേടിയെടുക്കുവാനുള്ള അന്തരീക്ഷം, അവയുടെ നേട്ടം എന്നിവ കൈവരിക്കുന്നു.

അതല്ലാതെ ദുര്‍ഭരണം നടത്തുന്നവന്‍ സ്വയം നശിക്കുന്നു. സ്വന്തം രാജ്യത്തെയും പ്രജകളെയും നാശത്തിലേക്ക് തള്ളി വിടുന്നു.

കാമാന്ധകീയ നീതിസാരത്തില്‍ നിന്ന്

the human bodies have only temporary existence

 

किं धनेन करिष्यन्ति देहिनो भङ्गुराश्रयाः।

यदर्थं धनमिच्छन्ति तच्छरीरमशाश्वतम्॥

महासुभाषितसङ्ग्रहे १०२०५ पञ्चतन्त्रे

kiṁ dhanena kariṣyanti dehino bhaṅgurāśrayāḥ|

yadarthaṁ dhanamicchanti taccharīramaśāśvatam||

mahāsubhāṣitasaṅgrahe 10205 pañcatantre

The human beings surviving on this earth merely supported by their bodies which are subject to wear and tear and would entirely perish sooner or later, and they are running after money just to maintain such bodies. It is indeed surprising. It is evident that the bodies, for the upkeep and maintenance of which people are hoarding money, would perish sooner or later, the human bodies have only temporary existence.

 

भङ्गुराश्रयाः entirely depending on highly and easily perishable, ephemeral देहिनः human who possess these earthly body धनेन with money किं what indeed करिष्यन्ति can do ते they यदर्थं for what purpose धनं money इच्छन्ति desire, covet तद् that शरीरं earthly boy अशाश्वतं perishable, non permanent एव वर्तते alone is

കിം ധനേന കരിഷ്യന്തി ദേഹിനോ ഭങ്ഗുരാശ്രയാഃ।

യദര്‍ഥം ധനമിച്ഛന്തി തച്ഛരീരമശാശ്വതം॥

മഹാസുഭാഷിതസങ്ഗ്രഹേ ൧൦൨൦൫ പഞ്ചതന്ത്രേ

എന്തായാലും ഒരു ദിവസം നശിച്ച് പോവുമെന്ന് നിശ്ചയമുള്ള ഈ ശരീരം മാത്രം സഹായമായി കൈവശമുള്ള മനുഷ്യര്‍ ആ ശരീരം നിലനിര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടി മാത്രം വല്ല വിധവും പണം നേടാനും നേടിയത് സ്വരൂപിച്ചു വയ്കാനും തത്രപ്പെട്ടു നടക്കുന്നത് വളരെ അത്ഭുതകരം തന്നെ. ഈ ശരീരം അധികം വൈകാതെ മരിച്ചു വീഴും. അതോടെ പണത്തിന്റെ ആവശ്യവും തീരും

ladle is ignorant about taste of food it serves

पठन्ति वेदशास्त्राणि बोधयन्ति परस्परम् |

न जानन्ति परं तत्त्वं दर्वी पाकरसं यथा ||

- गरुडपुराण

paṭhanti vedaśāstrāṇi bodhayanti parasparam |

na jānanti paraṃ tattvaṃ darvī pākarasaṃ yathā ||

- garuḍapurāṇa

Numerous people study with interest the scriptures and sciences. Many of them engage themselves in imparting to one another such knowledge gathered. However most often no one ever knows the ultimate truth ingrained in the sciences and scriptures, their inner core and substance. It is just like the fact that the ladle or the serving spoon that handles the delicious food while preparing such food and serving it never really understands or enjoys the taste of such food.

They study the Vedas. Exchange notes and teach each other. Still they do not know the ultimate truth that is being discussed in the Vedas. Just like the serving spoon that never knows the taste of the dish.

- Garuda Purana

 

मर्त्याः men वेदशास्त्राणि scriptures and sciences पठन्ति study with care परस्परं one another बोधयन्ति teach, impart ideas too तथा अपि even then दर्वी the ladle or serving spoon पाकरसं the tasted of the dish being served इव like परम् the ultimate तत्त्वं truth, enlightenment न जानन्ति does not know does not realize

പഠന്തി വേദശാസ്ത്രാണി ബോധയന്തി പരസ്പരം |

ന ജാനന്തി പരം തത്ത്വം ദര്‍വീ പാകരസം യഥാ ||

- ഗരുഡപുരാണം

ജനങ്ങള്‍ വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും മിനക്കെട്ടു പഠിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു പരസ്പരം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുവാനും എല്ലാം ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷ മിക്കവാറും ആരും തങ്ങള്‍ അഭ്യസിക്കുന്നതിന്‍റെയോ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നതിന്‍ന്റെയോ ആത്യന്തികമായ പോരുള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. അതിന്നായി ആരും ശ്രമിക്കുന്നുമില്ല. ആഹാരം പാകം ചെയ്യുവാനും അതെ ആഹാരം വിളംബിക്കൊടുവാനും എല്ലാം ഉപയോഗപ്പെടുന്ന തവിക്ക് ആഹാരത്തിന്റെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചും സ്വാദിനെക്കുറിച്ചും വലിയ ബോധം ഇല്ലാത്തത് പോലെ.

the signs of utterly incorrigible idiots

 

निर्धनश्चापि कामार्थी दरिद्रः कलहप्रियः |

मंदशास्त्रो विवादार्थी त्रिविधं मूर्खलक्षणम् ||

सुभाषित सुधानिधि

nirdhanaścāpi kāmārthī daridraḥ kalahapriyaḥ |

maṃdaśāstro vivādārthī trividhaṃ mūrkhalakṣaṇam ||

subhāṣita sudhānidhi

These three activities are the signs of utterly incorrigible idiots.

!. The desire of a man without any liquid cash or resources who expects to enjoy all the comforts of life

2. The tendency of a person who is lacking all resources and therefore is very weak, but is always eager to pick up quarrels with others even on petty issues

3 The attempt of a fellow lacking basing knowledge in sciences and scriptures to engage in scholarly debates.

निर्धनः utterly indigent, penniless कामार्थी desirous of comforts in life च too कलहप्रियः indulging in quarrels दरिद्रः weakened by poverty च too मन्दशास्त्रः lacking knowledge in sciences and scriptures विवादार्थी desirous of indulging in debates च अपि all these त्रिविधं three types मुर्खलक्षणं. Of utterly incorrigible idiots

നിര്‍ധ നശ്ചാപി കാമാര്‍ത്ഥീ ദരിദ്രഃ കലഹപ്രിയഃ |

മന്ദശാസ്ത്രോ വിവാദാര്‍ത്ഥീ ത്രിവിധം മൂര്‍ഖലക്ഷണം ||

സുഭാഷിത സുധാനിധി

വിഡ്ഢികളില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും വിഡ്ഢികള്‍ ആയവരുടെ എടുത്തുപറയാന്‍ പാകത്തില്‍ കാണുന്ന മൂന്ന് ലക്ഷണങ്ങങ്ങള്‍.

൧. കൈയില്‍ ചില്ലിക്കാശു എടുക്കാന്‍ വകയില്ല, അടുത്ത ഊണിനു തെണ്ടി നടക്കണം എങ്കിലും എല്ലാ സുഖസൌകര്യങ്ങളും അനുഭവിക്കണം എന്ന തത്രപ്പാട്

൨ ഒരു കഴിവും ഇല്ല, സാമ്പത്തികമായോ ശാരീരികമായോ ഒന്നും നേടിയെടുക്കാനുള്ള കെല്പ് ഒട്ടുമില്ല.. പക്ഷെ മറ്റുള്ളവരുമായി വഴക്ക് കൂടി അതിലെല്ലാം അവരെ തോല്‍പ്പിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രത.

൩. ശാസ്ത്രങ്ങളിലും കലകളിലും ഒന്നും ഒട്ടും അറിവോ വായനയോ ഇല്ലേയില്ല. പക്ഷെ വലിയ സഭകളിലും സമിതികളിലും ഞെളിഞ്ഞിരിന്നു ചര്‍ച്ചകള്‍ നടത്താന്‍ ഉള്ള തീവ്രശ്രമം

the one who help us even though far off is our kin

 

परोऽपि हितवान् बन्धुः बन्धुरप्यहितः परः।

अहितं सहजो व्याधिः हितमारण्यमौषधम्॥

हितोपदेशं

paro'pi hitavān bandhūḥ bandhurapyahitaḥ paraḥ|

ahitaṁ sahajo vyādhiḥ hitamāraṇyamauṣadham||

hitopadesham

A person who would do us good is to be considered as a close relative even if he is physically separated from us through great distance or other considerations. At the same time a relative by physical closeness, should be kept at great distance or treated as not so close if he does not think and act in a way that would be beneficial to us.

A disease, which has remained with us all through our lifetime, though very close to us is actually not favourable to us in any way. However, a herbal medicine, growing in a distant forest, though physically far off is to be treated as a very favourable object.

परः distant, distints, separate, not close in any way अपि too हितवान् of positive benefit, of use चेत् ifसः he बन्धुः is a kinsman, a relative आहितः one who wishes or does us not good बन्धुः relative अपि too परः is distant, not close सहजो born with a person and remaining with him naturally व्याधिः disease, malady अहितं भवति becomes unfavourable, inimical परन्तु however आरण्यं born in forest औषधं herb, herbal mediciin हितं favourable, helpful, soothing एव alone भवति becomes

പരോഽപി ഹിതവാന്‍ ബന്ധുഃ ബന്ധുരപ്യഹിതഃ പരഃ।

അഹിതം സഹജോ വ്യാധിഃ ഹിതമാരണ്യമൌഷധം॥

ഹിതോപദേശം

നമുക്ക് നന്മ ചെയ്യാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവനോ നന്മ ചെയ്യുന്നവനോ ആയ വ്യക്തി അയാള്‍ അടുത്ത ബന്ധുവോ ചാര്‍ച്ചക്കാരനോ ഒന്നും അല്ലെങ്കില്‍ പോലും അയാളെ ബന്ധുവായി കണക്കാക്കാം. അതേ സമയം ബന്ധുവോ കൂടപ്പിറപ്പോ ഒക്കെ ആണെങ്കിലും നമുക്ക് ശല്യവും ദോഷവും മാത്രം ഉണ്ടാക്കുന്ന ആളെ ശത്രുവായി മാത്രമേ കണക്കാക്കാന്‍ പറ്റൂ.

ചില രോഗങ്ങള്‍ നമ്മുടെ കൂടെ ജനിക്കുമ്പോള്‍ തുടങ്ങി നമ്മെ കാര്‍ന്നു തിന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം. കൂടെ എന്നും ഉള്ളത് കൊണ്ട് അവ ബന്ധുക്കളാണോ? അല്ല

അതേസമയം ദൂരെ കാട്ടില്‍ വളരുന്ന ഔഷധ സസ്യങ്ങള്‍.. നമ്മുടെ രോഗം നശിപ്പിച്ച് ജീവിതം തന്നെ തിരിച്ചു നല്‍കുന്നു. ദൂരെ ആണെന്നത്‌കൊണ്ട് അവ ശത്രുക്കള്‍ അല്ലല്ലോ.

if one really thinks of Him even when he is happy

 

दुःख में सिमिरण सब कराइ सुख में कराइ न कोई जो सुख में सिमिरण कराई तौ दुःख कहे को होए 

doha of Kabir....

when there is sorrow, everyone prays Him and remembers Him, 

but not when one is in comfort zone..

 Remember, if one really thinks of Him even when he is happy, 

there is no place ever for sorrow..

praise--the hesitant damsel

 

अद्यापि दुर्निवारं स्तुतिकन्या वहति कौमारम्।

सद्भ्यो न रोचते सा असन्तः अपि अस्यै न रोचन्ते॥

adyāpi durnivāraṃ stutikanyā vahati kaumāram।

sadbhyo na rocate sā asantaḥ api asyai na rocante॥

The nubile girl “Praise” remains unmarried and unattached even today. Such state is unavoidable for her.. The good and noble do not want Praise.. they just shun her… The not so noble fellows run after praise.. But she does not want them..Good people alone deserve praise, but they do not care about it.. Evil fellows would do anything to manage to get some praise, but no one in their senses would give praise to such persons. So the damsel named praise is remaining unmarried for ever.

അദ്യാപി ദുര്‍ന്നിവാരം സ്തുതികന്യാ വഹതി കൌമാരം

സദ്‌ഭ്യോ ന രോചതേ സാ അസന്തഃ അപി അസ്യൈ ന രോചതേ

പ്രശംസ എന്ന കുമാരി ഇന്നും അവിവാഹിതയായി കഴിയുന്നു. 

അത് അനിവാര്യതയാണ്. 

അവള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന നല്ലവര്‍ പ്രശംസയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.. 

അവളുടെ പിന്നില്‍ അവളേയും തേടി നടക്കുന്ന ദുഷ്ടന്മാരെ 

അവള്‍ക്കു വേണ്ട താനും .

Rig vedam or yajurvedam basically do not elaborate on any poojas.

Rig vedam or Yajurvedam basically do not elaborate on any poojas.

 They describe the potency of various gods and goddesses and their impact on our lives, our cows, our agriculture, etc..

And vedas mostly talk about offerings of aajyam and other things to gods through Agni..

Ushas, Medha, Sarasvathi, etc are the prominent female gods seen..

A stray refrence of Durga.. or Lakshmi or Amba may be found,, but when we try to seek the meaning those names does not appear to conform exactly to the goddesses we worship today..

The celebrations appear to be in the Agamic and later Puranic era..

We read Saptashati Chandi or devi Mahatmyam from a religious angle,, but if we analyze the social bacground there we can easily trace Devi worship and its practices..
The protagonists there are a Kshtriya and Vaishya.. Suratha and Samathi.. 
The celebrations are more of pageant oriented.. and participated by non brahmin castes... and that is a detour from the Vedic days where Gods were prerogative of Brahmins..

Rigvedam to Samavedam.. definitely are not telling stories.. may be some biographical references mighy be found incidentally..
Puranas and Vedas cannot be compared..

We cannot be sure above Atharva vedam in that respect..

Navaratra celebrations

Nava Ratra has for its background the killing of Mahishaasura,, the story finding place in slightly different forms in Devi Bhagavatham, Markandeya Puranam, 

The devi cult in that form and most of the puranas cannot be older than 1500 years.. but in Harappa Yoni worship.. the presence of Mother Goddes and Phallic worship of a male God are indicated.. 

Must be 3500 BC or later.. But that has nothing to do with Navarathri..

 Durga Puja in the East and Dussera in Mysore, Andhra and Tamilnadu coincided..on the basis of confluence of Bhadrapada and Ashvina.. saka months.. 

The Palakkad Iyers have migrated from Tamilnadu form 1200 to 1300 AD and they are following the Golu etc from their Tamil Origin.. And our Iyer existence in Tamilnadu is recorded much earlier too.. So our system must be at least more than 1500 years.. 

However, we do not know whether this was celebrated in the same manner in the Gupta era etc 500 AD or before.. 

Navaratri celebrations in Kerala are not similar to Tamilnadu.. 

The establishment of the Mysore empire appears to have affected positively the importance of navaratri in Karnataka..

The gods do not imitate a cowherd leading a herd of cattle

 

न देवा दण्डमादाय रक्षन्ति पशुपालवत्।

यम् तु रक्षितुमिच्छन्ति बुद्ध्या संविभजन्ति तम्॥

na devā daṇḍamādāya rakṣanti paśupālavat|

yam tu rakṣitumicchanti buddhyā saṁvibhajanti tam||

Meaning

Sure, the Gods do not look after and protect the men always giving the directions to move clear of dangers

The gods do not imitate a cowherd leading a herd of cattle controlling them with a stick or loud cries every moment ..

If the Gods intend to protect the men, they provide him with proper intelligence and power of discretion.

(And the man can use the intelligence and discretion provided by gods and choose to build up his own life..)

In fact this couplet though it would look so simple just conveying something which is so natural and ordinary, it is really a realistic definition of the relationship between the man and his Maker..

In fact God provides a lot of free moving space to the men

and gives them the choice to do things in the manner best suited to the circumstances..

The theory of free will as we call it.

So if the man errs within those limits,

he has himself to be blamed,

he is accountable, and he will have to face the consequences..

A lot of questions on how fate works in our lives are answered here..

देवा gods पशुपालवत् like a cowherd दण्डमादाय carrying a rod (मनुष्यं a man )न रक्षन्ति do not protect

(परन्तु but यदि if ते they) (मनुष्यं )रक्षितुं इच्छन्ति want to protect a manतर्हि thenतम् बुध्या संविभजन्ति they straighten him with intelligence and power of discretionन देवा दण्डमादाय रक्षन्ति पशुपालवत्।यम् तु रक्षितुमिच्छन्ति बुद्ध्या संविभजन्ति तम्॥

O son of Kunti, dedicate that to Me

Every work is Krishna's work.. 

So long as we are treading the path of righteousness, we can be sure that He is leading us..

 We need fear only if doubts arise in the mind as to whether we are going in a direction which He may not like..

That is the only way to deal with life.

He is the charioteer not only to Arjuna but to all beings..Gita 9-27

यत्करोषि यदश्नासि यज्जुहोषि ददासि यत् ।

यत्तपस्यसि कौन्तेय तत्कुरुष्व मदर्पणम् ॥ २७ ॥

"whatever you do, whatever you eat, whatever you offer in oblation, whatever you do by way of penance, O son of Kunti, dedicate that to Me (the Blessed Lord)"