Indian thought system gives great stress to quiscent state of mind

 

In Indian ideas on psychology and meditation, a state of cessation of thoughts is envisaged..

Even for the theories of conscious and subconscious and superconscious states enumerated by western psychological theories, we have no concrete evidence.. and there can be no concrete evidence in this matter because the measuring rod is the mind and the thing measured too is the mind..

There can be theories at macro levels..

But in very subtle matters only experiences.. can guide.. and the recording or documentation of such experiences can vary, and can be faulty too.. The error factors abound.

But the research by Indian seers on the mind and thoughts advanced to dizzying levels of insights eons prior to the time when even the existence of the art and science of psychology was faintly recongnized by others..

Even in physics,,( I mean the most advanced western science of theoretical physics) whether enegy gets transmitted in waves of electrical and magnetic variation or whether the energy is transmitted in disjointed quanta is not yet certain.

So if we take cue from that uncertainty principle, even if there is a subconscious mind, how can we be sure that that subconscious mind is functioning continuously in in periodic bouts of activity and inactivity?

Suffice to say that the Indian thought system gives great stress to quiscent state of mind.. bereft of all activity.. And the Yoga.. the chittavrittinirodha .. of patanjali and others aim at that state.

𝐌𝐨𝐯𝐞 𝐨𝐧, 𝐦𝐨𝐯𝐞 𝐨𝐧...

𝐍𝐨𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐩𝐞𝐫𝐦𝐚𝐧𝐞𝐧𝐭 𝐢𝐧 𝐥𝐢𝐟𝐞,

 𝐆𝐨𝐨𝐝 𝐨𝐫 𝐁𝐚𝐝, 

𝐇𝐚𝐩𝐩𝐢𝐧𝐞𝐬𝐬 𝐨𝐫 𝐆𝐫𝐢𝐞𝐟, 

𝐒𝐮𝐜𝐜𝐞𝐬𝐬 𝐨𝐫 𝐟𝐚𝐢𝐥𝐮𝐫𝐞..

𝐁𝐮𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐨𝐧𝐞 𝐰𝐡𝐨 𝐢𝐬 𝐚𝐟𝐟𝐞𝐜𝐭𝐞𝐝 𝐛𝐲 𝐭𝐡𝐞𝐬𝐞 𝐢𝐬 𝐭𝐡𝐞 𝐨𝐧𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐚𝐦𝐞 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐡𝐢𝐬 𝐛𝐢𝐫𝐭𝐡 𝐭𝐨 𝐝𝐞𝐚𝐭𝐡..

𝐒𝐨 𝐨𝐧𝐞 𝐡𝐚𝐬 𝐭𝐨 𝐭𝐚𝐤𝐞 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐲𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐫𝐢𝐝𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐨𝐯𝐞 𝐨𝐧..

𝐅𝐨𝐫 𝐰𝐞 𝐝𝐨 𝐧𝐨𝐭 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐫𝐨𝐥 𝐞𝐢𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐨𝐧 𝐨𝐮𝐫 𝐛𝐢𝐫𝐭𝐡 𝐨𝐫 𝐝𝐞𝐚𝐭𝐡..

𝐈𝐭 𝐢𝐬 𝐠𝐚𝐥𝐨𝐫𝐞 𝐨𝐟 𝐜𝐨𝐧𝐟𝐥𝐢𝐜𝐭𝐬 𝐢𝐟 𝐨𝐧𝐞 𝐜𝐚𝐧𝐧𝐨𝐭 𝐦𝐨𝐯𝐞 𝐨𝐧 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐬 𝐭𝐫𝐲𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐨 𝐫𝐞𝐬𝐢𝐬𝐭 𝐛𝐞𝐲𝐨𝐧𝐝 𝐜𝐞𝐫𝐭𝐚𝐢𝐧 𝐥𝐢𝐦𝐢𝐭𝐬.. 𝐈𝐭 𝐢𝐬 𝐚 𝐧𝐨 𝐰𝐢𝐧 𝐬𝐢𝐭𝐮𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧..

𝐌𝐨𝐯𝐞 𝐨𝐧, 𝐦𝐨𝐯𝐞 𝐨𝐧...

𝐎𝐧𝐞 𝐡𝐚𝐬 𝐭𝐨 𝐥𝐢𝐯𝐞 𝐭𝐢𝐥𝐥 𝐥𝐢𝐟𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐛𝐨𝐝𝐲 𝐚𝐫𝐞 𝐬𝐞𝐩𝐚𝐫𝐚𝐭𝐞𝐝 𝐛𝐲 𝐆𝐨𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐌𝐚𝐤𝐞𝐫..

𝐖𝐡𝐞𝐧 𝐨𝐧𝐞 𝐩𝐫𝐚𝐲𝐬, 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐭𝐡𝐨𝐮𝐠𝐡 𝐡𝐞 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐤𝐬 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐡𝐞 𝐢𝐬 𝐩𝐫𝐚𝐲𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐨 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐞𝐱𝐭𝐞𝐫𝐧𝐚𝐥 𝐆𝐨𝐝 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐚 𝐫𝐞𝐪𝐮𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐨 𝐚𝐥𝐭𝐞𝐫 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠𝐬 𝐟𝐚𝐯𝐨𝐮𝐫𝐚𝐛𝐥𝐲,

𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐚𝐜𝐭𝐮𝐚𝐥𝐥𝐲 𝐚 𝐦𝐞𝐬𝐬𝐚𝐠𝐞 𝐭𝐨 𝐡𝐢𝐬 𝐨𝐰𝐧 𝐦𝐢𝐧𝐝 𝐭𝐨 𝐬𝐨𝐦𝐞𝐡𝐨𝐰 𝐚𝐝𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐢𝐭𝐮𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧..

𝐈𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐦𝐢𝐧𝐝 𝐢𝐬 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐞𝐫𝐞𝐝 𝐭𝐨 𝐚𝐝𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐞𝐚𝐥𝐢𝐭𝐢𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐥𝐢𝐟𝐞, 𝐭𝐡𝐞𝐧 𝐡𝐞 𝐟𝐞𝐞𝐥𝐬 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐩𝐫𝐚𝐲𝐞𝐫𝐬 𝐚𝐫𝐞 𝐚𝐧𝐬𝐰𝐞𝐫𝐞𝐝..

𝐓𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐚𝐥𝐥.

music which explains the inner meaning of the pranavam

 

लोकानुन्मादयन् श्रुतीन् मुखरयन् क्षोणीरुहान् हर्षयन्

शैलान् विद्रावयन् मृगान् विवशयन् गोवृन्दमानन्दयन्॥

गोपान् संशमयन् मुनीन् मुकुलयन् सप्तस्वरान् जृंभयन्

ओंकारार्थमुदीरयन् विजयते वंशीनिनादः शिशोः॥

श्रीकृष्णकर्णांमृतं

lokānunmādayan śrutīn mukharayan kṣoṇīruhān harṣayan

śailān vidrāvayan mṛgān vivaśyan govṛndamānandayan||

gopān saṁśamayan munīn mukulayan saptasvarān jṛṁbhayan

oṁkārārthamudīrayan vijayate vaṁśīnināndaḥ śiśoḥ||

SRIKRISHNA KARNAMRUTAM(Vishnu stotra.133) 

That sweetest rendering of flute by that wonderful child Krishna is ever victorious

That song which makes the whole world inebriated

That song which reflects aloud the contents of vedas

That song which fills the trees that grow all around with ecstasy

That song which melts mountains

That song which attracts all the deer in the jungle and renders them motionless

That song which makes the whole herd of cattle extremely happy

That song which renders all the cowherds united and peaceful

That song which prompts the sages to pay homage joining their palms like lotus buds

That song which renders to the highest crescendo the saptasvaras or the seven musical notes

That music which explains the inner meaning of the pranavam or omkaarama.

ലോകാനുന്മാദയന്‍ ശ്രുതീന്‍ മുഖരയന്‍ ക്ഷോണീരുഹാന്‍ ഹര്‍ഷയന്‍

ശൈലാന്‍ വിദ്രാവയന്‍ മൃഗാന്‍ വിവശയന്‍ ഗോവൃന്ദമാനന്ദയന്‍॥

ഗോപാന്‍ സംശമയന്‍ മുനീന്‍ മുകുലയന്‍ സപ്തസ്വരാന്‍ ജൃംഭയന്‍

ഓംകാരാര്‍ഥമുദീരയന്‍ വിജയതേ വംശീനിനാദഃ ശിശോഃ॥

ആ കുസൃതിക്കാരനായ കൊച്ചു പയ്യന്‍റെ , വൃന്ദാവനത്തില്‍ തുള്ളിക്കളിക്കുന്ന ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്‍റെ സ്വര്‍ഗ്ഗീയമായ വേണുഗാനം എന്നും വിജയിക്കട്ടെ.

പ്രപഞ്ചത്തെ ആനന്ദലഹരിയില്‍ സ്വയം മറക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഗാനം

നാല് വേദങ്ങളുടെയും ഉള്‍പ്പോരുള്‍ വിളിച്ചറിയിക്കുന്ന ഗാനം

പാരില്‍ വളരുന്ന ചെടികൊടികളെയും വൃക്ഷങ്ങളെയും മുഴുവന്‍ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറയ്ക്കുന്ന ഗാനം

കടുത്ത പാറക്കെട്ടുകള്‍ നിറഞ്ഞ മലകളെപ്പോലും ആര്‍ദ്രങ്ങള്‍ ആക്കി ഉരുകി ഒലിപ്പിക്കുന്ന ഗാനം

കാട്ടില്‍ ഓടിനടക്കുന്ന മാന്‍ പെടകളെ പെട്ടെന്ന് ആകര്‍ഷിച്ചു നിശ്ചലരാക്കുന്ന ഗാനം

ആയര്‍പാടിയിലെ പശുക്കള്‍ക്ക് തൃപ്തിയും സംരക്ഷണവും പകരുന്ന ഗാനം

ഗോപന്മാരെ സന്തോഷത്തോടും ഒരുംയോടും ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്തുന്ന ഗാനം

മഹര്‍ഷിമാരെ സ്വന്തം കൈകള്‍ താമരമോട്ടുകള്‍ പോലെ ചേര്‍ത്തുവച്ചു തൊഴുവാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഗാനം

സപ്തസ്വരങ്ങള്‍ അവയുടെ ഉച്ചസ്ഥായിയില്‍ മനോഹരമായി ഒഴുകി വരുന്ന ഗാനം

ഓംകാരത്തിന്‍റെ പൊരുള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ബോധിപ്പിക്കുന്ന ഗാനം.

mānasa sañcara re।brahmaṇi mānasa sañcara re।

 

मानस सञ्चर रे।ब्रह्मणि मानस सञ्चर रे।

मदशिखिपिञ्छ्रालङ्कृतचिकुरे चिकुरे महनीयकपोल विजित मुकुरे

मानस सञ्चर रे।ब्रह्मणि मानस सञ्चर रे।

श्रीरमणीकुचदुर्गविहारे सेवकजनमन्दिर मन्दारे परमहंस-मुख-चन्द्र-चकोरे

परिपूरित-मुरलीरवधारे मानस सञ्चर रे।ब्रह्मणि मानस सञ्चर रे।

mānasa sañcara re।brahmaṇi mānasa sañcara re।

madaśikhipiñchrālaṅkṛtacikure cikure mahanīyakapola vijita mukure

mānasa sañcara re।brahmaṇi mānasa sañcara re।

śrīramaṇīkucadurgavihāre sevakajanamandira mandāre paramahaṃsa-mukha-candra-cakore

paripūrita-muralīravadhāre mānasa sañcara re।brahmaṇi mānasa sañcara re।

My mind you travel in the realms of Brahmam

Which has His hair adorned with the feathers of a peacock hen in her rut,

My mind you travel in the realms of Brahmam

whose cheeks compete with a fresh sprouting red-leaf in colour,

Who dwells with amorous desire at the breast of SriiRamani the Lakshmi...

Who is the wish-yielding celestial Mandaara tree for those who are constantly engaged in His service

Who is the chakora bird who always directs his attention to the moon-like faces of the sages, the paramahamsas,

even if you are a reluctant worshipper Hari will remove your sins

 

हरिर्हरति पापानि दुष्टचित्तैरपि संस्मृतः ।

अनिच्छन्नपि संस्पृष्टो दहत्येव हि पावकः॥

श्रीहर्यष्टके

harirharati pāpāni duṣṭacittairapi sṁṛtaḥ|

anicchannapi saṁspṛṣṭo dahatyeva hi pāvakaḥ||

sree harystake 

Lord Krishna the Hari destroys the sins committed by even evil minded people who meditate upon Him. If something gets in contact with fire, even if such contact is not voluntary but against desire, still the thing gets burnt to ashes.

दुष्ट चित्तैः by people with evil, turbid mind संस्मृतः being remembered, being meditated on अपि too हरि Lord Hari, Krishna पापानि sins हरति annihilates, destroys

अनिच्छन् even without any desire संस्पृष्टः having been touched अपि too पावकः the fire दहति एव burns, inundates indeed.

ഹരിര്‍ഹരതി പാപാനി ദുഷ്ടചിത്തൈരപി സംസ്മൃതഃ ।

അനിച്ഛന്നപി സംസ്പൃഷ്ടോ ദഹത്യേവ ഹി പാവകഃ॥

ശ്രീ ഹര്യഷ്ടകം

ഭഗവാന്‍ കൃഷ്ണന്‍, ഹരി അവിടുത്തെക്കുറിച്ചു ശ്രദ്ധയൊന്നും ഇല്ലാതെ സ്മരിക്കുന്ന ദുഷ്ടന്മാര്‍ ചെയ്ത പാപങ്ങള്‍ പോലും മുച്ചൂടും നശിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരുവിധത്തിലും ഇഷ്ടപ്പെടാതെ ആണെങ്കിലും ഒരു വസ്തു തീയില്‍ വീണുപോയാല്‍ അതിനെ തീയ് ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കാതിരിക്കുകയില്ലല്ലോ.

fox thinks he is the most poweful till he sees thelion

 

शृगालोऽपि वने कर्ण शशैः परिवृतो वसन्।

मन्यते सिंहमात्मानं यावत् सिंहं न पश्यति॥

महाभारते कर्णपर्वे ३३-३६

śṛgālo'pi vane karṇa śaśaiḥ parivṛto vasan|

manyate siṁhamātmānaṁ yāvat siṁhaṁ na paśyati||

mahābhārate karṇaparve 33-36

The jackal is residing in a forest. 

 He is living among hares who keep him constant company. 

He chases them and often catches them for food too. 

 The hares take to flight immediately on seeing the jackal 

 So he thinks he is very powerful and persuades himself to the exalted thought that he is the monarch of the forest, the lion. 

 This is because he has not seen the lion and he has not understood the real valour of a lion.

This is the idea conveyed by the above slokam quoted from Mahabharatham. This occurs in a conversation of Shalya with Karna.

ശൃഗാലോഽപി വനേ കര്‍ണ ശശൈഃ പരിവൃതോ വസന്‍।

മന്യതേ സിംഹമാത്മാനം യാവത് സിംഹം ന പശ്യതി॥

മഹാഭാരതേ കര്‍ണപര്‍വേ ൩൩-൩൬

ഒരു കുറ്റിക്കാട്ടില്‍ താമസിക്കുകയാണ് ഒരു കുറുനരി. അവന്‍റെ ചുറ്റും ഉള്ളത് കുറെ മുയലുകള്‍ മാത്രമാണ്.. അവനെ കാണുമ്പോള്‍ മുയലുകള്‍ ഓടിയൊളിക്കുന്നു. തനിക്ക് പിടിക്കാന്‍ പട്ടുന്നവയില്‍ ചിലവയെ അവന്‍ ഓടിപ്പിടിച്ച് ശാപ്പിടുകയും ചെയ്യും. എല്ലാ മുയലുകളും തന്നെ കാണുമ്പോള്‍ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടുന്നത് കണ്ട് കുറുനരി താന്‍ ഏറെ ശക്തനും കാട്ടിലെ രാജാവും സിംഹവും ഒക്കെ ആണെന്ന് സ്വയം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഇതെല്ലാം ആ കുറുനരി ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ സിംഹത്തെ കാണുന്നത് വരെ മാത്രം ആയിരിക്കും.

മുകളില്‍ കൊടുത്ത മഹാഭാരതത്തിലെ ശ്ലോകത്തിന്‍റെ പൊരുള്‍ ഇതാണ്. ഇത് ശല്യന്‍ കര്‍ണ്ണനോട് പറയുന്നതായിട്ടാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്

where is the guarantee that Gods will give anything we ask for.. ?

I have a lot of fond hopes or desires and expectations..

May be silly..

The plants around in my house like Mandarams, Chemparuthi, Thechi, should give a lot of flowers dailly

There should be a lot of Thulasi plants and they should grow well

There should be a bilvam plant

Yes then I can have a lot of flowers to offer pooja to my Gods..

I would love to offer a lot of tasty food and fruits as naivedyam..

Is it that I want to pray and get back a lot from the gods..?

Not really..

What is there to get?

And where is the guarantee that Gods will give anything we ask for.. ?

Usually they do not give..

But then these tiny idols, and pictures are so dear to me..

Many of them are offered pooja even before I was born..

Worshipped by father and grandfather.. loved by them

They are just a part of me

Whether I like it or not, I love them..

The matter is so simple..

𝐂𝐚𝐥𝐥 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐬𝐭𝐚𝐭𝐞 𝐬𝐚𝐦𝐚𝐝𝐡𝐢 𝐨𝐫 𝐚𝐧𝐲𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠.

𝐑𝐞𝐚𝐝 𝐚 𝐩𝐨𝐬𝐭 𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐨𝐮𝐠𝐡𝐭 𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐬𝐬, 𝐦𝐢𝐧𝐝 𝐚𝐧𝐝 𝐞𝐦𝐨𝐭𝐢𝐨𝐧.

𝐌𝐲 𝐭𝐡𝐨𝐮𝐠𝐡𝐭𝐬 𝐠𝐨𝐭 𝐬𝐭𝐮𝐜𝐤 𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐟𝐨𝐥𝐥𝐨𝐰𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬𝐬𝐮𝐞.

"𝐓𝐡𝐞 𝐦𝐨𝐫𝐞 𝐢𝐦𝐩𝐨𝐫𝐭𝐚𝐧𝐭 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐨 𝐛𝐞 𝐫𝐞𝐦𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫𝐞𝐝 𝐢𝐬 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐢𝐬 𝐚 𝐭𝐢𝐧𝐲 𝐬𝐩𝐞𝐜𝐤 𝐨𝐟 𝐧𝐨 𝐭𝐡𝐨𝐮𝐠𝐡𝐭 𝐚𝐫𝐞𝐚 𝐨𝐫 𝐚𝐫𝐞𝐚 𝐨𝐟 𝐚𝐛𝐬𝐨𝐥𝐮𝐭𝐞 𝐯𝐨𝐢𝐝 𝐛𝐞𝐭𝐰𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐜𝐞𝐬𝐬𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐨𝐧𝐞 𝐭𝐡𝐨𝐮𝐠𝐡𝐭 𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐬𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐫𝐭 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐧𝐞𝐱𝐭 𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐬𝐬. 𝐓𝐡𝐞 𝐠𝐚𝐩 𝐢𝐬 𝐭𝐨𝐨 𝐭𝐢𝐧𝐲 𝐟𝐨𝐫 𝐮𝐬 𝐭𝐨 𝐮𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝 𝐚𝐧𝐝 𝐢𝐝𝐞𝐧𝐭𝐢𝐟𝐲.

𝐁𝐮𝐭 𝐨𝐧𝐜𝐞 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐢𝐧𝐲 𝐬𝐥𝐨𝐭 𝐨𝐟 𝐭𝐢𝐦𝐞 𝐢𝐬 𝐢𝐝𝐞𝐧𝐭𝐢𝐟𝐢𝐞𝐝 𝐰𝐞 𝐜𝐚𝐧, 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐞𝐟𝐟𝐨𝐫𝐭 𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐞𝐝𝐢𝐭𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧, 𝐞𝐱𝐭𝐞𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐮𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐧𝐨-𝐭𝐡𝐨𝐮𝐠𝐡𝐭 𝐚𝐫𝐞𝐚.

𝐀𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐠𝐫𝐞𝐚𝐭𝐞𝐬𝐭 𝐬𝐨𝐮𝐥𝐬 𝐚𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐨𝐬𝐞 𝐰𝐡𝐨 𝐜𝐚𝐧 𝐫𝐞𝐦𝐚𝐢𝐧 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐬𝐭𝐚𝐭𝐞 𝐟𝐨𝐫 𝐚𝐧𝐲 𝐝𝐮𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞𝐢𝐫 𝐰𝐢𝐥𝐥 .

𝐂𝐚𝐥𝐥 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐬𝐭𝐚𝐭𝐞 𝐬𝐚𝐦𝐚𝐝𝐡𝐢 𝐨𝐫 𝐚𝐧𝐲𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠.

𝐓𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐭𝐡𝐞 𝐟𝐢𝐧𝐚𝐥 𝐚𝐢𝐦 𝐨𝐟 𝐲𝐨𝐠𝐚 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐞𝐫𝐡𝐚𝐩𝐬 𝐨𝐮𝐫 𝐥𝐢𝐟𝐞 𝐭𝐨𝐨.

𝐖𝐞 𝐛𝐞𝐜𝐨𝐦𝐞 𝐣𝐞𝐞𝐯𝐚𝐧𝐦𝐮𝐤𝐭𝐡𝐚𝐬 𝐭𝐡𝐞𝐧.

𝐄𝐚𝐬𝐢𝐥𝐲 𝐬𝐚𝐢𝐝 𝐭𝐡𝐚𝐧 𝐝𝐨𝐧𝐞.

It is an established, literary technique.

it is a sort of ninda stuthi.. 

Highlighting the apparently negative side to show in great shine the real and inherent greatness of the subjects. 

This technique is adopted in literature, in politics and social interactions too very frequently to good effect too. 

Human mind is very funny. 

It gets drawn to the apparently bad things, and when the good part is highlighted through the apparent left handed compliments, the idea gets a priority place in the attention of the reader. That is very natural. 

All great writers have called Krishna a thief, but a lovable thief.. 

Ramayanam.. often gets significance as the story of a Lady, Sita..

And obviously, playing of dice, gambling.. is a part of the epic Mahabharatham 

So there is nothing amiss about the facts.. but the facts have been given a positive touch with dark shade or vice-versa. 

It is an established, literary technique.

words do matter

 

पाषाणरेखाक्षरनिर्विशेषा वाचः सतां प्रत्ययमावहन्ति॥

प्रभावतीपरिणय ४-२३

pāṣāṇarekhākṣaranirviśeṣā vācaḥ satāṁ pratyayamāvahanti||

prabhāvatīpariṇaya 4-23

वाचो वा इदं सर्वं प्रभवति॥

शतपथ ब्राह्मणे १-३-१-१६

vāco vā idaṁ sarvaṁ prabhavati||

śatapatha brāhmaṇe 1-3-1-16

शुष्करूक्षाः परुषा वाचो न ब्रूयात्॥

बौधायनधर्मसूत्रे॥२-३-२०

śuṣkarūkṣāḥ paruṣā vāco na brūyāt||

baudhāyanadharmasūtree||2-3-20

The words uttered by noble souls are like letters sculpted on solid granite. They can never be erased. Therefore they instil confidence in one and all. (From prabhaavateeparinaya)

All that is worth in this world originate in the form of words.( From Shatapthabraahmanam)

One should never utter very dry and cruel words (From Baudhaayana dharmasutram)

പാഷാണരേഖാക്ഷരനിര്‍വിശേഷാ വാചഃ സതാം പ്രത്യയമാവഹന്തി॥

പ്രഭാവതീപരിണയ ൪-൨൩

വാചോ വാ ഇദം സര്‍വം പ്രഭവതി॥

ശതപഥ ബ്രാഹ്മണേ ൧-൩-൧-൧൬

ശുഷ്കരൂക്ഷാഃ പരുഷാ വാചോ ന ബ്രൂയാത്॥

ബൌധായനധര്‍മസൂത്രേ॥൨-൩-൨൦

സജ്ജനങ്ങള്‍ ഉരുവിടുന്ന ഓരോ വാക്കും കൃഷ്ണശിലയില്‍ കൊത്തിവച്ച അക്ഷരങ്ങള്‍ പോലെ ആണ്. അവയ്ക്ക് ഒരിക്കലും മാറ്റം സംഭവിക്കുകയില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മഹാന്മാര്‍ പറയുന്ന വാക്കുകള്‍ എല്ലാവരിലും ആത്മവിശ്വാസവും ധൈര്യവും ജനിപ്പിക്കുന്നു. ( പ്രഭാവതീ പരിണയത്തില്‍ നിന്ന്

ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും ഉറവിടം വാക്ക് ആണ്. (ശതപഥബ്രാഹ്മണം )

ഒരു വ്യക്തി ഒരിക്കലും ക്രൂരവും പരുഷവും ആയ വാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിക്കരുത്. (ബൌധായന ധര്‍മസൂത്രം )

Two personal experiences

Two personal experiences    

Two personal experiences haunt me, and I am at a loss to find any explanation for human rudeness at times.

Fifty years ago, in 1977 I had landed up in Madras, having secured a government appointment and as a total stranger to that town, I had to live in the Old Murugesa Naicker Mansion at Triplicane. There, usually one room is shared by many and each had to confine himself to his cot, the space underneath the cot and one drawer in a woodentable and a little space on the table. Even though away from home I could not forget all my religious practices and I was keeping a small photo of Guruvayurappan and a small wick lamp. 

I used to light the lamp every morning very early and used to chant Narayananamam. 

The inmates in the lodge, most of them, were unruly and they spent their time in banter and vices like drinking and smoking and being a meek Palakkattan Iyer, I had little chance to remonstrate. 

But practically each and every inmate was quick with derisiveremarks when they heard me murmuring "Narayana, Narayana.. in the morning, taking care not to disturb others. 

They continued teasing me and I continued my japam for seven years and continue to practice the japam till date. 

But the bitter memories of those days give me nightmares even today. 

 On the Sivaratri day, the Government of India having deemed it fit to make it a working day,  I had to attend duty for about 16 hours.  

The long office hours were my own choice because at that time I occupied a senior place in the officialdom in a different part of the country, with heavy responsibilities. 

My travel to office involved about thirty miles of commuting by bus. 

I could not pay my resepects to Lord Siva on that day.

 Because of my preoccupation with my profession, I had to devote my commuting time for chanting Vishnu Sahasranamam etc.,

 I was returning home in a bus on the Sivaratri day/night, I thought I could chant some Panchaksharam and SreeRudram sitting quietly in a corner of the bus which was taking me home. 

The bus was fairly crowded and filled with din and bustle of people talking so many things, sense or nonsense, the conductor shouting at the travellelrs to move and give change etc., and cell phones bellowing … 

But the man sitting next to me spotted that I was doing some prayer, and immediately shouted at me "If you want to pray, you should sit at home and you should not sit in a public bus and cause nuisance to other passengers"

History had repeated..

 Once it was Narayana Namam which was tormenting me thirty years earlier and now it was Namassivaya. 

What a socilalism and unity in diversity for Gods. 

Was I wrong in praying, was/is the Almighty displeased with me allthese years , or is this because I am a docile Brahmin? 

I know, in either case, I would not have won by picking up a fight.

 However, I am not Prahlada to smile and drink poisonchanting "Narayana".. I don't know.

 One thing is sure, the society's attitude will not change even after 30 years or even 300 years.

hunger adds heavenly taste to poor man's food

 

संपन्नतरमेवान्नं दरिद्राः भुञ्जते सदा।

क्षुत् स्वादुतां जनयति सा चाढ्येषु सुदुर्लभा॥

महाभारते उद्योगपर्वणि अध्यायः ३४

saṁpannataramevānnaṁ daridrāḥ bhuñjate sadā|

kṣut svādutāṁ janayati sā cāḍhyeṣu sudurlabhā||

mahābhārate udyogaparvani adhyāyaḥ 34

The poor people who have struggled hard to earn the resources to have some food consider what they eat as very rich and sumptuous food. For the poor every morsel they consume is rich food.

The intense hunger adds immense taste to the food they ear.

For the rich people such hunger and such satisfaction in eating food is indeed rare.

സംപന്നതരമേവാന്നം ദരിദ്രാഃ ഭുഞ്ജതേ സദാ।

ക്ഷുത് സ്വാദുതാം ജനയതി സാ ചാഢ്യേഷു സുദുര്‍ലഭാ॥

മഹാഭാരതേ ഉദ്യോഗപര്‍വണി അധ്യായഃ ൩൪

ഒരുനേരത്തെ ആഹാരത്തിനുള്ള വക തേടി പെടാപ്പാട് പെടുന്ന ദരിദ്രര്‍ അവര്‍ കഴിക്കുന്ന ഏത് ആഹാരവും ഏറെ പോഷകഗുണം ഉള്ളതും സ്വാധിഷ്ടവും ആണെന്ന് കരുതും. അത് സ്വാഭാവികം മാത്രമാണ്. അവര്‍ക്ക് അവര്‍ കഴിക്കുന്ന ഓരോ പിടി ചോറും വിഭവസമൃദ്ധമായ സദ്യയ്ക്ക് തുല്യമാണ്.

വിശപ്പ്‌ ആഹാരത്തിന് ഒത്തിരി സ്വാദ് നല്‍കുന്നു.

സമൂഹത്തില്‍ പ്രമാണിമാരായ നടക്കുന്ന സമ്പന്നര്‍ക്ക് അത്തരം വിശപ്പും അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആഹാരം കഴിക്കുമ്പോള്‍ കൈവരുന്ന തൃപ്തിയും ഏറെ ദുര്‍ലഭം തന്നെയാണ്.

three things that cement camaraderie and goodwill among all

 

नास्तीदृशं संवननं त्रिषु लोकेषु किञ्चन।

यथा मैत्री च लोकेषु दानं च मधुरा च वाक्॥

मत्स्यपुराणे॥

nāstīdṛśaṁ saṁvananaṁ triṣu lokeṣu kiñcana|

yathā maitree ca lokeṣu dānaṁ ca madhurā ca vāk||

matsyapurāṇe||

There are no greater factors beyond the following that would cement camaraderie and goodwill among all living beings.

The factors are

1 unselfish and guileless friendship

2 Preparedness to help others physically and materially without any inhibitions.

3 Use of sweet words.

നാസ്തീദൃശം സംവനനം ത്രിഷു ലോകേഷു കിഞ്ചന।

യഥാ മൈത്രീ ച ലോകേഷു ദാനം ച മധുരാ ച വാക്॥

മത്സ്യപുരാണേ॥

മനുഷ്യരുടെ സൌഹൃദവും വിട്ടുപിരിയാത്ത അടുപ്പവും അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ താഴെ പറയുന്ന മൂന്ന് ഘടകങ്ങള്‍ക്ക് തുല്യങ്ങളായി വേറെ ഒന്നും കാണുകയില്ല.

൧. സ്വാര്‍ത്ഥയും കാപട്യവും ഇല്ലാത്ത ചങ്ങാത്തം.

൨. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് അകമഴിഞ്ഞുള്ള സഹായം

൩. ഏറെ മധുരങ്ങളായ വാക്കുകളുടെ ഉപയോഗം.

easy to advise but difficult to follow

 

लोके सुखं परजनाय हितोपदेशः।

तद्वत्समाचरणमेव परन्तु दुःखं॥

सूक्तिमुक्तावली॥

loke sukhaṁ prajanāya hitopadeśaḥ|

tadvatsamācaraṇameva prantu duḥkhaṁ||

sūktimuktāvalī||

In this world it is very easy and comfortable to dish out advices to others about right conduct and morality. However it would give a lot of difficult and misery to the one who gives such advice if he is compelled to follow the high-sounding advices dished out by himself

लोके in this world परजनाय meant for other people हितोपदेशः advice about morality and good conduct सुखं वर्तते is always comfortable परन्तु however तद्वत् following such advices like that स्वयं by oneself आचरणं acting, following एव only दुःखं भवति makes one miserable, is difficult.

ലോകേ സുഖം പരജനായ ഹിതോപദേശഃ।

തദ്വത്സമാചരണമേവ പരന്തു ദുഃഖം॥

സൂക്തിമുക്താവലീ॥

ഈ ലോകത്തില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് സദാചാരത്തെയും ശരിയായ ജീവിതചര്യയെയും കുറിച്ചുള്ള ഉയര്‍ന്ന ഉപദേശങ്ങള്‍ ഇഷ്ടം പോലെ നല്‍കുവാന്‍ ഏറെ എളുപ്പമാണ്. അത്തരം ഉപദേശങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നതില്‍ എല്ലാവരും ഏറെ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യും. പക്ഷെ ഉപദേശങ്ങളായും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളായും മറ്റുള്ളവരോട്‌ പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ സ്വന്തം ജീവിതത്തില്‍ പകര്‍ത്താന്‍ ഒരാള്‍ നിര്‍ബന്ധിതനാവുമ്പോള്‍ അത് ഏറെ ദുഃഖകരവും ഒട്ടും എളുപ്പമാല്ലാത്തതും ആയ കാര്യമാണെന്ന് അയാള്‍ക്ക് ബോധ്യമാവും.

ayyaval

An episode from the life of Ayyaval.. a doyen of Bhajana Sampradaya.. He was a devout bhakta..of both Shiva and Vishnu .. He is also from Tiruvarur it would appear.. He was not a conformist.. he had a mind of his own.. so the conservative agraharamites ostracized him.. It was a sraadhdham at his household and the vaideekas around refused to attend.. On the eve of the ceremony he visited the local temples of Narayana and Parameswara and invited them as bhokthas and prepared for the ritual. The nosy and intolerant villagers were watching to see how the ritual could be conducted without their co-operation. But in time, manthras were heard from the house and all indications of a satisfied set of pitrus were apparent.. But the watchers could not see anyone emerging out of the household.. However, instructions were received from the sanctum sanctoria of the two deities to their archakas in due time that the two gentlemen did not want the evening naivedyam since they had attended a pitru karyam as bhoktas.. This underlined the bhakthi or Ayyaval and the crookedness of the community.

കുഞ്ചന്‍നമ്പ്യാര്‍ / കുറ്റം കൂടാതുള്ള നരന്മാര്‍....

കുഞ്ചന്‍നമ്പ്യാര്‍ / കുറ്റം കൂടാതുള്ള നരന്മാര്‍....

കുറ്റം കൂടാതുള്ള നരന്മാര്‍

കുറയും ഭൂമിയിലെന്നുടെ താത!

ലക്ഷം മാനുഷര്‍ കൂടുമ്പോളതില്‍

ലക്ഷണമുള്ളവരൊന്നോ രണ്ടോ.

ഉടലതിരമ്യമൊരുത്തനു കാല്‍ക്കൊരു

മുടവുണ്ടവനു നടക്കുന്നേരം.

മറ്റൊരു പുരുഷന്‍ സുന്ദരനെങ്കിലു-

മൊറ്റക്കണ്ണനതായതു ദോഷം

ചേര്‍ച്ചകള്‍ പലതുണ്ടൊരുവനു കിഞ്ചില്‍

പൂച്ചക്കണ്ണുണ്ടെന്നൊരു ദോഷം

കാഴ്ചക്കാരു ചിരിച്ചു തുടങ്ങും

ചേര്‍ച്ചക്കവനും ചിതമല്ലല്ലോ

നല്ലൊരു വിദ്വാനവനുടെ വായില്‍

പല്ലുകളൊന്നും കാണ്മാനില്ല

പല ഗുണമുെള്ളാരു പുരുഷനവന്റെ

തലമുടിയൊക്കെ നരച്ചു വെളുത്തു

തിലകക്കുറിയും ചൊടിയും കൊള്ളാം

തലയിലവന്നൊരു രോമവുമില്ല.

ശാസ്ത്രമശേഷം വശമൊരു പുരുഷനു

ഗാത്രം കണ്ടാലയ്യോ വികൃതം.

ശ്രോത്രം രണ്ടും വെടി വച്ചാലണു-

മാത്രം പോലും കേള്‍പ്പാന്‍ വഹിയാ.

വ്യാകരണങ്ങടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളു-

മാകെത്തന്നെ മുഖസ്ഥമൊരുത്തനു

വാക്കിനു ഫലിതവുമുണ്ടവനല്‍പ്പം

കാക്കക്കണ്ണുണ്ടെന്നൊരു ദോഷം.

തര്‍ക്കം പലതും കണ്ടവനൊരുവനു

വര്‍ക്കത്തില്ല ശരീരം കണ്ടാല്‍

മിക്കതുമൊരുവനു ലക്ഷം ശ്ലോകമൊ-

രിക്കല്‍ കേട്ടാലങ്ങു ഗ്രഹിക്കാം

വിക്കുകള്‍ കൊണ്ടതു പറവാന്‍ വഹിയാ

സത്കഥ വളരെയറിഞ്ഞൊരു ദേഹം

ക ക ക ക കംസന്‍ കി കി കി കി കൃഷ്ണന്‍

പു പു പു പു പൂതനയെന്നാം കഥയില്‍.

നല്ലൊരു ജാതിയില്‍ വന്നു പിറന്നു

നല്ലൊരു രൂപ ഗുണങ്ങളുമുണ്ട്

ഹരിയെന്നാദിയൊരക്ഷരമവനുടെ-

യരികേ കൂടെ പോയിട്ടില്ല.

പ്രൌഢതയെല്ലാം കണ്ടാല്‍ തോന്നും

മൂഢതയല്ലാതവനറിവില്ല

ഗണിതഗ്രന്ഥം വൈദ്യവുമുണ്ടതി

ഗുണവാനെന്നു പ്രസിദ്ധന്‍ താനും

ലോകതയെന്നതു കണികാണ്മാനി-

ല്ലേകനു ദോഷമതേവമസംഖ്യം.

കണ്ടാല്‍ നല്ലൊരു പുരുഷനവന്നു

വേണ്ടാതനവും കോപവുമേറും

കണ്ട ജനത്തൊടു ശുണ്ഠി കടിച്ചും

രണ്ടാം വാക്കിനു കേറിയടിച്ചും

മീശക്കൊമ്പും ലന്തക്കുഴലും

ദേശത്തേക്കൊരു മുമ്പും വമ്പും

ഊശാന്താടിയുമുള്ളവനങ്ങൊരു

കാശിനു പിടിയാ പടയില്‍ ചെന്നാല്‍.

(രുക്മിണീ സ്വയംവരത്തില്‍ നിന്ന്.)

--------------------------------------------

Every sin is accounted.. and a price is fixed

we can prefer to flaunt and enjoy and share our sins in public,

and we can have gay eating and drinking over such sins..

The story does not end there..

Every sin is accounted..

and a price is fixed ..

at least the base price..

we may have to pay the price mostly in secret and there will be no one to share such costs..

The burden will have to be carried silently and painfully.

never associate with known bad elements

 

वैरिणं नोपसेवेत सहायं चैव वैरिण: |

अधार्मिकं तस्करं च परस्यैव च योषितम् ||

मनुस्मृति

vairiṇaṃ nopaseveta sahāyaṃ caiva vairiṇa: |

adhārmikaṃ taskaraṃ ca parasyaiva ca yoṣitam ||

manusmriti

One should never approach for help or keep confident company with an avowed enemy, 

a friend or associate of an enemy, 

a person who is leading unrighteous life, 

a person who is a known thief, 

and 

one should never try to gain the favour the woman who belongs to some other family.

വൈരിണം നോപസേവേത സഹായം ചൈവ വൈരിണ: ।

അധാര്‍മികം തസ്കരം ച പരസ്യൈവ ച യോഷിതം ॥

മനുസ്മൃതി

ഒരാള്‍ ഒരിക്കലും താഴെ പറയുന്ന തരത്തിലുള്ള വ്യക്തികളുമായി കൂട്ടുകൂടുകയോ അവരില്‍ വിശ്വാസം അര്‍പ്പിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.

൧. തനിക്ക് ശത്രുവാണെന്ന് നല്ലവണ്ണം അറിയാവുന്ന വ്യക്തി

൨. തന്‍റെ ശത്രുവിന്‍റെ കൂട്ടുകാരനും ശിങ്കിടിയും ഒക്കെ ആയി അയാളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുന്നവന്‍

൩. നേരും നെറിയും ഒട്ടും പരിഗണിക്കാതെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്ന ആള്‍.

൪ കള്ളനും സത്യസന്ധത ഒട്ടും ഇല്ലാത്തവനും ആരില്‍ നിന്നും എന്തും തട്ടിപ്പറിക്കാന്‍ ഒട്ടും കൂസല്‍ ഇല്ലാത്തവനും ആയ ആള്‍

ഇത് മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരുടെ കുടുംബത്തില്‍ മാന്യമായി ജീവിക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെ പിന്നില്‍ ദുരുദ്ദേശവുമായി ഒരിക്കലും കൂടരുത്.

avoid silly enmities, character aberration and irreverance

 

शुष्कवैरं विवादं च न कुर्यात् केनचित्सह |

परिहासेऽपि अनौचित्यं स्वप्नेऽपि अन्यवधुरतिम् ||

मनुस्मृति

śuṣkavairaṃ vivādaṃ ca na kuryāt kenacitsaha |

parihāse'pi anaucityaṃ svapne'pi anyavadhuratim ||

manusmṛti

Never entertain hostility with somebody just out of ego and futile sense of self importance. Never indulge in purposeless arguments with others. Never behave inappropriately even for fun or in lighter moments. And never think even in dreams about ladies belonging to other families.

ശുഷ്കവൈരം വിവാദം ച ന കുര്യാത് കേനചിത്സഹ ।

പരിഹാസേഽപി അനൌചിത്യം സ്വപ്നേഽപി അന്യവധുരതിം ॥

മനുസ്മൃതി

ഒരു കാരണവും ഇല്ലാതെ അഹങ്കാരവും താന്‍പോരിമയും മാത്രം മനസ്സില്‍ക്കരുതി ആരോടും വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും വച്ച് പുലര്‍ത്തരുത്. മറ്റുള്ളവരുമായ് ഒരു പ്രയോജനവും ഇല്ലാത്ത വാദപ്രതിവാദങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും നടത്തരുത്. ഔചിത്യവും മര്യാദയും ഇല്ലാതെ തമാശയ്ക്കായി പോലും ഒരിക്കലും പെരുമാറരുത്. പിന്നെ സ്വപനത്തില്‍ പോലും മറ്റുള്ള കുടുംബങ്ങളിലെ സ്ത്രീജനങ്ങളെക്കുരിച്ച് ചിന്തിക്കരുത്.

the vital most part of the body is the head

 

 

सर्वस्य गात्रस्य शिर: प्रधानं सर्वेन्द्रियाणां नयनं प्रधानम् |

षण्णां रसानां लवणं प्रधानं –भवेत् नदीनाम् उदकं प्रधानम् ||

नीतिशास्त्रम्

sarvasya gātrasya śira: pradhānaṃ sarvendriyāṇāṃ nayanaṃ pradhānam ।

ṣaṇṇāṃ rasānāṃ lavaṇaṃ pradhānaṃ –bhavet nadīnām udakaṃ pradhānam ॥

nītiśāstram

Of all the human organs, the eyes are the most important. Of the six types of tastes the most significant is the salty one. Of all the waters circulating on the face of earth, the water flowing in rivers is the most beneficial. And the most important part of the body is obviously the head.

സര്‍വസ്യ ഗാത്രസ്യ ശിര: പ്രധാനം സര്‍വേന്ദ്രിയാണാം നയനം പ്രധാനം ।

ഷണ്ണാം രസാനാം ലവണം പ്രധാനം 

ഭവേത് നദീനാം ഉദകം പ്രധാനം ॥

നീതിശാസ്ത്രം

മനുഷ്യശരീരത്തിലെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യം അര്‍ഹിക്കുന്നത് കണ്ണുകള്‍ ആണ്. അതേസമയം ശരീരത്തില്‍ ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്തുന്ന സിരാകേന്ദ്രം ശിരസ്സ് ആണെന്നതില്‍ ഒരു സംശയവും ഇല്ല. ഭൂമിയില്‍ ജലം ലഭിക്കാന്‍ ഒരുപാടു സ്രോതസ്സുകള്‍ ഉണ്ട്. പക്ഷെ എല്ലായിടത്തും ഒഴുകിനടന്നു പച്ചപ്പ്‌ പരത്തുന്ന നദികളിലെ ജലമാണ് ഏറെ പ്രധാനം. അതുപോലെ നാം ആഹാരത്തില്‍ ആസ്വദിക്കുന്ന ആറു രസങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.. അവയില്‍ ഉപ്പുരസം ആണ് എല്ലാവര്‍ക്കും എല്ലാ സമയവും ഏറെ പഥ്യം