𝐋𝐞𝐚𝐫𝐧𝐢n𝐠 𝐨𝐟 𝐒𝐚𝐧𝐬𝐤𝐫𝐢𝐭 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐛𝐞 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐬𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐮𝐫𝐩𝐨𝐬𝐞𝐟𝐮𝐥.

𝐋𝐞𝐚𝐫𝐧𝐢n𝐠 𝐨𝐟 𝐒𝐚𝐧𝐬𝐤𝐫𝐢𝐭 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐛𝐞 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐬𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐮𝐫𝐩𝐨𝐬𝐞𝐟𝐮𝐥.

𝐓𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐲𝐥𝐞 𝐚𝐧𝐝 highly systematic methodology o𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐜𝐥𝐚𝐬𝐬𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞,𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐯𝐞𝐫𝐲 𝐭𝐢𝐠𝐡𝐭 𝐚𝐧𝐝 𝐜𝐫𝐢𝐬𝐩 𝐬𝐭𝐫𝐮𝐜𝐭𝐮𝐫𝐞 𝐜𝐚𝐧 𝐛𝐞 𝐨𝐟 𝐠𝐫𝐞𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐥𝐩 𝐟𝐨𝐫𝐦𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐟𝐨𝐫 𝐚𝐧𝐲 𝐬𝐨𝐫𝐭 𝐨𝐟 𝐩𝐫𝐨𝐠𝐫𝐚𝐦𝐦𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐧𝐝 𝐟𝐨𝐫 𝐩𝐫𝐞𝐩𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐟𝐥𝐨𝐰𝐜𝐡𝐚𝐫𝐭 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐚𝐜𝐜𝐮𝐫𝐚𝐜𝐲. However, 𝐢𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞 𝐢s  l𝐞𝐚𝐫𝐧𝐞𝐝  routinely like 𝐚𝐧𝐲 𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞, 𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐬𝐞𝐜𝐮𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐞 𝐪𝐮𝐚𝐥𝐢𝐟𝐲𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐚𝐫𝐤𝐬 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐭𝐡𝐞 𝐡𝐞𝐥𝐩 𝐨𝐟 𝐠𝐫𝐚𝐜𝐞 𝐦𝐚𝐫𝐤𝐬 𝐭𝐨𝐨, 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐠𝐨𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐨 𝐡𝐞𝐥𝐩.

𝐒𝐚𝐧𝐬𝐤𝐫𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐚𝐧 𝐞𝐱𝐜𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧𝐭 𝐭𝐨𝐨𝐥 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐡𝐚𝐧𝐝𝐬 𝐨𝐟 𝐚 𝐡𝐢𝐠𝐡𝐥𝐲 𝐥𝐨𝐠𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐦𝐢𝐧𝐝. 𝐄𝐯𝐞𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐮𝐝𝐲 𝐨𝐟 𝐕𝐞𝐝𝐚𝐬- 𝐒𝐡𝐢𝐤𝐬𝐡𝐚, 𝐂𝐡𝐚𝐧𝐝𝐚𝐬, 𝐍𝐢𝐫𝐮𝐤𝐭𝐚𝐦, 𝐉𝐲𝐨𝐭𝐡𝐢𝐬𝐡𝐚𝐦, Vyakaranam, Kalpam-𝐚𝐫𝐞 𝐚𝐥𝐥 𝐛𝐚𝐬𝐞𝐝 𝐨𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐲 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐬𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐡𝐢𝐠𝐡𝐥𝐲 𝐝𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐬𝐬 𝐨𝐟 𝐥𝐨𝐠𝐢𝐜- of very exacting standards of accuracy.

𝐇𝐮𝐦𝐚𝐧 𝐦𝐢𝐧𝐝 𝐡𝐚𝐝 𝐬𝐨𝐚𝐫𝐞𝐝 𝐭𝐨 𝐢𝐭𝐬 𝐚𝐧𝐚𝐥𝐲𝐭𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐛𝐞𝐬𝐭 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐟𝐢𝐯𝐞 𝐦𝐢𝐥𝐥𝐞𝐧𝐧𝐢𝐮𝐦𝐬 𝐚𝐠𝐨..

𝐁𝐮𝐭 𝐚𝐟𝐭𝐞𝐫 𝐚 𝐜𝐞𝐫𝐭𝐚𝐢𝐧 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐥 𝐨𝐟 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐬𝐢𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐧𝐨𝐫𝐦𝐚𝐥 𝐬𝐭𝐮𝐝𝐞𝐧𝐭 𝐨𝐟 𝐚𝐧𝐲 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞 𝐞𝐧𝐜𝐫𝐨𝐚𝐜𝐡𝐞𝐬 𝐢𝐧𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐞𝐚𝐥𝐦 𝐨𝐟 𝐯𝐞𝐫𝐛𝐢𝐚𝐠𝐞, 𝐢𝐦𝐚𝐠𝐢𝐧𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧, 𝐬𝐞𝐧𝐭𝐢𝐦𝐞𝐧𝐭𝐬 𝐞𝐭𝐜., 𝐰𝐡𝐢𝐜𝐡 𝐚𝐫𝐞 𝐧𝐨𝐭 𝐞𝐱𝐚𝐜𝐭𝐥𝐲 𝐚𝐦𝐞𝐧𝐚𝐛𝐥𝐞 𝐭𝐨 𝐥𝐨𝐠𝐢𝐜.

𝐓𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞 𝐜𝐚𝐧 𝐠𝐢𝐯𝐞 𝐨𝐧𝐥𝐲 𝐚𝐞𝐬𝐭𝐡𝐞𝐭𝐢𝐜 𝐬𝐚𝐭𝐢𝐬𝐟𝐚𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧..

𝐈𝐟 𝐒𝐚𝐧𝐬𝐤𝐫𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐭𝐨 𝐛𝐞 𝐮𝐬𝐞𝐝 𝐩𝐮𝐫𝐩𝐨𝐬𝐞𝐟𝐮𝐥𝐥𝐲, 𝐰𝐞 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐭𝐨 𝐬𝐡𝐞𝐝 𝐨𝐫 𝐬𝐜𝐚𝐥𝐩𝐞𝐥 𝐭𝐡𝐫𝐨𝐮𝐠𝐡 𝐭𝐡𝐞 𝐨𝐮𝐭𝐞𝐫 𝐨𝐫 𝐩𝐞𝐫𝐢𝐩𝐡𝐞𝐫𝐚𝐥 𝐬𝐡𝐞𝐥𝐥 𝐨𝐟 𝐠𝐞𝐧𝐞𝐫𝐚𝐥𝐢𝐳𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐚𝐧𝐝 𝐝𝐞𝐥𝐯𝐞 𝐝𝐞𝐞𝐩 𝐢𝐧𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐫𝐮𝐜𝐭𝐮𝐫𝐞..

𝐍𝐨 𝐩𝐫𝐨𝐟𝐢𝐭 𝐜𝐚𝐧 𝐚𝐫𝐢𝐬𝐞 𝐛𝐲 𝐬𝐚𝐲𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐰𝐞 𝐡𝐚𝐝 𝐚 𝐜𝐫𝐞𝐝𝐢𝐭𝐚𝐛𝐥𝐞 𝐩𝐚𝐬𝐭, 𝐰𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐞 𝐠𝐨𝐨𝐝 𝐚𝐭 𝐚𝐬𝐭𝐫𝐨𝐥𝐨𝐠𝐲, 𝐚𝐬𝐭𝐫𝐨𝐧𝐨𝐦𝐲, 𝐩𝐨𝐞𝐭𝐢𝐜𝐬 𝐞𝐭𝐜..

𝐖𝐞 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐬𝐭𝐮𝐝𝐲 𝐚𝐥𝐥 𝐭𝐡𝐞𝐬𝐞 𝐚𝐩𝐩𝐫𝐨𝐚𝐜𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐮𝐛𝐣𝐞𝐜𝐭 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐧𝐚𝐧𝐨 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐬𝐢𝐨𝐧 𝐰𝐞 𝐚𝐩𝐩𝐥𝐲 𝐢𝐧 𝐬𝐜𝐢𝐞𝐧𝐜𝐞.

𝐩𝐫𝐚𝐢𝐬𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐫𝐢𝐝𝐞 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐛𝐞 𝐤𝐞𝐩𝐭 𝐭𝐨 𝐦𝐲𝐬𝐞𝐥𝐟

𝐖𝐡𝐞𝐧 𝐈 𝐛𝐞𝐜𝐨𝐦𝐞 𝐚 𝐩𝐚𝐫𝐭 𝐨𝐟 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐚𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧, 𝐰𝐡𝐢𝐜𝐡 𝐲𝐢𝐞𝐥𝐝𝐬 𝐡𝐞𝐚𝐫𝐭𝐲 𝐫𝐞𝐬𝐮𝐥𝐭𝐬 𝐚𝐭 𝐥𝐞𝐚𝐬𝐭 𝐢𝐧 𝐦𝐲 𝐨𝐰𝐧 𝐫𝐞𝐜𝐤𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠, 𝐭𝐡𝐞𝐧 𝐈 𝐜𝐚𝐧 𝐫𝐞𝐚𝐥𝐥𝐲 𝐟𝐞𝐞𝐥 𝐭𝐡𝐞 𝐞𝐜𝐬𝐭𝐚𝐜𝐲 𝐨𝐟 𝐜𝐫𝐞𝐚𝐭𝐢𝐯𝐢𝐭𝐲,𝐚𝐧𝐝 𝐈 𝐚𝐦 𝐣𝐮𝐬𝐭𝐢𝐟𝐢𝐞𝐝 𝐢𝐧 𝐜𝐨𝐧𝐠𝐫𝐚𝐭𝐮𝐥𝐚𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐲𝐬𝐞𝐥𝐟, 𝐚𝐧𝐝 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐈 𝐜𝐚𝐧 𝐚𝐟𝐟𝐨𝐫𝐝 𝐭𝐨 𝐟𝐞𝐞𝐥 𝐩𝐫𝐨𝐮𝐝.

𝐁𝐮𝐭 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐩𝐫𝐚𝐢𝐬𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐫𝐢𝐝𝐞 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐛𝐞 𝐤𝐞𝐩𝐭 𝐭𝐨 𝐦𝐲𝐬𝐞𝐥𝐟, 𝐚𝐧𝐝 𝐈 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐭𝐡𝐚𝐧𝐤 𝐆𝐨𝐝 𝐟𝐨𝐫 𝐡𝐚𝐯𝐢𝐧𝐠 𝐜𝐨𝐦𝐞 𝐛𝐲 𝐬𝐮𝐜𝐡 𝐚𝐧 𝐨𝐩𝐩𝐨𝐫𝐭𝐮𝐧𝐢𝐭𝐲,.

𝐁𝐮𝐭 𝐝𝐢𝐬𝐚𝐩𝐩𝐨𝐢𝐧𝐭𝐦𝐞𝐧𝐭, 𝐝𝐞𝐣𝐞𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧, 𝐝𝐞𝐩𝐫𝐞𝐬𝐬𝐢𝐨𝐧, 𝐚𝐥𝐥 𝐬𝐭𝐚𝐫𝐭 𝐞𝐯𝐞𝐧 when 𝐈 𝐚𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐛𝐞𝐬𝐭 𝐚𝐜𝐡𝐢𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐢𝐟 𝐈 𝐟𝐨𝐜𝐮𝐬 𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐞𝐬𝐩𝐨𝐧𝐬𝐞 𝐨𝐟 𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫𝐬.

𝐈 𝐚𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐛𝐞𝐬𝐭 𝐩𝐫𝐨𝐦𝐨𝐭𝐞𝐫 𝐨𝐟 𝐦𝐲𝐬𝐞𝐥𝐟, 𝐈 𝐚𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐠𝐫𝐞𝐚𝐭𝐞𝐬𝐭 𝐜𝐫𝐢𝐭𝐢𝐜 𝐨𝐟 𝐦𝐲𝐬𝐞𝐥𝐟.. (𝐨𝐫 𝐈 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐛𝐞..)

𝐀 𝐩𝐫𝐚𝐢𝐬𝐞 𝐨𝐫 𝐚 𝐟𝐫𝐨𝐰𝐧 𝐛𝐲 𝐦𝐲𝐬𝐞𝐥𝐟 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐦𝐚𝐭𝐭𝐞𝐫 𝐚 𝐥𝐨𝐭 𝐟𝐨𝐫 𝐦𝐞..

𝐁𝐮𝐭 𝐛𝐨𝐮𝐪𝐮𝐞𝐭𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐛𝐫𝐢𝐜𝐤𝐛𝐚𝐭𝐬 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐚𝐧𝐲𝐨𝐧𝐞 𝐞𝐥𝐬𝐞, 𝐢𝐬 𝐨𝐟 𝐥𝐞𝐬𝐬𝐞𝐫 𝐢𝐦𝐩𝐨𝐫𝐭𝐚𝐧𝐜𝐞

𝐁𝐮𝐭 𝐢𝐭 𝐚𝐥𝐥 𝐛𝐨𝐢𝐥𝐬 𝐝𝐨𝐰𝐧 𝐭𝐨 𝐨𝐧𝐞 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠.. 𝐖𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐡𝐚𝐩𝐩𝐞𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐮𝐬𝐮𝐚𝐥𝐥𝐲 𝐢𝐧 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐚𝐥 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐬𝐚𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬, 𝐚𝐧𝐝 𝐚𝐥𝐬𝐨 𝐢𝐧 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐚𝐥 𝐦𝐞𝐝𝐢𝐚, 𝐢𝐬 𝐚𝐥𝐥 𝐭𝐫𝐢𝐯𝐢𝐚𝐥..

𝐈𝐭 𝐢𝐬 𝐧𝐨𝐭 at all 𝐰𝐨𝐫𝐭𝐡 𝐭𝐡𝐞 𝐛𝐨𝐭𝐡𝐞r

𝐭𝐨𝐨 𝐦𝐮𝐜𝐡 𝐨𝐟 𝐚𝐧𝐲𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨𝐨 𝐠𝐨𝐨𝐝

 

सर्वत्रातिकृतं भद्रे व्यसनायोपपद्यते॥वल्मीकिरामायणे॥

अतिभुक्तिरतीवोक्तिर्व्यसनायोपपद्यते॥समयोचितपद्यमालिका

अतिनिर्मथनादग्निश्चन्दनादपि जायते॥चाणक्यनीतिशास्त्रे॥

अतिपरिचयः कस्यावज्ञां न जनयति॥ सोमदेव नीतिवाक्यामृतम्

sarvatrātikṛtaṁ bhadre vyasanāyopapadyate||valmīkirāmāyaṇe||

atibhuktiratīvoktirvyasanāyopapadyate||samayocitapadyamālikā

atinirmathanādagniścandanādapi jāyate|hāṇakyanītiśāstre||

atiparicayaḥ kasyāvjñāṁ na janayati|| somadeva nītivākyāmṛtam

𝐄𝐯𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐜𝐞 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠𝐬 𝐛𝐞𝐲𝐨𝐧𝐝 𝐫𝐞𝐚𝐬𝐨𝐧𝐚𝐛𝐥𝐞 𝐥𝐢𝐦𝐢𝐭𝐬 𝐜𝐚𝐧 𝐭𝐮𝐫𝐧 𝐮𝐧𝐩𝐥𝐞𝐚𝐬𝐚𝐧𝐭 𝐨𝐫 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐭𝐨𝐱𝐢𝐜. 𝐓𝐡𝐞 𝐟𝐨𝐥𝐥𝐨𝐰𝐢𝐧𝐠 𝐜𝐥𝐚𝐬𝐬𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐪𝐮𝐨𝐭𝐞𝐬 𝐭𝐞𝐬𝐭𝐢𝐟𝐲 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐟𝐚𝐜𝐭

𝐎𝐡 𝐍𝐢𝐜𝐞 𝐥𝐚𝐝𝐲, 𝐰𝐡𝐞𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐚𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐢𝐬 𝐫𝐞𝐩𝐞𝐚𝐭𝐞𝐝 𝐭𝐨𝐨 𝐦𝐚𝐧𝐲 𝐭𝐢𝐦𝐞𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐨𝐨 𝐯𝐢𝐠𝐨𝐫𝐨𝐮𝐬𝐥𝐲, 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐞𝐬𝐮𝐥𝐭 𝐰𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐛𝐞 𝐝𝐢𝐬𝐚𝐬𝐭𝐫𝐨𝐮𝐬.

𝐅𝐫𝐨𝐦 𝐕𝐚𝐥𝐦𝐢𝐤𝐢𝐫𝐚𝐦𝐚𝐲𝐚𝐧𝐚𝐦

𝐓𝐨𝐨 𝐦𝐮𝐜𝐡 𝐨𝐟 𝐞𝐚𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐨𝐨 𝐦𝐮𝐜𝐡 𝐨𝐟 𝐭𝐚𝐥𝐤𝐢𝐧𝐠 𝐜𝐚𝐧 𝐢𝐧𝐯𝐚𝐫𝐢𝐚𝐛𝐥𝐞 𝐥𝐞𝐚𝐝 𝐨𝐧𝐥𝐲 𝐭𝐨 𝐦𝐢𝐬𝐞𝐫𝐲..

𝐅𝐫𝐨𝐦 𝐒𝐚𝐦𝐚𝐲𝐨𝐜𝐡𝐢𝐭𝐚 𝐏𝐚𝐝𝐲𝐚𝐦𝐚𝐚𝐥𝐢𝐤𝐚

𝐖𝐡𝐞𝐧 𝐩𝐫𝐞𝐬𝐬𝐞𝐝, 𝐫𝐮𝐛𝐛𝐞𝐝 𝐚𝐧𝐝 𝐜𝐫𝐮𝐬𝐡𝐞𝐝 𝐭𝐨𝐨 𝐡𝐚𝐫𝐝, 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐜𝐨𝐨𝐥𝐞𝐬t 𝐒𝐚𝐧𝐝𝐚𝐥𝐰𝐨𝐨𝐝 𝐜𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐛𝐞𝐜𝐨𝐦𝐞 𝐡𝐨𝐭 𝐚𝐧𝐝 𝐞𝐦𝐢𝐭 𝐬𝐩𝐚𝐫𝐤𝐢𝐧𝐠 𝐟𝐢𝐫𝐞

𝐂𝐡𝐚𝐧𝐚𝐤𝐲𝐚 𝐍𝐢𝐭𝐢

𝐘𝐞𝐬, 𝐰𝐡𝐨 𝐜𝐚𝐧 𝐞𝐬𝐜𝐚𝐩𝐞 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐝𝐢𝐬𝐝𝐚𝐢𝐧 𝐚𝐧𝐝 𝐜𝐚𝐬𝐮𝐚𝐥 𝐭𝐫𝐞𝐚𝐭𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐰𝐡𝐞𝐧 𝐡𝐞 𝐢𝐬 𝐭𝐨𝐨 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐚𝐫 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐬𝐨𝐦𝐞𝐨𝐧𝐞, 𝐰𝐡𝐞𝐧 𝐡𝐞 𝐚𝐜𝐭𝐬 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐭𝐨𝐨 𝐦𝐮𝐜𝐡 𝐨𝐟 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐚𝐫𝐢𝐭𝐲?

𝐍𝐞𝐞𝐭𝐢 𝐒𝐚𝐫𝐚𝐚𝐦𝐫𝐮𝐭𝐡𝐚𝐦 𝐨𝐫 𝐒𝐨𝐦𝐚𝐝𝐞𝐯𝐚

𝐈𝐧 𝐬𝐡𝐨𝐫𝐭 𝐭𝐨𝐨 𝐦𝐮𝐜𝐡 𝐨𝐟 𝐚𝐧𝐲𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨𝐨 𝐠𝐨𝐨𝐝..

k v ananthanarayanan

𝐫𝐞𝐬𝐩𝐞𝐜𝐭𝐟𝐮𝐥 𝐭𝐨 𝐚𝐥𝐥 𝐝𝐞𝐢𝐭𝐢𝐞𝐬 𝐰𝐢𝐭𝐡𝐨𝐮𝐭 𝐝𝐢𝐟𝐟𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜𝐞

 

शृणुते सर्वधर्माश्च सर्वान् देवान् नमस्यति। 

अनसूयुर्जितक्रोधस्तय तुष्यति केशवः॥ 

विष्णुधर्मोत्तरपुराणे॥

śṛṇute sarvadharmāśca sarvān devān namasyati| 

anasūyurjitakrodhastaya tuṣyati keśavaḥ||

 viṣṇudharmottarapurāṇe||

𝐋𝐨𝐫𝐝 𝐊𝐞𝐬𝐡𝐚𝐯𝐚 𝐭𝐡𝐞 𝐊𝐫𝐢𝐬𝐡𝐧𝐚 𝐢𝐬 𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐩𝐥𝐞𝐚𝐬𝐞𝐝 𝐨𝐧 𝐚 𝐝𝐞𝐯𝐨𝐭𝐞𝐞 𝐰𝐡𝐨 𝐥𝐢𝐬𝐭𝐞𝐧𝐬 𝐭𝐨 𝐚𝐥𝐥 𝐢𝐧𝐬𝐭𝐮𝐫𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐨𝐧 𝐫𝐢𝐠𝐡𝐭𝐞𝐨𝐮𝐬𝐧𝐞𝐬𝐬, 𝐰𝐡𝐨 𝐢𝐬 𝐫𝐞𝐬𝐩𝐞𝐜𝐭𝐟𝐮𝐥 𝐭𝐨 𝐚𝐥𝐥 𝐝𝐞𝐢𝐭𝐢𝐞𝐬 𝐰𝐢𝐭𝐡𝐨𝐮𝐭 𝐝𝐢𝐟𝐟𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜𝐞, 𝐚𝐧𝐝 𝐰𝐡𝐨 𝐝𝐨𝐞𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐞𝐧𝐭𝐞𝐫𝐭𝐚𝐢𝐧 𝐣𝐞𝐚𝐥𝐨𝐮𝐬𝐲 𝐨𝐫 𝐝𝐞𝐞𝐩 𝐚𝐧𝐠𝐞𝐫 𝐭𝐨𝐰𝐚𝐫𝐝𝐬 𝐚𝐧𝐲𝐨𝐧𝐞.

When you call it energy or Krishna or Sheneeswara or Kristu, the difference is only in the nomenclature.

When you call it energy or Krishna or Sheneeswara or Kristu, the difference is only in the nomenclature. How do you get greater clarity just by calling the divine as energy instead of Mr Krishna or Mrs Durga..? It all depends, IMHO in what the mind understands when we call the Gods name. If we think that God is in his heaven and all is well with his world, we are rather peaceful. When we feel that presence in the epicentre of our vitals, we are perhaps nearer to the realization or sadhana. When we are able to go further and state that “I am one with God”, it is jeevanmukthi. Instead of this if we are trying to enter into a barter with God. I shall do adipradakshinam if I get 95 percent in Exam, I will break 1008 coconuts and equal number neiyappam and modakam if I get a campus selection, and many activities involving quid pro quo, there we are seeing the Divinity as a Grocer or some other businessman. We should have absolute clarity on this issue. Nothing wrong even if we conceive Parabrahmam as a buffalo.

𝐀𝐟𝐭𝐞𝐫 𝐚𝐥𝐥 𝐚 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞 𝐢𝐬 𝐩𝐫𝐢𝐦𝐚𝐫𝐢𝐥𝐲 𝐢𝐧 𝐞𝐱𝐢𝐬𝐭𝐞𝐧𝐜𝐞 𝐟𝐨𝐫 𝐜𝐨𝐧𝐯𝐞𝐲𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐝𝐞𝐚𝐬.. 𝐀𝐝𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐞𝐬𝐭𝐡𝐞𝐭𝐢𝐜𝐬 𝐭𝐨 𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐜𝐞

𝐓𝐡𝐞 𝐠𝐫𝐞𝐚𝐭𝐞𝐬𝐭 𝐩𝐫𝐨𝐛𝐥𝐞𝐦 𝐈 𝐟𝐚𝐜𝐞 𝐰𝐡𝐞𝐧 𝐈 𝐩𝐮𝐛𝐥𝐢𝐬𝐡𝐞𝐝 𝐬𝐮𝐛𝐡𝐚𝐬𝐡𝐢𝐭𝐚𝐦𝐬 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐯𝐚𝐫𝐢𝐞𝐝 𝐬𝐨𝐮𝐫𝐜𝐞𝐬.. 𝐨𝐟𝐭𝐞𝐧 𝐧𝐨𝐭 𝐢𝐧 𝐰𝐢𝐝𝐞 𝐜𝐢𝐫𝐜𝐮𝐥𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧,..𝐢𝐬 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐬𝐨𝐦𝐞𝐨𝐧𝐞 𝐰𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐚𝐬𝐤 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐨𝐮𝐫𝐜𝐞.. 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐞 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐨𝐜𝐜𝐚𝐬𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐰𝐡𝐞𝐧 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐦𝐢𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐯𝐨𝐮𝐬 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧𝐬 𝐨𝐫 𝐥𝐚𝐝𝐢𝐞𝐬 𝐚𝐬𝐤𝐢𝐧𝐠 𝐰𝐡𝐞𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐦𝐲 𝐨𝐰𝐧 𝐯𝐢𝐞𝐰 𝐜𝐚𝐦𝐨𝐮𝐟𝐥𝐚𝐠𝐮𝐞𝐝 𝐨𝐫 𝐩𝐚𝐫𝐨𝐝𝐢𝐞𝐝 𝐚𝐬 𝐬𝐮𝐛𝐡𝐚𝐬𝐬𝐡𝐢𝐭𝐚𝐦..

𝐈 𝐚𝐦 𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐚𝐟𝐫𝐚𝐢𝐝 𝐭𝐨 𝐞𝐱𝐩𝐫𝐞𝐬𝐬 𝐦𝐲 𝐯𝐢𝐞𝐰𝐬 𝐨𝐩𝐞𝐧𝐥𝐲 𝐚𝐧𝐲𝐰𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐈 𝐚𝐦 𝐧𝐨𝐭 𝐢𝐧 𝐧𝐞𝐞𝐝 𝐟𝐨𝐫 𝐚𝐧𝐲 𝐚𝐮𝐭𝐡𝐨𝐫𝐢𝐭𝐲 𝐨𝐫 𝐪𝐮𝐨𝐭𝐞 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐡𝐚𝐭..

𝐀𝐧𝐝 𝐰𝐡𝐞𝐧 𝐈 𝐪𝐮𝐨𝐭𝐞 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐬𝐮𝐛𝐡𝐚𝐬𝐡𝐢𝐭𝐚𝐦𝐬 𝐰𝐡𝐢𝐜𝐡 𝐚𝐫𝐞 𝐧𝐨𝐭 𝐞𝐬𝐬𝐞𝐧𝐭𝐢𝐚𝐥𝐥𝐲 𝐞𝐥𝐞𝐠𝐞𝐧𝐭 .. 𝐛𝐮𝐭 𝐚𝐫𝐞 𝐫𝐢𝐜𝐡 𝐢𝐧 𝐦𝐞𝐚𝐧𝐢𝐧𝐠, 𝐬𝐨𝐦𝐞 𝐰𝐢𝐬𝐞 𝐠𝐮𝐲 𝐰𝐢𝐥𝐥 𝐪𝐮𝐞𝐬𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐚𝐛𝐨𝐮𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐜𝐡𝐚𝐧𝐝𝐚𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐯𝐫𝐢𝐭𝐭𝐚𝐦𝐬..

𝐀𝐟𝐭𝐞𝐫 𝐚𝐥𝐥 𝐚 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞 𝐢𝐬 𝐩𝐫𝐢𝐦𝐚𝐫𝐢𝐥𝐲 𝐢𝐧 𝐞𝐱𝐢𝐬𝐭𝐞𝐧𝐜𝐞 𝐟𝐨𝐫 𝐜𝐨𝐧𝐯𝐞𝐲𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐝𝐞𝐚𝐬..

𝐀𝐝𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐞𝐬𝐭𝐡𝐞𝐭𝐢𝐜𝐬 𝐭𝐨 𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐜𝐞.. 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐚𝐥𝐰𝐚𝐲𝐬 𝐧𝐞𝐜𝐞𝐬𝐬𝐚𝐫𝐲 𝐚𝐧𝐝 𝐧𝐨𝐭 𝐚𝐥𝐰𝐚𝐲𝐬 𝐩𝐫𝐚𝐜𝐭𝐢𝐜𝐚𝐛𝐥𝐞 𝐭𝐨𝐨..

𝐀𝐧𝐝 𝐦𝐲 𝐰𝐫𝐢𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐩𝐫𝐢𝐦𝐚𝐫𝐢𝐥𝐲 𝐭𝐨 𝐬𝐚𝐭𝐢𝐬𝐟𝐲 𝐦𝐲 𝐜𝐫𝐞𝐚𝐭𝐢𝐯𝐞 𝐮𝐫𝐠𝐞.. 𝐚𝐧𝐝 𝐮𝐧𝐥𝐞𝐬𝐬 𝐬𝐨𝐦𝐞𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐨𝐛𝐬𝐜𝐞𝐧𝐞 𝐨𝐫 𝐢𝐥𝐥𝐞𝐠𝐚𝐥.. 𝐰𝐡𝐲 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐈 𝐜𝐚𝐫𝐞 𝐭𝐨 𝐞𝐱𝐩𝐥𝐚𝐢𝐧..?

𝐖𝐡𝐚𝐭 𝐈 𝐰𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞 𝐢𝐧 𝐚 𝐧𝐨𝐭𝐞𝐛𝐨𝐨𝐤 𝐟𝐨𝐫 𝐦𝐲 𝐨𝐰𝐧 𝐫𝐞𝐚𝐝𝐢𝐧𝐠, 𝐈 𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐤𝐞𝐲 𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐫𝐞..

𝐌𝐲 𝐫𝐞𝐰𝐚𝐫𝐝 𝐢𝐬 𝐦𝐲 𝐨𝐰𝐧 𝐨𝐮𝐭𝐩𝐮𝐭 .. 𝐚𝐧𝐝 𝐧𝐨𝐭 𝐚𝐧𝐲𝐨𝐧𝐞'𝐬 𝐫𝐞𝐚𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐨𝐫 𝐥𝐢𝐤𝐞𝐬.

𝐄𝐧𝐠𝐥𝐢𝐬𝐡 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞 𝐨𝐟𝐭𝐞𝐧 𝐛𝐚𝐟𝐟𝐥𝐞𝐬 𝐦𝐞..

𝐄𝐧𝐠𝐥𝐢𝐬𝐡 𝐥𝐚𝐧𝐠𝐮𝐚𝐠𝐞 𝐨𝐟𝐭𝐞𝐧 𝐛𝐚𝐟𝐟𝐥𝐞𝐬 𝐦𝐞..

𝐓𝐰𝐨 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐬

𝟏.. 𝐈𝐦𝐦𝐨𝐫𝐚𝐥𝐢𝐭𝐲.. 𝐰𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐦𝐞𝐚𝐧 𝐥𝐚𝐜𝐤 𝐨𝐟 𝐜𝐡𝐚𝐫𝐚𝐜𝐭𝐞𝐫, 𝐥𝐚𝐜𝐤 𝐨𝐟 𝐬𝐭𝐞𝐚𝐝𝐟𝐚𝐬𝐭𝐧𝐞𝐬𝐬 𝐭𝐨 𝐫𝐞𝐥𝐢𝐠𝐢𝐨𝐧 𝐚𝐧𝐝 𝐬𝐞𝐭 𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝𝐚𝐫𝐝𝐬 𝐨𝐟 𝐬𝐨𝐜𝐢𝐚𝐥 𝐥𝐢𝐟𝐞

𝟐. 𝐈𝐦𝐦𝐨𝐫𝐭𝐚𝐥𝐢𝐭𝐲.. 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐬𝐜𝐞𝐧𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐝𝐞𝐬𝐭𝐫𝐮𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧, 𝐩𝐞𝐫𝐡𝐚𝐩𝐬 𝐝𝐞𝐚𝐭𝐡, 𝐛𝐞𝐢𝐧𝐠 𝐩𝐫𝐞𝐬𝐞𝐧𝐭 𝐟𝐨𝐫 𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐛𝐞𝐜𝐚𝐮𝐬𝐞 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐠𝐨𝐨𝐝 𝐧𝐚𝐦𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐟𝐚𝐦𝐞 𝐞𝐚𝐫𝐧𝐞𝐝 𝐢𝐧 𝐥𝐢𝐟𝐞, 𝐚𝐧𝐝 𝐬𝐨 𝐨𝐧.

𝐈 𝐰𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫, 𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐢𝐟𝐟𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜𝐞 𝐛𝐞𝐭𝐰𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐭𝐰𝐨 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐬 𝐢𝐬 𝐨𝐧𝐥𝐲 𝐚 '𝐭"..

𝐒𝐨 𝐨𝐧𝐞 𝐜𝐚𝐧 𝐠𝐨 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐢𝐦𝐦𝐨𝐫𝐚𝐥𝐢𝐭𝐲 𝐭𝐨 𝐢𝐦𝐦𝐨𝐫𝐭𝐚𝐥𝐢𝐭𝐲 𝐛𝐲 𝐭𝐚𝐤𝐢𝐧𝐠 𝐚 𝐜𝐮𝐩 𝐨𝐟 𝐓𝐞𝐚.. 𝐢𝐬 𝐢𝐭?

𝐀 𝐜𝐚𝐭𝐜𝐡𝐲 𝐬𝐥𝐨𝐠𝐚𝐧 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐞𝐚 𝐜𝐨𝐦𝐩𝐚𝐧𝐢𝐞𝐬.

ignorance

 

अज्ञानात् क्लेशमाप्नोति तथापत्सु निमज्जति॥महाभारते

अज्ञानप्रसवं हीदं यद् दुःखमुपलभ्यते॥महाभारते

एकः शत्रुर्न द्वितीयोऽस्ति कश्चिदज्ञानतुल्यः राजन्॥ महाभारते

ajñānāt kleśamāpnoti tathāpatsu nimajjati|ṁahābhārate

ajñānaprasavaṁ hīdaṁ yad duḥkhamupalabhyate|ṁahābhārate

ekaḥ śatrurna dvitīyo'sti kaścidajñānatulyaḥ rājan|| mahābhārte

𝐓𝐡𝐫𝐨𝐮𝐠𝐡 𝐢𝐠𝐧𝐨𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞, 𝐭𝐡𝐫𝐨𝐮𝐠𝐡 𝐥𝐚𝐜𝐤 𝐨𝐟 𝐮𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐩𝐞𝐨𝐩𝐥𝐞 𝐥𝐚𝐧𝐝 𝐮𝐩 𝐢𝐧 𝐝𝐢𝐟𝐟𝐢𝐜𝐮𝐭𝐢𝐞𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐬𝐢𝐧𝐤 𝐝𝐞𝐞𝐩𝐞𝐫 𝐚𝐧𝐝 𝐝𝐞𝐞𝐩𝐞𝐫 𝐢𝐧𝐭𝐨 𝐝𝐚𝐧𝐠𝐞𝐫𝐬.

𝐈𝐧𝐝𝐞𝐞𝐝, 𝐚𝐥𝐥 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐨𝐫𝐫𝐨𝐰𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐫𝐢𝐛𝐮𝐥𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬 𝐬𝐞𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐢𝐬 𝐰𝐨𝐫𝐥𝐝 𝐚𝐧𝐝 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐢𝐬 𝐥𝐢𝐟𝐞 𝐚𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐩𝐫𝐨𝐝𝐮𝐜𝐭𝐬 𝐨𝐟 𝐥𝐚𝐜𝐤 𝐨𝐟 𝐩𝐫𝐨𝐩𝐞𝐫 𝐤𝐧𝐨𝐰𝐥𝐞𝐝𝐠𝐞 𝐚𝐧𝐝 𝐮𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝𝐢𝐧𝐠, 𝐩𝐫𝐨𝐝𝐮𝐜𝐭 𝐨𝐟 𝐢𝐠𝐧𝐨𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞.

𝐓𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐜𝐚𝐧 𝐛𝐞 𝐧𝐨 𝐞𝐧𝐞𝐦𝐲 𝐰𝐡𝐨 𝐰𝐢𝐥𝐥 𝐛𝐞 𝐞𝐪𝐮𝐚𝐥 𝐭𝐨 𝐢𝐠𝐧𝐨𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞, 𝐰𝐡𝐞𝐧 𝐢𝐭 𝐜𝐨𝐦𝐞𝐬 𝐭𝐨 𝐜𝐚𝐮𝐬𝐢𝐧𝐠 𝐝𝐚𝐦𝐚𝐧𝐠𝐞 𝐭𝐨 𝐚 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧, 𝐎𝐡 𝐊𝐢𝐧𝐠.

𝐓𝐡𝐫𝐞𝐞 𝐪𝐮𝐨𝐭𝐞𝐬 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐌𝐚𝐡𝐚𝐛𝐡𝐚𝐫𝐚𝐭𝐡𝐚𝐦…

𝐈𝐠𝐧𝐨𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐢𝐬 𝐚𝐧 𝐞𝐧𝐞𝐦𝐲, 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐚𝐝 𝐩𝐚𝐫𝐭 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲 𝐢𝐬 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐢𝐠𝐧𝐨𝐫𝐚𝐧𝐭 𝐩𝐞𝐨𝐩𝐥𝐞 𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐫𝐞𝐚𝐥𝐢𝐳𝐞 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐚𝐫𝐞 𝐛𝐥𝐞𝐬𝐬𝐞𝐝 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐬𝐨 𝐦𝐮𝐜𝐡 𝐨𝐟 𝐢𝐠𝐧𝐨𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞. 𝐀𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐠𝐫𝐞𝐚𝐭𝐞𝐬𝐭 𝐫𝐨𝐚𝐝𝐛𝐥𝐨𝐜𝐤 𝐭𝐨 𝐡𝐞𝐚𝐥𝐭𝐡𝐲 𝐥𝐢𝐟𝐞 𝐢𝐬 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐧𝐲 𝐩𝐞𝐨𝐩𝐥𝐞 𝐜𝐚𝐫𝐫𝐲 𝐭𝐡𝐞𝐢𝐫 𝐢𝐠𝐧𝐨𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐚𝐬 𝐢𝐟 𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐚 𝐡𝐢𝐠𝐡𝐥𝐲 𝐩𝐫𝐢𝐜𝐞𝐝 𝐨𝐫𝐧𝐚𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐫𝐨𝐮𝐝𝐥𝐲 𝐟𝐥𝐚𝐮𝐧𝐭 𝐢𝐭 𝐭𝐨𝐨.

𝐊 𝐕 𝐀𝐍𝐀𝐍𝐓𝐇𝐀𝐍𝐀𝐑𝐀𝐘𝐀𝐍𝐀𝐍

പാത്രം അറിഞ്ഞു വിളമ്പുക എന്നത് സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ പ്രായോഗികം അല്ല എന്ന് താങ്കള്‍ പറയുന്നു

പാത്രം അറിഞ്ഞു വിളമ്പുക എന്നത് സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ പ്രായോഗികം അല്ല എന്ന് താങ്കള്‍ പറയുന്നു.

ഞാന്‍ ശമയല്‍കാരന്‍ ഒന്നും അല്ല... ശമയല്‍കാരുടെ വംശത്തില്‍ പിറന്നവന്‍ ആണെങ്കിലും

പക്ഷെ ഞാന്‍ ഒത്തിരി പാകം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു.. ഒരുപാടു വിളമ്പിയും കഴിഞ്ഞു. ആയിരക്കണക്കിന് കുറിപ്പുകള്‍.. വിവിധ ഭാഷകളില്‍. വിവിധ വിഷയങ്ങളില്‍

ഇപ്പൊള്‍ ഞാന്‍ പലപ്പോഴും പഴയ കാര്യങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുകയാണ്.

ഇതൊക്കെ എന്തിനു ചെയ്തു എന്ന കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് പശ്ചാത്താപം മാത്രമാണ് അവശേഷിക്കുന്നത്. ആരെങ്കിലും എഴുതിയ കളവുകളും അര്‍ദ്ധസത്യങ്ങളും വെളിവുകേടുകളും കോപ്പിയടിച്ച് സ്വന്തമാണെന്ന് വരുത്തി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നവര്‍ ആണ് ഇവിടത്തെ പണ്ഡിതന്മാര്‍. വാക്കുകളുടെയും പ്രയോഗങ്ങളുടെയും അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാക്കാതെ സ്വയം ചിലതൊക്കെ ആണ് ചില കാര്യങ്ങളുടെ അര്‍ത്ഥവും താല്‍പര്യവും എന്നൊക്കെ ധരിച്ചു അതൊക്കെ വലിയ കാര്യമായി വിളമ്പി ഗുരുക്കള്‍ ആയി വിലസുന്ന കുറെ ആളുകള്‍. ഇവര്‍ ഗുരുക്കള്‍ അല്ല കുരുക്കള്‍ ആണ്.

ഇവിടെ ഇത്തരത്തില്‍ ഉള്ള ആളുകളാണ് താരങ്ങള്‍

ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ ഈ കൂട്ടായ്മയില്‍ ആണല്ലോ ഞാനും ജീവിക്കുന്നത എന്ന കാര്യം ഓര്‍ത്ത് ലജ്ജ തോന്നുന്നു.

ഒരു ജന്മത്തിനു വേണ്ടതില്‍ അധികം വായിച്ചു, പഠിച്ചു, എഴുതി.. ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ അവജ്ഞ മാത്രമേ തോന്നുന്നുള്ളൂ.

പക്ഷെ ആയിരക്കണക്കിന് ലേഖനങ്ങളും കുറിപ്പുകളും എഴുതിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ ഇല്ല.

ചെയ്തിട്ടും ഒരു കാര്യവും ഇല്ല.

തുടക്കത്തില്‍ ഇതൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ വലിയ ഉത്സാഹം ആയിരുന്നു. ഞാന്വ‍ ലിയ പണ്ഡിതന്‍ ആണെന്ന, ഏതോ സംഭവം ആണെന്ന ബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്‍റെ അഹങ്കാരവും ധാരാളം ഉണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഒന്നും ഇല്ല. ഒരു വ്യര്‍ത്ഥതാ ബോധം.. ഒരു വിരക്തി.

ഒരുപക്ഷെ ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇപ്രകാരമായിരിക്കും അവസാനിക്കുന്നത്.