it is a clash of perceptions..

it is a clash of perceptions..

Serious writing, with some little lighter stuff once in a while by way of exception is my preference..

But people usually think social media is a medium for light banter..

I really do not know which stand is right..

But no one has control over the reading tastes of others..

Of course I have a set of readers, quite dedicated, even though I do not care much to nurture my audience..

Frankly my purpose is served once the idea is expressed..

Usually I leave it at it..

Sure, I visit my own posts again to watch whether they are read or whether they are already dead..

Usually one out of a hundred would survive..

But that is good enough..

avarice for money never decreases

यौवनं जरया ग्रस्तं आरोग्यं व्याधिभिर्हतम्।

जीवितं मृत्युमभ्येति तृष्णैका निरुपद्रवा॥४५६

जीर्यन्ति जीर्यतः केशाः दन्ताः जीर्यन्ति जीर्यतः।

जीविताशा धनाशा च जीर्यतोऽपि न जीर्यति॥ ४५७

सारसमुच्चये॥

yauvanaṁ jarayā grastaṁ ārogyaṁ vyādhibhirhatam|

jīvitaṁ mṛtyumabhyeti tṛṣṇaikā nirupadravā||456

jīryanti jīryataḥ keśāḥ dantāḥ jīryanti jīryataḥ|

jīvitāśā dhanāśā ca jīryato'pi na jīryati|| 457

sārasamuccaye||

A man may be young now but he is threatened and is being hunted by the advent of old age.

A man may be having robust health now but the threat of ill health and diseases loom large before him always.

A man may be celebrating his life this moment but sure he is approaching death with every passing moment

However greed, avariciousness which has taken possession of him remains within him strong and without challenge from any source whatsoever.

As a man approaches old age, his hairs fall, and whatever is there turn grey too

As a man approaches old age , his teeth decay and they fall down too

However, even as he reaches advanced age, his intense yearning for living for ever and his avarice for money never decreases

യൌവനം ജരയാ ഗ്രസ്തം ആരോഗ്യം വ്യാധിഭിര്‍ഹതം।

ജീവിതം മൃത്യുമഭ്യേതി തൃഷ്ണൈകാ നിരുപദ്രവാ॥൪൫൬

ജീര്യന്തി ജീര്യതഃ കേശാഃ ദന്താഃ ജീര്യന്തി ജീര്യതഃ।

ജീവിതാശാ ധനാശാ ച ജീര്യതോഽപി ന ജീര്യതി॥ ൪൫൭

സാരസമുച്ചയേ॥

ഒരാള്‍ ഇന്ന് യൌവനത്തിന്‍റെ പ്രസരിപ്പില്‍ ഓടി നടക്കുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ വാര്‍ദ്ധക്യം വൈകാതെ വന്നെത്തും എന്ന ഭീഷണി അയാളുടെ മനസ്സില്‍ എന്നും ഉണ്ടാവും

ഒരാള്‍ ഇന്ന് ഏറെ ആരോഗ്യവാനായിരിക്കാം. പക്ഷെ ക്ഷീണവും രോഗങ്ങളും ഏതു സമയത്തും അയാളെ പിടികൂടാം എന്ന ചിന്ത അയാളെ എന്നും അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും

ഒരാള്‍ എന്ന് അയാളുടെ ജീവിതം അടിച്ചുപൊളിച്ചു കൊണ്ട് ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ എന്നെങ്കിലും മരണം വന്നെത്തുമെന്നും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് യാതയാകേണ്ടി വരും എന്നുമുള്ള യാഥാര്‍ഥ്യം അയാളുടെ ചിന്തകളെ എന്നും വെല്ലുവിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും.

പക്ഷെ, അയാളെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്ന ആര്‍ത്തിയും ആക്രാന്തവും എന്നും അയാളോടൊപ്പം ഒരു വെല്ലുവിളിയും ഇല്ലാതെ കൂട്ടിനിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. ആര്‍ത്തിയെ തടുക്കാന്‍ കഴിവുള്ള ഒന്നും ഇല്ല.

ഒരു മനുഷ്യന്‍ വൃദ്ധനാവുമ്പോള്‍ അയാളുടെ തലയിലുള്ള മുടികള്‍കൊഴിഞ്ഞു പോകും ബാക്കിയുള്ള മുടികള്‍ നരച്ചിരിക്കുകയുംചെയ്യും

ഒരു മനുഷ്യന്‍ കിഴവന്‍ ആവുമ്പോള്‍ അയാളുടെ പല്ലുകള്‍ പൊഴിഞ്ഞും, ദ്രവിച്ചും നഷ്ടപ്പെടും

പക്ഷെ പ്രായം എത്ര ചെന്നാലും ഒരാളുടെ പണത്തോടുള്ള ആക്രാന്തം ഒരിക്കലും കുറയുകയില്ല. അതുപോലെ വല്ല വിധവും ജീവിച്ചിരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവും ഒരു കുറവുമില്ലാതെ അയാളെ പിന്തുടരും.

very difficult to break association with noble souls

मा भूत्सज्जनयोगो यदि योगो मा पुनः स्नेहः।

स्नेहो यदि विरहो मा यदि विरहो जीविताशा का॥

सुभाषितरत्नमाला

mā bhūtsajjanayogo yadi yogo mā punaḥ snehaḥ|

sneho yadi viraho mā yadi viraho jīvitāśā kā||

subhāṣitaratnamālā

The poet is afraid of separation from great people… after having achieved their company and guidance.

He says… Is it not better that we should not have meetings with noble people, meeting even by chance ? If such meetings take place we get attracted by the qualities of such great souls and therefore develop love and affection for them.. And once we develop such bond of affection laced with respect for such great people, we develop fear as to how we could maintain our relationship for eternity and how we could avoid separation from them. And God forbid, such separation should never happen.. What would be left for us to live further if we lose the company and guidance of such great preceptors and guides ?

सज्जनयोगो meeting, encounter, with great people मा भूत् should not, may not happen यदि if योगः भवति such meeting happens पुनः again, as a consequence स्नेहः affection, love, attachment मा भूत् should not, may not happen यदि if स्नेहः love भवति happens विरहो separation, break up मा भूत् should not happen यदि if विरहः separation भवति happen का what is there, what is left जीविताशा to desire in life, to lend meaning to life

മാ ഭൂത്സജ്ജനയോഗോ യദി യോഗോ മാ പുനഃ സ്നേഹഃ।

സ്നേഹോ യദി വിരഹോ മാ യദി വിരഹോ ജീവിതാശാ കാ॥

സുഭാഷിതരത്നമാലാ

ഇവിടെ കവിയ്ക്ക് മഹാന്മാരുമായി സത്സംഗവും സൌഹൃദവും ലഭിച്ച ശേഷം അത് എന്നും നിലനില്‍ക്കാതെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോവുമോ എന്ന കാര്യത്തില്‍ ഉല്‍ക്കണ്ഠയും ഭയവും എല്ലാം തോന്നുകയാണ്. അത് കവി ഈ ശ്ലോകത്തിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണ്.

കവി പറയുന്നു.. യാദൃച്ഛികമായിട്ട് പോലും ഉത്തമന്മാരായ വ്യക്തികളെ കണ്ടു മുട്ടാന്‍ ഇടവരാതിരിക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത് ? അത്തരം സംഗമങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുമ്പോള്‍ ആ മഹത്തുക്കളുടെ സദ്ഗുണങ്ങളോട് നമുക്ക് ഏറെ ആകര്‍ഷണവും ഏറെ ഇഷ്ടവും എല്ലാം ഉണ്ടാവും. അക്കാരണം കൊണ്ട് തന്നെ അത്തരം വ്യക്തികളുമായി വിട്ടുപിരിയാന്‍ പറ്റാത്ത വിധമുള്ള ആത്മബന്ധം നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ ഉടലെടുക്കും. ബഹുമാനവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന അത്തരം അടുപ്പം ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നമുക്ക് ആ ബന്ധം അതേ ഊഷ്മളതയോടെ എന്നും നിലനിര്‍ത്താന്‍ സാധിക്കുമോ, അല്ല അവരില്‍ നിന്ന് അകല്‍ച്ച സംഭവിക്കുമോ എന്ന വേവലാതി നമ്മെ എപ്പോഴും അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അത്തരം മഹാന്മാരില്‍ നിന്ന് വേര്‍പിരിയല്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ അത് എങ്ങിനെ സഹിക്കാന്‍ നമുക്ക് കഴിയും ?

സര്‍വശക്തന്‍ അനുഗ്രഹിച്ച് നമുക്ക് കിട്ടുന്ന അത്തരം മഹത്തുക്കളുടെ സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. മഹാന്മാരുടെ സംഗമങ്ങളും സൌഹൃദവും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയാല്‍ പിന്നെ നമ്മുടെ ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് നമുക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം ബാക്കിയുണ്ടാവും ?

( സത്സംഗം വേണ്ട എന്നല്ല കവി ഇവിടെ പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. മഹാന്മാരുടെ സൗഹൃദം ലഭിച്ച ശേഷം അത് ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകാന്‍ അനുവദിക്കരുത് എന്നതാണ് നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാര്യം)

Remember, we can travel only if there is a road.

With utter humility, I have to state that I was surviving all though my life only on the strength of Bhakthi yoga.

That is absolute faith in the Divinity.

The names given to God are many.. Krishna, Murugan, Devi, Jesus, Allah etc., but then I do not know what is the name of God or what is His form..

But I trust He is kind, and He is walking ahead of us showing the way holding a candle to light each step of ours...

I have different perception about yoga.

Yoga was not conceived as a physical exercise at all, in our way of life.

It is a path to hold the wandering mind in tight rein to enable it to focus on the path which we avidly follow.

Maybe our thrust area is our profession, gaining riches, or finding happiness in material possession.

Alternately it may be pursuit of deeper meanings in life and discovery of godhead..

Every path is right.

No one can tell anyone else that some path is right or wrong.

Every path followed with sense of purpose and perseverence would lead us to our goals, and a work well done, a life well lived would lead us, to God, and God alone. I speak from conviction.

The ailments to the body as also pleasures we face at physical plane have their limitations.

Shelley talked about love's sad satiety.

Remember, we can travel only if there is a road, and if there no road at sight,you will have to find one through His bounteous grace. 

three types of wealth

त्रीष्वेव च धनान्याहुः पुरुषस्योत्तमव्रताः।

न द्रुह्याच्चैव दद्याच्च सत्यं चैव सदा वदेत्॥

सारसमुच्चये १५७

trīṣveva ca dhanānyāhuḥ puruṣasyottamavratāḥ|

na druhyāccaiva dadyācca satyaṁ caiva sadā vadet||

sārasamuccaye 157

Unwavering pursuit with utmost earnestness is prescribed for an earnest and noble person in respect of three types of wealth

First, the wealth of non violence, the determination not to cause harm to others, the resolve not to feel avarice and tendency to grab something that belongs to others.

Second, the wealth of a heart that would enable one to help others by way of gifts and assistance for those who are in need

Third, the wealth of character that would ensure that a person would always speak truth.

ത്രീഷ്വേവ ച ധനാന്യാഹുഃ പുരുഷസ്യോത്തമവ്രതാഃ।

ന ദ്രുഹ്യാച്ചൈവ ദദ്യാച്ച സത്യം ചൈവ സദാ വദേത്॥

സാരസമുച്ചയേ ൧൫൭

തരമുള്ള, നല്ലവരായ മനുഷ്യര്‍ താഴെ പറയുന്ന സ്വത്തുക്കള്‍ സമ്പാദിക്കാനുള്ള പരിശ്രമത്തില്‍ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെയും ഏറെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയോടെയും എപ്പോഴും വ്യാപൃതരായിരിക്കണം എന്ന് നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു.

ഒന്ന്, അഹിംസ, ഒരാളേയും ദ്രോഹിക്കാതെയും ഒരാള്‍ക്കും ക്ഷതം പറ്റാതെയും സ്വന്തം ജീവിതം നയിക്കുക, മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വത്തുക്കള്‍ പിടിച്ചുപറിക്കാനോ തട്ടിയെടുക്കാനോ ഉള്ള മാനസികാവസ്ഥ ഒരിക്കലും ഇല്ലാതിരിക്കുക എന്ന സ്വത്ത്

രണ്ടു കഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് സഹായങ്ങളും, സമ്മാനങ്ങളും നല്‍കി അവരുടെ വിഷമങ്ങള്‍ക്ക് അറുതി വരുത്താന്‍ ഇപ്പോഴും തയാറാവുന്ന ഹൃദയം എന്ന സ്വത്ത്

മൂന്ന് ഒരിക്കലും, എന്ത് സംഭവിച്ചാലും സത്യം മാത്രമേ പറയുകയുള്ളൂ എന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തില്‍ നിന്ന് ഒരിക്കലും മാറാത്ത സ്വഭാവഗുണം എന്ന സ്വത്ത്.

mission in life is to cook food and donate it to the hungry ones

इन्द्र क्षुध्यद्भ्यो वय आसुतिं दाः॥ ऋग्वेदे

स इद् भोजो यो गृहवे ददाति॥ ऋग्वेदे

हिरण्यं ज्योतिः पचतो बभूव॥अथर्ववेदे

अहं पचाम्यहं ददामि॥ अथर्ववेदे

स पचामि स ददामि च सजे॥ अथर्ववेदे

indra kṣudhyadbhyo vaya āsutiṁ dāḥ|| ṛgavede

sa id bhojo yo gṛhave dadāti|| ṛgvede

hiraṇyaṁ jyotiḥ pacato babhūva|'tharvavede

ahaṁ pacāmyahaṁ dadāmi|| atharvavede

sa pacāmi sa dadāmi ca saje|| atharvavede

The supreme importance of cooking and distribution of food are highlighted in the above quoted from Rigveda and Atharva Veda

Oh Indra the Lord, you are the one who is pleased to supply drinking water and cooked food to the thirsty and hungry human beings ( from Rigvedam)

He who provides sumptuous food to his guests is the greatest donor and benefactor (Meaning gift of food is the greatest gift) (From Rigvedam)

A person who arranges for preparation and donation of food would be blessed with great splendour and wealth of gold. (From Atharva Veda)

My mission in life is to cook food and donate it to the hungry ones ( From Atharvavedam)

I am performing the greatest yajna by cooking food and supplying it as gift to the hungry ones (from Atharva Vedam)

( Remember.. our culture never thought of selling food..)

ഇന്ദ്ര ക്ഷുധ്യദ്ഭ്യോ വയ ആസുതിം ദാഃ॥ ഋഗ്വേദേ

സ ഇദ് ഭോജോ യോ ഗൃഹവേ ദദാതി॥ ഋഗ്വേദേ

ഹിരണ്യം ജ്യോതിഃ പചതോ ബഭൂവ॥അഥര്‍വവേദേ

അഹം പചാമ്യഹം ദദാമി॥ അഥര്‍വവേദേ

സ പചാമി സ ദദാമി ച സജേ॥ അഥര്‍വവേദേ

ഭക്ഷണം നല്ല വണ്ണം പാകം ചെയ്ത് അത് ഏറെ ആവശ്യമുള്ളവര്‍ക്ക് വിതരണം ചെയ്യുന്ന സേവനം എത്ര വിലപ്പെട്ടതാണ്‌ എന്ന കാര്യം വേദങ്ങളില്‍ പലയിടത്തും ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചില വാക്യങ്ങള്‍ താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു

ഭഗവാനായ ഇന്ദ്ര, അവിടുത്തെ തിരുവുള്ളം കനിഞ്ഞാണ് ദാഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ജലവും വിശന്നിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ആഹാരവും ധാരാളമായി ലഭ്യമാക്കുന്നത (ഋഗ്വേദത്തില്‍ നിന്ന്)

അതിഥികള്‍ക്ക് സ്വാദിഷ്ടമായ ഭക്ഷണം ധാരാളം നല്‍കി സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവനാണ് ഉദാര മതികളില്‍ അഗ്രഗണ്യന്‍. ആ ദാനം സമാനതകള്‍ ഇല്ലാത്തതാണ്. (ഋഗ്വേദത്തില്‍ നിന്ന്)

ആഹാരം പാകം ചെയ്ത് അത് വിതരണം ചെയ്യുവാന്‍ ഇപ്പോഴും സന്നദ്ധനായിരിക്കുന്നവന്‍ കിടയറ്റ തേജസ്വി ആയിത്തീരും. അത്തരം വ്യക്തി സ്വര്‍ണ്ണം മുതലായ സമ്പത്തുകള്‍ കൊണ്ട് അനുഗൃഹീതനാവും. (അഥര്‍വവേദത്തില്‍ നിന്ന് )

ജീവിതത്തില്‍ എന്‍റെ ദൌത്യം വിശക്കുന്നവനു വേണ്ടി ആഹാരം പാകം ചെയ്തു അത് ദാനമായി വിതരണം ചെയ്യുക എന്നതാണ്.

ആഹാരം പാകം ചെയ്ത് അത് വിശക്കുന്നവന് ദാനമായി വിതരണം ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഞാന്‍ ചെയ്യുന്ന യജ്ഞം

( ആഹാരം വില്പന നടത്തുക എന്നത് നമ്മുടെ പൈതൃകത്തിന് അന്യമായ ഒരു കാര്യം ആയിരുന്നു എന്നത് ഇവിടെ ഓര്‍ക്കണം )

I do not say all old beliefs are bad

Someone said.. Many of our old beliefs and rituals are foisted on us.. However we are none the poorer for this..

My rejoinder

I do not say all old beliefs are bad. However our elders were conscious enough about the spirit behind such beliefs.

Once we lose grip of the substance and just follow monkey-like, we would become poor indeed.

We become poor or even bankrupt when we try to follow the beliefs and fail to imbibe the spirit behind such values.

That has happened in the past couple of generations. I will cite an example.. Take the case of Namasankeerthanam, Bomma Kolu etc and even festivals in many temples.

The basic idea or spirit behind such activities is to foster faith in God and brotherhood among people.

But such practices have petered down into mere dramatic shows, show offs, competitions and eating sprees and the basic factor of the Divine presence has simply disappeared.

Even in Vaidik rituals, in astrology, everywhere there is such a decadence.

So we are actually so poor for such following.. ( I cannot agree with your statement that we are none the poorer for that..)

When decent life deteriorates to crass exhibitionism, we are not only poor, we just die in spirit

singing, so sweetly, indeed ever so sweetly

 

गायति वनमाली मधुरं गायति वनमाली

पुष्प-सुगन्ध-सुमलय-समीरे

मुनिजन-सेवित-यमुना-तीरे (गायति…)

कूजित-शुक-पिक-खगमुख-कुञ्जे

कुटिलालक-बहुनीरद-पुञ्जे (गायति…)

तुलसीदाम-विभूषण-हारी

जलजभव-स्तुत-सद्गुण-शौरी (गायति…)

परमहंस-हृदयोत्सवकारी

परिपूरित-मुरलीरव-धारी (गायति…)

(सदाशिव ब्रहामेन्द्राः )

gāyati vanamālī madhuraṃ gāyati vanamālī

puṣpa-sugandha-sumalaya-samīre

munijana-sevita-yamunā-tīre (gāyati…)

kūjita-śuka-pika-khagamukha-kuñje

kuṭilālaka-bahunīrada-puñje (gāyati…)

tulasīdāma-vibhūṣaṇa-hārī

jalajabhava-stuta-sadguṇa-śaurī (gāyati…)

paramahaṃsa-hṛdayotsavakārī

paripūrita-muralīrava-dhārī (gāyati…)

from Sadashiva brahmendra

That fellow who has adorned himself with myriad of wild blossoms is singing, so sweetly, indeed ever so sweetly.

In the wide banks of Yamuna river, the terrain ever visited by sages of lofty minds.

The landcape which is wafted by the cool breeze flowing softly carrying all the fragrance stolen from the flowers blooming aplenty in the valley of Malaya mountain.

In the bower of flowering creepers reverberating with the sweet chirps of birds like Parrots and Cuckoos.

Where the sky is filled with huge masses of clouds resembling dark curly hairs.

That fellow who has adorned himself with myriad of wild blossoms is singing, so sweetly, indeed ever so sweetly.

He is dazzlingly attractive wearing a thick garland of Thulasi leaves around his torso

He is the darling prince of the Shoorasena race.

His immaculate, peerless glory is ever extolled by Brahma who was born on a lotus

That fellow who has adorned himself with myriad of wild blossoms is singing, so sweetly, indeed ever so sweetly.

His enticing beauty instigates a mood of reckless celebration even in the minds of a recluse (Paramahamsa) who has abandoned all worldly affairs.

That Vagrant urchin is deluging the entire universe with the unearthly music that emanates from the flute he carries with him for ever.

ഗായതി വനമാലീ മധുരം ഗായതി വനമാലീ

പുഷ്പ-സുഗന്ധ-സുമലയ-സമീരേ

മുനിജന-സേവിത-യമുനാ-തീരേ (ഗായതി…)

കൂജിത-ശുക-പിക-ഖഗമുഖ-കുഞ്ജേ

കുടിലാലക-ബഹുനീരദ-പുഞ്ജേ (ഗായതി…)

തുലസീദാമ-വിഭൂഷണ-ഹാരീ

ജലജഭവ-സ്തുത-സദ്ഗുണ-ശൌരീ (ഗായതി…)

പരമഹംസ-ഹൃദയോത്സവകാരീ

പരിപൂരിത-മുരലീരവ-ധാരീ (ഗായതി…)

സദാശിവ ബ്രഹ്മേന്ദ്ര കൃതി

മലയപർവ്വതത്തിന്‍റെ നെറുകയിലും താഴ്'വാരങ്ങളിലും വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന ആയിരമായിരം മലരുകളുടെ സുഗന്ധമെല്ലാം കവർന്നെടുത്ത ഇളംതെന്നല്‍ അൻപോടെ തഴുകുന്ന....

ഇടതൂർന്നു ചുരുണ്ടുകിടക്കുന്ന കാർകൂന്തൽ പോലെ വാനത്തിൽ പരന്ന മഴമേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന....

മഹര്‍ഷികളും യോഗികളും തേടിയെത്തി ധന്യത തേടുന്ന, നോക്കെത്താ ദൂരം വരെ പറന്നു കിടക്കുന്ന യമുനയുടെ തീരങ്ങളിൽ...

ഒത്തിരി കാട്ടുപൂക്കൾ മാലയായി അണിഞ്ഞ ആ വനമാലിയായ കണ്ണൻ മധുരതരമായ ഗാനം ഉതിർക്കുന്നു-- സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മാധുര്യം നിറഞ്ഞ ഗാനം.

കട്ടിയായി തൊടുത്തെടുത്ത തുളസീഹാരം കൊണ്ട് തിരുമെയ്യ്‌ മറയ്ക്കുന്ന ഗോപാലൻ......

ശൂരസേനകുലത്തിനു പേരും പുകഴും നിറയ്ക്കാൻ വന്നു പിറന്ന ഓമനയായ രാജകുമാരൻ....

അവന്‍റെ എണ്ണമറ്റ പുകഴുകൾ എന്നും ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു താമരയിൽ പിറന്ന ബ്രഹ്മദേവന്‍.

ഒത്തിരി കാട്ടുപൂക്കൾ മാലയായി അണിഞ്ഞ, ആ വനമാലിയായ കണ്ണൻ മധുരതരമായ ഗാനം ഉതിര്‍ക്കുന്നു--സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മാധുര്യം നിറഞ്ഞ ഗാനം.

പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും മനം കവർന്ന ആ പയ്യന്‍റെ അഴക്‌ കണ്ടു എല്ലാം ത്യജിച്ച ജ്ഞാനികളായ പരമഹംസന്മാർ പോലും നിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം കാറ്റിൽ പറത്തി എല്ലാം മറന്നു ആഹ്ളാദിക്കുന്നു.

ആ നാടോടി ചെറുക്കൻ കയ്യില്‍ കരുതിയിരിക്കുന്ന ഓടക്കുഴലിൽ നിന്ന് അഭൌമമായ സംഗീതം ഉതിർത്ത് ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻആ പാട്ടിന്‍റെ പ്രളയം കൊണ്ട് കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നു.

ഒത്തിരി കാട്ടുപൂക്കൾ മാലയായി അണിഞ്ഞ ആ വനമാലിയായ കണ്ണന്‍ മധുരതരമായ ഗാനം ഉതിര്‍ക്കുന്നു-- സ്വര്‍ഗ്ഗീയ മാധുര്യം നിറഞ്ഞ ഗാനം.

either grow as a huge tree or perish as you germinate.. no ordinry existence

महातरुर्वा भवति समूलो वा विनश्यति।

नान्तरप्रक्रियामेति न्यग्रोधकणिकाङ्कुरः॥

सूक्तिरत्नकोशे

mahātarurvā bhavati samūlo vā vinaśyati।

nāntaraprakriyāmeti nyagrodhakaṇikāṅkuraḥ॥

sūktiratnakośe

A tiny seed of a peepul tree just sprouts and grows into a huge tree. If it cannot grow, it just perishes from the root. There will never be a process which would persuade its growth as a mediocre or dwarfish plant. People of great class too are like that. They may start from a state of near-nothingness and would attain great heights. If they face challenges, they may fight it out and grow in stature. Quite possibly they may perish in that process too. But they will never think of mediocre existence.

മഹാതരുര്‍വാ ഭവതി സമൂലോ വാ വിനശ്യതി।

നാന്തരപ്രക്രിയാമേതി ന്യഗ്രോധകണികാങ്കുരഃ॥

സൂക്തിരത്നകോശേ

വളരെ ചെറുതായ ഒരു ആലിന്‍ വിത്ത് മുളച്ച് ഒരു കൊച്ചു ചെടിയായ ശേഷം ഏറെ ഉയരത്തില്‍ വളര്‍ന്നു പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു അന്തസ്സോടെ നില്‍ക്കും. ആ കൊച്ചു ചെടിക്ക് ഒരുപക്ഷെ വളരാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കില്‍ അത് വേരോടെ അറ്റ് പോകും. ഒരിക്കലും ഒരു മുരടിച്ച ഭംഗിയില്ലാത്ത ചെടിയും അല്ല മരവും അല്ല എന്ന വിധത്തില്‍ വല്ല വിധേനയും വളരാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കില്ല. അന്തസ്സും തരവും ഉള്ള മനുഷ്യരും അതുപോലെ ആണ്. വളരെ താഴ്ന്ന നിലയില്‍ അവര്‍ ജന്മം എടുത്തു എന്ന് വരാം. തികച്ചും ഇല്ലായ്മയില്‍ നിന്ന് അവര്‍ ഏറെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിച്ചുയരും. ഒരുപക്ഷെ ആ വളര്‍ച്ചയുടെ പ്രക്രിയയില്‍ വെല്ലുവിളികള്‍ക്കും ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കും ഇരയായി അവര്‍ രക്തസാക്ഷിത്വം തേടി എന്ന് പോലും വരാം. പക്ഷെ അവര്‍ ഒരിക്കലും വലിയ ശോഭയൊന്നും ഇല്ലാത്ത ശരാശരിമാത്രമായ നിലനില്‍പ്പ്‌ സഹിക്കുകയില്ല.